അടുത്ത തലമുറയെ വീണ്ടെടുക്കുക: കുടുംബം, സഭ, തലമുറകൾ തമ്മിലുള്ള ശിഷ്യത്വം സംബന്ധിച്ച ഒരു ബൈബിള്‍ മാതൃക

അടുത്ത തലമുറയെ വീണ്ടെടുക്കുക:

കുടുംബം, സഭ, തലമുറകൾ തമ്മിലുള്ള ശിഷ്യത്വം സംബന്ധിച്ച ഒരു ബൈബിള്‍ മാതൃക

 

സംഗ്രഹം

ഇന്നത്തെ യുവതലമുറയിൽ പലരും ക്രൈസ്തവ സഭയിൽ നിന്ന് അകന്നു പോകുന്നത് സമകാലിക ക്രൈസ്തവ ശിഷ്യത്വത്തിന്റെ ഫലപ്രാപ്തിയെക്കുറിച്ച് ഗൗരവമായ ചോദ്യങ്ങൾ ഉയർത്തുന്നു. ഡേവിഡ് കിന്നമന്റെ You Lost Me: Why Young Christians Are Leaving Church and Rethinking Faith എന്ന ഗ്രന്ഥം യുവ ക്രൈസ്തവർ സഭയിൽ നിന്ന് അകന്നുപോകുന്നതിനുള്ള ചില പ്രധാന കാരണങ്ങൾ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു. ക്രിസ്തീയ വിശ്വാസം അമിതമായി നിയന്ത്രിക്കുന്നതും ആഴമില്ലാത്തതും ബൗദ്ധികമായി പിന്നോക്കവുമായതും അടിച്ചമർത്തുന്നതും മറ്റുള്ളവരെ ഒഴിവാക്കുന്നതുമായതും സംശയങ്ങൾക്ക് ഇടം നൽകാത്തതുമായാണ് പല യുവാക്കളും അനുഭവിക്കുന്നതെന്ന് അദ്ദേഹം പറയുന്നു. ഈ പഠനം പ്രധാനമായും അമേരിക്കൻ സാഹചര്യത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ളതാണെങ്കിലും, അത് സഭയെ കൂടുതൽ ആഴത്തിൽ ചിന്തിക്കാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു: മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന സംസ്കാരത്തിൽ ക്രിസ്തീയ വിശ്വാസം മനസ്സിലാക്കാനും ജീവിക്കാനും സംരക്ഷിക്കാനും കഴിയുന്ന വിധത്തിൽ നാം അടുത്ത തലമുറയെ യഥാർത്ഥത്തിൽ ശിഷ്യരാക്കിയിട്ടുണ്ടോ?

ഈ ലേഖനം വാദിക്കുന്നത്, ക്രിസ്തീയതയെ യുവാക്കൾക്ക് കൂടുതൽ ആകർഷകമാക്കുക എന്നത് മാത്രം പരിഹാരമല്ല; മറിച്ച് സമഗ്രമായ ഒരു ബൈബിള്‍ ശിഷ്യത്വ മാതൃക സഭ വീണ്ടും വീണ്ടെടുക്കണം എന്നതാണ്. കുടുംബം ക്രിസ്തീയ രൂപീകരണത്തിന്റെ പ്രധാന അന്തരീക്ഷമാകുകയും, പ്രാദേശിക സഭ തലമുറകൾ തമ്മിലുള്ള വിശ്വാസസമൂഹമായി പ്രവർത്തിക്കുകയും, തിരുവെഴുത്ത് അടിസ്ഥാനമാവുകയും, യുവവിശ്വാസികളെ ദൈവത്തിന്റെ ദൗത്യത്തിൽ വിശ്വസ്തമായി ജീവിക്കാനും പങ്കാളികളാകാനും പരിശീലിപ്പിക്കുകയും വേണം. ആവർത്തനം 6, സങ്കീർത്തനം 78, എഫെസ്യർ 5–6, കൊലൊസ്സ്യർ 3, 1 പത്രോസ് 2–3, തീത്തൊസ് 2, മഹാദൗത്യവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട യേശുവിന്റെ കല്പന എന്നിവ ഇതിന് ശക്തമായ ബൈബിള്‍ അടിത്തറ നൽകുന്നു. ഇത്തരമൊരു മാതൃക നിയമങ്ങളുടെയും വിലക്കുകളുടെയും പരിധിയിൽ നിന്ന് ബൈബിള്‍ വിവേചനത്തിലേക്കും, വിവരത്തിൽ നിന്ന് ജീവിതരൂപീകരണത്തിലേക്കും, സഭയിൽ പങ്കെടുക്കുന്നതിൽ നിന്ന് ക്രിസ്തുവിന്റെ ദൗത്യത്തിൽ പക്വമായ പങ്കാളിത്തത്തിലേക്കും നമ്മെ നയിക്കുന്നു.

പ്രധാന പദങ്ങൾ: യുവതലമുറ, ശിഷ്യത്വം, ക്രിസ്തീയ കുടുംബം, തലമുറകളുടെ രൂപീകരണം, കുടുംബബന്ധങ്ങൾ, എഫെസ്യർ, കൊലൊസ്സ്യർ, 1 പത്രോസ്, ബൈബിള്‍ ലോകവീക്ഷണം, സഭ

ആമുഖം

യുവതലമുറയിൽ വർധിച്ചുവരുന്ന സഭാവിമുഖത ഇന്ന് ക്രൈസ്തവ സഭ നേരിടുന്ന പ്രധാന വെല്ലുവിളികളിലൊന്നാണ്. ഡേവിഡ് കിന്നമന്റെ You Lost Me: Why Young Christians Are Leaving Church and Rethinking Faith എന്ന പുസ്തകം ഈ പ്രതിഭാസത്തെക്കുറിച്ച് പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു സാമൂഹിക പഠനം നൽകുന്നു. ബാർണാ ഗ്രൂപ്പിന്റെ ഗവേഷണത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കി, യുവാക്കളുടെ സഭാവിമുഖതയ്ക്ക് കാരണമാകുന്ന ചില അനുഭവങ്ങൾ അദ്ദേഹം ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു. ക്രിസ്തീയത അമിതമായി നിയന്ത്രിക്കുന്നതും ആഴമില്ലാത്തതും ശാസ്ത്രവിരുദ്ധവുമായതും അടിച്ചമർത്തുന്നതും മറ്റുള്ളവരെ ഒഴിവാക്കുന്നതുമായതും സംശയങ്ങളെ അംഗീകരിക്കാത്തതുമായാണ് പല യുവാക്കളും അനുഭവിക്കുന്നത്. ഈ കണ്ടെത്തലുകളെ വെറും യുവതലമുറയുടെ കലാപത്തിന്റെയോ മതേതരത്വത്തിന്റെയോ തെളിവായി തള്ളിക്കളയരുത്. സഭ നൽകിവരുന്ന ശിഷ്യത്വത്തിന്റെ സ്വഭാവവും ഗുണനിലവാരവും പരിശോധിക്കാനുള്ള ഒരു അവസരമായി അവയെ കാണണം.

