തിരുവെഴുത്തുകളിലെ പന്ത്രണ്ട് ഗോത്രങ്ങൾ: വംശാവലി, ചരിത്രപരമായ വികാസം, അന്ത്യകാല പൂർണ്ണത

തിരുവെഴുത്തുകളിലെ പന്ത്രണ്ട് ഗോത്രങ്ങൾ: വംശാവലി, ചരിത്രപരമായ വികാസം, അന്ത്യകാല പൂർണ്ണത

സംഗ്രഹം

തിരുവെഴുത്തുകളിൽ ഇസ്രായേലിന്റെ പന്ത്രണ്ട് ഗോത്രങ്ങളെക്കുറിച്ച് പറയുമ്പോൾ എല്ലാ സ്ഥലത്തും ഒരേ പേരുകളും ഒരേ ക്രമവും കാണുന്നില്ല. ഉല്പത്തി ഗ്രന്ഥത്തിൽ പന്ത്രണ്ട് ഗോത്രങ്ങൾ യാക്കോബിന്റെ പന്ത്രണ്ട് പുത്രന്മാരുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. എന്നാൽ പഴയ നിയമത്തിലെ പിന്നീട് വരുന്ന ഭാഗങ്ങളിൽ വംശാവലി, ദേശവിഭജനം, പുരോഹിത ശുശ്രൂഷ, സൈനിക ക്രമീകരണം, ചരിത്രപരമായ സാഹചര്യങ്ങൾ എന്നിവ അനുസരിച്ച് ഗോത്രങ്ങളുടെ പട്ടികയിൽ വ്യത്യാസങ്ങൾ കാണാം. വെളിപ്പാട് 7-ൽ ദാൻ, എഫ്രയീം എന്നിവരുടെ പേരുകൾ കാണുന്നില്ല; അതേസമയം യോസേഫിന്റെയും മനശ്ശെയുടെയും പേരുകൾ ഉൾപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു. വെളിപ്പാട് 21-ൽ പന്ത്രണ്ട് ഗോത്രങ്ങളുടെ പേരുകൾ പുതിയ യെരൂശലേമിന്റെ പന്ത്രണ്ട് വാതിലുകളിലും പന്ത്രണ്ട് അപ്പൊസ്തലന്മാരുടെ പേരുകൾ അതിന്റെ പന്ത്രണ്ട് അടിസ്ഥാനങ്ങളിലും എഴുതിയിരിക്കുന്നതായി കാണുന്നു. ഈ പഠനം വാദിക്കുന്നത് ഈ വ്യത്യാസങ്ങളെ ബൈബിളിലെ വൈരുദ്ധ്യങ്ങളായി കാണേണ്ടതില്ല എന്നാണ്. വ്യത്യസ്ത ചരിത്രപരവും ദൈവശാസ്ത്രപരവുമായ സാഹചര്യങ്ങളിൽ "പന്ത്രണ്ട് ഗോത്രങ്ങൾ" എന്ന ആശയത്തിന് ഉണ്ടായിരുന്ന വ്യത്യസ്ത പ്രവർത്തനങ്ങളാണ് ഈ വ്യത്യാസങ്ങൾ കാണിക്കുന്നത്. പന്ത്രണ്ട് എന്ന സംഖ്യ ഇസ്രായേലിന്റെ ഉടമ്പടി-അടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള വ്യക്തിത്വത്തിന്റെയും പൂർണ്ണതയുടെയും സ്ഥിരമായ പ്രതീകമായി തുടരുന്നു. എന്നാൽ ഓരോ ഭാഗത്തിന്റെയും ഉദ്ദേശ്യത്തിന് അനുസരിച്ച് ഗോത്രങ്ങളുടെ പേരുകളിൽ വ്യത്യാസം ഉണ്ടാകാം. വെളിപ്പാട് പഴയ നിയമത്തിലെ ഒരു ജനസംഖ്യാ പട്ടികയെ വെറും ആവർത്തിക്കുന്നില്ല; മറിച്ച് ക്രിസ്തുവിനെയും അപ്പൊസ്തലന്മാരുടെ സാക്ഷ്യത്തെയും കേന്ദ്രീകരിച്ച് പന്ത്രണ്ട് ഗോത്രങ്ങളുടെ ആശയത്തെ അന്ത്യകാലപരമായ രീതിയിൽ അവതരിപ്പിക്കുന്നു. അതിനാൽ, യാക്കോബിന്റെ പന്ത്രണ്ട് പുത്രന്മാരിൽ ആരംഭിക്കുന്ന ബൈബിളിലെ കഥ, ഇസ്രായേലിന്റെ ചരിത്രപരവും ഉടമ്പടി-അടിസ്ഥാനത്തിലുള്ളതുമായ വ്യക്തിത്വത്തിലൂടെ കടന്ന്, ക്രിസ്തുവിലും പുതിയ യെരൂശലേമിലും അന്ത്യകാല പൂർണ്ണതയിലെത്തുന്നു.

