തിരുവെഴുത്തിൽ നിന്ന് ക്രിസ്തുവിലേക്കും ക്രിസ്തുവിൽ നിന്ന് സഭയിലേക്കും

തിരുവെഴുത്തിൽ നിന്ന് ക്രിസ്തുവിലേക്കും ക്രിസ്തുവിൽ നിന്ന് സഭയിലേക്കും

(ബൈബിൾ തിയോളജിക്കും ക്രിസ്തീയ പ്രസംഗത്തിനുമുള്ള ക്രിസ്തുകേന്ദ്രിതവും സഭാശാസ്ത്രപരവുമായ ഒരു ചട്ടക്കൂട്)

സംഗ്രഹം

ക്രിസ്തീയ പ്രസംഗം തിരുവെഴുത്തിന്റെ സമഗ്രസാക്ഷ്യത്തിൽ നിന്ന് ആരംഭിക്കുകയും യേശുക്രിസ്തുവിൽ പൂർത്തിയാകുന്ന ദൈവത്തിന്റെ വെളിപ്പാടിന്റെ ചരിത്രപരമായ പുരോഗതിയെ പിന്തുടരുകയും വേണം. അതിനാൽ ബൈബിൾ തിയോളജി ഒറ്റപ്പെട്ട വാക്യങ്ങളുടെ വ്യാഖ്യാനമോ ബൈബിൾ കഥാപാത്രങ്ങളിൽ നിന്ന് നൈതികപാഠങ്ങൾ മാത്രം കണ്ടെത്തുന്നതോ അല്ല. ദൈവം മനുഷ്യനെ തന്റെ സ്വരൂപത്തിൽ സൃഷ്ടിക്കുന്നു; മനുഷ്യൻ പാപത്തിൽ വീഴുന്നു; ദൈവം ഉടമ്പടികളും വാഗ്ദത്തങ്ങളും സ്ഥാപിക്കുന്നു; യിസ്രായേലിനെ തന്റെ ഉടമ്പടി ജനമായി വിളിക്കുന്നു; അനുഗ്രഹം, രാജ്യം, രക്ഷ, ജാതികൾ എന്നിവയെക്കുറിച്ചുള്ള വാഗ്ദത്തങ്ങൾ ക്രമേണ മിശിഹായിൽ പൂർത്തീകരിക്കപ്പെടുന്നു. ഈ ചരിത്രത്തിന്റെ കേന്ദ്രം യേശുക്രിസ്തുവാണ്. അവൻ യിസ്രായേലിന്റെ തിരുവെഴുത്തുകളുടെ നിവൃത്തിയും പുതിയ ഉടമ്പടിയുടെ മദ്ധ്യസ്ഥനും ദൈവത്തിന്റെ നിർണായക വെളിപ്പാടും യഹൂദനും ജാതിയുമായ എല്ലാവരുടെയും രക്ഷയുടെ ഉറവിടവുമാണ്. തന്റെ മരണവും പുനരുത്ഥാനവും തുടർന്ന് പെന്തെക്കോസ്തിലെ പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ പകർച്ചയും വഴി ക്രിസ്തു പുതിയ ഉടമ്പടി സമൂഹമായ സഭയെ രൂപപ്പെടുത്തുന്നു. ക്രിസ്തുവിൽ വിശ്വസിക്കുന്ന യഹൂദരും ജാതികളും ഒരേ ശരീരത്തിലെ അംഗങ്ങളും ദൈവത്തിന്റെ വാഗ്ദത്തത്തിന്റെ തുല്യ അവകാശികളുമാകുന്നു. അതിനാൽ സഭ യാദൃശ്ചികമായി രൂപപ്പെട്ട ഒരു സ്ഥാപനം മാത്രമല്ല; യിസ്രായേലിന്റെ വംശീയ തുടർച്ചയായി മാത്രം കാണാനും കഴിയില്ല. ക്രിസ്തുവിൽ കേന്ദ്രീകൃതവും പരിശുദ്ധാത്മാവിനാൽ രൂപപ്പെട്ടതുമായ പുതിയ ഉടമ്പടി സമൂഹമാണ് സഭ. ഈ ചട്ടക്കൂട് പ്രസംഗകനെ തിരുവെഴുത്തിൽ നിന്ന് ക്രിസ്തുവിലേക്കും, ക്രിസ്തുവിൽ നിന്ന് സുവിശേഷത്തിലേക്കും, സുവിശേഷത്തിൽ നിന്ന് സഭയിലേക്കും, സഭയിൽ നിന്ന് ദൗത്യത്തിലേക്കും അന്തിമനിവൃത്തിയിലേക്കും നയിക്കുന്നു.

പ്രധാന പദങ്ങൾ: ബൈബിൾ തിയോളജി, ക്രിസ്തുശാസ്ത്രം, സഭാശാസ്ത്രം, യിസ്രായേൽ, സഭ, പുതിയ ഉടമ്പടി, സുവിശേഷം, ദൈവരാജ്യം, പ്രസംഗം, രക്ഷാചരിത്രം

ആമുഖം

ക്രിസ്തീയ പ്രസംഗം തിരുവെഴുത്തിൽ നൽകിയിരിക്കുന്ന ദൈവവെളിപ്പാടിനെ വ്യാഖ്യാനിക്കുകയും പ്രഖ്യാപിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ശുശ്രൂഷയാണ്. പ്രസംഗകൻ തിരുവെഴുത്തിന് മുകളിലല്ല, അതിന്റെ കീഴിലാണ്. അതിനാൽ ഒരു വേദഭാഗത്തിൽ നിന്ന് രസകരമായ വിവരങ്ങളോ നൈതികപാഠങ്ങളോ പ്രായോഗിക നിർദ്ദേശങ്ങളോ മാത്രം കണ്ടെത്തുക എന്നതല്ല പ്രസംഗത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം. ആ ഭാഗം ദൈവത്തിന്റെ വെളിപ്പാടിന്റെ വലിയ ചരിത്രത്തിൽ എവിടെയാണ് സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നതെന്നും അത് എങ്ങനെ യേശുക്രിസ്തുവിൽ പൂർത്തിയാകുന്നുവെന്നും മനസ്സിലാക്കണം.

ഇവിടെയാണ് ബൈബിൾ തിയോളജിയുടെ പ്രാധാന്യം. ബൈബിൾ തിയോളജി തിരുവെഴുത്തിനെ അതിന്റെ ചരിത്രപരമായ പശ്ചാത്തലത്തിലും ഉടമ്പടി വികസനത്തിലും പ്രധാന ദൈവശാസ്ത്ര ആശയങ്ങളിലും പുരോഗമന വെളിപ്പാടിലും സമഗ്രമായ ബൈബിൾ കഥയുമായുള്ള ബന്ധത്തിലും പഠിക്കുന്നു. സിസ്റ്റമാറ്റിക് തിയോളജി തിരുവെഴുത്തിന്റെ സത്യങ്ങളെ ക്രമബദ്ധമായി രൂപപ്പെടുത്തുമ്പോൾ, ബൈബിൾ തിയോളജി ആ സത്യങ്ങൾ രക്ഷാചരിത്രത്തിൽ എങ്ങനെ വികസിക്കുന്നു എന്ന് കാണിക്കുന്നു.

ഇവ രണ്ടും വേർതിരിക്കരുത്. ബൈബിൾ തിയോളജി ഇല്ലാത്ത പ്രസംഗം പഴയ വേദഭാഗങ്ങളിൽ പിന്നീട് രൂപപ്പെട്ട ആശയങ്ങൾ നിർബന്ധിച്ച് അടിച്ചേൽപ്പിക്കുകയോ തിരുവെഴുത്തിനെ വേർതിരിച്ച നൈതികപാഠങ്ങളാക്കി ചുരുക്കുകയോ ചെയ്യാം. അതേസമയം ദൈവശാസ്ത്രപരമായ ഏകീകരണമില്ലാത്ത ബൈബിൾ പഠനം സഭയുടെ വിശ്വാസത്തെയും ജീവിതത്തെയും രൂപപ്പെടുത്തുന്ന സമഗ്രസത്യത്തിലേക്ക് എത്താതിരിക്കാം. അതിനാൽ ക്രിസ്തീയ പ്രസംഗത്തിന്റെ ചലനം ഇങ്ങനെ ആയിരിക്കണം: വേദഭാഗത്തിൽ നിന്ന് അതിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിലേക്ക്, പശ്ചാത്തലത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷാചരിത്രത്തിലേക്ക്, രക്ഷാചരിത്രത്തിൽ നിന്ന് ക്രിസ്തുവിലേക്കും, ക്രിസ്തുവിൽ നിന്ന് സുവിശേഷത്തിലേക്കും, സുവിശേഷത്തിൽ നിന്ന് സഭയിലേക്കും, സഭയിൽ നിന്ന് ദൗത്യത്തിലേക്കും അന്തിമനിവൃത്തിയിലേക്കും.

അതുകൊണ്ട് പ്രധാന ചോദ്യം “ഈ വാക്യം ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യണം എന്ന് പറയുന്നു?” എന്നതിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങരുത്. “ഇവിടെ ദൈവം എന്താണ് വെളിപ്പെടുത്തുന്നത്? ഈ വെളിപ്പാട് രക്ഷാചരിത്രത്തിൽ എവിടെയാണ്? അത് ക്രിസ്തുവിൽ എങ്ങനെ പൂർത്തിയാകുന്നു? ക്രിസ്തുവിൽ പങ്കാളികളായ ദൈവജനത്തിന് അതിന്റെ അർത്ഥമെന്താണ്?” എന്നതായിരിക്കണം. ഈ സമീപനം പ്രസംഗത്തെ നൈതികവാദം, നിയമവാദം, നിയന്ത്രണമില്ലാത്ത ആത്മീയീകരണം, ഉപരിപ്ലവമായ ‘പ്രസക്തി’ എന്നിവയിൽ നിന്ന് സംരക്ഷിക്കുന്നു.