അതിനാൽ പ്രധാന പ്രശ്നം സഭയിലെ ഹാജർ കുറയുന്നതിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നില്ല. സമകാലിക സംസ്കാരത്തിൽ ക്രിസ്തീയ വിശ്വാസത്തെ വിട്ടുവീഴ്ച ചെയ്യാതെ മനസ്സിലാക്കാനും ജീവിക്കാനും കഴിയുന്ന തരത്തിൽ യുവാക്കളെ ക്രിസ്തീയ സമൂഹങ്ങൾ രൂപപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ടോ എന്നതാണ് കൂടുതൽ പ്രധാനപ്പെട്ട ചോദ്യം. പുതിയ നിയമം ക്രിസ്തീയ ദൗത്യത്തെ മതപരിവർത്തനത്തിൽ മാത്രം ഒതുക്കുന്നില്ല. യേശു തന്റെ ശിഷ്യന്മാരോട് “സകല ജാതികളെയും ശിഷ്യരാക്കുവിൻ” എന്നും “ഞാൻ നിങ്ങളോട് കല്പിച്ചതൊക്കെയും പ്രമാണിപ്പാൻ അവരെ പഠിപ്പിക്കുവിൻ” എന്നും കല്പിച്ചു (മത്തായി 28:19–20). അതിനാൽ ക്രിസ്തീയ ശിഷ്യത്വം അറിവും അനുസരണവും, വിശ്വാസവും പ്രവൃത്തിയും, ഉപദേശവും സ്വഭാവവും ഉൾക്കൊള്ളുന്നു.

അതുകൊണ്ട് യുവതലമുറയുടെ സഭാവിമുഖതയ്ക്കുള്ള സഭയുടെ പ്രതികരണം സംസ്കാരത്തോട് ഇണങ്ങാനുള്ള ഒരു തന്ത്രമാകരുത്. പകരം, കുടുംബം ക്രിസ്തീയ രൂപീകരണത്തിന്റെ പ്രധാന അന്തരീക്ഷമാകുകയും, പ്രാദേശിക സഭ തലമുറകൾ തമ്മിലുള്ള വിശ്വാസസമൂഹമാകുകയും, തിരുവെഴുത്ത് അധികാരമുള്ള അടിസ്ഥാനമാകുകയും, യുവവിശ്വാസികളെ ദൈവത്തിന്റെ ദൗത്യത്തിൽ വിശ്വസ്തമായി ജീവിക്കാനും പങ്കാളികളാകാനും പരിശീലിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ബൈബിള്‍ ശിഷ്യത്വ മാതൃക വീണ്ടെടുക്കണം. എഫെസ്യർ 5–6, കൊലൊസ്സ്യർ 3, 1 പത്രോസ് 2–3 എന്നിവയിലെ കുടുംബബന്ധങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള പഠിപ്പിക്കലുകൾ ഇതിൽ വളരെ പ്രധാനമാണ്. കാരണം ക്രിസ്തീയ വിശ്വാസം കുടുംബബന്ധങ്ങളിൽ എങ്ങനെ ജീവിക്കപ്പെടുന്നു എന്നതിൽ നിന്ന് വേർതിരിക്കാനാവില്ലെന്ന് ഈ ഭാഗങ്ങൾ വ്യക്തമാക്കുന്നു.

സംരക്ഷണത്തിൽ നിന്ന് വിവേചനത്തിലേക്ക്: ലോകത്തിൽ ജീവിക്കാൻ ക്രിസ്ത്യാനികളെ പരിശീലിപ്പിക്കുക

കിന്നമന്റെ പ്രധാന നിരീക്ഷണങ്ങളിൽ ഒന്ന്, പല യുവ ക്രൈസ്തവരും സഭയെ അമിതമായി സംരക്ഷിക്കുന്ന ഒരു സംവിധാനമായി കാണുന്നു എന്നതാണ്. എന്തൊക്കെ ഒഴിവാക്കണം എന്നതിനെക്കുറിച്ച് അവർ പലപ്പോഴും പഠിക്കുന്നു; എന്നാൽ അവർ ജീവിക്കുന്ന ലോകത്തെ എങ്ങനെ മനസ്സിലാക്കണമെന്നും അതിൽ വിശ്വസ്തമായി എങ്ങനെ ഇടപെടണമെന്നും മതിയായ രീതിയിൽ പഠിക്കുന്നില്ല. അതുകൊണ്ട് സഭ ബൈബിളിലെ വിശുദ്ധിയുടെയും പാപത്തിൽ നിന്നുള്ള വേർതിരിവിന്റെയും ഉപദേശങ്ങൾ ഉപേക്ഷിക്കണമെന്നല്ല അർത്ഥം. തിരുവെഴുത്ത് സ്ഥിരമായി വിശുദ്ധ ജീവിതത്തിലേക്ക് വിശ്വാസികളെ വിളിക്കുന്നു. പൗലോസ് പറയുന്നു: “ഈ ലോകത്തിന്നു അനുരൂപരാകാതെ മനസ്സിന്റെ പുതുക്കം പ്രാപിച്ചു രൂപാന്തരപ്പെടുവിൻ” (റോമർ 12:2).

