വിവാഹമോചനം, വാടകഗർഭധാരണം, ബൈബിളിന്റെ പ്രതികരണം: വിവാഹം, ശരീരം, കുടുംബം എന്നിവയെക്കുറിച്ചുള്ള സമഗ്രമായ ബൈബിൾ ദർശനം

വിവാഹമോചനം, വാടകഗർഭധാരണം, ബൈബിളിന്റെ പ്രതികരണം:

വിവാഹം, ശരീരം, കുടുംബം എന്നിവയെക്കുറിച്ചുള്ള സമഗ്രമായ ബൈബിൾ ദർശനം

സംഗ്രഹം

വിവാഹമോചനവും വാടകഗർഭധാരണത്തിലൂടെയുള്ള സന്താനലാഭവും ഇന്ന് ക്രിസ്തീയ കുടുംബങ്ങൾ നേരിടുന്ന സങ്കീർണ്ണമായ രണ്ടു വിഷയങ്ങളാണ്. കാരണം ഇവ രണ്ടും വിവാഹം, ലൈംഗികത, മനുഷ്യശരീരം, മക്കൾ, ഉടമ്പടി, കുടുംബം എന്നിവയെക്കുറിച്ചുള്ള അടിസ്ഥാന ചോദ്യങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ട് ബൈബിളിന്റെ പ്രതികരണം ചില ഒറ്റപ്പെട്ട വചനങ്ങളിൽ മാത്രം അധിഷ്ഠിതമായിരിക്കരുത്; മറിച്ച് തിരുവെഴുത്തിന്റെ സമഗ്രമായ സാക്ഷ്യത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയിരിക്കണം. ബൈബിൾ വിവാഹത്തെക്കുറിച്ചുള്ള തന്റെ പഠിപ്പിക്കൽ സൃഷ്ടിയിൽ നിന്നാണ് ആരംഭിക്കുന്നത്. മനുഷ്യൻ ദൈവത്തിന്റെ സ്വരൂപത്തിൽ ആണും പെണ്ണുമായി സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടു (ഉല്പത്തി 1:26–28), വിവാഹം ഭർത്താവും ഭാര്യയും "ഏകദേഹമായിത്തീരുന്ന" ബന്ധമായി അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു (ഉല്പത്തി 2:18–25). പാപത്തിന്റെ പ്രവേശനത്തോടെ മനുഷ്യബന്ധങ്ങളിൽ അകൽച്ചയും സംഘർഷവും ലൈംഗികമായ അസംഘടിതാവസ്ഥയും ഹൃദയകാഠിന്യവും കടന്നുവന്നു (ഉല്പത്തി 3). അതിനാൽ ദൈവത്തിന്റെ സൃഷ്ടിപരമായ ആദർശവും വീണുപോയ മനുഷ്യസാഹചര്യങ്ങളെ നിയന്ത്രിക്കുന്ന നിയമങ്ങളും തമ്മിൽ വ്യക്തമായ വ്യത്യാസം കാണേണ്ടതുണ്ട്. വിവാഹമോചനവും വന്ധ്യതയും സംബന്ധിച്ച ബൈബിൾ വിവരണങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കുന്നതിൽ ഈ വ്യത്യാസം വളരെ പ്രധാനമാണ്. സാറായും ഹാഗാറും, റാഹേലും ലേയയും ബിൽഹയും സിൽപ്പയും സംബന്ധിച്ച സംഭവങ്ങൾ ഇതിന്റെ ഉദാഹരണങ്ങളാണ്. വിവാഹമോചനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ചർച്ച യേശു ഉല്പത്തി 1–2-ലെ സൃഷ്ടിയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിലേക്ക് തിരികെ കൊണ്ടുപോകുന്നു. പൗലോസ് വിവാഹത്തെ ക്രിസ്തുവിനും സഭയ്ക്കുമിടയിലെ ബന്ധവുമായി ബന്ധപ്പെടുത്തി പരസ്പര ഉത്തരവാദിത്തം, വിശുദ്ധി, സ്ഥിരത, ത്യാഗപൂർണ്ണമായ സ്നേഹം എന്നിവയ്ക്ക് പ്രാധാന്യം നൽകുന്നു. മക്കൾ ദൈവത്തിന്റെ ദാനമാണെന്നും മനുഷ്യന്റെ അവകാശമല്ലെന്നും ബൈബിൾ പഠിപ്പിക്കുന്നു. അതേസമയം വന്ധ്യതയുടെ വേദനയെയും തിരുവെഴുത്ത് ഗൗരവത്തോടെ അംഗീകരിക്കുന്നു. ആധുനിക വൈദ്യശാസ്ത്രത്തിലെ വാടകഗർഭധാരണത്തെക്കുറിച്ച് ബൈബിൾ നേരിട്ട് സംസാരിക്കുന്നില്ലെങ്കിലും, വിവാഹം, ശരീരം, ലൈംഗികത, മാതാപിതൃത്വം, കുടുംബം എന്നിവയെക്കുറിച്ചുള്ള ബൈബിൾ ദർശനം ഈ രീതിയെക്കുറിച്ച് ഗൗരവമായ ധാർമ്മിക ചോദ്യങ്ങൾ ഉയർത്തുന്നു. പ്രത്യേകിച്ച് ഗർഭധാരണം, ഗർഭം ധരിക്കൽ, മാതാപിതൃത്വം എന്നിവ ഭാര്യാഭർത്താക്കന്മാരുടെ ഏകദേഹബന്ധത്തിൽ നിന്ന് വേർതിരിക്കപ്പെടുമ്പോൾ പ്രശ്നങ്ങൾ ഉണ്ടാകുന്നു. അതിനാൽ വിവാഹമോചനത്തെക്കുറിച്ച് ഉടമ്പടിയുടെ ഗൗരവവും ഇടയപരമായ കരുണയും ഒരുമിച്ച് നിലനിർത്തുകയും വാടകഗർഭധാരണത്തെക്കുറിച്ച് ജാഗ്രതയോടെയും തിരുവെഴുത്തിന്റെ സമഗ്രമായ പഠനത്തോടെയും സമീപിക്കുകയും വേണം.

ആമുഖം

ഇന്നത്തെ വിവാഹം, വിവാഹമോചനം, വന്ധ്യത, കൃത്രിമ പ്രത്യുത്പാദനം, വാടകഗർഭധാരണം തുടങ്ങിയ വിഷയങ്ങളിലുള്ള ചർച്ചകൾ പലപ്പോഴും മാനസികശാസ്ത്രം, വൈദ്യശാസ്ത്രം, നിയമം, വ്യക്തിസ്വാതന്ത്ര്യം എന്നിവയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിലാണ് നടക്കുന്നത്. ഇവയ്ക്കെല്ലാം അവയുടെ സ്ഥാനത്ത് പ്രാധാന്യമുണ്ട്. എന്നാൽ ക്രിസ്തീയ ധാർമ്മികത അതിലും ആഴമുള്ള ഒരു ചോദ്യം ചോദിക്കുന്നു: മനുഷ്യശരീരം, വിവാഹം, ലൈംഗികത, മക്കൾ, കുടുംബം എന്നിവയെക്കുറിച്ച് ദൈവത്തിന്റെ ഉദ്ദേശ്യം തിരുവെഴുത്ത് എങ്ങനെ വെളിപ്പെടുത്തുന്നു? ബൈബിളിന്റെ പ്രതികരണം ആധുനിക സാങ്കേതികവിദ്യയിൽ നിന്നോ സംസ്കാരത്തിന്റെ പ്രതീക്ഷകളിൽ നിന്നോ ആരംഭിക്കാനാവില്ല. അത് സൃഷ്ടിയിൽ നിന്നുതന്നെ ആരംഭിക്കണം.