പ്രധാന പദങ്ങൾ: പന്ത്രണ്ട് ഗോത്രങ്ങൾ, ഇസ്രായേൽ, യാക്കോബ്, യോസേഫ്, എഫ്രയീം, മനശ്ശെ, ദാൻ, വെളിപ്പാട്, അന്ത്യകാലശാസ്ത്രം, പുതിയ യെരൂശലേം, പന്ത്രണ്ട് അപ്പൊസ്തലന്മാർ

ആമുഖം

"ഇസ്രായേലിന്റെ പന്ത്രണ്ട് ഗോത്രങ്ങൾ" എന്ന പ്രയോഗം ബൈബിളിൽ ഇസ്രായേലിന്റെ വ്യക്തിത്വത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്ന പ്രധാന വിഷയങ്ങളിലൊന്നാണ്. എന്നാൽ ഈ ഗോത്രങ്ങളുടെ പട്ടിക എല്ലായിടത്തും ഒരുപോലെയല്ല. ഉല്പത്തി ഗ്രന്ഥത്തിൽ യാക്കോബിന്റെ പന്ത്രണ്ട് പുത്രന്മാരെക്കുറിച്ചാണ് പറയുന്നത്. എന്നാൽ പിന്നീട് വരുന്ന ഭാഗങ്ങളിൽ എഴുത്തുകാരന്റെ ഉദ്ദേശ്യം വംശാവലി, ദേശവിഭജനം, പുരോഹിത ചുമതല, സൈനിക ക്രമീകരണം, അല്ലെങ്കിൽ ദൈവശാസ്ത്രപരമായ വ്യക്തിത്വം എന്നിവയിൽ ഏതാണ് എന്നതനുസരിച്ച് ചില ഗോത്രങ്ങളെ ഉൾപ്പെടുത്തുകയോ ഒഴിവാക്കുകയോ ചെയ്യുന്നു. വെളിപ്പാട് 7 ഇതിന്റെ ഏറ്റവും വ്യക്തമായ ഉദാഹരണമാണ്. അവിടെ ദാനും എഫ്രയീമും ഇല്ല; എന്നാൽ യോസേഫും മനശ്ശെയും ഉൾപ്പെടുന്നു. വെളിപ്പാട് 21-ൽ വീണ്ടും പന്ത്രണ്ട് ഗോത്രങ്ങളെ പുതിയ യെരൂശലേമിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ കാണുന്നു.

ഈ വ്യത്യാസങ്ങളെ ചിലപ്പോൾ ബൈബിളിലെ വൈരുദ്ധ്യമായോ ചില ഗോത്രങ്ങൾ ദൈവത്തിന്റെ പദ്ധതിയിൽ നിന്ന് എന്നേക്കുമായി ഒഴിവാക്കപ്പെട്ടുവെന്നതിന്റെയോ തെളിവായി വ്യാഖ്യാനിച്ചിട്ടുണ്ട്. എന്നാൽ അത്തരമൊരു നിഗമനം ബൈബിളിലെ ഗോത്രപ്പട്ടികകൾക്ക് ഉള്ള വ്യത്യസ്ത ഉദ്ദേശ്യങ്ങളെ വേണ്ടത്ര പരിഗണിക്കുന്നില്ല. ബൈബിളിലെ എഴുത്തുകാർ എല്ലായിടത്തും "പന്ത്രണ്ട് ഗോത്രങ്ങൾ" എന്നത് ഒരേ തരത്തിലുള്ള ഭരണപരമായ പട്ടികയായി ഉപയോഗിക്കുന്നില്ല. യാക്കോബിന്റെ കുടുംബം ഒരു ജനമായി വളരുമ്പോഴും, ഏകീകൃത രാജ്യത്തിൽ നിന്ന് വിഭജിക്കപ്പെട്ട രാജ്യങ്ങളിലേക്കു മാറുമ്പോഴും, പ്രവാസവും ചിതറിപ്പാർപ്പും അനുഭവിക്കുമ്പോഴും, ഒടുവിൽ അന്ത്യകാല പുനഃസ്ഥാപനത്തിന്റെ പ്രത്യാശയിലേക്കു നീങ്ങുമ്പോഴും പന്ത്രണ്ട് എന്ന ഘടന വികസിക്കുന്നു.

ഈ പഠനത്തിന്റെ പ്രധാന വാദം, ഗോത്രപ്പട്ടികകളിലെ വ്യത്യാസങ്ങളെ അവയുടെ ചരിത്രപരവും സാഹിത്യപരവുമായ പശ്ചാത്തലത്തിൽ മനസ്സിലാക്കണം എന്നതാണ്. പന്ത്രണ്ട് എന്ന സംഖ്യ തുടർച്ചയായി നിലനിൽക്കുന്നത് ഇസ്രായേലിന്റെ ഉടമ്പടി-അടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള വ്യക്തിത്വത്തെയും പൂർണ്ണതയെയും സൂചിപ്പിക്കുന്നതിനാലാണ്. എന്നാൽ ഓരോ ഭാഗത്തിന്റെയും ഉദ്ദേശ്യത്തിന് അനുസരിച്ച് ഗോത്രങ്ങളുടെ പേരുകളിൽ വ്യത്യാസം ഉണ്ടാകാം. അതിനാൽ, വെളിപ്പാട് പഴയ നിയമത്തിലെ ഒരു ജനസംഖ്യാ പട്ടികയെ വെറും ആവർത്തിക്കുന്നില്ല; മറിച്ച് ക്രിസ്തുവിന്റെയും അപ്പൊസ്തലന്മാരുടെയും സാക്ഷ്യത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ ഇസ്രായേലിന്റെ വ്യക്തിത്വത്തെ അന്ത്യകാലപരമായി വ്യാഖ്യാനിക്കുന്നു.

ഉല്പത്തിയിലെ വംശാവലി അടിസ്ഥാനം

പന്ത്രണ്ട് ഗോത്രങ്ങളുടെ തുടക്കം യാക്കോബിന്റെ പന്ത്രണ്ട് പുത്രന്മാരിലാണ്. ഉല്പത്തി 35:22–26-ൽ രൂബേൻ, ശിമെയോൻ, ലേവി, യെഹൂദാ, ദാൻ, നഫ്താലി, ഗാദ്, ആശേർ, യിസ്സാഖാർ, സെബൂലൂൻ, യോസേഫ്, ബെന്യാമീൻ എന്നിവർ യാക്കോബിന്റെ പുത്രന്മാരായി രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു. ഈ ഘട്ടത്തിൽ പന്ത്രണ്ട് എന്ന സംഖ്യ പ്രധാനമായും കുടുംബത്തെയും വംശാവലിയെയും സൂചിപ്പിക്കുന്നു. പിന്നീട് ഇസ്രായേലിന്റെ ഗോത്രക്രമം ഈ കുടുംബഘടനയിൽ നിന്നാണ് വികസിക്കുന്നത്.