എന്നാൽ ലോകത്തോട് അനുരൂപപ്പെടാതിരിക്കാനുള്ള ബൈബിള്‍ മാർഗം ലോകത്തിൽ നിന്ന് പിന്മാറുക എന്നതല്ല. യേശു തന്റെ ശിഷ്യന്മാർക്കായി പ്രാർത്ഥിക്കുമ്പോൾ പറഞ്ഞു: “അവരെ ലോകത്തിൽനിന്നു എടുക്കേണമേ എന്നു ഞാൻ അപേക്ഷിക്കുന്നില്ല... അവർ ലോകക്കാരല്ല” (യോഹന്നാൻ 17:15–16). തുടർന്ന് അവൻ പറഞ്ഞു: “നീ എന്നെ ലോകത്തിലേക്കയച്ചതുപോലെ ഞാനും അവരെ ലോകത്തിലേക്കയച്ചു” (യോഹന്നാൻ 17:18). അതിനാൽ ക്രിസ്തീയ ശിഷ്യത്വം വിശുദ്ധിയും സാന്നിധ്യവും, വ്യത്യസ്തതയും ഇടപെടലും, ഉറച്ച വിശ്വാസവും വിവേചനവും തമ്മിലുള്ള ശരിയായ സന്തുലിതാവസ്ഥ പഠിപ്പിക്കണം.

യുവവിശ്വാസികൾ സർവകലാശാലകളിലും തൊഴിൽ മേഖലകളിലും ശാസ്ത്രത്തിലും സാങ്കേതികവിദ്യയിലും മാധ്യമങ്ങളിലും കലാരംഗത്തും സമൂഹത്തിലും പ്രവേശിക്കുമ്പോൾ അവിടെയുള്ള ആശയങ്ങൾ അവരുടെ ക്രിസ്തീയ വ്യക്തിത്വത്തെ നിർവചിക്കാതിരിക്കാനുള്ള പരിശീലനം ലഭിക്കണം. ഇതിന് മുൻകൂട്ടി തയ്യാറാക്കിയ ഉത്തരങ്ങൾ മാത്രം പഠിപ്പിക്കുന്നത് മതിയാകില്ല. “എല്ലാം ശോധന ചെയ്തു നല്ലതു മുറുകെപ്പിടിപ്പിൻ” എന്ന് പൗലോസ് പറയുന്നു (1 തെസ്സലൊനീക്യർ 5:21). എബ്രായർ 5:14-ൽ പക്വരായ വിശ്വാസികളുടെ വിവേചനശക്തി പരിശീലനത്തിലൂടെ വളർന്നതാണെന്ന് പറയുന്നു.

അതുകൊണ്ട് ക്രിസ്തീയ വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം സഭ എന്താണ് വിശ്വസിക്കുന്നതെന്ന് അറിയുന്ന ആളുകളെ മാത്രം സൃഷ്ടിക്കുക എന്നതല്ല; ബൈബിളിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ ചിന്തിക്കാൻ കഴിയുന്ന വിശ്വാസികളെ രൂപപ്പെടുത്തുക എന്നതാണ്. സമകാലിക ആശയങ്ങളെ തിരുവെഴുത്തിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ പരിശോധിക്കാനും, എന്താണ് സത്യം, എന്താണ് തെറ്റ്, എന്താണ് രൂപാന്തരപ്പെടുത്തേണ്ടത്, ക്രിസ്തുവിന്റെ കർത്തൃത്വം ഒരു പ്രത്യേക സാഹചര്യത്തിൽ എങ്ങനെ പ്രയോഗിക്കണം എന്നിവ തിരിച്ചറിയാനും അവർക്ക് കഴിയണം.

ദൈവത്തിന്റെ സമ്പൂർണ്ണ ആലോചനയും ബൈബിള്‍ ലോകവീക്ഷണവും

ശക്തമായ ഒരു ക്രിസ്തീയ തലമുറയെ രൂപപ്പെടുത്തുന്നതിന് ഭാഗികമായ ബൈബിള്‍ പഠനം മാത്രം മതിയാകില്ല. ദൈവത്തിന്റെ ഉദ്ദേശ്യങ്ങളുടെ സമഗ്രമായ കഥയായി തിരുവെഴുത്തിനെ യുവവിശ്വാസികൾ മനസ്സിലാക്കണം. സൃഷ്ടി, മനുഷ്യന്റെ വീഴ്ച, ഉടമ്പടി, ഇസ്രായേൽ, ക്രിസ്തു, ക്രൂശ്, ഉയിർപ്പ്, പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ വരവ്, സഭയുടെ രൂപീകരണം, ദൈവജനത്തിന്റെ ദൗത്യം, പുതിയ സൃഷ്ടിയുടെ പ്രത്യാശ എന്നിവയിലൂടെ ബൈബിള്‍ കഥ മുന്നോട്ട് പോകുന്നു.

2 തിമൊഥെയൊസ് 3:16–17 തിരുവെഴുത്ത് ഉപദേശം, ശാസനം, തിരുത്തൽ, നീതിയിലെ പരിശീലനം എന്നിവയ്ക്കു പ്രയോജനകരമാണെന്നും അതിലൂടെ ദൈവത്തിന്റെ മനുഷ്യൻ “സകല സൽപ്രവൃത്തിക്കും വക പ്രാപ്തനായിത്തീരുന്നു” എന്നും പറയുന്നു. അതിനാൽ തിരുവെഴുത്ത് ഭക്തിപരമായ ആശ്വാസത്തിന്റെ ഉറവിടം മാത്രമല്ല; യാഥാർഥ്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ക്രിസ്തീയ ധാരണ രൂപപ്പെടുത്തുന്ന പ്രധാന ഉപാധിയാണ്.

അതുകൊണ്ട് സഭ യുവാക്കളെ ചില അടിസ്ഥാന ചോദ്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കാൻ പഠിപ്പിക്കണം: ദൈവം ആരാണ്? മനുഷ്യൻ ആരാണ്? പാപം എന്താണ്? ക്രിസ്തുവിലൂടെ ദൈവം എന്താണ് ചെയ്തിരിക്കുന്നത്? ദൈവജനത്തിൽ ഉൾപ്പെടുക എന്നതിന്റെ അർത്ഥമെന്താണ്? ക്രിസ്തീയ വിശുദ്ധി എന്താണ്? കഷ്ടപ്പാട്, ജോലി, ബന്ധങ്ങൾ, ലൈംഗികത, പണം, സാങ്കേതികവിദ്യ, ശാസ്ത്രം, മറ്റു മതങ്ങൾ, സംസ്കാരം എന്നിവയെ ക്രിസ്ത്യാനികൾ എങ്ങനെ കാണണം? സഭയുടെ ദൗത്യം എന്താണ്? വിശ്വാസിയുടെ പങ്ക് എന്താണ്?