ഉല്പത്തി 1–2 വിവാഹത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന രൂപരേഖ നൽകുന്നു. മനുഷ്യൻ ദൈവത്തിന്റെ സ്വരൂപത്തിൽ ആണും പെണ്ണുമായി സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടു (ഉല്പത്തി 1:26–27), ഫലപ്രദരായി പെരുകാനുള്ള വിളി ലഭിച്ചു (1:28), പുരുഷൻ തന്റെ അപ്പനെയും അമ്മയെയും വിട്ട് ഭാര്യയോട് ചേർന്നിരിക്കണമെന്നും ഇരുവരും ഏകദേഹമായിരിക്കണമെന്നും പറയുന്നു (2:24). ഏകദേഹബന്ധത്തിൽ ശാരീരികവും കുടുംബപരവും ബന്ധപരവും ഉടമ്പടിപരവുമായ ഘടകങ്ങൾ ഉൾപ്പെടുന്നു. വിവാഹം വെറും ഒരുമിച്ചു ജീവിക്കുന്നതോ നിയമപരമായ അംഗീകാരമോ ലൈംഗികബന്ധമോ മാത്രമല്ല. വിശ്വസ്തമായ സഹവാസം, ലൈംഗിക വിശുദ്ധി, കുടുംബനിർമ്മാണം, ഫലപ്രാപ്തിയുടെ സാധ്യത എന്നിവ ഉൾക്കൊള്ളുന്ന ഒരു ഉടമ്പടി ബന്ധമാണ് വിവാഹം.

വിവാഹമോചനവും വാടകഗർഭധാരണവും മനസ്സിലാക്കാൻ ഈ സൃഷ്ടിപരമായ അടിസ്ഥാനം അനിവാര്യമാണ്. ദൈവം വിശ്വസ്തവും നിലനിൽക്കുന്നതുമായിരിക്കണമെന്ന് ഉദ്ദേശിച്ച വിവാഹ ഉടമ്പടിയുടെ തകർച്ചയാണ് വിവാഹമോചനം. മറുവശത്ത്, മക്കളെ നേടാനുള്ള ആഗ്രഹം ഗർഭധാരണം, ഗർഭം ധരിക്കൽ, ജനിതക മാതാപിതാക്കൾ, വളർത്തുന്ന മാതാപിതാക്കൾ എന്നിവയെ വേർതിരിക്കുന്ന രീതികളിലേക്ക് മനുഷ്യനെ നയിക്കുമ്പോൾ കുടുംബത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ബൈബിൾ ദർശനത്തിന് എന്ത് സംഭവിക്കുന്നു എന്ന ചോദ്യമാണ് വാടകഗർഭധാരണം ഉയർത്തുന്നത്. ഈ രണ്ടു വിഷയങ്ങൾക്കും ഒറ്റപ്പെട്ട വചനങ്ങളിലൂടെ മതിയായ ഉത്തരം നൽകാനാവില്ല. ബൈബിളിന്റെ സമഗ്രമായ സാക്ഷ്യം പരിഗണിക്കേണ്ടതുണ്ട്.

വിവാഹവും കുടുംബവും വീണുപോയ ലോകത്തിനുള്ളിലാണ് നിലനിൽക്കുന്നതെന്ന് ബൈബിൾ തന്നെ അംഗീകരിക്കുന്നു. ഉല്പത്തി 3-ൽ പാപം മനുഷ്യജീവിതത്തിലേക്ക് കടന്നുവരുമ്പോൾ ബന്ധങ്ങളിൽ അകൽച്ച, ലജ്ജ, സംഘർഷം, ആധിപത്യം, അസംഘടിതാവസ്ഥ എന്നിവ ഉണ്ടാകുന്നു. അതുകൊണ്ട് വിവാഹത്തെക്കുറിച്ച് ബൈബിൾ ദൈവത്തിന്റെ ആദിമ ഉദ്ദേശ്യം മാത്രമല്ല പഠിപ്പിക്കുന്നത്; പാപം ബാധിച്ച ലോകത്തിലെ യാഥാർഥ്യങ്ങളെയും അഭിസംബോധന ചെയ്യുന്നു. ദൈവത്തിന്റെ സൃഷ്ടിപരമായ ആദർശവും വീണുപോയ സാഹചര്യങ്ങളെ നിയന്ത്രിക്കുന്ന വ്യവസ്ഥകളും തമ്മിലുള്ള ഈ വ്യത്യാസം വിവാഹമോചനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ബൈബിൾ പഠനത്തിൽ വളരെ പ്രധാനമാണ്.

വിവാഹം, ശരീരം, ഏകദേഹ ഉടമ്പടി

ഉല്പത്തി 1:26–28 മനുഷ്യനെ ദൈവത്തിന്റെ സ്വരൂപത്തിൽ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടവനായി അവതരിപ്പിക്കുകയും ആണും പെണ്ണുമായുള്ള മനുഷ്യസൃഷ്ടിയെ ഫലപ്രാപ്തിയുടെ വിളിയുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഉല്പത്തി 2-ൽ പുരുഷനും സ്ത്രീയും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം കൂടുതൽ വ്യക്തമായി അവതരിപ്പിക്കുന്നു. സ്ത്രീ പുരുഷന് അനുയോജ്യമായ സഹചാരിയായി അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു (2:18–23), വിവാഹം വിട്ടുപോകൽ, ചേർന്നിരിക്കൽ, ഏകദേഹമാകൽ എന്നീ ആശയങ്ങളിലൂടെ വിവരിക്കപ്പെടുന്നു (2:24). ഇതിൽ ശാരീരിക ഐക്യം, പരസ്പരത, ഉടമ്പടി, അടുപ്പം എന്നിവ ഉൾപ്പെടുന്നു. ഉല്പത്തി 2:25-ൽ പുരുഷനും സ്ത്രീയും നഗ്നരായിരുന്നിട്ടും ലജ്ജിച്ചിരുന്നില്ലെന്ന് പറയുന്നു. പാപം കടന്നുവരുന്നതിനു മുമ്പുള്ള ശരീരത്തിന്റെയും ബന്ധത്തിന്റെയും സമഗ്രത ഇതിൽ കാണാം.

പിന്നീടുള്ള തിരുവെഴുത്തിന്റെ പഠിപ്പിക്കൽ ഇതേ അടിസ്ഥാനത്തെ വികസിപ്പിക്കുന്നു. 1 കൊരിന്ത്യർ 6:12–20-ൽ പൗലോസ് ശരീരത്തെക്കുറിച്ച് വ്യക്തമായി പഠിപ്പിക്കുന്നു. ശരീരം കർത്താവിന്റേതാണ്, ക്രിസ്തുവിന്റെ അവയവങ്ങളാണ്, ഉയിർപ്പിനായി വിധിക്കപ്പെട്ടതാണ്. അതുകൊണ്ട് ലൈംഗികബന്ധം വെറും ജൈവിക പ്രവർത്തനം മാത്രമല്ല. ശരീരം ദൈവത്തിന്റേതായതിനാൽ ശരീരവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പ്രവൃത്തികൾക്ക് ആത്മീയ പ്രാധാന്യമുണ്ട്.