ഉല്പത്തി 49-ൽ യാക്കോബ് തന്റെ പുത്രന്മാരോട് അവസാന വാക്കുകൾ പറയുന്നു. ഇത് ഒരു വംശാവലി പട്ടിക മാത്രമല്ല; യാക്കോബിന്റെ സന്തതികളുടെ ഭാവിയെയും സ്വഭാവത്തെയും കുറിച്ചുള്ള പ്രവചനപരമായ വ്യാഖ്യാനമാണ്. യെഹൂദയ്ക്ക് പ്രത്യേക പ്രാധാന്യം ലഭിക്കുന്നു, കാരണം പിന്നീട് രാജകീയ അവകാശം അവന്റെ വംശവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അങ്ങനെ പന്ത്രണ്ട് ഗോത്രങ്ങളുടെ ഘടന ആദ്യം ഒരു കുടുംബപരമായ തിരിച്ചറിയലായി ആരംഭിക്കുകയും പിന്നീട് ദേശീയ, പ്രദേശിക, മതപരമായ തിരിച്ചറിയലായി മാറുകയും ചെയ്യുന്നു.

യോസേഫിന്റെ പുത്രന്മാരായ എഫ്രയീമും മനശ്ശെയും ഈ ഘടനയിൽ ഒരു പ്രധാന മാറ്റം കൊണ്ടുവരുന്നു. ഉല്പത്തി 48-ൽ യാക്കോബ് അവരെ തന്റെ പുത്രന്മാരായി സ്വീകരിക്കുകയും, "എഫ്രയീമും മനശ്ശെയും രൂബേനും ശിമെയോനും എനിക്കുള്ളതുപോലെ എനിക്കുള്ളവർ ആയിരിക്കും" എന്ന് പറയുകയും ചെയ്യുന്നു (ഉല്പത്തി 48:5). ഇതിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ പിന്നീട് യോസേഫിന്റെ അവകാശം രണ്ട് ഗോത്രങ്ങളുടെ അവകാശമായി കണക്കാക്കാം. അതിനാൽ ഒരു സാഹചര്യത്തിൽ യോസേഫിനെ യാക്കോബിന്റെ പന്ത്രണ്ട് പുത്രന്മാരിൽ ഒരാളായി കാണുകയും മറ്റൊരു സാഹചര്യത്തിൽ എഫ്രയീമിനെയും മനശ്ശെയെയും പ്രത്യേകം ഗോത്രങ്ങളായി കാണുകയും ചെയ്യുന്നു. പിന്നീട് വരുന്ന പട്ടികകളിലെ വ്യത്യാസം മനസ്സിലാക്കാൻ ഈ കാര്യം വളരെ പ്രധാനമാണ്.

ലേവി, ദേശം, ഗോത്രക്രമം

ഗോത്രപ്പട്ടികകളിലെ വ്യത്യാസത്തിന് രണ്ടാമത്തെ പ്രധാന കാരണം ലേവിയുടെ പ്രത്യേക സ്ഥാനമാണ്. ലേവി യാക്കോബിന്റെ പന്ത്രണ്ട് പുത്രന്മാരിൽ ഒരാളാണ്. അതിനാൽ വംശാവലിയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ അവൻ ഇസ്രായേലിന്റെ ഒരു ഗോത്രമായി തുടരുന്നു. എന്നാൽ മറ്റു ഗോത്രങ്ങൾക്ക് ലഭിച്ചതുപോലെ ഒരു സാധാരണ പ്രദേശിക അവകാശം ലേവിക്ക് ലഭിച്ചില്ല. സംഖ്യാപുസ്തകം 18-ലും യോശുവ 13-ലും ലേവ്യരുടെ അവകാശം അവരുടെ പുരോഹിത ശുശ്രൂഷയോടും ദൈവത്തോടും ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതായി കാണാം. ഇസ്രായേലിന്റെ വിവിധ പ്രദേശങ്ങളിൽ അവർക്കു പട്ടണങ്ങൾ ലഭിച്ചു; എന്നാൽ ഒരു തുടർച്ചയായ പ്രദേശം ലഭിച്ചില്ല.

ഇതിലൂടെ വംശാവലിയും പ്രദേശിക ഗോത്രക്രമവും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം വ്യക്തമാകുന്നു. വംശാവലി പട്ടികയിൽ ലേവി ഉൾപ്പെടും. എന്നാൽ ദേശവിഭജനത്തിന്റെ പട്ടികയിൽ ലേവിയെ വേർതിരിച്ചുകാണിക്കാം, കാരണം സാധാരണ പ്രദേശിക അവകാശം അവന് ലഭിച്ചില്ല. അതേസമയം യോസേഫിന്റെ അവകാശം എഫ്രയീമിലൂടെയും മനശ്ശെയിലൂടെയും രണ്ട് ഗോത്രങ്ങളായി പ്രത്യക്ഷപ്പെടാം. അങ്ങനെ പേരുകളിൽ വ്യത്യാസമുണ്ടെങ്കിലും പന്ത്രണ്ട് എന്ന സംഖ്യ നിലനിൽക്കുന്നു.