1. ദൈവത്തിന്റെ രക്ഷാപദ്ധതിയുടെ ഏകീകൃത കഥയായി തിരുവെഴുത്ത്

വ്യത്യസ്ത കാലഘട്ടങ്ങളിലും സാഹചര്യങ്ങളിലും പല എഴുത്തുകാരാൽ എഴുതപ്പെട്ട നിരവധി ഗ്രന്ഥങ്ങളാണ് ബൈബിൾ. എങ്കിലും ഈ വൈവിധ്യം അതിന്റെ ഏകത്വത്തെ ഇല്ലാതാക്കുന്നില്ല. സൃഷ്ടി, മനുഷ്യൻ, പാപം, ഉടമ്പടി, രാജ്യം, രക്ഷ, ദൈവജനം എന്നിവയെക്കുറിച്ചുള്ള ദൈവത്തിന്റെ ഏകീകൃത രക്ഷാപദ്ധതിയാണ് തിരുവെഴുത്ത് അവതരിപ്പിക്കുന്നത്.

കഥ ആരംഭിക്കുന്നത് സൃഷ്ടാവായ ദൈവത്തിൽ നിന്നാണ്. മനുഷ്യൻ ദൈവത്തിന്റെ സ്വരൂപത്തിൽ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടു; ദൈവത്തിന്റെ ഭരണത്തിൻ കീഴിൽ ജീവിക്കാനും അവന്റെ സ്വഭാവം പ്രതിഫലിപ്പിക്കാനുമാണ് അവനെ വിളിച്ചത് (ഉല്പ. 1:26–28). അതിനാൽ മനുഷ്യന്റെ അടിസ്ഥാനപ്രശ്നം മാനസികമോ സാമൂഹികമോ നൈതികമോ ആയ ദൗർബല്യം മാത്രമല്ല; ദൈവത്തിന്റെ അധികാരത്തോടുള്ള മത്സരമാണ്. ഉല്പത്തി 3 പാപം, അകലം, മരണം, ന്യായവിധി എന്നിവയെ അവതരിപ്പിക്കുന്നു.

എന്നാൽ മനുഷ്യന്റെ വീഴ്ച ദൈവത്തിന്റെ ഉദ്ദേശ്യത്തെ റദ്ദാക്കിയില്ല. ഉടമ്പടികളിലൂടെയും വാഗ്ദത്തങ്ങളിലൂടെയും ദൈവം തന്റെ രക്ഷാപദ്ധതി മുന്നോട്ട് കൊണ്ടുപോകുന്നു. അബ്രാഹാമിനെ വിളിച്ചപ്പോൾ “നിന്നിൽ ഭൂമിയിലെ സകല കുടുംബങ്ങളും അനുഗ്രഹിക്കപ്പെടും” എന്നു വാഗ്ദാനം ചെയ്തു (ഉല്പ. 12:3). അതിനാൽ യിസ്രായേലിന്റെ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് യിസ്രായേലിൽ മാത്രം അവസാനിക്കുന്നതല്ല; ജാതികൾക്ക് അനുഗ്രഹം എത്തിക്കുക എന്ന വലിയ ദൈവിക ഉദ്ദേശ്യത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്.

ദൈവം തന്റെ സ്വഭാവം വെളിപ്പെടുത്തുകയും ഉടമ്പടി സ്ഥാപിക്കുകയും നിയമം നൽകുകയും രാജത്വത്തിന്റെ പ്രത്യാശ വളർത്തുകയും വരാനിരിക്കുന്ന മിശിഹായുടെ വാഗ്ദത്തം സംരക്ഷിക്കുകയും ചെയ്തുകൊണ്ട് യിസ്രായേലിനെ ചരിത്രപരമായി തന്റെ ഉടമ്പടി ജനമായി രൂപപ്പെടുത്തി. എന്നാൽ യിസ്രായേൽ കഥയുടെ അന്തിമ ലക്ഷ്യമല്ല. അതിന്റെ ചരിത്രം ക്രിസ്തുവിൽ പൂർത്തിയാകുന്ന വലിയ രക്ഷാപദ്ധതിയുടെ ഭാഗമാണ്.

പഴയനിയമത്തിൽ ഉടമ്പടി, രാജ്യം, യാഗം, പുരോഹിതത്വം, ആലയം, വിശുദ്ധി, പ്രവചനം, പുനഃസ്ഥാപനം, മിശിഹാ, ജാതികളുടെ അനുഗ്രഹം തുടങ്ങിയ വിഷയങ്ങൾ പരസ്പരം ബന്ധപ്പെട്ട് വികസിക്കുന്നു. ഇവ ഓരോന്നും ഒറ്റപ്പെട്ട ആശയങ്ങളല്ല; ദൈവത്തിന്റെ രക്ഷാപദ്ധതിയുടെ പൂർത്തീകരണത്തിലേക്കാണ് അവ നീങ്ങുന്നത്. അതിനാൽ പഴയനിയമത്തെ ക്രിസ്തുവിൽ നിന്ന് വേർതിരിക്കരുത്; അതിന്റെ വാഗ്ദത്തങ്ങൾ യിസ്രായേലിന്റെ ചരിത്രത്തിൽ മാത്രം പൂർത്തിയായതായി കരുതുകയും അരുത്. പുതിയനിയമത്തിന്റെ നിർണായക ഉത്തരം യേശുക്രിസ്തുവാണ്.

2. വെളിപ്പാടിന്റെ ചരിത്രത്തിൽ യിസ്രായേൽ

യിസ്രായേലിന് തിരുവെഴുത്തിൽ പ്രത്യേക സ്ഥാനമുണ്ട്. ദൈവം അവരെ മിസ്രയീമിൽ നിന്ന് വീണ്ടെടുത്ത് ഉടമ്പടി നൽകി തന്റെ വെളിപ്പാട് ഏൽപ്പിച്ചു (പുറ. 19:4–6; റോമ. 3:1–2; 9:4–5). അവർ സാധാരണ ഒരു ജനത മാത്രമായിരുന്നില്ല; ദൈവത്തിന്റെ രക്ഷാപദ്ധതിയിൽ പ്രത്യേക ദൗത്യമുള്ള ജനമായിരുന്നു.

എന്നിരുന്നാലും യിസ്രായേലിന്റെ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് ഒരു സ്വതന്ത്ര രക്ഷാമാർഗമായി മനസ്സിലാക്കരുത്. ഉടമ്പടി അംഗത്വമോ നിയമാനുഷ്ഠാനമോ മനുഷ്യന് സ്വയം നീതി നേടിക്കൊടുക്കുന്നില്ലെന്ന് പഴയനിയമം തന്നെ തെളിയിക്കുന്നു. യിസ്രായേലിന്റെ ചരിത്രം ദൈവകൃപയും ന്യായവിധിയും ഒരുപോലെ വെളിപ്പെടുത്തുകയും മനുഷ്യന് ദൈവത്തിന്റെ രക്ഷ ആവശ്യമാണെന്ന് കാണിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

നിയമം മിസ്രയീമിൽ നിന്നുള്ള വീണ്ടെടുപ്പിന് മുമ്പല്ല, അതിന് ശേഷമാണ് നൽകപ്പെട്ടത്. പുറപ്പാട് 19-ൽ ആദ്യം ദൈവം താൻ ചെയ്ത രക്ഷാപ്രവർത്തി പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു; പിന്നെയാണ് ഉടമ്പടി അനുസരണത്തിലേക്ക് വിളിക്കുന്നത്. അതിനാൽ അടിസ്ഥാന തത്വം: വീണ്ടെടുപ്പ് അനുസരണത്തിന് മുമ്പാണ്.

ക്രിസ്തീയ പ്രസംഗത്തിനും ഇത് നിർണായകമാണ്. ദൈവത്തിന്റെ കല്പനകൾ ദൈവകൃപയ്ക്ക് പ്രതികരണമാണ്; ദൈവസ്വീകാര്യത നേടാനുള്ള മനുഷ്യശ്രമങ്ങളല്ല. ക്രിസ്തീയ അനുസരണവും സുവിശേഷത്തിൽ നിന്ന് ഒഴുകേണ്ടതാണ്.

പ്രവാചകന്മാർ പുതിയ ഉടമ്പടി, പുതിയ ഹൃദയം, പാപമോചനം, ആത്മാവിന്റെ വരവ്, ദൈവജനത്തിന്റെ പുനഃസ്ഥാപനം എന്നിവയെക്കുറിച്ച് പ്രത്യാശ നൽകി (യിരെ. 31:31–34; യെഹെ. 36:25–27). അങ്ങനെ പഴയനിയമം അതിനപ്പുറമുള്ള ഒരു പൂർത്തീകരണത്തിലേക്ക് പ്രതീക്ഷ സൃഷ്ടിക്കുന്നു.

3. യിസ്രായേലിൽ നിന്ന് മിശിഹായിലേക്ക്

പഴയനിയമത്തിന്റെ കഥ വരാനിരിക്കുന്ന മിശിഹായിലേക്ക് ക്രമേണ തിരിയുന്നു. വാഗ്ദത്ത സന്തതി, ദാവീദിക രാജാവ്, കഷ്ടം അനുഭവിക്കുന്ന ദാസൻ, നീതിയുള്ള ഭരണാധികാരി, ജാതികൾക്ക് രക്ഷ കൊണ്ടുവരുന്നവൻ എന്നീ പ്രതീക്ഷകൾ യേശുവിൽ ഒന്നിക്കുന്നു.