ഇത്തരം രൂപീകരണം യുവാക്കളെ സമകാലിക സംസ്കാരത്തെ ബൈബിളിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ വിലയിരുത്താൻ സഹായിക്കും; മറിച്ച് സമകാലിക സംസ്കാരത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ ക്രിസ്തീയതയെ വിലയിരുത്തുന്നതിൽ നിന്ന് അവരെ സംരക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യും.

ക്രിസ്തീയ കുടുംബം: ശിഷ്യത്വത്തിന്റെ പ്രധാന അന്തരീക്ഷം

ബൈബിള്‍ ശിഷ്യത്വം വീണ്ടെടുക്കുന്നതിന് ക്രിസ്തീയ കുടുംബത്തിന്റെ രൂപീകരണപരമായ പങ്കും വീണ്ടെടുക്കേണ്ടതുണ്ട്. വിശ്വാസം ഒരു തലമുറയിൽ നിന്ന് മറ്റൊന്നിലേക്ക് കൈമാറേണ്ട ഉത്തരവാദിത്വം തിരുവെഴുത്ത് നിരന്തരം പഠിപ്പിക്കുന്നു.

ആവർത്തനം 6:6–7-ൽ ദൈവവചനം മക്കളെ ശ്രദ്ധാപൂർവം പഠിപ്പിക്കണമെന്ന് ഇസ്രായേലിനോട് പറയുന്നു. വീട്ടിൽ ഇരിക്കുമ്പോഴും വഴിയിൽ നടക്കുമ്പോഴും കിടക്കുമ്പോഴും എഴുന്നേൽക്കുമ്പോഴും ദൈവവചനം പഠിപ്പിക്കണം. സങ്കീർത്തനം 78:5–7-ലും ഒരു തലമുറ ദൈവത്തിന്റെ പ്രവൃത്തികളും കല്പനകളും അടുത്ത തലമുറയെ അറിയിക്കണമെന്ന് ഊന്നിപ്പറയുന്നു.

ഇത് ഒരു പ്രധാന തത്വം സ്ഥാപിക്കുന്നു: ക്രിസ്തീയ രൂപീകരണം ഔപചാരികമായ മതയോഗങ്ങളിൽ മാത്രം നടക്കുന്നതല്ല. കുടുംബത്തിന്റെ സാധാരണ ജീവിതം തന്നെ ദൈവശാസ്ത്രപരമായ രൂപീകരണത്തിന്റെ ഒരു അന്തരീക്ഷമാണ്.

എഫെസ്യർ 5:21–6:4-ൽ പൗലോസ് വിവാഹത്തെയും കുടുംബബന്ധങ്ങളെയും ക്രിസ്തുവിന്റെ കർത്തൃത്വത്തിനുള്ളിൽ സ്ഥാപിക്കുന്നു. അവൻ പിതാക്കന്മാരോട് പറയുന്നു: “നിങ്ങളുടെ മക്കളെ കോപിപ്പിക്കാതെ കർത്താവിന്റെ ശിക്ഷണത്തിലും പ്രബോധനത്തിലും വളർത്തുവിൻ” (എഫെസ്യർ 6:4). അതിനാൽ കുട്ടികൾക്ക് ഭൗതിക സുരക്ഷയും മതപരമായ അറിവും നൽകുന്നതിൽ മാത്രം മാതാപിതാക്കളുടെ ഉത്തരവാദിത്വം അവസാനിക്കുന്നില്ല. ക്രിസ്തുവിന്റെ അധികാരത്തിന് കീഴിൽ കുട്ടികളെ ഉദ്ദേശപൂർവം രൂപപ്പെടുത്താനുള്ള ഉത്തരവാദിത്വവും അവർക്കുണ്ട്.

കൊലൊസ്സ്യർ 3:18–21 സമാനമായ ഒരു കുടുംബ മാതൃക നൽകുന്നു. മക്കൾ “കർത്താവിൽ” മാതാപിതാക്കളെ അനുസരിക്കണം; പിതാക്കന്മാർ മക്കളെ നിരുത്സാഹപ്പെടുത്തരുത്. ഇവിടെ മാതാപിതാക്കളുടെ അധികാരവും ഉത്തരവാദിത്വവും തമ്മിൽ ഒരു സമതുലിതാവസ്ഥ കാണാം. ക്രിസ്തീയ അധികാരം ഏകാധിപത്യ നിയന്ത്രണമല്ല; ക്രിസ്തുവിന്റെ കീഴിൽ സ്നേഹത്തോടും ക്ഷമയോടും ആത്മനിയന്ത്രണത്തോടും ഉത്തരവാദിത്വത്തോടും കൂടെ പ്രയോഗിക്കുന്ന അധികാരമാണ്.

കൊലൊസ്സ്യർ 3-ന്റെ മുൻവാക്യങ്ങളും കുടുംബജീവിതത്തിന്റെ സ്വഭാവത്തെ വ്യക്തമാക്കുന്നു. കരുണ, ദയ, താഴ്മ, സൗമ്യത, ദീർഘക്ഷമ, ക്ഷമിക്കൽ, സ്നേഹം എന്നിവ കുടുംബത്തിൽ പ്രകടമാകണം (കൊലൊസ്സ്യർ 3:12–14). അതിനാൽ കുടുംബജീവിതം തന്നെ ക്രിസ്തീയ ശിഷ്യത്വത്തിന്റെ ഭാഗമാകുന്നു. മാതാപിതാക്കൾ എങ്ങനെ സംസാരിക്കുന്നു, ക്ഷമിക്കുന്നു, അഭിപ്രായവ്യത്യാസങ്ങൾ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നു, മാനസാന്തരപ്പെടുന്നു, പൊരുത്തപ്പെടുന്നു, കഷ്ടപ്പെടുന്നു, സേവിക്കുന്നു, സ്നേഹിക്കുന്നു എന്നതിലൂടെ കുട്ടികൾ ക്രിസ്തീയ ദൈവശാസ്ത്രം പഠിക്കുന്നു.

അതുകൊണ്ട് കുടുംബം സുവിശേഷത്തിന്റെ ജീവിക്കുന്ന തെളിവായിത്തീരുകയോ സുവിശേഷത്തിന് വിരുദ്ധമായ ഒരു സന്ദേശമായി മാറുകയോ ചെയ്യാം.