യോശുവയുടെ പുസ്തകം ഈ ക്രമത്തിന്റെ പ്രായോഗിക സങ്കീർണ്ണത കാണിക്കുന്നു. ശിമെയോന് യെഹൂദയുടെ പ്രദേശത്തിനുള്ളിൽ അവകാശം ലഭിച്ചു (യോശുവ 19:1–9). ലേവിക്ക് സാധാരണ പ്രദേശത്തിനുപകരം പട്ടണങ്ങൾ ലഭിച്ചു (യോശുവ 21). എഫ്രയീമും മനശ്ശെയും വേർതിരിച്ച പ്രദേശിക ഗോത്രങ്ങളായി കാണപ്പെടുന്നു. അതിനാൽ ഗോത്രക്രമം യാക്കോബിന്റെ പന്ത്രണ്ട് പുത്രന്മാരുടെ ഒരു പട്ടിക മാത്രമായി നിലനിന്നില്ല; അത് ഇസ്രായേലിന്റെ സാമൂഹികവും പ്രദേശികവുമായ ഘടനയായി മാറി.

അതുകൊണ്ട് "പന്ത്രണ്ട് ഗോത്രങ്ങൾ" എന്ന ആശയം മാറിയ സാഹചര്യങ്ങൾക്കിടയിലും ക്രമരഹിതമായിരുന്നില്ല. പന്ത്രണ്ട് എന്ന ഘടന നിലനിന്നു; എന്നാൽ എഴുത്തുകാരൻ വംശാവലി, ദേശം, രാഷ്ട്രീയം, അല്ലെങ്കിൽ ദൈവശാസ്ത്രം എന്നിവയിൽ ഏതിനാണ് ഊന്നൽ നൽകുന്നത് എന്നതനുസരിച്ച് പട്ടികയുടെ രൂപം മാറി.

ഇസ്രായേലിന്റെ ചരിത്രവികാസവും പന്ത്രണ്ടിന്റെ തുടർച്ചയും

ശലോമോന്റെ കാലത്തിനു ശേഷം രാജ്യം വിഭജിക്കപ്പെട്ടത് ഇസ്രായേലിന്റെ ഗോത്രക്രമത്തിൽ മറ്റൊരു വലിയ മാറ്റം ഉണ്ടാക്കി. ഇസ്രായേൽ വടക്കൻ രാജ്യമായും തെക്കൻ രാജ്യമായും വിഭജിക്കപ്പെട്ടു; പന്ത്രണ്ട് ഗോത്രങ്ങളുടെ രാഷ്ട്രീയ ഐക്യം തകർന്നു. എന്നിരുന്നാലും ഈ രാഷ്ട്രീയ വിഭജനം പന്ത്രണ്ട് ഗോത്രങ്ങൾ എന്ന മതപരവും ഉടമ്പടി-അടിസ്ഥാനത്തിലുള്ളതുമായ ആശയം ഇല്ലാതാക്കിയില്ല.

പുതിയ നിയമത്തിൽ ഇത് വളരെ വ്യക്തമാണ്. പ്രവൃത്തികൾ 26:7-ൽ പൗലോസ് "ഞങ്ങളുടെ പന്ത്രണ്ട് ഗോത്രങ്ങൾ" എന്ന് പറയുന്നു. യാക്കോബ് തന്റെ ലേഖനം "ചിതറിപ്പാർക്കുന്ന പന്ത്രണ്ട് ഗോത്രങ്ങൾക്ക്" എഴുതുന്നു (യാക്കോബ് 1:1). ഏകീകൃത രാജ്യത്തിലെ പഴയ പന്ത്രണ്ട് ഗോത്രങ്ങളുടെ രാഷ്ട്രീയ സംവിധാനം അവസാനിച്ചിട്ട് വളരെക്കാലത്തിനു ശേഷമാണ് ഈ വാക്കുകൾ എഴുതപ്പെട്ടത്. അതിനാൽ "പന്ത്രണ്ട് ഗോത്രങ്ങൾ" എന്നത് നിലവിലെ രാഷ്ട്രീയ ഘടനയുടെ പേര് മാത്രമല്ലെന്ന് ഇത് വ്യക്തമാക്കുന്നു. ഇസ്രായേലിന്റെ ഉടമ്പടി-അടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള വ്യക്തിത്വത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്ന ഒരു ചരിത്രപരവും ദൈവശാസ്ത്രപരവുമായ പദമായി അത് മാറിയിരുന്നു.

അതുകൊണ്ട് രാഷ്ട്രീയ വിഭജനം, യുദ്ധങ്ങൾ, പ്രവാസം, ചിതറിപ്പാർപ്പ് എന്നിവ ഉണ്ടായിട്ടും പന്ത്രണ്ട് ഗോത്രങ്ങളുടെ തിരിച്ചറിയൽ തുടരുന്നു. ചരിത്രപരമായ സാഹചര്യം മാറിയാലും ബൈബിൾ ഇസ്രായേലിനെ പന്ത്രണ്ട് ഗോത്രങ്ങളായി സംസാരിക്കുന്നു. വെളിപ്പാട് മനസ്സിലാക്കുന്നതിന് ഇത് വളരെ പ്രധാനമാണ്. യോഹന്നാന്റെ ഗോത്രപ്പട്ടികയെ ഒരു സാധാരണ ഭരണപരമായ ജനഗണനയായി കാണരുത്.

വെളിപ്പാട് 7-ലെ ഗോത്രങ്ങളുടെ പുനഃക്രമീകരണം

വെളിപ്പാട് 7:5–8-ൽ പ്രത്യേകമായ ഒരു ഗോത്രപ്പട്ടിക കാണുന്നു. യെഹൂദാ, രൂബേൻ, ഗാദ്, ആശേർ, നഫ്താലി, മനശ്ശെ, ശിമെയോൻ, ലേവി, യിസ്സാഖാർ, സെബൂലൂൻ, യോസേഫ്, ബെന്യാമീൻ എന്നിവരാണ് പട്ടികയിൽ ഉള്ളത്. ദാനും എഫ്രയീമും ഇല്ല; എന്നാൽ യോസേഫും മനശ്ശെയും ഉൾപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു.