1 കൊരിന്ത്യർ 7 വിവാഹത്തിനുള്ളിലെ പരസ്പര ഉത്തരവാദിത്തത്തിന്റെ മറ്റൊരു പ്രധാന വശം വ്യക്തമാക്കുന്നു. ഭർത്താവിനും ഭാര്യയ്ക്കും പരസ്പരം യഥാർത്ഥ ഉത്തരവാദിത്തമുണ്ട്; അതിൽ ശരീരവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ഉത്തരവാദിത്തവും ഉൾപ്പെടുന്നു (7:3–5). പൗലോസ് വിവാഹത്തെ ഏകപക്ഷീയമായ അവകാശബന്ധമായി കാണുന്നില്ല. മറിച്ച് പരസ്പരത, വിശ്വസ്തത, ആത്മസമർപ്പണം എന്നിവയാൽ അടയാളപ്പെടുത്തപ്പെടുന്ന ബന്ധമായാണ് അവതരിപ്പിക്കുന്നത്. എഫെസ്യർ 5:21–33 ഈ ദർശനത്തെ കൂടുതൽ ആഴപ്പെടുത്തുന്നു. വിവാഹം ക്രിസ്തുവിനും സഭയ്ക്കുമിടയിലെ മഹത്തായ രഹസ്യവുമായി ബന്ധിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു. ഭർത്താവ് ത്യാഗപൂർണ്ണമായ സ്നേഹത്തിനായി വിളിക്കപ്പെടുന്നു; ഭാര്യ ക്രിസ്തുവിന്റെ കർത്തൃത്വത്തിന് കീഴിലുള്ള ബന്ധത്തിൽ ബഹുമാനത്തോടും ഉത്തരവാദിത്തത്തോടും ജീവിക്കാൻ വിളിക്കപ്പെടുന്നു. അങ്ങനെ വിവാഹം ക്രിസ്തുവിന്റെ സ്നേഹത്തിന്റെ സാക്ഷിയായി മാറുന്നു.

അതുകൊണ്ട് വിവാഹമോചനവും സന്താനലാഭവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ആധുനിക വൈദ്യശാസ്ത്രരീതികളും വിലയിരുത്തുമ്പോൾ ഈ ബൈബിൾ ദർശനം അടിസ്ഥാനമാകണം. ഒരു പ്രവൃത്തി സാധ്യമാണോ എന്നത് മാത്രമല്ല ക്രിസ്തീയ ചോദ്യം. ശരീരം, വിവാഹം, ലൈംഗികത, മക്കൾ, ഉടമ്പടി എന്നിവയെക്കുറിച്ചുള്ള ദൈവത്തിന്റെ ഉദ്ദേശ്യത്തെ അത് ബഹുമാനിക്കുന്നുണ്ടോ എന്നതാണ് പ്രധാന ചോദ്യം.

വിവാഹമോചനം: സൃഷ്ടി, വീഴ്ച, ഉടമ്പടി, വീണ്ടെടുപ്പ്

വിവാഹമോചനം ദൈവത്തിന്റെ സൃഷ്ടിപരമായ ആദർശമായി ബൈബിൾ ഒരിക്കലും അവതരിപ്പിക്കുന്നില്ല. ഉല്പത്തി 2 വിവാഹത്തെ ഏകദേഹബന്ധമായി അവതരിപ്പിക്കുന്നു; ഉല്പത്തി 3 പാപം മനുഷ്യബന്ധങ്ങളെ എങ്ങനെ തകർത്തുവെന്ന് കാണിക്കുന്നു. അതിനാൽ ഇസ്രായേലിൽ വിവാഹമോചനവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട നിയമം ഉണ്ടായിരുന്നതുകൊണ്ട് വിവാഹമോചനം ദൈവത്തിന്റെ ആദിമ ഉദ്ദേശ്യമായിരുന്നു എന്ന് പറയാനാവില്ല.

ആവർത്തനപുസ്തകം 24:1–4 വിവാഹമോചനത്തെ സംബന്ധിച്ച നിയമം നൽകുന്നു. എന്നാൽ അത് വിവാഹമോചനം ചെയ്യാനുള്ള കൽപ്പനയല്ല. നിലവിലുണ്ടായിരുന്ന ഒരു സാമൂഹിക സാഹചര്യത്തെ നിയന്ത്രിക്കുന്ന നിയമമാണ് അത്. മത്തായി 19-ൽ യേശു ഈ കാര്യം വളരെ വ്യക്തമായി പഠിപ്പിക്കുന്നു. ഫരിസേയർ വിവാഹമോചനത്തെക്കുറിച്ച് ചോദിച്ചപ്പോൾ യേശു ആവർത്തനപുസ്തകത്തിൽ നിന്ന് ആരംഭിക്കുന്നില്ല. അദ്ദേഹം അവരെ ഉല്പത്തിയിലേക്ക് തിരികെ കൊണ്ടുപോകുന്നു: "സൃഷ്ടിച്ചവൻ ആദിയിൽ അവരെ ആണും പെണ്ണുമായി സൃഷ്ടിച്ചു എന്ന് നിങ്ങൾ വായിച്ചിട്ടില്ലയോ?" (മത്തായി 19:4). തുടർന്ന് ഉല്പത്തി 2:24 ഉദ്ധരിക്കുന്നു: "അതുകൊണ്ട് മനുഷ്യൻ അപ്പനെയും അമ്മയെയും വിട്ടു ഭാര്യയോടു ചേർന്നിരിക്കയും ഇരുവരും ഏകശരീരമായിത്തീരുകയും ചെയ്യും" (മത്തായി 19:5).

അങ്ങനെ യേശു വിവാഹമോചനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ചർച്ചയെ നിയമപരമായ വ്യവസ്ഥയിൽ മാത്രം നിർത്താതെ സൃഷ്ടിയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിലേക്ക് തിരികെ കൊണ്ടുപോകുന്നു. "ദൈവം യോജിപ്പിച്ചതിനെ മനുഷ്യൻ വേർപിരിക്കരുത്" (മത്തായി 19:6) എന്ന് അദ്ദേഹം പറയുന്നു. മോശെ വിവാഹമോചനത്തിന് അനുമതി നൽകിയതിനെക്കുറിച്ച് ചോദിച്ചപ്പോൾ യേശു "നിങ്ങളുടെ ഹൃദയകാഠിന്യം നിമിത്തം" മോശെ അത് അനുവദിച്ചുവെന്ന് പറയുന്നു; "ആദിയിൽ അങ്ങനെ ആയിരുന്നില്ല" എന്നും വ്യക്തമാക്കുന്നു (19:8). ഈ വ്യത്യാസം വളരെ പ്രധാനമാണ്. പാപബാധിതമായ സാഹചര്യങ്ങളെ നിയന്ത്രിക്കാൻ നൽകിയ അനുമതിയെ ദൈവത്തിന്റെ സൃഷ്ടിപരമായ ആദർശമായി കാണരുത്.

മത്തായി 5:31–32, മത്തായി 19:3–12, മർക്കോസ് 10:2–12, ലൂക്കോസ് 16:18 എന്നിവ ചേർന്ന് യേശു വിവാഹ ഉടമ്പടിയെ എത്ര ഗൗരവത്തോടെ കാണുന്നു എന്ന് വ്യക്തമാക്കുന്നു. എന്നാൽ എല്ലാ സാഹചര്യങ്ങളിലുമുള്ള വേർപിരിയലിനെയും ഒരേ രീതിയിൽ പാപമായി കാണുന്ന വിധത്തിൽ യേശുവിന്റെ പഠിപ്പിക്കൽ ചുരുക്കിക്കാണിക്കരുത്. മത്തായിയിൽ യേശു ലൈംഗിക അധർമ്മത്തെക്കുറിച്ച് പരാമർശിക്കുന്നു; 1 കൊരിന്ത്യർ 7-ൽ പൗലോസ് മറ്റു സങ്കീർണ്ണ സാഹചര്യങ്ങളെക്കുറിച്ചും പഠിപ്പിക്കുന്നു.