വിവാഹം, സ്വഭാവം, ക്രിസ്തീയ വിശ്വാസത്തിന്റെ വിശ്വാസ്യത

1 പത്രോസ് 2:11–3:7-ലെ പത്രോസിന്റെ ഉപദേശം പൗലോസിന്റെ കുടുംബപാഠങ്ങൾക്ക് പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു പൂരകമാണ്. വിശ്വാസമില്ലാത്ത ഒരു സംസ്കാരത്തിനുള്ളിൽ “പരദേശികളും പ്രവാസികളും” ആയി ജീവിക്കുന്ന ക്രിസ്ത്യാനികളോടാണ് പത്രോസ് എഴുതുന്നത്. അതിനാൽ അവരുടെ സാക്ഷ്യം അവരുടെ ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് വേർതിരിക്കാനാവില്ല.

പുറത്തുള്ളവരുടെ ഇടയിൽ നല്ല പെരുമാറ്റം പുലർത്തണമെന്ന് പത്രോസ് പറയുന്നു (1 പത്രോസ് 2:12). വിവാഹബന്ധത്തിൽ അവൻ സ്വഭാവം, ബഹുമാനം, വിവേകം, ഹൃദയത്തിലെ സൗന്ദര്യം എന്നിവയ്ക്ക് പ്രാധാന്യം നൽകുന്നു (1 പത്രോസ് 3:3–7).

ഇത് തലമുറകളുടെ ശിഷ്യത്വത്തിന് വളരെ പ്രധാനമാണ്. ക്രിസ്തീയ അവകാശവാദങ്ങളും ക്രിസ്തീയ ജീവിതവും തമ്മിലുള്ള വൈരുദ്ധ്യം യുവാക്കൾ വളരെ എളുപ്പത്തിൽ തിരിച്ചറിയുന്നു. ക്ഷമയെ പഠിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് വീട്ടിൽ കയ്പ്പ് പുലർത്തുന്ന കുടുംബം, വിശുദ്ധിയെ പഠിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് കപടത സഹിക്കുന്ന കുടുംബം, ക്രിസ്തുവിനോടുള്ള ഭക്തിയെ പഠിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് സമ്പത്തിനെ ജീവിതത്തിന്റെ കേന്ദ്രമാക്കുന്ന കുടുംബം—ഇവ വാക്കുകളിലൂടെ പഠിപ്പിക്കുന്നതിനു വിരുദ്ധമായ ഒരു ദൈവശാസ്ത്രമാണ് കുട്ടികൾക്ക് നൽകുന്നത്.

അതിനാൽ മാതാപിതാക്കൾ ഔപചാരിക പഠനത്തിലൂടെ മാത്രമല്ല, ജീവിതത്തിലൂടെ പ്രകടമാക്കുന്ന ദൈവശാസ്ത്രത്തിലൂടെയും മക്കളെ ശിഷ്യരാക്കുന്നു. വിവാഹം, സംഘർഷം, ക്ഷമ, ജോലി, കഷ്ടപ്പാട്, അതിഥിസൽക്കാരം, ദാനശീലം, സേവനം എന്നിവയിൽ സുവിശേഷം എങ്ങനെയാണ് ജീവിക്കപ്പെടുന്നത് എന്ന് കുടുംബം കാണിച്ചുകൊടുക്കണം.

ഈ അർത്ഥത്തിൽ കുടുംബം തന്നെ ഒരു പ്രതിരോധാത്മക സാക്ഷ്യമായി മാറുന്നു. ക്രിസ്തീയ കുടുംബം എല്ലാ ചോദ്യങ്ങളും ഇല്ലാതാക്കണമെന്നില്ല; എന്നാൽ സുവിശേഷത്തിന് സാധാരണ മനുഷ്യബന്ധങ്ങളെ മാറ്റിമറിക്കാൻ കഴിയുമെന്ന് അത് കാണിക്കുന്നു.

ചോദ്യങ്ങൾക്കും രൂപീകരണത്തിനും ശിഷ്യത്വത്തിനും ഇടം നൽകുന്ന അന്തരീക്ഷം

ക്രിസ്തീയത “സംശയങ്ങൾക്ക് ഇടമില്ലാത്തത്” എന്ന ധാരണ സമകാലിക ശിഷ്യത്വത്തിലെ മറ്റൊരു ദൗർബല്യത്തെ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു. യുവ ക്രൈസ്തവർക്ക് ബുദ്ധിമുട്ടുള്ള ചോദ്യങ്ങൾ തിരുവെഴുത്തിന്റെ അധികാരത്തിനുള്ളിൽ സത്യസന്ധമായി പരിശോധിക്കാനുള്ള അന്തരീക്ഷം ആവശ്യമാണ്.

പ്രവൃത്തികൾ 17:11-ലെ ബെര്യർ നല്ല മാതൃകയാണ്. അവർ പൗലോസിന്റെ ഉപദേശം ആകാംക്ഷയോടെ സ്വീകരിക്കുകയും അതേസമയം അവൻ പറഞ്ഞത് സത്യമാണോ എന്ന് പരിശോധിക്കാൻ ദിവസേന തിരുവെഴുത്തുകൾ പരിശോധിക്കുകയും ചെയ്തു. ബൈബിള്‍ വിശ്വാസം ബൗദ്ധികമായ നിഷ്ക്രിയത ആവശ്യപ്പെടുന്നില്ല. സത്യത്തെ അന്വേഷിക്കാൻ അത് വിശ്വാസികളെ വിളിക്കുന്നു.

അതുകൊണ്ട് ശാസ്ത്രം, കഷ്ടപ്പാട്, ലൈംഗികത, മറ്റു മതങ്ങൾ, സഭാചരിത്രം, ബൈബിള്‍ വ്യാഖ്യാനം, പ്രാർത്ഥനയ്ക്ക് ഉത്തരം ലഭിക്കാത്തത്, ബുദ്ധിമുട്ടുള്ള വാക്യങ്ങൾ എന്നിവയെക്കുറിച്ചുള്ള ചോദ്യങ്ങൾ കുടുംബത്തിലും സഭയിലും ഭയമില്ലാതെ ചർച്ച ചെയ്യാൻ കഴിയണം. ഓരോ ചോദ്യത്തിനും ഉടൻ ഒരു ലളിതമായ ഉത്തരം നൽകേണ്ടതില്ല. പകരം ഒരുമിച്ച് പഠിക്കാനും അന്വേഷിക്കാനും പ്രാർത്ഥിക്കാനും തിരുവെഴുത്ത് പരിശോധിക്കാനും കഴിയും.