പട്ടികയുടെ ക്രമവും ശ്രദ്ധേയമാണ്. രൂബേൻ ആദ്യം വരുന്നതിന് പകരം യെഹൂദാ ആദ്യം വരുന്നു. ഇത് വെളിപ്പാടിന്റെ ക്രിസ്തുകേന്ദ്രിതമായ ദർശനവുമായി യോജിക്കുന്നു. യേശുവിനെ "യെഹൂദാ ഗോത്രത്തിലെ സിംഹം, ദാവീദിന്റെ വേരായവൻ" എന്ന് വിളിക്കുന്നു (വെളിപ്പാട് 5:5). അതിനാൽ യെഹൂദയ്ക്ക് ഒന്നാം സ്ഥാനം നൽകുന്നത് ഇസ്രായേലിന്റെ കഥ ഇപ്പോൾ മിശിഹായുടെ വെളിച്ചത്തിൽ മനസ്സിലാക്കപ്പെടുന്നു എന്ന കാര്യം സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

ലേവിയെ ഉൾപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നതും പ്രധാനമാണ്. വെളിപ്പാട് ഇവിടെ ദേശവിഭജനം അവതരിപ്പിക്കുന്നില്ല. അതിനാൽ ലേവിയുടെ പുരോഹിത സ്ഥാനത്തിന്റെ കാരണത്താൽ അവനെ ഒഴിവാക്കേണ്ട ആവശ്യമില്ല. ഇതിലൂടെ ഈ പട്ടിക ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായതിനെക്കാൾ ദൈവശാസ്ത്രപരവും പ്രതീകാത്മകവുമാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കാം.

ദാനും എഫ്രയീമും ഇല്ലാത്തതിനെക്കുറിച്ച് പല വ്യാഖ്യാനങ്ങളും ഉണ്ട്. ഇരു ഗോത്രങ്ങളും ഇസ്രായേലിന്റെ ചരിത്രത്തിൽ വിഗ്രഹാരാധനയുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരുന്നു. ന്യായാധിപന്മാർ 18-ൽ ദാനുമായി ബന്ധപ്പെട്ട വിഗ്രഹാരാധനയുടെ ഒരു കേന്ദ്രത്തെക്കുറിച്ചും 1 രാജാക്കന്മാർ 12:29-ൽ യൊരോബെയാം ദാനിൽ ഒരു ആരാധനാകേന്ദ്രം സ്ഥാപിച്ചതിനെക്കുറിച്ചും പറയുന്നു. പ്രത്യേകിച്ച് ഹോശേയയുടെ പുസ്തകത്തിൽ എഫ്രയീം വടക്കൻ രാജ്യത്തോടും അതിന്റെ വിഗ്രഹാരാധനയോടും ശക്തമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അതിനാൽ ഈ ചരിത്രപരമായ ബന്ധങ്ങൾ വെളിപ്പാട് 7-ലെ പട്ടികയുടെ രൂപീകരണത്തിന് ഒരു പശ്ചാത്തലമായിരിക്കാം.

എന്നാൽ ഇവിടെ ജാഗ്രത ആവശ്യമാണ്. ദാനെയും എഫ്രയീമിനെയും വിഗ്രഹാരാധന കാരണം ഒഴിവാക്കിയെന്ന് വെളിപ്പാട് ഗ്രന്ഥം തന്നെ പറയുന്നില്ല. അതിനാൽ അതിനെ ഉറപ്പായ കാരണം എന്ന് പറയുന്നത് ശരിയല്ല. കൂടാതെ, യെഹെസ്കേൽ 48-ൽ പുനഃസ്ഥാപിക്കപ്പെട്ട ഇസ്രായേലിന് ഇടയിൽ ദാനിനും അവകാശം ലഭിക്കുന്നതായി കാണുന്നു. അതിനാൽ വെളിപ്പാട് 7-ൽ ദാൻ ഇല്ലാത്തത് ദാൻ ദൈവത്തിന്റെ പദ്ധതിയിൽ നിന്ന് എന്നേക്കുമായി പുറത്താക്കപ്പെട്ടു എന്നതിന് തെളിവായി കാണാനാവില്ല.

യോസേഫും മനശ്ശെയും ഒരുമിച്ച് വരുന്നതും ശ്രദ്ധേയമാണ്. യോസേഫിന്റെ അവകാശത്തെ അവന്റെ രണ്ട് പുത്രന്മാരിലൂടെ മാത്രം കാണിക്കുകയായിരുന്നെങ്കിൽ എഫ്രയീമും മനശ്ശെയും പ്രതീക്ഷിക്കാമായിരുന്നു. എന്നാൽ വെളിപ്പാട് "യോസേഫ്" എന്ന പേര് നിലനിർത്തുകയും അതോടൊപ്പം മനശ്ശെയെയും ഉൾപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുന്നു. ഇതിലൂടെ യോഹന്നാൻ പഴയ ദേശവിഭജനക്രമം ആവർത്തിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നില്ലെന്നും, തന്റെ അന്ത്യകാല ദർശനത്തിന് അനുയോജ്യമായ ഒരു ദൈവശാസ്ത്രപരമായ ഘടനയാണ് അവതരിപ്പിക്കുന്നതെന്നും മനസ്സിലാക്കാം.

പന്ത്രണ്ട് ഗോത്രങ്ങളും അന്ത്യകാലത്തിലെ ദൈവജനവും

വെളിപ്പാട് 7-ലെ ഗോത്രപ്പട്ടിക 1,44,000 എന്ന സംഖ്യയുമായി ബന്ധപ്പെട്ടാണ് മനസ്സിലാക്കേണ്ടത്. "ഇസ്രായേൽമക്കളുടെ എല്ലാ ഗോത്രങ്ങളിൽ നിന്നും" മുദ്രയേറ്റവരുടെ എണ്ണം 1,44,000 ആണെന്ന് യോഹന്നാൻ കേൾക്കുന്നു (വെളിപ്പാട് 7:4). 1,44,000 എന്ന സംഖ്യ 12 × 12 × 1,000 എന്ന ഘടന കാണിക്കുകയും പൂർണ്ണത എന്ന ആശയം ശക്തിപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുന്നു.