1 കൊരിന്ത്യർ 7:10–16 പ്രത്യേകമായി പ്രധാനമാണ്. സങ്കീർണ്ണമായ വിവാഹസാഹചര്യങ്ങളിൽ കഴിയുന്ന വിശ്വാസികൾക്ക് പൗലോസ് പ്രായോഗിക മാർഗനിർദ്ദേശം നൽകുന്നു. വേർപിരിയരുതെന്നും വേർപിരിഞ്ഞാൽ അവിവാഹിതയായി തുടരുകയോ വീണ്ടും അനുരഞ്ജനത്തിലാകുകയോ ചെയ്യണമെന്നും അദ്ദേഹം പറയുന്നു (7:10–11). അനുരഞ്ജനത്തിന് നൽകുന്ന പ്രാധാന്യം ഇതിൽ വ്യക്തമാണ്. എന്നാൽ 7:12–16-ൽ ഒരാൾ വിശ്വാസിയും മറ്റൊരാൾ അവിശ്വാസിയും ആയിരിക്കുന്ന വിവാഹങ്ങളെക്കുറിച്ച് അദ്ദേഹം സംസാരിക്കുന്നു. അവിശ്വാസിയായ ഭർത്താവോ ഭാര്യയോ ഒരുമിച്ചു ജീവിക്കാൻ തയ്യാറാണെങ്കിൽ വിശ്വാസി വേർപിരിയരുത്. എന്നാൽ അവിശ്വാസി വേർപിരിയുകയാണെങ്കിൽ "അത്തരം സാഹചര്യത്തിൽ സഹോദരനോ സഹോദരിയോ അടിമപ്പെട്ടവരല്ല" എന്ന് പൗലോസ് പറയുന്നു (7:15). അതിനാൽ പാപം ബാധിച്ച യാഥാർഥ്യത്തിന്റെ സങ്കീർണ്ണത ബൈബിൾ അംഗീകരിക്കുമ്പോഴും വിവാഹത്തിന്റെ ഉടമ്പടി സ്വഭാവം ഉപേക്ഷിക്കുന്നില്ല.

മലാഖി 2:14–16 വിവാഹത്തെ ഒരു ഉടമ്പടിയായി അവതരിപ്പിക്കുകയും വൈവാഹിക അവിശ്വസ്തതയെ ദൈവത്തോടുള്ള അവിശ്വസ്തതയുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. വിവാഹം, ഉടമ്പടി, നീതി, വിശ്വസ്തത എന്നിവ പരസ്പരം ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അതിനാൽ വിവാഹമോചനത്തെ ഒരു സ്വകാര്യ കരാർ അവസാനിപ്പിക്കുന്നതെന്ന നിലയിൽ മാത്രം കാണാനാവില്ല. അത് ദൈവസന്നിധിയിൽ സ്ഥാപിച്ച ഉടമ്പടിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട വിഷയമാണ്.

അതേസമയം, വിവാഹമോചനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ബൈബിൾ ദർശനം അക്രമം, നിർബന്ധം, ഗുരുതരമായ പീഡനം, അനീതി എന്നിവ സഹിച്ചുകൊണ്ട് ഒരു വ്യക്തി സുരക്ഷയില്ലാതെ തുടരണമെന്ന് ആവശ്യപ്പെടുന്നതായിരിക്കരുത്. തിരുവെഴുത്ത് അക്രമത്തെയും പീഡനത്തെയും അനീതിയെയും അപലപിക്കുന്നു. അതിനാൽ വിവാഹബന്ധത്തിൽ സുരക്ഷ, നീതി, ഉത്തരവാദിത്തം, മാനസാന്തരം, ക്ഷമ, അനുരഞ്ജനം എന്നിവയെല്ലാം ഗൗരവമായി പരിഗണിക്കണം. ചില സാഹചര്യങ്ങളിൽ സുരക്ഷയ്ക്കായി വേർപിരിഞ്ഞു താമസിക്കുന്നത് ആവശ്യമായേക്കാം, വിവാഹമോചനത്തിന്റെ അന്തിമ ധാർമ്മിക ചോദ്യം കൂടുതൽ സങ്കീർണ്ണമായിരുന്നാലും. അതുകൊണ്ട് ക്രിസ്തീയ ഇടയശുശ്രൂഷ ഉടമ്പടിയുടെ ഗൗരവവും കരുണാപൂർണ്ണമായ സംരക്ഷണവും ഒരുമിച്ച് നിലനിർത്തണം.

സദൃശവാക്യങ്ങൾ 5:15–20 വിവാഹത്തിലെ ലൈംഗിക വിശ്വസ്തതയുടെ സൗന്ദര്യം അവതരിപ്പിക്കുന്നു. സദൃശവാക്യങ്ങൾ 6:32–35 വ്യഭിചാരത്തിന്റെ നാശകരമായ ഫലങ്ങൾ കാണിക്കുന്നു. എഫെസ്യർ 5:21–33 വിവാഹത്തിന്റെ നല്ല ദിശ വ്യക്തമാക്കുന്നു—പരസ്പര സമർപ്പണം, വിശുദ്ധി, ബഹുമാനം, ത്യാഗപൂർണ്ണമായ സ്നേഹം. കൊലൊസ്സ്യർ 3:18–21 കുടുംബത്തെ ക്രിസ്തുവിന്റെ കർത്തൃത്വത്തിന് കീഴിൽ കൊണ്ടുവരുകയും ഭർത്താവിനെയും ഭാര്യയെയും മക്കളെയും ദൈവാനുസൃതമായ ജീവിതത്തിലേക്ക് വിളിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

വന്ധ്യത, മക്കൾ, വാടകഗർഭധാരണത്തിന്റെ ചോദ്യം

മക്കളെക്കുറിച്ചുള്ള ആഗ്രഹം ബൈബിൾ കഥയിൽ വളരെ ആഴത്തിൽ കാണപ്പെടുന്നു. ഉല്പത്തി 1:28 മനുഷ്യന്റെ സൃഷ്ടിപരമായ വിളിയെ ഫലപ്രാപ്തിയുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുന്നു. സങ്കീർത്തനം 127:3 മക്കൾ "യഹോവയുടെ ദാനം" ആണെന്ന് പറയുന്നു. സങ്കീർത്തനം 128 കുടുംബത്തെ ദൈവത്തിന്റെ അനുഗ്രഹത്തിന്റെയും സമൃദ്ധിയുടെയും സ്ഥലമായി അവതരിപ്പിക്കുന്നു. എന്നിരുന്നാലും മക്കൾ മനുഷ്യന്റെ അവകാശമാണെന്ന് ബൈബിൾ ഒരിടത്തും പഠിപ്പിക്കുന്നില്ല. മക്കൾ ദൈവത്തിന്റെ ദാനമാണ്.