യേശു യിസ്രായേലിന്റെ തിരുവെഴുത്തുകളിൽ നിന്ന് വേർപെട്ട ഒരു പുതിയ മതസന്ദേശവുമായി വന്ന വ്യക്തിയല്ല. അവൻ യിസ്രായേലിന്റെ കഥയിലേക്ക് വാഗ്ദത്ത മിശിഹായായി പ്രവേശിക്കുകയും രക്ഷാചരിത്രത്തെ അതിന്റെ നിർണായക ഘട്ടത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുവരുകയും ചെയ്തു.

യേശു ദൈവരാജ്യത്തിന്റെ വരവ് പ്രഖ്യാപിച്ചു (മർക്കോ. 1:14–15). തിരുവെഴുത്തുകളുടെ വെളിച്ചത്തിലാണ് തന്റെ ശുശ്രൂഷയെ വ്യാഖ്യാനിച്ചത് (ലൂക്കോ. 4:16–21). പുനരുത്ഥാനത്തിനു ശേഷം മോശെയുടെ ന്യായപ്രമാണത്തിലും പ്രവാചകന്മാരിലും സങ്കീർത്തനങ്ങളിലും തന്നെക്കുറിച്ച് എഴുതിയതെല്ലാം നിവൃത്തിയാകേണ്ടതാണെന്ന് ശിഷ്യന്മാരോട് പറഞ്ഞു (ലൂക്കോ. 24:44). തന്റെ കഷ്ടപ്പാട്, പുനരുത്ഥാനം, ജാതികളിലേക്കുള്ള മാനസാന്തരവും പാപമോചനവും സംബന്ധിച്ച സുവിശേഷപ്രഖ്യാപനം എന്നിവ തിരുവെഴുത്തിന്റെ പൂർത്തീകരണമായി അദ്ദേഹം വിശദീകരിച്ചു (ലൂക്കോ. 24:46–47).

അതിനാൽ പുതിയനിയമം ചില പഴയനിയമ പ്രവചനങ്ങളെ മാത്രം യേശുവുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുന്നില്ല. തിരുവെഴുത്തിന്റെ മുഴുവൻ രക്ഷാചരിത്രവും ക്രിസ്തുവിൽ പൂർത്തിയാകുന്നതായി അത് കാണുന്നു. ക്രിസ്തു ബൈബിൾ തിയോളജിയിലെ പല വിഷയങ്ങളിൽ ഒന്ന് മാത്രമല്ല; എല്ലാ വിഷയങ്ങളും എത്തിച്ചേരുന്ന കേന്ദ്രമാണ്.

4. ബൈബിൾ വെളിപ്പാടിന്റെ പൂർത്തീകരണമായി ക്രിസ്തു

ക്രിസ്തുവിന്റെ വ്യക്തിത്വത്തിലും പ്രവൃത്തിയിലുമാണ് തിരുവെഴുത്തിന്റെ ക്രിസ്തുകേന്ദ്രിതത്വം നിലകൊള്ളുന്നത്. യേശു ദൈവത്തിന്റെ നിർണായക വെളിപ്പാടാണ്. “വചനം ജഡമായി” (യോഹ. 1:14); ദൈവം തന്റെ പുത്രനിലൂടെ സംസാരിച്ചു (എബ്രാ. 1:1–3).

ക്രിസ്തുവിൽ ദൈവത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അധിക വിവരങ്ങൾ മാത്രമല്ല ലഭിക്കുന്നത്; ദൈവത്തിന്റെ രക്ഷാപദ്ധതി ചരിത്രത്തിൽ ദൃശ്യവും വ്യക്തവുമായിത്തീരുന്നു.

മനുഷ്യൻ ദൈവത്തിന്റെ സ്വരൂപത്തിൽ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടെങ്കിലും പാപം ആ വിളിയെ വികലമാക്കി. ക്രിസ്തു “അദൃശ്യനായ ദൈവത്തിന്റെ സ്വരൂപം” എന്നും “അന്ത്യാദാം” എന്നും വിളിക്കപ്പെടുന്നു (കൊലോ. 1:15; 1 കൊരി. 15:45). അതിനാൽ യഥാർത്ഥ മനുഷ്യസ്വഭാവം ക്രിസ്തുവിൽ വ്യക്തമായി കാണാം.

ക്രിസ്തീയജീവിതം ഒരു ഉത്തമ നൈതിക ഗുരുവിനെ അനുകരിക്കുന്നതിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നില്ല. വിശ്വാസികൾ ക്രൂശിക്കപ്പെട്ടും ഉയിർത്തെഴുന്നേറ്റും ഇരിക്കുന്ന ക്രിസ്തുവിനോട് ഏകീഭവിച്ചവരാണ്. അവരുടേതായ പുതിയ തിരിച്ചറിവ് ക്രിസ്തുവിലാണ്; അവർ അവന്റെ കർത്തൃത്വത്തിൽ ജീവിക്കുകയും അവന്റെ സ്വരൂപത്തിലേക്ക് രൂപാന്തരപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു.

5. രക്ഷാചരിത്രത്തിലെ നിർണായക വഴിത്തിരിവ്: ക്രൂശും പുനരുത്ഥാനവും

ക്രിസ്തുവിന്റെ മരണവും പുനരുത്ഥാനവും രക്ഷാചരിത്രത്തിന്റെ കേന്ദ്രമാണ്. ക്രൂശ് വെറും ത്യാഗത്തിന്റെ മാതൃകയല്ല; പുനരുത്ഥാനം മരണാനന്തരജീവിതത്തിന്റെ തെളിവ് മാത്രവുമല്ല. ഇവ രണ്ടും ദൈവത്തിന്റെ നിർണായക രക്ഷാപ്രവർത്തികളാണ്.

അന്ത്യഅത്താഴത്തിൽ യേശു തന്റെ മരണത്തെ പുതിയ ഉടമ്പടിയുമായി ബന്ധപ്പെടുത്തി: “ഈ പാനപാത്രം നിങ്ങൾക്കുവേണ്ടി ചൊരിയുന്ന എന്റെ രക്തത്തിലെ പുതിയ ഉടമ്പടിയാണ്” (ലൂക്കോ. 22:20). അവന്റെ മരണം പുതിയ ഉടമ്പടി സ്ഥാപിക്കുന്നു.

പുനരുത്ഥാനം യേശു മിശിഹായും കർത്താവുമായി ദൈവം അംഗീകരിച്ചതിന്റെ തെളിവാണ്. അപ്പൊസ്തലന്മാരുടെ പ്രസംഗത്തിൽ പുനരുത്ഥാനം കേന്ദ്രസ്ഥാനത്താണ് (പ്രവൃ. 2:24,32; 3:15; 4:10). പൗലോസ് ക്രിസ്തു നമ്മുടെ പാപങ്ങൾക്കായി ഏല്പിക്കപ്പെട്ടും നമ്മുടെ നീതീകരണത്തിനായി ഉയിർപ്പിക്കപ്പെട്ടും എന്നു പറയുന്നു (റോമ. 4:25).

അതുകൊണ്ട് പുനരുത്ഥാനം സുവിശേഷത്തിന്റെ അനുബന്ധമല്ല; സുവിശേഷത്തിന്റെ അവിഭാജ്യഘടകമാണ്. ക്രൂശും പുനരുത്ഥാനവും വാഗ്ദത്തത്തിൽ നിന്ന് പൂർത്തീകരണത്തിലേക്കും പ്രതീക്ഷയിൽ നിന്ന് യാഥാർത്ഥ്യത്തിലേക്കും പഴയ ഉടമ്പടി ക്രമത്തിൽ നിന്ന് ക്രിസ്തുവിൽ ആരംഭിച്ച പുതിയ ഉടമ്പടിയിലേക്കും നയിക്കുന്നു.

6. ഒരേയൊരു സുവിശേഷവും ഒരേയൊരു രക്ഷാമാർഗവും

ക്രിസ്തുകേന്ദ്രിത ബൈബിൾ തിയോളജി രക്ഷയുടെ ഏകത്വവും സ്ഥാപിക്കുന്നു. യിസ്രായേലിനും ജാതികൾക്കും വ്യത്യസ്ത രക്ഷാമാർഗങ്ങളില്ല. ഒരേയൊരു ദൈവവും ഒരേയൊരു രക്ഷാപദ്ധതിയും ഒരേയൊരു മിശിഹായും ഒരേയൊരു സുവിശേഷവുമാണ്.

ദൈവം യഹൂദരുടെയും ജാതികളുടെയും ദൈവമാണെന്നും ഇരുവരെയും വിശ്വാസത്തിലൂടെ നീതീകരിക്കുന്നുവെന്നും പൗലോസ് പറയുന്നു (റോമ. 3:29–30). “മറ്റാരിലും രക്ഷയില്ല” എന്ന് പത്രോസ് പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു (പ്രവൃ. 4:12).

പഴയനിയമ വിശ്വാസികൾക്ക് ക്രിസ്തുവിനെക്കുറിച്ചുള്ള വെളിപ്പാട് പുനരുത്ഥാനത്തിനു ശേഷമുള്ള വിശ്വാസികൾക്കുള്ളതുപോലെ പൂർണ്ണമായിരുന്നില്ല. വെളിപ്പാട് പുരോഗമനാത്മകമായിരുന്നു. അവർ ദൈവത്തിന്റെ വാഗ്ദത്തങ്ങളിൽ ആശ്രയിച്ചു. എന്നാൽ സുവിശേഷത്തിന്റെ ചരിത്രപരമായ പൂർണ്ണ വെളിപ്പാട് ക്രിസ്തുവിന്റെ ജനനം, മരണം, പുനരുത്ഥാനം, മഹത്വീകരണം എന്നിവയിലൂടെയാണ് വന്നത്.