അതുകൊണ്ട് പന്ത്രണ്ട് ഗോത്രങ്ങൾ ഇവിടെ ഒരു വലിയ പ്രതീകാത്മക ഘടനയുടെ ഭാഗമാണ്. ഉടൻതന്നെ യോഹന്നാൻ "എല്ലാ ജാതികളിലും ഗോത്രങ്ങളിലും ജനങ്ങളിലും ഭാഷകളിലും നിന്നുള്ള, ആർക്കും എണ്ണിക്കൂടാത്ത വലിയൊരു പുരുഷാരം" കാണുന്നു (വെളിപ്പാട് 7:9). എണ്ണപ്പെട്ട ഇസ്രായേൽ ജനവും എണ്ണിക്കൂടാത്ത എല്ലാ ജാതികളിൽ നിന്നുമുള്ള ജനവും ഒരുമിച്ച് അവതരിപ്പിക്കുന്നത് വളരെ പ്രധാനമാണ്. ഇസ്രായേലിന്റെ വ്യക്തിത്വം നിലനിർത്തിക്കൊണ്ടുതന്നെ ദൈവത്തിന്റെ രക്ഷാപദ്ധതിയുടെ സർവ്വദേശീയത വെളിപ്പാട് കാണിക്കുന്നു.

അന്ത്യകാല ദൈവജനത്തിന്റെ തിരിച്ചറിയൽ അടിസ്ഥാനപരമായി കുഞ്ഞാടുമായുള്ള ബന്ധത്തിലാണ്. വെളിപ്പാട് 14:4-ൽ 1,44,000 പേർ "കുഞ്ഞാട് പോകുന്നിടത്തൊക്കെയും അവനെ അനുഗമിക്കുന്നവർ" എന്ന് പറയുന്നു. അതിനാൽ ഇസ്രായേലിന്റെ അന്ത്യകാല വ്യക്തിത്വത്തെ ക്രിസ്തുവിൽ നിന്ന് വേർതിരിച്ച് മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയില്ല. പന്ത്രണ്ട് ഗോത്രങ്ങളുടെ പ്രതീകം ഇപ്പോൾ വ്യക്തമായി ക്രിസ്തുകേന്ദ്രിതമാകുന്നു.

യേശു പന്ത്രണ്ട് അപ്പൊസ്തലന്മാരെ തിരഞ്ഞെടുത്തതും ഇതുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. മത്തായി 19:28-ൽ യേശു തന്റെ അപ്പൊസ്തലന്മാരോട് അവർ പന്ത്രണ്ട് സിംഹാസനങ്ങളിൽ ഇരുന്ന് ഇസ്രായേലിന്റെ പന്ത്രണ്ട് ഗോത്രങ്ങളെ ന്യായം വിധിക്കും എന്ന് പറയുന്നു. ലൂക്കോസ് 22:30-ലും സമാനമായ വാക്കുകൾ കാണുന്നു. അതിനാൽ പന്ത്രണ്ട് അപ്പൊസ്തലന്മാരുടെ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് പന്ത്രണ്ട് ഗോത്രങ്ങളിലേക്കുള്ള ഒരു സൂചനയാണ്. ഇസ്രായേലിന്റെ ഉടമ്പടി ചരിത്രവും യേശുവിനെ ചുറ്റിപ്പറ്റി രൂപപ്പെട്ട സമൂഹവും തമ്മിലുള്ള തുടർച്ച ഇതിലൂടെ വ്യക്തമാകുന്നു.

വെളിപ്പാട് 21-ലെ പന്ത്രണ്ട് ഗോത്രങ്ങളും പന്ത്രണ്ട് അപ്പൊസ്തലന്മാരും

പന്ത്രണ്ട് എന്ന പ്രതീകത്തിന്റെ ഏറ്റവും പൂർണ്ണമായ രൂപം വെളിപ്പാട് 21-ൽ കാണാം. പുതിയ യെരൂശലേമിന് പന്ത്രണ്ട് വാതിലുകളുണ്ട്; അവയിൽ ഇസ്രായേലിന്റെ പന്ത്രണ്ട് ഗോത്രങ്ങളുടെ പേരുകൾ എഴുതിയിരിക്കുന്നു (വെളിപ്പാട് 21:12). നഗരത്തിന് പന്ത്രണ്ട് അടിസ്ഥാനങ്ങളും ഉണ്ട്; അവയിൽ കുഞ്ഞാടിന്റെ പന്ത്രണ്ട് അപ്പൊസ്തലന്മാരുടെ പേരുകൾ എഴുതിയിരിക്കുന്നു (വെളിപ്പാട് 21:14).

ഇത് ബൈബിളിലെ രക്ഷാചരിത്രത്തിലെ രണ്ട് പ്രധാന "പന്ത്രണ്ട്" ഘടനകളെ ഒന്നിക്കുന്നു. വാതിലുകളിൽ ഇസ്രായേലിന്റെ പന്ത്രണ്ട് ഗോത്രങ്ങളുടെ പേരുകളും അടിസ്ഥാനങ്ങളിൽ യേശുവിന്റെ പന്ത്രണ്ട് അപ്പൊസ്തലന്മാരുടെ പേരുകളും ഉണ്ട്. ഇവയെ പരസ്പരം എതിരായ തിരിച്ചറിയലുകളായി അല്ല, ഒരേ അന്ത്യകാല നഗരത്തിന്റെ ഭാഗങ്ങളായാണ് അവതരിപ്പിക്കുന്നത്.