ഇത്തരം സമീപനം ക്രിസ്തീയ വിദ്യാഭ്യാസത്തെ വെറും വിവര കൈമാറ്റത്തിൽ നിന്ന് ശിഷ്യത്വത്തിലേക്ക് മാറ്റുന്നു. “ഞാൻ ക്രിസ്തുവിനെ അനുകരിക്കുന്നതുപോലെ നിങ്ങളും എന്നെ അനുകരിക്കുവിൻ” എന്ന് പൗലോസിന് പറയാൻ കഴിഞ്ഞു (1 കൊരിന്ത്യർ 11:1). തിമൊഥെയൊസ് പൗലോസിന്റെ ഉപദേശങ്ങൾ മാത്രമല്ല, അവന്റെ നടത്തവും വിശ്വാസവും ക്ഷമയും സ്നേഹവും സഹനവും കണ്ടും പഠിച്ചു (2 തിമൊഥെയൊസ് 3:10).

അതുകൊണ്ട് യുവവിശ്വാസികൾക്ക് പക്വരായ ക്രിസ്ത്യാനികളുടെ ജീവിതം നിരീക്ഷിച്ചുകൊണ്ട് പഠിക്കാനുള്ള ബന്ധങ്ങൾ ആവശ്യമാണ്. ക്രിസ്ത്യാനികൾ എങ്ങനെ പ്രാർത്ഥിക്കുന്നു, അഭിപ്രായവ്യത്യാസങ്ങൾ എങ്ങനെ പരിഹരിക്കുന്നു, കഷ്ടപ്പാടുകൾ എങ്ങനെ സഹിക്കുന്നു, പണം എങ്ങനെ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നു, മറ്റുള്ളവരെ എങ്ങനെ സേവിക്കുന്നു, അതിഥികളെ എങ്ങനെ സ്വീകരിക്കുന്നു, വിവാഹത്തിൽ എങ്ങനെ വിശ്വസ്തരായി തുടരുന്നു, ക്രിസ്തുവിനെക്കുറിച്ച് എങ്ങനെ സാക്ഷ്യം പറയുന്നു എന്നിവ അവർ കാണണം.

തലമുറകളുടെ കുടുംബവും ദൗത്യസമൂഹവുമായ സഭ

കുടുംബ ശിഷ്യത്വം വീണ്ടെടുക്കുന്നത് പ്രാദേശിക സഭയുടെ പങ്ക് കുറയ്ക്കുന്നില്ല. മറിച്ച് കുടുംബവും സഭയും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം കൂടുതൽ ശക്തമാക്കുകയാണ് വേണ്ടത്.

പുതിയ നിയമം സഭയെ ദൈവത്തിന്റെ കുടുംബമായി അവതരിപ്പിക്കുന്നു. വ്യത്യസ്ത തലമുറകളിലുള്ള വിശ്വാസികൾ ഒരുമിച്ച് രൂപപ്പെടുന്ന സമൂഹമാണത്. തീത്തൊസ് 2:1–8-ൽ മുതിർന്ന പുരുഷന്മാരും സ്ത്രീകളും യുവവിശ്വാസികളെ പഠിപ്പിക്കുകയും മാതൃകയാകുകയും ചെയ്യേണ്ടതിന്റെ വ്യക്തമായ മാതൃക കാണാം.

അതുകൊണ്ട് സഭയെ പ്രായവിഭാഗങ്ങളായി മാത്രം വിഭജിക്കുന്ന രീതിയെക്കുറിച്ച് വീണ്ടും ചിന്തിക്കണം. കുട്ടികൾക്കും യുവാക്കൾക്കും അവരുടെ പ്രായത്തിന് അനുയോജ്യമായ പഠനം ആവശ്യമാണ്. എന്നാൽ അതോടൊപ്പം പക്വരായ വിശ്വാസികളുമായുള്ള സ്ഥിരമായ ബന്ധങ്ങളും അവർക്കാവശ്യമാണ്.

സഭ തലമുറകൾ ഒരുമിച്ച് ആരാധിക്കുകയും പഠിക്കുകയും സേവിക്കുകയും കഷ്ടപ്പെടുകയും ദൗത്യത്തിൽ പങ്കെടുക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു വിശ്വാസകുടുംബമായി മാറണം.

യുവാക്കളെ സഭാപരിപാടികളുടെ ഉപഭോക്താക്കളായി മാത്രം കാണരുത്. “നിന്റെ യൗവനം ആരും നിന്ദിക്കാതിരിക്കട്ടെ; വാക്കിലും നടപ്പിലും സ്നേഹത്തിലും വിശ്വാസത്തിലും വിശുദ്ധിയിലും വിശ്വാസികൾക്ക് മാതൃകയായിരിക്ക” എന്ന് പൗലോസ് തിമൊഥെയൊസിനോട് പറയുന്നു (1 തിമൊഥെയൊസ് 4:12). അതിനാൽ യുവവിശ്വാസികൾക്ക് പ്രാർത്ഥന, സുവിശേഷീകരണം, സേവനം, ബൈബിള്‍ പഠനം, കരുണാപ്രവർത്തനങ്ങൾ, ദൗത്യം എന്നിവയിൽ യോജിച്ച ഉത്തരവാദിത്വങ്ങൾ നൽകണം.

പങ്കാളിത്തം ഉത്തരവാദിത്വബോധം വളർത്തുന്നു. സഭയുടെ പരിപാടികൾ അനുഭവിക്കുന്നവരായി മാത്രം യുവാക്കളെ നിലനിർത്തുന്നതിനുപകരം ക്രിസ്തുവിന്റെ ദൗത്യത്തിൽ പങ്കാളികളാക്കുമ്പോൾ അവരുടെ വിശ്വാസം കൂടുതൽ ആഴപ്പെടുന്നു.