അതിനാൽ യിസ്രായേല്യനും ജാതിക്കും രക്ഷയുടെ അടിസ്ഥാനം ഒന്നുതന്നെയാണ്: ദൈവകൃപ ക്രിസ്തുവിൽ പൂർത്തിയായത്, വിശ്വാസത്തിലൂടെ സ്വീകരിക്കുന്നത്. ജാതിയോ നിയമബന്ധമോ മനുഷ്യന്റെ നന്മയോ സ്വതന്ത്ര രക്ഷാമാർഗമല്ല.

7. ക്രിസ്തുവും സഭയുടെ വെളിപ്പാടും

ക്രിസ്തുവിൽ നിന്ന് സഭയിലേക്കുള്ള നീക്കം ബൈബിൾ തിയോളജിയിലെ പ്രധാന ഘട്ടമാണ്. പഴയനിയമം യിസ്രായേലിനെ ദൈവത്തിന്റെ ഉടമ്പടി ജനമായി വ്യക്തമായി അവതരിപ്പിക്കുന്നു. അതോടൊപ്പം ജാതികളെക്കുറിച്ചും മിശിഹായെക്കുറിച്ചും ദൈവത്തിന്റെ രക്ഷാപദ്ധതിയുടെ വ്യാപനത്തെക്കുറിച്ചും വാഗ്ദത്തങ്ങൾ നൽകുന്നു.

എന്നാൽ വിശ്വസിക്കുന്ന യഹൂദരും ജാതികളും ക്രിസ്തുവിൽ ഒരേ ശരീരമായി ചേരുന്ന പുതിയ ഉടമ്പടി യാഥാർത്ഥ്യം പഴയനിയമത്തിൽ അതിന്റെ പൂർണ്ണ രൂപത്തിൽ വെളിപ്പെട്ടിരുന്നില്ല. പൗലോസ് ഇതിനെ “രഹസ്യം” എന്ന് വിളിക്കുന്നു—മുൻ തലമുറകളിൽ മറഞ്ഞിരുന്നതും ഇപ്പോൾ ആത്മാവിലൂടെ വെളിപ്പെട്ടതുമായ കാര്യം.

എഫെസ്യർ 3:5–6 ഇതിനെ വ്യക്തമായി പറയുന്നു. ജാതികൾ “കൂട്ടവകാശികളും ഒരേ ശരീരത്തിലെ അംഗങ്ങളും സുവിശേഷത്തിലൂടെ ക്രിസ്തുയേശുവിൽ വാഗ്ദത്തത്തിൽ പങ്കാളികളുമാണ്.” രഹസ്യം ജാതികളെ അനുഗ്രഹിക്കാനുള്ള ദൈവത്തിന്റെ ഉദ്ദേശ്യം ആദ്യമായി ഇപ്പോഴാണ് ഉണ്ടായത് എന്നതല്ല; അബ്രാഹാമിക വാഗ്ദത്തം തന്നെ ജാതികളുടെ അനുഗ്രഹം പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നു. ഇപ്പോൾ വെളിപ്പെട്ടത് യഹൂദരും ജാതികളും ക്രിസ്തുവിൽ ഒരേ പുതിയ ഉടമ്പടി ശരീരമായി ഒന്നിക്കുന്ന രീതിയാണ്.

അതുകൊണ്ട് സഭയെ യിസ്രായേൽ എന്ന വംശീയ സമൂഹമായി മാത്രം കാണാനോ, യിസ്രായേലിന് പകരം വന്ന പൂർണ്ണമായും ബന്ധമില്ലാത്ത ഒരു സമൂഹമായി കാണാനോ പാടില്ല. ക്രിസ്തുവിന്റെ രക്ഷാപ്രവർത്തിയാൽ രൂപപ്പെട്ട, വിശ്വസിക്കുന്ന യഹൂദരും ജാതികളും ഒരുമിച്ചുള്ള പുതിയ ഉടമ്പടി സമൂഹമാണ് സഭ.

8. ക്രിസ്തുവിന്റെ രക്ഷാപ്രവർത്തിയുടെ ഫലമായി സഭ

സഭയെ സ്വതന്ത്രമായ ഒരു ദൈവശാസ്ത്രകേന്ദ്രമായി കാണരുത്. സഭ ക്രിസ്തുവിന്റെ പ്രവൃത്തിയുടെ ഫലമാണ്. ക്രിസ്തു സഭയ്ക്കുവേണ്ടി നിലനിൽക്കുന്നില്ല; സഭ ക്രിസ്തുവിന്റെ പ്രവൃത്തിയുടെ ഫലമായി നിലനിൽക്കുന്നു.

യേശു തന്റെ ഭൂമിയിലെ ശുശ്രൂഷയിൽ ശിഷ്യസമൂഹത്തെ രൂപപ്പെടുത്തി. “എന്റെ സഭയെ ഞാൻ പണിയും” എന്നു പറഞ്ഞു (മത്താ. 16:18). അന്ത്യഅത്താഴത്തിൽ തന്റെ മരണത്തെ പുതിയ ഉടമ്പടിയുമായി ബന്ധപ്പെടുത്തി. അവന്റെ മരണം പുതിയ ഉടമ്പടി സ്ഥാപിച്ചു; പുനരുത്ഥാനം അവന്റെ കർത്തൃത്വം ഉറപ്പിച്ചു; പെന്തെക്കോസ്തിൽ ആത്മാവിന്റെ വരവ് പുതിയ ഉടമ്പടി സമൂഹത്തെ ശക്തമായി പ്രകടമാക്കി.

അതുകൊണ്ട് പ്രവൃത്തികൾ 2 ഒരു ആത്മീയ അനുഭവത്തിന്റെ വിവരണം മാത്രമല്ല. രക്ഷാചരിത്രത്തിലെ നിർണായക സംഭവമാണ് പെന്തെക്കോസ്ത്. ഉയിർത്തെഴുന്നേറ്റ ക്രിസ്തു വാഗ്ദത്ത ആത്മാവിനെ പകർന്നു, അപ്പൊസ്തലിക സമൂഹം ജാതികളിലേക്കുള്ള സാക്ഷ്യം ആരംഭിച്ചു.

9. സഭയും ദൈവരാജ്യവും

സഭയും ദൈവരാജ്യവും ഒരേ കാര്യമല്ല. യേശു ദൈവരാജ്യം പ്രസംഗിച്ചു. രാജ്യം ദൈവത്തിന്റെ പരമാധികാരഭരണമാണ്; ക്രിസ്തുവിൽ അത് നിർണായകമായി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടതും ഭാവിയിൽ പൂർണ്ണമായി നിവൃത്തിയാകാനിരിക്കുന്നതുമാണ്.

സഭ രാജാവായ ക്രിസ്തുവിന്റെ കർത്തൃത്വത്തിൽ കൂടിച്ചേർന്ന ജനമാണ്. സുവിശേഷം സ്വീകരിക്കുകയും ക്രിസ്തുവിൽ ചേർക്കപ്പെടുകയും ആത്മാവിനെ സ്വീകരിക്കുകയും ദൈവരാജ്യത്തിന് സാക്ഷ്യം വഹിക്കാൻ അയക്കപ്പെടുകയും ചെയ്ത സമൂഹമാണത്.

ഇത് സഭാകേന്ദ്രിതത്വത്തിൽ നിന്ന് നമ്മെ സംരക്ഷിക്കുന്നു. സഭ ബൈബിൾ കഥയുടെ അന്തിമകേന്ദ്രമല്ല; ക്രിസ്തുവാണ് കേന്ദ്രം. സഭ ദൈവരാജ്യത്തിനുള്ളിൽ അതിന്റെ ഉദ്ദേശ്യങ്ങളിൽ പങ്കാളിയാകുന്നു.

അതേസമയം സഭ സ്വർഗത്തിലേക്ക് പോകാൻ കാത്തിരിക്കുന്ന ഒരു കൂട്ടം മാത്രമല്ല. എല്ലാ ജാതികളെയും ശിഷ്യരാക്കാനുള്ള ദൗത്യം അവൾക്ക് ലഭിച്ചിട്ടുണ്ട് (മത്താ. 28:18–20). പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ ശക്തിയാൽ “ഭൂമിയുടെ അറ്റംവരെ” സാക്ഷികളാകാൻ അവൾ വിളിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു (പ്രവൃ. 1:8).

10. പെന്തെക്കോസ്ത്, വചനം, ആത്മാവ്, അപ്പൊസ്തലിക പ്രസംഗം

ആദ്യസഭയുടെ ശുശ്രൂഷ വചനവും ആത്മാവും വേർതിരിക്കാനാവാത്തവയാണെന്ന് കാണിക്കുന്നു. പെന്തെക്കോസ്ത് പ്രസംഗത്തെ മാറ്റിനിർത്തിയില്ല; ആത്മാവ് സുവിശേഷപ്രഖ്യാപനത്തിന് ശക്തി നൽകി.

പത്രോസിന്റെ പെന്തെക്കോസ്ത് പ്രസംഗം യോവേൽ, സങ്കീർത്തനങ്ങൾ, ദാവീദിന്റെ വാഗ്ദത്തങ്ങൾ എന്നിവയിലൂടെ സംഭവത്തെ വ്യാഖ്യാനിക്കുന്നു. അതിന്റെ ഉച്ചസ്ഥാനം: ദൈവം യേശുവിനെ “കർത്താവും ക്രിസ്തുവും” ആക്കിയിരിക്കുന്നു എന്ന പ്രഖ്യാപനമാണ് (പ്രവൃ. 2:36).