ഈ ദർശനം "സഭ ഇസ്രായേലിന്റെ സ്ഥാനത്ത് വന്നിരിക്കുന്നു" എന്ന ലളിതമായ ആശയത്തെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്നു. അതുപോലെ ഇസ്രായേലിനും അപ്പൊസ്തലന്മാരുടെ സമൂഹത്തിനും ദൈവത്തിന്റെ അന്തിമ പദ്ധതിയിൽ യാതൊരു ബന്ധവുമില്ല എന്നും പറയുന്നില്ല. വെളിപ്പാട് പന്ത്രണ്ട് ഗോത്രങ്ങളെ അന്ത്യകാല നഗരത്തിൽ നിലനിർത്തുകയും പന്ത്രണ്ട് അപ്പൊസ്തലന്മാരെ അതിന്റെ അടിസ്ഥാനങ്ങളുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഇത് പകരംവയ്ക്കലിനേക്കാൾ തുടർച്ചയെയും മാറ്റത്തെയും പൂർണ്ണതയെയും സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

യെഹെസ്കേൽ 40–48-ന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിലും ഇത് മനസ്സിലാക്കണം. യെഹെസ്കേൽ പുനഃസ്ഥാപിക്കപ്പെട്ട യെരൂശലേമിന്റെയും ദേശത്തിന്റെയും ഗോത്രങ്ങളുടെയും ദർശനം നൽകുന്നു. അതിൽ ദാനും ഉൾപ്പെടുന്നു. വെളിപ്പാട് ഈ പ്രവചനഭാഷ സ്വീകരിക്കുകയും അതിനെ കൂടുതൽ വികസിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. അന്തിമ നഗരത്തിൽ പ്രത്യേകമായ ഒരു ആലയമില്ല, കാരണം "സർവ്വശക്തനായ കർത്താവായ ദൈവവും കുഞ്ഞാടും തന്നെയാണ് അതിന്റെ ആലയം" (വെളിപ്പാട് 21:22). അങ്ങനെ പ്രവാചകന്മാർ പ്രതീക്ഷിച്ച പുനഃസ്ഥാപനം ദൈവത്തിന്റെ നേരിട്ടുള്ള സാന്നിധ്യത്തിൽ അതിന്റെ അന്തിമ പൂർണ്ണതയിലെത്തുന്നു.

ദൈവശാസ്ത്രപരവും അന്ത്യകാലപരവുമായ അർത്ഥം

വ്യത്യസ്ത ഗോത്രപ്പട്ടികകൾ കാണിക്കുന്നത് "പന്ത്രണ്ട് ഗോത്രങ്ങൾ" എന്നത് ഓരോ ബൈബിൾ ഭാഗത്തും ഒരേ പന്ത്രണ്ട് പേരുകൾ ഉണ്ടായിരിക്കണം എന്ന കർശനമായ സാങ്കേതിക പട്ടികയല്ല എന്നതാണ്. അതിന്റെ വംശാവലി അടിസ്ഥാനം യാക്കോബിന്റെ പന്ത്രണ്ട് പുത്രന്മാരാണ്. എന്നാൽ പിന്നീട് യോസേഫിന്റെ പുത്രന്മാർ, ലേവിയുടെ പുരോഹിത ശുശ്രൂഷ, ദേശവിഭജനം, രാഷ്ട്രീയ വിഭജനം, പ്രവാസം തുടങ്ങിയ ചരിത്രപരമായ സാഹചര്യങ്ങൾ കാരണം ഗോത്രക്രമത്തിൽ വ്യത്യാസങ്ങൾ ഉണ്ടായി.

അതിനാൽ പേരുകളുടെ ഒരേപോലിത്തത്തേക്കാൾ പ്രധാനമാണ് പന്ത്രണ്ട് എന്ന സംഖ്യയുടെ തുടർച്ച. പന്ത്രണ്ട് ഇസ്രായേലിന്റെ പൂർണ്ണതയെയും ക്രമത്തെയും ഉടമ്പടി-അടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള വ്യക്തിത്വത്തെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. മാറിക്കൊണ്ടിരുന്ന ചരിത്രസാഹചര്യങ്ങൾക്കിടയിലും ഈ സംഖ്യ നിലനിന്നത് ഇസ്രായേലിന്റെ വ്യക്തിത്വം അതിന്റെ അന്നത്തെ രാഷ്ട്രീയമോ ഭരണപരമോ ആയ ഘടനയിൽ മാത്രം ആശ്രയിച്ചിരുന്നില്ലെന്ന് കാണിക്കുന്നു.

അതേസമയം, ഇസ്രായേലിന്റെ കഥ യേശുക്രിസ്തുവിൽ നിന്ന് വേർതിരിച്ച് മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന് വെളിപ്പാട് കാണിക്കുന്നു. യെഹൂദയുടെ പ്രാധാന്യം യേശു "യെഹൂദാ ഗോത്രത്തിലെ സിംഹം" ആയതിനോട് ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. പന്ത്രണ്ട് അപ്പൊസ്തലന്മാർ പന്ത്രണ്ട് ഗോത്രങ്ങളെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു. പന്ത്രണ്ട് ഗോത്രങ്ങൾ പുതിയ യെരൂശലേമിൽ നിലനിൽക്കുന്നു; അപ്പൊസ്തലന്മാർ അതിന്റെ അടിസ്ഥാനങ്ങളാകുന്നു. ഇങ്ങനെ ഇസ്രായേലിന്റെ കഥ ക്രിസ്തുവിൽ അതിന്റെ പൂർണ്ണതയിലേക്ക് എത്തുന്നു.