വന്ധ്യത അനുഭവിക്കുന്നവർക്കിത് വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ട സത്യമാണ്. 1 ശമൂവേൽ 1 ഹന്നയുടെ വേദനയെ വളരെ സത്യസന്ധമായി അവതരിപ്പിക്കുന്നു. അവളുടെ വന്ധ്യതയെ ആത്മീയ പരാജയത്തിന്റെ തെളിവായി കാണുന്നില്ല; മക്കളെക്കുറിച്ചുള്ള അവളുടെ ആഗ്രഹത്തെയും തെറ്റായി വിധിക്കുന്നില്ല. അവൾ തന്റെ വേദന ദൈവസന്നിധിയിൽ കൊണ്ടുവരുകയും തന്റെ ആഗ്രഹം ദൈവത്തിൽ ഏൽപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. അതിനാൽ യഥാർത്ഥ ദുഃഖത്തിനും വിലാപത്തിനും ബൈബിളിൽ സ്ഥാനമുണ്ട്. എന്നാൽ മനുഷ്യന്റെ മൂല്യം മക്കളെ ജനിപ്പിക്കാനുള്ള കഴിവുകൊണ്ട് അളക്കരുത്.

പഴയനിയമത്തിൽ വന്ധ്യതയെ നേരിടുന്നതിനായി മറ്റൊരു സ്ത്രീയെ കുടുംബത്തിന്റെ സന്താനലാഭത്തിൽ ഉൾപ്പെടുത്തിയ സംഭവങ്ങൾ കാണാം. ഉല്പത്തി 16-ൽ സാറാ ഹാഗാറിനെ അബ്രാഹാമിന്റെ അടുക്കൽ കൊണ്ടുവരുന്നു. ഉല്പത്തി 30-ൽ റാഹേലും ലേയയും ബിൽഹയെയും സിൽപ്പയെയും യാക്കോബിന്റെ അടുക്കൽ കൊണ്ടുവരുന്നു. എന്നാൽ ഈ സംഭവങ്ങളെ ആധുനിക വാടകഗർഭധാരണത്തിന്റെ നേരിട്ടുള്ള ബൈബിൾ മാതൃകകളായി കാണുന്നത് ശരിയല്ല.

തിരുവെഴുത്ത് ഒരു സംഭവത്തെ വിവരിക്കുന്നു എന്നതുകൊണ്ട് ആ പ്രവൃത്തിയെ അംഗീകരിക്കുന്നു എന്ന് അർത്ഥമില്ല. ഉല്പത്തി 16 സാറായുടെയും ഹാഗാറിന്റെയും ക്രമീകരണത്തെ ദൈവത്തിന്റെ സൃഷ്ടിപരമായ ആദർശമായി അവതരിപ്പിക്കുന്നില്ല. അതിന്റെ ഫലമായി അസൂയ, അവമതിപ്പ്, സംഘർഷം, പുറത്താക്കൽ, ദീർഘകാല വേദന എന്നിവ ഉണ്ടാകുന്നു. അതുപോലെ ഉല്പത്തി 30-ൽ റാഹേലിന്റെയും ലേയയുടെയും ഇടയിൽ മക്കളെക്കുറിച്ചുള്ള മത്സരവും കുടുംബത്തിലെ സംഘർഷവും കാണാം. ബിൽഹയെയും സിൽപ്പയെയും ഉൾപ്പെടുത്തിയ സംഭവങ്ങളും പാപബാധിതമായ കുടുംബജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്.

ഉല്പത്തി 38-ലെ താമാറിന്റെയും യെഹൂദായുടെയും സംഭവം ആധുനിക വാടകഗർഭധാരണവുമായി സമാനമാക്കാനും പാടില്ല. ആ സംഭവത്തിൽ അന്നത്തെ കുടുംബപരവും സാമൂഹികവും അവകാശപരവുമായ സാഹചര്യങ്ങൾ വളരെ പ്രധാനമാണ്. എന്നിരുന്നാലും മക്കൾ, അവകാശം, ലൈംഗികബന്ധം, കുടുംബബാധ്യത, നീതി എന്നിവ പുരാതന സമൂഹത്തിൽ എത്ര ആഴത്തിൽ ബന്ധപ്പെട്ടിരുന്നു എന്ന് ഈ സംഭവം കാണിക്കുന്നു. അതിനാൽ ആധുനിക പ്രജനനവിഭാഗങ്ങളെ പുരാതന ബൈബിൾ സംഭവങ്ങളിൽ നേരിട്ട് പ്രയോഗിക്കുന്നതിൽ ജാഗ്രത വേണം.

സാറാ, ഹാഗാർ, റാഹേൽ, ലേയ, ബിൽഹ, സിൽപ്പ, താമാർ എന്നിവരുടെ സംഭവങ്ങളെ ആദ്യം വിവരണങ്ങളായി വായിക്കണം; അതിനുശേഷം മാത്രമേ അവയിൽ നിന്ന് ധാർമ്മിക പഠിപ്പിക്കൽ എടുക്കാവൂ. വന്ധ്യത, അവകാശം, ലൈംഗികബന്ധം, കുടുംബം എന്നിവയെക്കുറിച്ചുള്ള മനുഷ്യരുടെ സങ്കീർണ്ണമായ ശ്രമങ്ങളെ ഈ സംഭവങ്ങൾ സത്യസന്ധമായി അവതരിപ്പിക്കുന്നു. എന്നാൽ അവ ആധുനിക വാടകഗർഭധാരണത്തിന് അനുകൂലമായ ബൈബിൾ മാതൃക സ്ഥാപിക്കുന്നില്ല.

ആധുനിക വാടകഗർഭധാരണത്തിന്റെ ബൈബിൾപരമായ വിലയിരുത്തൽ

ഇന്നത്തെ വാടകഗർഭധാരണത്തിന് ഒരേയൊരു രൂപമില്ല. ചില രീതികളിൽ ഗർഭം ധരിക്കുന്ന സ്ത്രീയുടെ സ്വന്തം അണ്ഡാണുവും ഉപയോഗിക്കുന്നു. മറ്റു ചില രീതികളിൽ ഭർത്താവിന്റെയും ഭാര്യയുടെയും അണ്ഡാണുവും ബീജവും ഉപയോഗിച്ച് രൂപപ്പെടുത്തിയ ഭ്രൂണം മറ്റൊരു സ്ത്രീയുടെ ഗർഭപാത്രത്തിൽ സ്ഥാപിക്കുന്നു. അതിനാൽ ഈ രീതികളെയെല്ലാം ഒരേ രീതിയിൽ കാണുന്നത് ഉചിതമല്ല.

ആധുനിക പ്രജനന സാങ്കേതികവിദ്യകളെക്കുറിച്ച് ബൈബിൾ നേരിട്ട് പഠിപ്പിക്കുന്നില്ല. അതിനാൽ ബൈബിൾ അറിയാത്ത ഒരു പ്രത്യേക വൈദ്യശാസ്ത്രരീതിയെ നേരിട്ട് നിരോധിക്കുന്നു എന്ന് അവകാശപ്പെടുന്നത് ശരിയല്ല. പകരം ബൈബിൾ നൽകുന്ന അടിസ്ഥാന തത്വങ്ങളുടെ വെളിച്ചത്തിലാണ് ഈ വിഷയത്തെ വിലയിരുത്തേണ്ടത്.