സ്തെഫാനോസും യിസ്രായേലിന്റെ ചരിത്രത്തെ ദൈവത്തിന്റെ ഉദ്ദേശ്യത്തിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ വ്യാഖ്യാനിച്ചു. പൗലോസ് യിസ്രായേലിന്റെ തിരുവെഴുത്തുകളിൽ നിന്ന് യേശു ക്രിസ്തുവാണെന്ന് തെളിയിച്ചു.

അപ്പൊസ്തലിക പ്രസംഗം പ്രചോദനപരമായ പ്രസംഗം മാത്രമല്ല; ക്രിസ്തുവിന്റെ സുവിശേഷത്തെ കേന്ദ്രമാക്കി തിരുവെഴുത്തിനെ ദൈവശാസ്ത്രപരമായി വ്യാഖ്യാനിക്കുന്ന പ്രവൃത്തിയാണ്. അതിനാൽ ഇന്നത്തെ പ്രസംഗവും സാംസ്കാരികമായി ‘പ്രസക്തമാക്കുന്നതിൽ’ മാത്രം ഒതുങ്ങാതെ തിരുവെഴുത്തിൽ വെളിപ്പെട്ടും ക്രിസ്തുവിൽ പൂർത്തിയായും സുവിശേഷത്തിലൂടെ ആത്മാവിനാൽ പ്രയോഗിക്കപ്പെടുന്ന ദൈവസത്യം പ്രഖ്യാപിക്കണം.

11. വേദഭാഗത്തിൽ നിന്ന് ക്രിസ്തുവിലേക്ക്: പഴയനിയമം എങ്ങനെ പ്രസംഗിക്കണം?

ക്രിസ്തീയ പ്രസംഗകൻ പഴയനിയമത്തെ ക്രിസ്തീയ തിരുവെഴുത്തായി പ്രസംഗിക്കണം. എന്നാൽ ഓരോ വാക്യത്തിലും കൃത്രിമമായി യേശുവിനെ തിരുകിക്കയറ്റുകയോ ഓരോ കഥാപാത്രത്തെയും സംഭവത്തെയും ക്രിസ്തുവിന്റെ നേരിട്ടുള്ള പ്രവചനമാക്കുകയോ ചെയ്യരുത്.

ആദ്യം വേദഭാഗത്തിന്റെ ചരിത്രപരവും സാഹിത്യപരവും ഉടമ്പടി സംബന്ധമായ അർത്ഥവും മനസ്സിലാക്കണം. പിന്നീട് അത് ദൈവം, മനുഷ്യൻ, പാപം, ഉടമ്പടി, രക്ഷ, രാജ്യം, ആരാധന എന്നിവയെക്കുറിച്ച് എന്താണ് വെളിപ്പെടുത്തുന്നതെന്ന് കാണണം. തുടർന്ന് ആ ദൈവശാസ്ത്രസത്യം മുഴുവൻ ബൈബിൾ കഥയിൽ എങ്ങനെ വികസിക്കുന്നു എന്നും ക്രിസ്തുവിൽ എങ്ങനെ പൂർത്തിയാകുന്നു എന്നും അന്വേഷിക്കണം.

ഇത് രണ്ട് തെറ്റുകളിൽ നിന്ന് സംരക്ഷിക്കുന്നു. ഒന്നാമത് നൈതികവാദം—“ദാവീദ് ധൈര്യവാനായിരുന്നു, അതിനാൽ നീയും ധൈര്യവാനാകണം.” രണ്ടാമത് നിയന്ത്രണമില്ലാത്ത ആത്മീയീകരണം—പഴയനിയമത്തിലെ എല്ലാ വിശദാംശങ്ങളിലും ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന യേശുവിനെ കണ്ടെത്താനുള്ള ശ്രമം.

ശരിയായ സമീപനം വേദഭാഗത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ അർത്ഥത്തെ ബഹുമാനിച്ചുകൊണ്ട് അതിനെ രക്ഷാചരിത്രത്തിൽ സ്ഥാപിക്കുന്നതാണ്. അങ്ങനെ പ്രസംഗകൻ വേദഭാഗത്തിൽ നിന്ന് ദൈവശാസ്ത്രസത്യത്തിലേക്കും, അവിടെ നിന്ന് അതിന്റെ കാനോനിക വികസനത്തിലേക്കും, അവിടെ നിന്ന് ക്രിസ്തുവിലേക്കും, ക്രിസ്തുവിൽ നിന്ന് സഭയിലെ വിശ്വാസിയുടെ ജീവിതത്തിലേക്കും നീങ്ങുന്നു.

12. ക്രിസ്തീയ പ്രയോഗം ക്രിസ്തുവിലൂടെ ആയിരിക്കണം

പ്രയോഗത്തിന്റെ ആരംഭം വേദഭാഗത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ ചരിത്രപരവും ഉടമ്പടി സംബന്ധമായ അർത്ഥത്തിൽ നിന്നായിരിക്കണം. അത് ദൈവത്തെക്കുറിച്ചും അവന്റെ രക്ഷാപദ്ധതിയെക്കുറിച്ചും എന്ത് വെളിപ്പെടുത്തുന്നു? ആ സത്യം മുഴുവൻ ബൈബിൾ കഥയിൽ എങ്ങനെ വികസിക്കുന്നു? ക്രിസ്തുവിൽ എങ്ങനെ പൂർത്തിയാകുന്നു? ക്രിസ്തുവിനോടുള്ള ഐക്യം ഇന്ന് വിശ്വാസിക്ക് എന്ത് അർത്ഥമാക്കുന്നു? സുവിശേഷത്തിൽ നിന്ന് ഏത് അനുസരണമാണ് ഒഴുകേണ്ടത്? ഇതാണ് പ്രസംഗകന്റെ പ്രധാന ചോദ്യങ്ങൾ.

ഇങ്ങനെ വേദഭാഗത്തിൽ നിന്ന് ക്രിസ്തുവിലേക്കും ക്രിസ്തുവിൽ നിന്ന് സുവിശേഷത്തിലേക്കും സുവിശേഷത്തിൽ നിന്ന് വിശ്വാസിയുടെ ജീവിതത്തിലേക്കും നീങ്ങുമ്പോൾ നൈതികവാദവും നിയന്ത്രണമില്ലാത്ത ആത്മീയീകരണവും ഒഴിവാക്കാം.

പുതിയനിയമത്തിൽ ആവർത്തിച്ച് കാണുന്ന ക്രമം ഇതാണ്: ക്രിസ്തുവിൽ ദൈവം ചെയ്തത് - ക്രിസ്തുവിലുള്ള നമ്മുടെ തിരിച്ചറിവ് - അതനുസരിച്ചുള്ള ജീവിതം. റോമർ 1–11 സുവിശേഷം വിശദീകരിച്ചതിനു ശേഷമാണ് റോമർ 12-ൽ നൈതിക ഉപദേശങ്ങൾ വരുന്നത്. എഫെസ്യർ 1–3 വിശ്വാസിയുടെ പുതിയ തിരിച്ചറിവ് സ്ഥാപിച്ചതിനു ശേഷമാണ് 4–6 അധ്യായങ്ങൾ ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുന്നത്. കൊലൊസ്സ്യർ 1–2 ക്രിസ്തുവിന്റെ മഹത്വവും വിശ്വാസിയുടെ പുതിയ നിലയും സ്ഥാപിച്ച ശേഷം 3-ാം അധ്യായത്തിൽ നൈതികജീവിതം വിശദീകരിക്കുന്നു.

അതുകൊണ്ട് സുവിശേഷം ക്രിസ്തീയജീവിതത്തിലേക്കുള്ള പ്രവേശനവാതിൽ മാത്രമല്ല; മുഴുവൻ ക്രിസ്തീയജീവിതത്തിന്റെയും അടിത്തറയാണ്.

13. ന്യായപ്രമാണം, സുവിശേഷം, ക്രിസ്തീയ അനുസരണം

പ്രസംഗത്തിലെ വലിയ അപകടങ്ങളിലൊന്ന് ദൈവത്തിന്റെ കല്പനകളെ ആത്മവികസനത്തിന്റെ ഒരു പദ്ധതിയാക്കി മാറ്റുന്നതാണ്. വീണുപോയ മനുഷ്യൻ സ്വന്തം പരിശ്രമത്തിലൂടെ നീതി നേടാൻ കഴിയില്ലെന്ന് തിരുവെഴുത്ത് വ്യക്തമാക്കുന്നു.

ദൈവത്തിന്റെ നിയമം അവന്റെ സ്വഭാവത്തെ പ്രതിഫലിപ്പിക്കുകയും അവന്റെ നീതിയുള്ള ഇഷ്ടം വെളിപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുന്നു. അത് പാപത്തെ വെളിപ്പെടുത്തുകയും നിയമപ്രവൃത്തികളിലൂടെ മനുഷ്യന് സ്വയം നീതി സ്ഥാപിക്കാനാകില്ലെന്ന് കാണിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു (റോമ. 3:19–20; ഗലാ. 3:19–24).

സുവിശേഷം വിശുദ്ധിയെ ഇല്ലാതാക്കുന്നില്ല; വിശുദ്ധിക്ക് ശരിയായ അടിത്തറ നൽകുന്നു. വിശ്വാസി കൃപയാൽ നീതീകരിക്കപ്പെട്ടതിനാൽ അനുസരിക്കുന്നു. ക്രിസ്തുവിനോടുള്ള ഐക്യം, ആത്മാവിന്റെ വാസം, ക്രിസ്തുവിന്റെ ശരീരത്തിലെ അംഗത്വം എന്നിവയാണ് ക്രിസ്തീയ അനുസരണത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനം.