തലമുറകളുടെ ശിഷ്യത്വത്തിനുള്ള ഒരു ബൈബിള്‍ മാതൃക

ഈ ബൈബിള്‍ ചട്ടക്കൂട് ക്രിസ്തീയ രൂപീകരണത്തിൽ ചില പ്രധാന മാറ്റങ്ങൾ ആവശ്യപ്പെടുന്നു. യുവാക്കളെ ലോകത്തിൽ നിന്ന് അകറ്റുന്നതിനു പകരം ലോകത്തിൽ വിശ്വസ്തമായി ജീവിക്കാൻ അവരെ വിവേചനത്തോടെ പരിശീലിപ്പിക്കണം. വെറും വിവരങ്ങൾ നൽകുന്നതിനു പകരം ആ അറിവ് ക്രിസ്തീയ സ്വഭാവത്തിലും അനുസരണയിലും രൂപപ്പെടണം. വിലക്കുകൾ മാത്രം പഠിപ്പിക്കുന്നതിനു പകരം വിശുദ്ധമായ ഒരു ജീവിതം എന്താണെന്ന് പോസിറ്റീവായി പഠിപ്പിക്കണം. പ്രായവിഭാഗങ്ങളായി മാത്രം പ്രവർത്തിക്കുന്നതിനു പകരം തലമുറകൾ തമ്മിലുള്ള സമൂഹം വളർത്തണം. സഭയിൽ പങ്കെടുക്കുക എന്നതിനെ അന്തിമലക്ഷ്യമാക്കുന്നതിനു പകരം ക്രിസ്തുവിന്റെ ദൗത്യത്തിൽ പങ്കാളികളാകുന്ന പക്വരായ ശിഷ്യന്മാരെ രൂപപ്പെടുത്തണം.

ഈ മാതൃകയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ തിരുവെഴുത്ത് അധികാരമുള്ള അടിത്തറയായി നിലകൊള്ളുന്നു. അതിൽ നിന്ന് ക്രിസ്തീയ വ്യക്തിത്വവും ബൈബിള്‍ വിവേചനവും ക്രിസ്തുസദൃശ സ്വഭാവവും ക്രിസ്തീയ സമൂഹത്തിലെ പങ്കാളിത്തവും പ്രായോഗിക അനുസരണവും ദൈവത്തിന്റെ ദൗത്യത്തിൽ പങ്കാളിത്തവും രൂപപ്പെടുന്നു. ഇവ വേർതിരിച്ച ഘട്ടങ്ങളല്ല; ഒരേ ശിഷ്യത്വപ്രക്രിയയുടെ പരസ്പരം ബന്ധമുള്ള ഭാഗങ്ങളാണ്. തിരുവെഴുത്ത് വ്യക്തിത്വത്തെ രൂപപ്പെടുത്തുന്നു; വ്യക്തിത്വം വിവേചനത്തെ സ്വാധീനിക്കുന്നു; വിവേചനം സ്വഭാവത്തെയും ജീവിതത്തെയും രൂപപ്പെടുത്തുന്നു; സ്വഭാവം സമൂഹത്തിൽ വളരുന്നു; ജീവിതം ദൗത്യത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്നു; ദൗത്യത്തിൽ പങ്കാളിത്തം അടുത്ത തലമുറയിലേക്ക് വിശ്വാസം കൈമാറാനുള്ള അവസരങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നു.

കുടുംബത്തിന്റെയും സഭയുടെയും ബന്ധവും ഇതിലൂടെ വ്യക്തമാകുന്നു. കുടുംബം സഭയ്ക്ക് പകരമാകാൻ കഴിയില്ല; സഭയ്ക്കും കുടുംബത്തിന് പകരമാകാൻ കഴിയില്ല. രണ്ടും ചേർന്നാണ് ക്രിസ്തീയ രൂപീകരണത്തിൽ പങ്കാളികളാകേണ്ടത്. മാതാപിതാക്കൾ ദൈനംദിനവും വ്യക്തിപരവുമായ ശിഷ്യത്വം നൽകുന്നു; സഭ ആരാധന, ബൈബിള്‍ പഠനം, ആത്മീയ ഉത്തരവാദിത്വം, തലമുറകൾ തമ്മിലുള്ള ബന്ധം, ആത്മീയ വരങ്ങൾ, ദൗത്യം എന്നിവയ്ക്കുള്ള വിശാലമായ അന്തരീക്ഷം നൽകുന്നു. ഇവ രണ്ടും ചേർന്നാൽ ക്രിസ്തീയ വിശ്വാസം പഠിക്കപ്പെടുന്നതു മാത്രമല്ല, ജീവിതമായി മാറുകയും ചെയ്യുന്നു.

ഉപസംഹാരം

കിന്നമൻ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്ന യുവതലമുറയുടെ സഭാവിമുഖതയെ യുവാക്കളുടെ സംസ്കാരത്തിലെ ഒരു പ്രശ്നമായി മാത്രം കാണരുത്. സഭയുടെ ശിഷ്യത്വ ദൈവശാസ്ത്രത്തെയും പ്രായോഗിക രീതികളെയും പുനഃപരിശോധിക്കാനുള്ള അവസരമായി അതിനെ കാണണം. യുവാക്കളെ കുറ്റപ്പെടുത്തുകയോ അവരുടെ ഇഷ്ടങ്ങൾക്കനുസരിച്ച് ക്രിസ്തീയതയെ മാറ്റുകയോ ശരിയായ പരിഹാരമല്ല. കൂടുതൽ ആകർഷകമായ യുവജനപരിപാടികൾ മാത്രം നടത്തുന്നതും മതിയാകില്ല.

ആവശ്യമായത് സമഗ്രവും തലമുറകൾ തമ്മിലുള്ളതുമായ ബൈബിള്‍ ശിഷ്യത്വത്തിന്റെ വീണ്ടെടുപ്പാണ്.

ആവർത്തനം മാതാപിതാക്കളെ ദൈനംദിന ജീവിതത്തിൽ മക്കളെ പഠിപ്പിക്കാൻ വിളിക്കുന്നു. സങ്കീർത്തനം 78 ഒരു തലമുറ ദൈവത്തിന്റെ പ്രവൃത്തികളെ അടുത്ത തലമുറയോട് അറിയിക്കണമെന്ന് പറയുന്നു. എഫെസ്യർ 6 പിതാക്കന്മാരോട് മക്കളെ കർത്താവിന്റെ ശിക്ഷണത്തിലും പ്രബോധനത്തിലും വളർത്താൻ ആവശ്യപ്പെടുന്നു. കൊലൊസ്സ്യർ കുടുംബബന്ധങ്ങളെ ക്രിസ്തുവിന്റെ രൂപാന്തരപ്പെടുത്തുന്ന കർത്തൃത്വത്തിനുള്ളിൽ സ്ഥാപിക്കുന്നു. പത്രോസ് ക്രിസ്തീയ കുടുംബത്തിന്റെ സ്വഭാവം ക്രിസ്തീയ സാക്ഷ്യത്തിന്റെ വിശ്വാസ്യതയുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുന്നു. തീത്തൊസ് മുതിർന്ന വിശ്വാസികൾ യുവാക്കളെ പഠിപ്പിക്കണമെന്ന് നിർദ്ദേശിക്കുന്നു. യേശു സഭയെ താൻ കല്പിച്ച എല്ലാം അനുസരിക്കുന്ന ശിഷ്യന്മാരെ ഉണ്ടാക്കാൻ അയക്കുന്നു.