ആദ്യത്തെ ആശങ്ക വിവാഹത്തിന്റെ ഏകദേഹ ദർശനവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടതാണ്. ഉല്പത്തി 2:24 വിവാഹം, ശാരീരിക ഐക്യം, കുടുംബനിർമ്മാണം എന്നിവയെ ഒരുമിച്ചു കാണുന്നു. വാടകഗർഭധാരണത്തിൽ ഒരു മറ്റുസ്ത്രീയെ ആ ദമ്പതികളുടെ കുഞ്ഞിനെ ഗർഭത്തിൽ ധരിക്കുന്നതിനായി ഉൾപ്പെടുത്തുന്നു. ആ സ്ത്രീക്ക് കുഞ്ഞുമായി ജനിതകബന്ധമില്ലെങ്കിലും ഗർഭധാരണം അവളുടെ ശരീരത്തോടും ഗർഭകാലത്തോടും പ്രസവത്തോടും ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഗർഭധാരണം ഒരു പുറം സേവനം മാത്രമല്ല. അത് സ്ത്രീയുടെ ശരീരം, ഹോർമോൺ വ്യവസ്ഥ, ഗർഭപാത്രം, പ്രസവം എന്നിവയുമായി ആഴത്തിൽ ബന്ധപ്പെട്ട ശാരീരിക പ്രക്രിയയാണ്. അതുകൊണ്ട് ഗർഭധാരണത്തെ വിവാഹബന്ധത്തിൽ നിന്ന് വേർതിരിക്കുന്നത് ബൈബിൾ സാധാരണയായി ഒരുമിച്ചു കാണുന്ന ശരീരപരവും കുടുംബപരവുമായ ഘടകങ്ങളെ വേർതിരിക്കുന്നില്ലേ എന്ന ചോദ്യം ഉയരുന്നു.

രണ്ടാമത്തെ ആശങ്ക മാതാപിതൃത്വത്തിന്റെ അർത്ഥവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടതാണ്. ബൈബിൾ കുടുംബത്തിൽ മാതാപിതാക്കളും മക്കളും തമ്മിലുള്ള ഉത്തരവാദിത്തബന്ധം വ്യക്തമാണ്. എഫെസ്യർ 6:1–4 മാതാപിതാക്കളെയും മക്കളെയും അഭിസംബോധന ചെയ്യുന്നു. 1 തിമൊഥെയൊസ് 5 കുടുംബ ഉത്തരവാദിത്തത്തിനും പരിപാലനത്തിനും പ്രാധാന്യം നൽകുന്നു. തീത്തൊസ് 2 തലമുറകളിലൂടെ വിശ്വാസവും ദൈവിക ജീവിതവും പകർന്നുനൽകുന്നതിനെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുന്നു. അതിനാൽ മാതാപിതാവാകുക എന്നത് ജനിതകബന്ധമോ നിയമപരമായ ക്രമീകരണമോ മാത്രമല്ല. അതിൽ സ്നേഹം, ഉത്തരവാദിത്തം, തിരിച്ചറിവ്, വളർത്തൽ, പഠിപ്പിക്കൽ എന്നിവ ഉൾപ്പെടുന്നു.

മൂന്നാമത്തെ ആശങ്ക മനുഷ്യശരീരത്തെയും പ്രജനനശേഷിയെയും വസ്തുവാക്കുന്നതുമായി ബന്ധപ്പെട്ടതാണ്. 1 കൊരിന്ത്യർ 6:19–20 ശരീരം പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ ആലയമാണെന്നും അത് ദൈവത്തിന്റേതാണെന്നും പഠിപ്പിക്കുന്നു. ഈ തത്വം മറ്റൊരാളുടെ ആഗ്രഹം നിറവേറ്റാനുള്ള ഒരു ഉപാധിയായി മനുഷ്യശരീരത്തെ മാത്രം കാണുന്ന എല്ലാ രീതികളെയും കുറിച്ച് ഗൗരവമായ ചോദ്യങ്ങൾ ഉയർത്തുന്നു. പ്രത്യേകിച്ച് ദാരിദ്ര്യം, സാമ്പത്തിക അസമത്വം, സാമ്പത്തിക സമ്മർദ്ദം എന്നിവ ഒരു സ്ത്രീയെ മറ്റൊരാൾക്കായി ഗർഭം ധരിക്കാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുമ്പോൾ പ്രശ്നം കൂടുതൽ ഗുരുതരമാകാം.

നാലാമത്തെ ആശങ്ക കുഞ്ഞിന്റെ തിരിച്ചറിയലും കുടുംബബന്ധങ്ങളുമാണ്. കുടുംബം, വംശം, ഭവനം, മാതാപിതാക്കളുടെ ഉത്തരവാദിത്തം, തലമുറകളുടെ ബന്ധം എന്നിവയ്ക്ക് തിരുവെഴുത്ത് പ്രാധാന്യം നൽകുന്നു. വാടകഗർഭധാരണത്തിലൂടെ ജനിച്ച ഒരു കുഞ്ഞിനെ സ്നേഹത്തോടും ബഹുമാനത്തോടും വളർത്താൻ കഴിയും. എന്നാൽ ജനിതക മാതാപിതാക്കൾ, ഗർഭം ധരിച്ച മാതാവ്, വളർത്തുന്ന മാതാപിതാക്കൾ എന്നീ ബന്ധങ്ങളെക്കുറിച്ച് സങ്കീർണ്ണമായ ചോദ്യങ്ങൾ ഉണ്ടാകാം. ക്രിസ്തീയ ധാർമ്മികത ഈ ചോദ്യങ്ങളെ ഗൗരവത്തോടെ പരിഗണിക്കണം.

എന്നിരുന്നാലും ഈ ആശങ്കകൾ വാടകഗർഭധാരണത്തിലൂടെ ജനിച്ച ഒരു കുഞ്ഞിനെ കുറ്റക്കാരനായി കാണുകയോ കുറഞ്ഞ മൂല്യമുള്ളവനായി കാണുകയോ ചെയ്യാനുള്ള കാരണമല്ല. ഓരോ മനുഷ്യനും ദൈവത്തിന്റെ സ്വരൂപത്തിൽ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടവനാണ് (ഉല്പത്തി 1:26–27). ഒരാളുടെ ജനനസാഹചര്യം അവന്റെ മാന്യത നിർണ്ണയിക്കുന്നില്ല. അതിനാൽ ഒരു പ്രജനനരീതിയുടെ ധാർമ്മിക വിലയിരുത്തലും അതിലൂടെ ജനിച്ച കുഞ്ഞിന്റെ മാന്യതയും തമ്മിൽ വ്യക്തമായ വ്യത്യാസം ക്രിസ്തീയ കരുണ പാലിക്കണം.

വന്ധ്യത, ദത്തെടുക്കൽ, കുടുംബത്തിന്റെ വിശാലമായ അർത്ഥം

വന്ധ്യതയോടുള്ള ബൈബിൾ പ്രതികരണത്തിൽ മറ്റൊരു പ്രധാന കാര്യം മനസ്സിലാക്കേണ്ടതുണ്ട്: ജൈവിക മക്കളുണ്ടാകുന്നതു മാത്രമല്ല ജീവിതത്തിലെ പരമമായതോ ഏകമായതോ ആയ ഫലപ്രാപ്തി. ബൈബിൾ ജൈവിക മക്കളെ വിലമതിക്കുന്നു. എന്നാൽ പുതിയനിയമം ശിഷ്യത്വം, ദത്തെടുക്കൽ, ദൈവത്തിന്റെ കുടുംബത്തിൽ ഉൾപ്പെടൽ എന്നിവയിലൂടെ കുടുംബത്തിന്റെ അർത്ഥത്തെ കൂടുതൽ വിശാലമാക്കുന്നു.