അതിനാൽ നിയമവാദവും നിയമരഹിതത്വവും രണ്ടും ഒഴിവാക്കണം. നിയമവാദം അനുസരണത്തെ ദൈവസ്വീകാര്യത നേടാനുള്ള മാർഗമാക്കുന്നു. നിയമരഹിതത്വം കൃപ വിശുദ്ധിയുടെ ആവശ്യം ഇല്ലാതാക്കുന്നു എന്ന് കരുതുന്നു. സുവിശേഷം രണ്ടിനെയും നിരസിക്കുന്നു. കൃപ പുതിയ തിരിച്ചറിവ് നൽകുകയും നന്ദിയുള്ള അനുസരണം സൃഷ്ടിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

14. ആത്മപരിശോധനയും സുവിശേഷവും

വിശ്വാസിയുടെ ആത്മപരിശോധനയും ഇതേ സുവിശേഷകേന്ദ്രിതമായ രീതിയിൽ വേണം. തിരുവെഴുത്ത് നമ്മെ സ്വയം പരിശോധിക്കാൻ വിളിക്കുന്നു. എന്നാൽ ആ പരിശോധന ആത്മവിശ്വാസത്തിലോ നിരാശയിലോ അവസാനിക്കരുത്.

തിരുവെഴുത്ത് പാപം വെളിപ്പെടുത്തുമ്പോൾ ലക്ഷ്യം “കൂടുതൽ ശ്രമിക്കുക” എന്നതല്ല. പാപബോധം മാനസാന്തരത്തിലേക്കും വിശ്വാസത്തിലേക്കും കൃപയിലേക്കും ക്രിസ്തുവിലുള്ള കൂടുതൽ ആശ്രയത്തിലേക്കും നയിക്കണം.

“കൂടുതൽ പ്രാർത്ഥിക്കുക, കൂടുതൽ ശക്തരാകുക, കൂടുതൽ നല്ലവരാകുക” എന്ന തരത്തിലുള്ള പ്രസംഗം അഭിമാനമോ നിരാശയോ സൃഷ്ടിച്ചേക്കാം. സുവിശേഷം വ്യത്യസ്തമായ അടിത്തറ നൽകുന്നു: ദൈവസന്നിധിയിലെ നമ്മുടെ നില ക്രിസ്തുവിലാണ്.

ക്രിസ്തീയ പക്വത സ്വന്തം കഴിവിലുള്ള ആത്മവിശ്വാസം വർധിപ്പിക്കുന്നതല്ല; ക്രിസ്തുവിലുള്ള ആശ്രയവും പരിശുദ്ധാത്മാവിലൂടെ അവന്റെ സ്വരൂപത്തിലേക്കുള്ള രൂപാന്തരവും വർധിപ്പിക്കുന്നതാണ്.

15. ക്രിസ്തുവിൽ നിന്ന് സഭയിലേക്ക്: സഭാശാസ്ത്രപരമായ പൂർത്തീകരണം

ക്രിസ്തു വ്യക്തികളെ മാത്രം രക്ഷിക്കുന്നില്ല; അവൻ ഒരു ജനത്തെ സൃഷ്ടിക്കുന്നു. സുവിശേഷം വിശ്വാസികളെ ക്രിസ്തുവിനോട് ഏകീകരിക്കുകയും പരസ്പരം ബന്ധിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

സഭയെ ക്രിസ്തുവിന്റെ ശരീരം, ദൈവത്തിന്റെ കുടുംബം, പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ ആലയം എന്നിങ്ങനെ പുതിയനിയമം വിശേഷിപ്പിക്കുന്നു (1 കൊരി. 12:27; എഫെ. 1:22–23; 2:19; 1 കൊരി. 3:16). അതിനാൽ രക്ഷയ്ക്ക് സഭാശാസ്ത്രപരമായ അർത്ഥമുണ്ട്. ക്രിസ്തുവിനാൽ രക്ഷിക്കപ്പെടുക എന്നത് ക്രിസ്തുവിന്റെ ജനത്തിൽ ഉൾപ്പെടുക എന്നതുമാണ്.

പ്രത്യേകിച്ച് യഹൂദ-ജാതി ഐക്യം നിർണായകമാണ്. ജാതികൾ പുറത്തുനിന്ന് സഹിച്ചുനിൽക്കുന്നവർ മാത്രമല്ല; ക്രിസ്തുവിലൂടെ സഹപൗരന്മാരും ദൈവകുടുംബത്തിലെ അംഗങ്ങളും സഹഅവകാശികളും ഒരേ ശരീരത്തിലെ അംഗങ്ങളും ആകുന്നു (എഫെ. 2:19; 3:6).

അതിനാൽ സഭ വ്യക്തികളുടെ സ്വമേധയാ രൂപപ്പെട്ട കൂട്ടായ്മ മാത്രമല്ല. അത് ക്രിസ്തുകേന്ദ്രിതവും ആത്മാവിനാൽ രൂപപ്പെട്ടതുമായ പുതിയ ഉടമ്പടി സമൂഹമാണ്.

16. ദൗത്യസമൂഹമായ സഭ

സഭയുടെ നിലനിൽപ്പ് ആന്തരിക കൂട്ടായ്മയിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നില്ല. അതിന്റെ സ്വഭാവം തന്നെ ദൗത്യപരമാണ്.

അബ്രാഹാമിക വാഗ്ദത്തം ജാതികളുടെ അനുഗ്രഹത്തെ മുൻകൂട്ടി കണ്ടു. യിസ്രായേലിന്റെ വിളിയിലും ജാതികൾക്കിടയിലെ സാക്ഷ്യം ഉൾപ്പെട്ടിരുന്നു. പ്രവാചകന്മാർ ജാതികൾ ദൈവത്തിന്റെ വെളിച്ചത്തിലേക്ക് വരുന്നതിനെക്കുറിച്ച് സംസാരിച്ചു. യേശു എല്ലാ ജാതികളെയും ശിഷ്യരാക്കാൻ കല്പിച്ചു. പെന്തെക്കോസ്ത് ഭൂമിയുടെ അറ്റംവരെ സാക്ഷ്യം നൽകാനുള്ള ശക്തി നൽകി (പ്രവൃ. 1:8).

അതുകൊണ്ട് ദൗത്യം സഭയുടെ ഒരു ഐച്ഛിക പരിപാടിയല്ല; സഭയുടെ തിരിച്ചറിയലിന്റെ ഭാഗമാണ്. സഭ സുവിശേഷം സ്വീകരിക്കുകയും സുവിശേഷം ലോകത്തിലേക്ക് പ്രഖ്യാപിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

സഭയുടെ ആന്തരികജീവിതവും സുവിശേഷത്തോട് പൊരുത്തപ്പെടണം. അനുരഞ്ജനം പ്രസംഗിച്ചുകൊണ്ട് ജാതി, സാമൂഹിക, സാമ്പത്തിക, ബന്ധപരമായ വൈരങ്ങൾ നിലനിർത്തുന്ന സഭ സുവിശേഷത്തെ തന്നെ നിഷേധിക്കുന്നു. ക്രിസ്തുവിന്റെ ക്രൂശ് “ഒരു പുതിയ മനുഷ്യനെ” സൃഷ്ടിക്കുന്നു (എഫെ. 2:14–16).

അതുകൊണ്ട് സഭയുടെ ദൗത്യത്തിൽ സുവിശേഷപ്രഖ്യാപനം, ശിഷ്യത്വം, വിശുദ്ധി, പഠിപ്പിക്കൽ, കൂട്ടായ്മ, സേവനം, സഹനം, സാക്ഷ്യം എന്നിവ ഉൾപ്പെടുന്നു.

17. സുവിശേഷരൂപത്തിലുള്ള ക്രിസ്തീയ നൈതികത

അപ്പൊസ്തലന്മാർ ക്രിസ്തീയ ജീവിതത്തെ സുവിശേഷത്തിൽ നിന്ന് ഉരുത്തിരിക്കുന്നു. ക്രിസ്തുവിന്റെ രക്ഷാപ്രവർത്തിയിൽ നിന്ന് വേർപെട്ട നൈതിക കല്പനകൾ അവർ നൽകുന്നില്ല.

പൗലോസിന്റെ ലേഖനങ്ങളിൽ ഇത് ആവർത്തിച്ച് കാണാം. ക്രിസ്തുവിനോടുള്ള ഐക്യം, പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ വാസം, പുതിയ തിരിച്ചറിവ്, ക്രിസ്തുവിന്റെ ശരീരത്തിലെ അംഗത്വം എന്നിവയാണ് ക്രിസ്തീയ നൈതികതയുടെ അടിസ്ഥാനം.

അതുകൊണ്ട് എല്ലാ പ്രസംഗങ്ങളെയും വ്യക്തിഗത വിജയം, കുടുംബസൗഖ്യം, സാമ്പത്തിക സമൃദ്ധി, മാനസിക ആശ്വാസം, പ്രായോഗിക നേട്ടം എന്നിവയെക്കുറിച്ചുള്ള സന്ദേശങ്ങളാക്കി മാറ്റുന്നത് ഒഴിവാക്കണം. ഇവയ്ക്ക് ശുശ്രൂഷയിൽ സ്ഥാനം ഉണ്ടാകാം; എന്നാൽ സുവിശേഷത്തെ മാറ്റിസ്ഥാപിക്കാൻ അവയ്ക്കാവില്ല.