അതിനാൽ യുവാക്കളെ സഭയിലേക്ക് തിരികെ കൊണ്ടുവരുക എന്നത് മാത്രം ലക്ഷ്യമാകരുത്. യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ പക്വരായ ശിഷ്യന്മാരായി അവരെ രൂപപ്പെടുത്തുക എന്നതാണ് ലക്ഷ്യം. ബൈബിള്‍ കഥ അറിയുകയും സുവിശേഷം മനസ്സിലാക്കുകയും ക്രിസ്തീയ ലോകവീക്ഷണം കൈവരിക്കുകയും സമകാലിക സംസ്കാരത്തെ വിവേചനത്തോടെ വിലയിരുത്തുകയും ബൈബിള്‍ വിശുദ്ധി സ്വീകരിക്കുകയും ബുദ്ധിമുട്ടുള്ള ചോദ്യങ്ങൾ വിശ്വാസം ഉപേക്ഷിക്കാതെ ചോദിക്കുകയും സഭാജീവിതത്തിൽ അർത്ഥവത്തായി പങ്കെടുക്കുകയും ക്രിസ്തുവിന്റെ സാക്ഷികളായി ലോകത്തിലേക്ക് പോകുകയും ചെയ്യുന്ന ശിഷ്യന്മാരെയാണ് രൂപപ്പെടുത്തേണ്ടത്.

അതുകൊണ്ട് കുടുംബം വീണ്ടും ക്രിസ്തീയ രൂപീകരണത്തിന്റെ പ്രധാന അന്തരീക്ഷമാകണം. പ്രാദേശിക സഭയും തലമുറകൾ ഉൾപ്പെടുന്ന വിശ്വാസകുടുംബമായി മാറണം. മാതാപിതാക്കൾ കുട്ടികൾക്ക് സൗകര്യങ്ങൾ നൽകുന്നവരായി മാത്രം നിൽക്കാതെ അവരെ ശിഷ്യരാക്കണം. സഭ യുവാക്കളെക്കുറിച്ച് മാത്രം പരിപാടികൾ നടത്താതെ അവരോടൊപ്പം നടക്കണം. മുതിർന്ന വിശ്വാസികൾ യുവതലമുറയെ വിമർശിക്കുന്നതിനു പകരം അവരുടെ മുമ്പിൽ വിശ്വാസത്തിന്റെ മാതൃകയാകണം. യുവവിശ്വാസികൾ ക്രിസ്തീയ പരിപാടികളുടെ ഉപഭോക്താക്കളായി മാത്രം നിൽക്കാതെ ക്രിസ്തുവിന്റെ ദൗത്യത്തിൽ പങ്കാളികളാകണം.

അതിനാൽ യഥാർത്ഥ ചോദ്യം “യുവാക്കളെ എങ്ങനെ സഭയിൽ നിലനിർത്താം?” എന്നതല്ല. കൂടുതൽ അടിസ്ഥാനപരമായ ചോദ്യം ഇതാണ്: ഓരോ തലമുറയും തിരുവെഴുത്തിൽ സുവിശേഷത്തിന്റെ സത്യം അറിയുകയും, അത് ക്രിസ്തീയ കുടുംബങ്ങളിലും സമൂഹങ്ങളിലും ജീവിച്ചുകാണുകയും, ബൈബിള്‍ ലോകവീക്ഷണത്തിലൂടെ സംസ്കാരത്തെ വിവേചിക്കുകയും, അടുത്ത തലമുറയിലേക്ക് ആ വിശ്വാസം കൈമാറാൻ സജ്ജരാകുകയും ചെയ്യുന്ന വിധത്തിൽ സഭയ്ക്ക് എങ്ങനെ വിശ്വാസം വിശ്വസ്തമായി കൈമാറാൻ കഴിയും?

ഈ ബൈബിള്‍ മാതൃക വീണ്ടെടുക്കുന്നത് എല്ലാ യുവാക്കളും ഒരിക്കലും സഭ വിട്ടുപോകില്ലെന്ന് ഉറപ്പുനൽകുന്നില്ല. മനുഷ്യന്റെ കലാപവും വിശ്വാസത്യാഗവും തിരുവെഴുത്ത് തന്നെ അംഗീകരിക്കുന്നു. എന്നാൽ ദൈവം സഭയ്ക്ക് നൽകിയ വിശ്വസ്തമായ മാർഗം ഇത് തന്നെയാണ്: ദൈവവചനം വിശ്വസ്തമായി പഠിപ്പിക്കുക, സുവിശേഷം ജീവിതത്തിൽ പ്രകടമാക്കുക, കുടുംബത്തെ ഉദ്ദേശപൂർവം ശിഷ്യരാക്കുക, സഭയെ യഥാർത്ഥ സമൂഹമായി ജീവിക്കുക, ഓരോ തലമുറയെയും ക്രിസ്തുവിന്റെ ദൗത്യത്തിൽ പങ്കാളികളാക്കുക.

അതിനാൽ അടുത്ത തലമുറയ്ക്കായി ക്രിസ്തീയതയെ കൂടുതൽ ആകർഷകമാക്കുക എന്നതിലുപരി, വിശ്വസിക്കാൻ മതിയായ ആഴവും, മനസ്സിലാക്കാൻ മതിയായ വ്യക്തതയും, കാണാൻ കഴിയുന്നത്ര ജീവിതസാക്ഷ്യവും, അടുത്ത തലമുറയിലേക്ക് കൈമാറാൻ കഴിയുന്നത്ര പ്രായോഗികതയും ഉള്ള ക്രിസ്തീയ ജീവിതം വീണ്ടും വീണ്ടെടുക്കുകയാണ് സഭയുടെ ദൗത്യം.