വിശ്വാസികളെക്കുറിച്ച് പൗലോസ് പറയുന്നത് അവർക്ക് "ദത്തെടുക്കലിന്റെ ആത്മാവ്" ലഭിച്ചിരിക്കുന്നു എന്നാണ് (റോമർ 8:15; എഫെസ്യർ 1:5). ഇത് വെറും സാമൂഹികബന്ധത്തിന്റെ ഭാഷയല്ല. സുവിശേഷത്തിന്റെ ആഴമുള്ള ഭാഷയാണ് ഇത്. ദൈവം മനുഷ്യരെ തന്റെ കുടുംബത്തിലേക്ക് സ്വീകരിക്കുന്നു. ഇതിലൂടെ ജൈവിക കുടുംബത്തിന്റെ മൂല്യം ഇല്ലാതാകുന്നില്ല. എന്നാൽ ക്രിസ്തീയ തിരിച്ചറിവ് ജൈവിക വംശത്തിൽ മാത്രം അധിഷ്ഠിതമല്ലെന്ന് ഇത് വ്യക്തമാക്കുന്നു.

അതുകൊണ്ട് സഭ കുടുംബങ്ങളുടെ കുടുംബമായി മാറണം; സ്നേഹവും ശിഷ്യത്വവും പരസ്പരപരിപാലനവും കുടുംബങ്ങൾക്കുള്ളിലും കുടുംബങ്ങൾക്കിടയിലും വളർത്തണം. ദൈവത്തിന്റെ ഇഷ്ടം ചെയ്യുന്നവരെ തന്റെ കുടുംബമായി യേശു കാണിച്ചു (മർക്കോസ് 3:31–35). ആദിമസഭയിലും ജൈവബന്ധങ്ങളെ അതിക്രമിക്കുന്ന പരസ്പരപരിപാലനം കാണാം.

ഈ വിശാലമായ ബൈബിൾ ദർശനം വന്ധ്യത അനുഭവിക്കുന്ന ദമ്പതികളെ അവരുടെ ജീവിതത്തിന്റെ ഫലപ്രാപ്തി ജൈവിക മക്കളിൽ മാത്രം ആശ്രയിക്കുന്നില്ലെന്ന് മനസ്സിലാക്കാൻ സഹായിക്കും. ശിഷ്യരെ വളർത്തുക, മറ്റുള്ളവരെ പരിപാലിക്കുക, അതിഥിസത്കാരം നടത്തുക, ദത്തെടുക്കുക, സേവിക്കുക, ദൈവത്തിന്റെ ദൗത്യത്തിൽ പങ്കാളികളാകുക എന്നിവയും ജീവിതത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ ഫലപ്രാപ്തിയുടെ രൂപങ്ങളാണ്. ഇതിനർത്ഥം എല്ലാ വന്ധ്യതയുള്ള ദമ്പതികളും ദത്തെടുക്കണം എന്നല്ല. ദത്തെടുക്കൽ വന്ധ്യതയ്ക്കുള്ള ലളിതമായ പരിഹാരമല്ല. മറിച്ച് ദൈവത്തിന്റെ വിളിയും മനുഷ്യന്റെ ഫലപ്രാപ്തിയും ജൈവിക മക്കളെ ജനിപ്പിക്കാനുള്ള കഴിവുകൊണ്ട് മാത്രം അളക്കാനാവില്ല എന്നതാണ് ഇതിന്റെ അർത്ഥം.

ക്രിസ്തീയ സാക്ഷിയായി വിവാഹവും കുടുംബവും

ബൈബിൾ ദർശനത്തിൽ വിവാഹം ഭർത്താവിന്റെയും ഭാര്യയുടെയും സ്വകാര്യ സന്തോഷത്തിന്റെ വിഷയം മാത്രമല്ല. അത് ക്രിസ്തീയ സാക്ഷിയുടെ ഒരു മാർഗവുമാണ്. എഫെസ്യർ 5:31–32 ഉല്പത്തി 2:24-നെ ക്രിസ്തുവിനും സഭയ്ക്കുമിടയിലെ മഹത്തായ രഹസ്യവുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുന്നു. അതുപോലെ 1 പത്രോസ് 3:1–7 ഭർത്താവിനെയും ഭാര്യയെയും വിവേകത്തോടും ബഹുമാനത്തോടും വിശുദ്ധിയോടും ജീവിച്ച് ദൈവത്തിന് സാക്ഷികളാകാൻ വിളിക്കുന്നു. അതിനാൽ വിവാഹത്തിന് സുവിശേഷപരമായ പ്രാധാന്യമുണ്ട്.

അതുകൊണ്ടുതന്നെ വിവാഹമോചനവും സന്താനലാഭവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട തീരുമാനങ്ങളും വ്യക്തിപരമായ തീരുമാനങ്ങൾ മാത്രമല്ല. കുടുംബത്തിൽ എടുക്കുന്ന തീരുമാനങ്ങൾ ശരീരം, വിവാഹം, ആഗ്രഹം, മക്കൾ, സാങ്കേതികവിദ്യ, ദൈവത്തിന്റെ പരമാധികാരം എന്നിവയെക്കുറിച്ചുള്ള നമ്മുടെ വിശ്വാസത്തെ വെളിപ്പെടുത്തുന്നു.

ബൈബിളിലെ കുടുംബദർശനം പ്രശ്നങ്ങളില്ലാത്ത ഒരു പരിപൂർണ്ണ കുടുംബത്തിന്റെ ചിത്രം നൽകുന്നില്ല. തകർന്ന കുടുംബങ്ങൾ, വന്ധ്യത, വിധവത്തം, ലൈംഗികപാപം, കുടുംബസംഘർഷം, ബന്ധങ്ങളുടെ പരാജയം എന്നിവയെല്ലാം തിരുവെഴുത്തിൽ കാണാം. എന്നിരുന്നാലും ഈ തകർന്ന ജീവിതങ്ങളുടെ നടുവിലും ദൈവത്തിന്റെ വീണ്ടെടുപ്പിന്റെ പ്രവർത്തനം തുടരുന്നു. അതുകൊണ്ട് ക്രിസ്തീയ കുടുംബധാർമ്മികതയുടെ ലക്ഷ്യം പുറമേയുള്ള കുടുംബചിത്രം സംരക്ഷിക്കുക മാത്രമല്ല; പാപബാധിതമായ ലോകത്തിന്റെ യാഥാർഥ്യങ്ങളിൽ ദൈവത്തോട് വിശ്വസ്തരായി ജീവിക്കുകയാണ്.

ഉപസംഹാരം

വിവാഹമോചനത്തെയും വാടകഗർഭധാരണത്തെയും കുറിച്ചുള്ള സമഗ്രമായ ബൈബിൾ ദർശനം സൃഷ്ടിയിൽ നിന്നാണ് ആരംഭിക്കേണ്ടത്. ഉല്പത്തി 1–2 മനുഷ്യനെ ആണും പെണ്ണുമായി അവതരിപ്പിക്കുന്നു, വിവാഹത്തെ ഏകദേഹബന്ധമായി കാണുന്നു, ശരീരത്തെ ദൈവത്തിന്റെ നല്ല സൃഷ്ടിയായി കാണുന്നു, ഫലപ്രാപ്തിയെ ദൈവത്തിന്റെ നല്ല ഉദ്ദേശ്യവുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുന്നു. ഉല്പത്തി 3 പാപം മനുഷ്യബന്ധങ്ങളിൽ എങ്ങനെ തകർച്ച വരുത്തിയെന്ന് വ്യക്തമാക്കുന്നു. മോശെയുടെ നിയമം വീണുപോയ സാഹചര്യങ്ങളെ നിയന്ത്രിച്ചു. പ്രവാചകന്മാർ ഉടമ്പടിയുടെ വിശ്വസ്തതയിലേക്ക് ജനത്തെ വിളിച്ചു. യേശു വിവാഹമോചനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ചർച്ചയെ വീണ്ടും ഉല്പത്തിയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി, ദൈവം ചേർത്തതിനെ മനുഷ്യൻ വേർപിരിക്കരുതെന്ന് വ്യക്തമാക്കി (മത്തായി 19:4–8). പൗലോസും വിവാഹത്തെ പരസ്പരത, വിശുദ്ധി, ത്യാഗപൂർണ്ണമായ സ്നേഹം, അനുരഞ്ജനം, ക്രിസ്തീയ സാക്ഷ്യം എന്നിവയുടെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ അവതരിപ്പിക്കുന്നു.