പ്രധാന ചോദ്യം “ക്രിസ്തീയത എന്റെ ജീവിതം എങ്ങനെ മെച്ചപ്പെടുത്തും?” എന്നതല്ല. “ദൈവം ക്രിസ്തുവിൽ എന്താണ് ചെയ്തത്? ഞാൻ ക്രിസ്തുവിൽ ആരാണ്? ക്രിസ്തുവിന്റെ ജനത്തിലെ അംഗമായി ഞാൻ എങ്ങനെ ജീവിക്കണം?” എന്നതാണ്.

18. ഓരോ വേദഭാഗത്തിലും കൃത്രിമമായി ക്രിസ്തുവിനെ തിരുകിക്കയറ്റാതെ ക്രിസ്തുവിനെ പ്രസംഗിക്കുക

ക്രിസ്തീയ പ്രസംഗം ക്രിസ്തുകേന്ദ്രിതമാകണം എന്നത് എല്ലാ പഴയനിയമ വേദഭാഗവും യേശുവിനെക്കുറിച്ചുള്ള നേരിട്ടുള്ള പ്രവചനമാണെന്ന് അർത്ഥമാക്കുന്നില്ല.

ഓരോ വേദഭാഗത്തിന്റെയും ചരിത്രപരവും സാഹിത്യപരവുമായ അർത്ഥത്തെ ബഹുമാനിച്ചുകൊണ്ട് അതിനെ മുഴുവൻ കാനോന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ വായിക്കണം.

സങ്കീർത്തനങ്ങളെ ആദ്യം യിസ്രായേലിന്റെ ആരാധനയുടെയും ദൈവശാസ്ത്രത്തിന്റെയും പശ്ചാത്തലത്തിൽ മനസ്സിലാക്കണം. എന്നാൽ പുതിയനിയമം അവയ്ക്ക് ക്രിസ്തുവിൽ ലഭിക്കുന്ന പൂർണ്ണ അർത്ഥം കാണിക്കുന്നു (പ്രവൃ. 2:25–35; എബ്രാ. 1:5–13).

അതുപോലെ പുറപ്പാട് യിസ്രായേലിന്റെ മിസ്രയീമിൽ നിന്നുള്ള ചരിത്രപരമായ മോചനമാണ്. എന്നാൽ പുതിയനിയമം ക്രിസ്തുവിനെ മഹത്തായ വിമോചകനായി അവതരിപ്പിക്കുകയും പുറപ്പാട് പ്രതീകങ്ങൾ ക്രിസ്തീയ രക്ഷയുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു (1 കൊരി. 10:1–4; ലൂക്കോ. 9:31).

ആലയം യിസ്രായേലിന്റെ ഉടമ്പടി ആരാധനയുടെ ഭാഗമായിരുന്നു. എന്നാൽ ക്രിസ്തു ദൈവവും മനുഷ്യനും തമ്മിലുള്ള നിർണായക സംഗമസ്ഥലമായി അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുകയും പിന്നീട് ക്രിസ്തുവിന്റെ ജനത്തെ ദൈവത്തിന്റെ ആലയമായി വിളിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു (യോഹ. 2:19–21; 1 കൊരി. 3:16).

അതിനാൽ പഴയനിയമത്തിലെ ഓരോ വിശദാംശവും രഹസ്യമായി ക്രിസ്തുവിനെ പ്രവചിക്കുന്നു എന്നല്ല ആശയം. പഴയനിയമത്തിന്റെ ദൈവശാസ്ത്രപരമായ ഘടനകൾ ക്രിസ്തുവിൽ അന്തിമ പൂർത്തീകരണവും പുതിയ രൂപവും കണ്ടെത്തുന്നു എന്നതാണ് ആശയം.

19. തിരുവെഴുത്തിൽ നിന്ന് ക്രിസ്തുവിലേക്കും ക്രിസ്തുവിൽ നിന്ന് സഭയിലേക്കും

ബൈബിൾ തിയോളജിയുടെയും ക്രിസ്തീയ പ്രസംഗത്തിന്റെയും ഏകീകൃത ചലനം ദൈവത്തിന്റെ വെളിപ്പാടിന്റെ പുരോഗതിയെ പിന്തുടരുന്നു. അത് സൃഷ്ടിയിൽ നിന്ന് ആരംഭിക്കുന്നു; മനുഷ്യന്റെ വീഴ്ചയിലേക്കും ഉടമ്പടികളിലേക്കും യിസ്രായേലിന്റെ വിളിയിലേക്കും നീങ്ങുന്നു. ഈ വാഗ്ദത്തങ്ങൾ മിശിഹായിലേക്ക് നയിക്കുകയും യേശുക്രിസ്തുവിൽ, പ്രത്യേകിച്ച് അവന്റെ മരണത്തിലും പുനരുത്ഥാനത്തിലും, നിർണായകമായി പൂർത്തിയാവുകയും ചെയ്യുന്നു. അവന്റെ മരണം പുതിയ ഉടമ്പടി സ്ഥാപിക്കുന്നു; പുനരുത്ഥാനം അവന്റെ കർത്തൃത്വം ഉറപ്പിക്കുന്നു; പെന്തെക്കോസ്തിൽ ആത്മാവ് പകരപ്പെടുന്നു; ക്രിസ്തുവിൽ വിശ്വസിക്കുന്ന യഹൂദരും ജാതികളും ഒരേ പുതിയ ഉടമ്പടി സമൂഹമായി സഭയിൽ ഒന്നിക്കുന്നു. ആത്മാവിനാൽ ശക്തിപ്പെട്ട സഭ ജാതികളിൽ സുവിശേഷം പ്രസംഗിക്കുകയും ശിഷ്യരാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു; ഒടുവിൽ ക്രിസ്തുവിന്റെ മടങ്ങിവരവിലും ദൈവരാജ്യത്തിന്റെ പൂർണ്ണ നിവൃത്തിയിലും രക്ഷാപദ്ധതി സമാപിക്കും.

അങ്ങനെ ബൈബിൾ കഥയെ ചുരുക്കുമ്പോൾ: സൃഷ്ടി മനുഷ്യന്റെ വിളി സ്ഥാപിക്കുന്നു; വീഴ്ച പാപവും മരണവും കൊണ്ടുവരുന്നു; ഉടമ്പടി മനുഷ്യന്റെ മത്സരത്തിന് ദൈവത്തിന്റെ കൃപാപൂർണ്ണ പ്രതികരണമായി വികസിക്കുന്നു; യിസ്രായേൽ ദൈവത്തിന്റെ വാഗ്ദത്തങ്ങളുടെ ചരിത്രപരമായ വാഹകനാകുന്നു; വാഗ്ദത്തങ്ങൾ മിശിഹായിലേക്ക് നീങ്ങുന്നു; ക്രിസ്തു തന്റെ ജനനം, അനുസരണജീവിതം, മരണം, പുനരുത്ഥാനം, മഹത്വീകരണം എന്നിവയിലൂടെ അവ പൂർത്തിയാക്കുന്നു; പുതിയ ഉടമ്പടി സ്ഥാപിക്കുന്നു; ആത്മാവ് പെന്തെക്കോസ്തിൽ പകരപ്പെടുന്നു; സഭ രൂപപ്പെടുന്നു; സഭ ജാതികളിലേക്ക് സുവിശേഷം കൊണ്ടുപോകുന്നു; ഒടുവിൽ പുനരുത്ഥാനം, ന്യായവിധി, ക്രിസ്തുവിന്റെ മടങ്ങിവരവ്, ദൈവരാജ്യത്തിന്റെ പൂർണ്ണത എന്നിവയിൽ കഥ പൂർത്തിയാകും.

ഈ ചലനമാണ് ബൈബിൾ തിയോളജിക്കും പ്രസംഗത്തിനും ഏകീകരണം നൽകുന്നത്. സഭയെ ക്രിസ്തുവിൽ നിന്ന് വേർതിരിച്ച് മനസ്സിലാക്കാനാവില്ല; ക്രിസ്തുവിനെ അവനിൽ എത്തിച്ചേരുന്ന മുഴുവൻ ബൈബിൾ കഥയിൽ നിന്ന് വേർതിരിച്ചും മനസ്സിലാക്കാനാവില്ല.

20. പ്രസംഗകർക്കും ബൈബിൾ വിദ്യാർത്ഥികൾക്കും ഉള്ള പ്രാധാന്യം

ഈ ചട്ടക്കൂടിന് നിരവധി പ്രായോഗിക ഫലങ്ങളുണ്ട്. ഒന്നാമതായി, ബൈബിൾ വ്യാഖ്യാനം ചരിത്രപരമായി ഉത്തരവാദിത്തമുള്ളതായിരിക്കണം. ഓരോ വേദഭാഗവും അതിന്റെ സാഹിത്യ, ചരിത്ര, ഉടമ്പടി, ദൈവശാസ്ത്ര പശ്ചാത്തലത്തിൽ മനസ്സിലാക്കണം.

രണ്ടാമതായി, വ്യാഖ്യാനം കാനോനിക ബോധമുള്ളതായിരിക്കണം. ഒരു വേദഭാഗത്തിന്റെ അർത്ഥം മുഴുവൻ തിരുവെഴുത്തിലെ വെളിപ്പാടിന്റെ വികസനവുമായി ബന്ധപ്പെടുത്തി കാണണം.

മൂന്നാമതായി, പ്രസംഗം ക്രിസ്തുകേന്ദ്രിതമായിരിക്കണം. ക്രിസ്തു ദൈവത്തിന്റെ രക്ഷാവെളിപ്പാടിന്റെ കേന്ദ്രവും പൂർത്തീകരണവുമായതിനാൽ ഓരോ വേദഭാഗത്തിന്റെയും ദൈവശാസ്ത്രസത്യം ക്രിസ്തുവുമായി എങ്ങനെ ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു എന്ന് കാണിക്കണം.

നാലാമതായി, പ്രസംഗം സഭാശാസ്ത്രപരമായിരിക്കണം. ക്രിസ്തു വ്യക്തികളെ മാത്രം രക്ഷിക്കുന്നില്ല; ഒരു ജനത്തെ സൃഷ്ടിക്കുന്നു. അതിനാൽ വിശ്വാസികളുടെ സഭയിലെ തിരിച്ചറിവും ഉത്തരവാദിത്തവും പ്രസംഗം രൂപപ്പെടുത്തണം.

അഞ്ചാമതായി, പ്രസംഗം സുവിശേഷരൂപത്തിലുള്ളതായിരിക്കണം. കല്പനകളെ ദൈവത്തിന്റെ രക്ഷാപ്രവർത്തിയിൽ നിന്ന് വേർതിരിക്കരുത്. “നിങ്ങൾ എന്ത് ചെയ്യണം” എന്ന് പറയുന്നതിനു മുമ്പ് “ദൈവം ക്രിസ്തുവിൽ എന്ത് ചെയ്തു” എന്ന് പ്രഖ്യാപിക്കണം.

ആറാമതായി, പ്രസംഗം ദൗത്യപരമായിരിക്കണം. ജാതികൾക്കായി സഭയ്ക്ക് സുവിശേഷം ഏൽപ്പിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അതിനാൽ ക്രിസ്തുവിന്റെ ദൗത്യത്തിൽ പങ്കാളികളാകുന്ന ശിഷ്യരെ പ്രസംഗം രൂപപ്പെടുത്തണം.

അവസാനമായി, പ്രസംഗം എസ്കറ്റോളജിക്കൽ ആയിരിക്കണം. ക്രിസ്തുവിന്റെ പുനരുത്ഥാനത്തിനും മടങ്ങിവരവിനും ഇടയിലാണ് സഭ ജീവിക്കുന്നത്. പൂർത്തിയായ രക്ഷയുടെ “ഇതിനകം” എന്നും പൂർണ്ണമായി വരാനിരിക്കുന്ന രക്ഷയുടെ “ഇനിയും അല്ല” എന്നും ഉള്ള ഇടയിലാണ് ക്രിസ്തീയജീവിതം നടക്കുന്നത്.

ഉപസംഹാരം

ബൈബിൾ ദൈവത്തിന്റെ ഏകീകൃത രക്ഷാപദ്ധതിയുടെ വികസിക്കുന്ന ചരിത്രമാണ്. സൃഷ്ടിയിൽ നിന്ന് ആരംഭിച്ച് മനുഷ്യന്റെ വീഴ്ചയിലൂടെ കടന്ന് ഉടമ്പടികളിലൂടെയും യിസ്രായേലിന്റെ വിളിയിലൂടെയും മുന്നേറി അത് യേശുക്രിസ്തുവിൽ നിർണായകമായി പൂർത്തിയാകുന്നു. ഈ ചരിത്രത്തിൽ യിസ്രായേലിന് കേന്ദ്രസ്ഥാനമുണ്ടെങ്കിലും യിസ്രായേലിൽ കഥ അവസാനിക്കുന്നില്ല. യിസ്രായേലിലൂടെ നൽകിയ വാഗ്ദത്തങ്ങൾ മിശിഹായിലേക്കും അവനിലൂടെ ജാതികളിലേക്കും നീളുന്നു.

ക്രിസ്തുവാണ് തിരുവെഴുത്തിന്റെ കേന്ദ്രം. അവൻ വാഗ്ദത്തങ്ങൾ പൂർത്തിയാക്കുന്നു, ദൈവത്തെ നിർണായകമായി വെളിപ്പെടുത്തുന്നു, യഥാർത്ഥ മനുഷ്യനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു, തന്റെ മരണത്തിലൂടെ പുതിയ ഉടമ്പടി സ്ഥാപിക്കുന്നു, പുനരുത്ഥാനത്തിലൂടെ കർത്താവായി ഉറപ്പിക്കപ്പെടുന്നു, ആത്മാവിനെ തന്റെ ജനത്തിന്മേൽ പകരുന്നു.

ക്രിസ്തുവിൽ നിന്ന് സഭ ഉദിക്കുന്നു. അത് യാദൃശ്ചികമായ ഒരു സ്ഥാപനം അല്ല; യിസ്രായേലിന്റെ വംശീയ തുടർച്ചയായി മാത്രം കാണാവുന്നതുമല്ല. ക്രിസ്തുവിൽ ഒന്നിക്കുന്ന വിശ്വസിക്കുന്ന യഹൂദരും ജാതികളും ചേർന്ന പുതിയ ഉടമ്പടി സമൂഹമാണ് സഭ. ജാതികൾ സഹഅവകാശികളും ഒരേ ശരീരത്തിലെ അംഗങ്ങളും ആകുന്ന ഈ രഹസ്യം ക്രിസ്തുവിലൂടെയും അപ്പൊസ്തലിക സുവിശേഷത്തിലൂടെയും വെളിപ്പെട്ടു (എഫെ. 3:4–6).

സഭയ്ക്ക് സ്വതന്ത്രമായ ഒരു സുവിശേഷമോ സ്വതന്ത്രമായ ഒരു രക്ഷാമാർഗമോ ഇല്ല. യഹൂദനും ജാതിയും ക്രിസ്തുവിൽ പൂർത്തിയായ ദൈവകൃപയിലൂടെയാണ് രക്ഷിക്കപ്പെടുന്നത്. സഭ ആ സുവിശേഷം സ്വീകരിക്കുകയും ക്രിസ്തുവിന്റെ കർത്തൃത്വത്തിൽ ജീവിക്കുകയും ആത്മാവിനാൽ ശക്തിപ്പെടുകയും ദൈവരാജ്യത്തിന്റെ സന്ദേശം ജാതികളിലേക്ക് എത്തിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

അതുകൊണ്ട് ക്രിസ്തീയ പ്രസംഗവും ഇതേ ദൈവശാസ്ത്രപരമായ ചലനം പിന്തുടരണം. അത് തിരുവെഴുത്തിൽ നിന്ന് ആരംഭിച്ച് വേദഭാഗത്തിന്റെ ചരിത്രപരവും ഉടമ്പടി സംബന്ധമായ പശ്ചാത്തലം മാനിക്കുകയും, അതിന്റെ സ്ഥാനം രക്ഷാചരിത്രത്തിൽ കണ്ടെത്തുകയും, അതിന്റെ ദൈവശാസ്ത്രപരമായ വികസനം തിരിച്ചറിയുകയും, ക്രിസ്തുവിൽ അതിന്റെ പൂർത്തീകരണം കാണിക്കുകയും, സുവിശേഷം പ്രഖ്യാപിക്കുകയും, തുടർന്ന് ക്രിസ്തുവിലുള്ള ജീവിതത്തിന്റെ സഭാപരമായ അർത്ഥം വ്യക്തമാക്കുകയും വേണം.

അതിനാൽ ക്രിസ്തീയ പ്രസംഗത്തിന്റെ അന്തിമ ചലനം വെറും വേദഭാഗത്തിൽ നിന്ന് പ്രയോഗത്തിലേക്ക് എന്നതല്ല. അത് തിരുവെഴുത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷാചരിത്രത്തിലേക്കും, രക്ഷാചരിത്രത്തിൽ നിന്ന് ക്രിസ്തുവിലേക്കും, ക്രിസ്തുവിൽ നിന്ന് സുവിശേഷത്തിലേക്കും, സുവിശേഷത്തിൽ നിന്ന് സഭയിലേക്കും, സഭയിൽ നിന്ന് ദൗത്യത്തിലേക്കും, ദൗത്യത്തിൽ നിന്ന് അന്തിമനിവൃത്തിയിലേക്കും നീങ്ങുന്നു.

ഇത്തരം പ്രസംഗം പഴയനിയമത്തെ ഉപേക്ഷിക്കുന്നില്ല; അതിനെ വെറും നൈതികപാഠങ്ങളാക്കുകയും ചെയ്യുന്നില്ല. യിസ്രായേലിനെ ക്രിസ്തുവിൽ നിന്ന് വേർതിരിക്കുന്നില്ല; യിസ്രായേലിനെയും സഭയെയും ലളിതമായി ഒരേ കാര്യമാക്കുകയും ചെയ്യുന്നില്ല. സഭയെ ദൈവപദ്ധതിയുടെ കേന്ദ്രമാക്കുന്നില്ല; അതിന്റെ പ്രാധാന്യം കുറയ്ക്കുകയും ചെയ്യുന്നില്ല. മറിച്ച് ഓരോ ഘടകത്തെയും അതിന്റെ ശരിയായ ദൈവശാസ്ത്രബന്ധത്തിൽ സ്ഥാപിക്കുന്നു.

ദൈവത്തിന്റെ ഉദ്ദേശ്യം തിരുവെഴുത്തിൽ വെളിപ്പെടുന്നു, ക്രിസ്തുവിൽ പൂർത്തിയാകുന്നു, സഭയിൽ പ്രകടമാകുന്നു, ജാതികളിലേക്ക് പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെടുന്നു, ഒടുവിൽ ദൈവരാജ്യത്തിന്റെ പൂർണ്ണതയിൽ പൂർത്തീകരിക്കപ്പെടുന്നു.

ഇതാണ് ബൈബിൾ വെളിപ്പാടിന്റെ ചലനം; അതുതന്നെയായിരിക്കണം ക്രിസ്തീയ പ്രസംഗത്തിന്റെയും ചലനം.