അതുകൊണ്ട് വിവാഹമോചനത്തെക്കുറിച്ച് രണ്ടു വിപരീത തെറ്റുകളിൽ നിന്ന് ക്രിസ്തീയ സമൂഹം ഒഴിഞ്ഞുനിൽക്കണം. ഒന്നാമത്തേത് വിവാഹത്തെ എളുപ്പത്തിൽ അവസാനിപ്പിക്കാവുന്ന ഒരു ബന്ധമായി കാണുന്നതാണ്. രണ്ടാമത്തേത് അക്രമം, പീഡനം, ഉപേക്ഷിക്കൽ, അനീതി എന്നിവയെ അവഗണിക്കുന്ന രീതിയിൽ വിവാഹത്തെ വ്യാഖ്യാനിക്കുന്നതാണ്. വിവാഹ ഉടമ്പടിയുടെ ഗൗരവത്തോടൊപ്പം നീതി, സുരക്ഷ, മാനസാന്തരം, ക്ഷമ, അനുരഞ്ജനം എന്നിവയുടെ ആവശ്യകതയും ബൈബിൾ മുന്നോട്ടുവയ്ക്കുന്നു.

അതുപോലെ വാടകഗർഭധാരണത്തെക്കുറിച്ച് ബൈബിൾ ആധുനിക പ്രജനന സാങ്കേതികവിദ്യകളെ നേരിട്ട് അഭിസംബോധന ചെയ്യുന്നില്ല. അതിനാൽ ബൈബിൾ ഒരു പ്രത്യേക ആധുനിക വൈദ്യശാസ്ത്രരീതിയെ നേരിട്ട് നിരോധിക്കുന്നു എന്ന് അവകാശപ്പെടുന്നത് ശരിയല്ല. എന്നാൽ വിവാഹം, ശരീരം, ലൈംഗികത, മാതാപിതൃത്വം, മക്കൾ, കുടുംബം എന്നിവയെക്കുറിച്ചുള്ള ബൈബിൾ പഠിപ്പിക്കൽ ഗർഭധാരണം, ഗർഭം ധരിക്കൽ, മാതാപിതൃത്വം എന്നിവയെ ഭാര്യാഭർത്താക്കന്മാരുടെ ഏകദേഹബന്ധത്തിൽ നിന്ന് വേർതിരിക്കുന്ന രീതികളെക്കുറിച്ച് ഗൗരവമായ ചോദ്യങ്ങൾ ഉയർത്തുന്നു. സാറായുടെയും ഹാഗാറിന്റെയും, റാഹേലിന്റെയും ലേയയുടെയും, ബിൽഹയുടെയും സിൽപ്പയുടെയും സംഭവങ്ങളെ ആധുനിക വാടകഗർഭധാരണത്തെ അനുകൂലിക്കുന്ന നേരിട്ടുള്ള മാതൃകകളായി അവതരിപ്പിക്കരുത്. പാപബാധിതമായ ലോകത്തിൽ സങ്കീർണ്ണമായ സാഹചര്യങ്ങളെ നേരിട്ട കുടുംബങ്ങളുടെ കഥകളാണവ. മനുഷ്യരുടെ ശ്രമങ്ങൾക്ക് ഉണ്ടാകുന്ന ബുദ്ധിമുട്ടുള്ള ഫലങ്ങളും അവയിൽ കാണാം.

അവസാനമായി ക്രിസ്തീയ പ്രതികരണത്തിൽ സത്യവും കരുണയും ഒരുമിച്ചുണ്ടാകണം. വന്ധ്യത ശിക്ഷയല്ല. മക്കൾ വസ്തുക്കളല്ല. ജൈവിക മാതാപിതാക്കളാകാനുള്ള ആഗ്രഹം സ്വാഭാവികമാണ്; എന്നാൽ അത് ദൈവത്തിന്റെ മുമ്പിലുള്ള പരിധിയില്ലാത്ത അവകാശമല്ല. വൈദ്യശാസ്ത്രപരമായി സാധ്യമാണ് എന്നത് മാത്രം ഒരു പ്രവൃത്തി ധാർമ്മികമായി ശരിയാണെന്ന് തെളിയിക്കുന്നില്ല. അതേസമയം സങ്കീർണ്ണമായ പ്രജനന സാഹചര്യങ്ങളിൽ ജനിച്ച ഒരു കുഞ്ഞിനെയും കുറഞ്ഞ മൂല്യമുള്ളവനായി കാണരുത്. ഓരോ കുഞ്ഞും ദൈവത്തിന്റെ സ്വരൂപത്തിൽ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടവനാണ്.

അവസാനമായി, ശരീരം ദൈവത്തിന്റേതാണ്, വിവാഹം ഒരു ഉടമ്പടിയാണ്, ലൈംഗികത വിശുദ്ധമാണ്, മക്കൾ ദൈവത്തിന്റെ ദാനമാണ്, മാതാപിതാക്കൾ മക്കളുടെ വളർച്ചയ്ക്കും രൂപീകരണത്തിനും ഉത്തരവാദികളാണ്, കുടുംബം തലമുറകളിലൂടെ സുവിശേഷം ജീവിതത്തിൽ പ്രകടമാക്കുന്ന സ്ഥലമാണ് എന്ന ദർശനത്തിലേക്ക് തിരുവെഴുത്ത് നമ്മെ വിളിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ട് വന്ധ്യതയ്ക്കുള്ള ഉത്തരം സാങ്കേതികവിദ്യ മാത്രം അല്ല; വൈവാഹിക തകർച്ചയ്ക്കുള്ള ഉത്തരം നിയമപരമായ പരിഹാരം മാത്രം കൂടിയല്ല. ഈ രണ്ടു വിഷയങ്ങളും സൃഷ്ടി, വീഴ്ച, വീണ്ടെടുപ്പ്, പുനഃസ്ഥാപനം എന്നീ സമഗ്രമായ ബൈബിൾ കഥയിലേക്ക് നമ്മെ തിരികെ കൊണ്ടുപോകുന്നു. മനുഷ്യൻ തന്റെ ആഗ്രഹങ്ങൾ മാത്രം നിറവേറ്റാൻ വിളിക്കപ്പെട്ടവനല്ല; തന്റെ ആഗ്രഹങ്ങളെ ക്രിസ്തുവിന്റെ കർത്തൃത്വത്തിന് കീഴ്പ്പെടുത്തുകയും ദൈവത്തിന്റെ ഉദ്ദേശ്യങ്ങളിൽ വിശ്വസ്തമായി പങ്കാളിയാകുകയും ചെയ്യാനാണ് വിളിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്.