വെളിപ്പാട് 7-ൽ ദാനും എഫ്രയീമും ഇല്ലാത്തതിനെക്കുറിച്ച് അതിനാൽ ജാഗ്രത ആവശ്യമാണ്. വിഗ്രഹാരാധനയുമായുള്ള അവരുടെ ചരിത്രബന്ധങ്ങൾ പട്ടികയുടെ ദൈവശാസ്ത്രപരമായ രൂപീകരണം മനസ്സിലാക്കാൻ സഹായിച്ചേക്കാം. എന്നാൽ വെളിപ്പാട് തന്നെ അതിനെ വ്യക്തമായ കാരണമായി പറയുന്നില്ല. അതിനാൽ അവർ ദൈവത്തിന്റെ പദ്ധതിയിൽ നിന്ന് എന്നേക്കുമായി പുറത്താക്കപ്പെട്ടു എന്ന് പറയുന്നത് ശരിയല്ല. യെഹെസ്കേലിൽ ദാൻ പുനഃസ്ഥാപിക്കപ്പെട്ട ഇസ്രായേലിൽ ഉൾപ്പെടുന്നത് ഇത്തരം നിഗമനങ്ങളിൽ നിന്ന് നമ്മെ ജാഗ്രതപ്പെടുത്തുന്നു.

പന്ത്രണ്ട് ഗോത്രങ്ങളുടെ അന്തിമ പ്രാധാന്യം ദൈവത്തിന്റെ ഉടമ്പടിയോടുള്ള വിശ്വസ്തതയിലാണ്. ബൈബിളിന്റെ കഥ യാക്കോബിന്റെ കുടുംബത്തിൽ ആരംഭിക്കുന്നു. പിന്നീട് ഇസ്രായേലിന്റെ ദേശീയചരിത്രം, ദാവീദിന്റെ പ്രത്യാശ, പ്രവാചകന്മാരുടെ പുനഃസ്ഥാപന പ്രത്യാശ, യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ വരവ്, പന്ത്രണ്ട് അപ്പൊസ്തലന്മാരുടെ തിരഞ്ഞെടുപ്പ്, ജാതികളിലേക്കുള്ള സുവിശേഷപ്രഘോഷണം എന്നിവയിലൂടെ അത് മുന്നേറുന്നു. വെളിപ്പാട് ഈ വിഷയങ്ങളെല്ലാം പുതിയ യെരൂശലേമിന്റെ ദർശനത്തിൽ ഒന്നിച്ചു കൊണ്ടുവരുന്നു. അവിടെ ഇസ്രായേലിന്റെ ഗോത്രങ്ങളുടെയും ക്രിസ്തുവിന്റെ അപ്പൊസ്തലന്മാരുടെയും പേരുകൾ ദൈവത്തിന്റെ നഗരത്തിൽ സ്ഥിരമായി നിലനിൽക്കുന്നു.

ഉപസംഹാരം

ഉല്പത്തി, പഞ്ചഗ്രന്ഥം, വെളിപ്പാട് എന്നിവയിലെ ഗോത്രപ്പട്ടികകളുടെ വ്യത്യാസങ്ങളെ ബൈബിളിലെ വൈരുദ്ധ്യങ്ങളായി കാണേണ്ടതില്ല. വ്യത്യസ്ത ചരിത്രപരവും ദൈവശാസ്ത്രപരവുമായ സാഹചര്യങ്ങളിൽ ഇസ്രായേലിന്റെ വ്യക്തിത്വം എങ്ങനെ വികസിച്ചു എന്നതാണ് അവ കാണിക്കുന്നത്. ഉല്പത്തി യാക്കോബിന്റെ പന്ത്രണ്ട് പുത്രന്മാരിലൂടെ പന്ത്രണ്ട് ഗോത്രങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാനം സ്ഥാപിക്കുന്നു. പിന്നീട് വരുന്ന ഗ്രന്ഥങ്ങൾ ദേശവിഭജനം, ലേവിയുടെ പുരോഹിതപദവി, എഫ്രയീമിന്റെയും മനശ്ശെയുടെയും മുഖാന്തരം യോസേഫിന്റെ അവകാശം തുടങ്ങിയ കാരണങ്ങളാൽ ഗോത്രക്രമത്തെ വ്യത്യസ്തമായി അവതരിപ്പിക്കുന്നു. ഇസ്രായേലിന്റെ രാഷ്ട്രീയ വിഭജനവും പ്രവാസവും പന്ത്രണ്ട് ഗോത്രങ്ങൾ എന്ന ദൈവശാസ്ത്രപരമായ തിരിച്ചറിയലിനെ ഇല്ലാതാക്കിയില്ല.

വെളിപ്പാട് ഈ പാരമ്പര്യത്തെ ക്രിസ്തുകേന്ദ്രിതവും അന്ത്യകാലപരവുമായ രീതിയിൽ അവതരിപ്പിക്കുന്നു. വെളിപ്പാട് 7-ലെ പ്രത്യേക പട്ടിക യോഹന്നാൻ പഴയ നിയമത്തിലെ ഒരു ഭൂവിഭജന ജനഗണന ആവർത്തിക്കുന്നില്ലെന്ന് കാണിക്കുന്നു. മറിച്ച് ദൈവത്തിന്റെ അന്തിമ രക്ഷയുടെ ദർശനത്തിൽ ഇസ്രായേലിനെ ദൈവശാസ്ത്രപരമായി അവതരിപ്പിക്കുകയാണ്. ദാനും എഫ്രയീമും ഇല്ലാത്തതിന്റെ കൃത്യമായ കാരണം ഗ്രന്ഥം തന്നെ പറയുന്നില്ല. അതിനാൽ അവരെക്കുറിച്ച് ഉറച്ച അന്ത്യകാല നിഗമനങ്ങൾ നടത്തുന്നത് ശരിയല്ല.

വെളിപ്പാട് 21-ലാണ് അന്തിമ ചിത്രം കാണുന്നത്. പന്ത്രണ്ട് ഗോത്രങ്ങളുടെ പേരുകൾ പുതിയ യെരൂശലേമിന്റെ വാതിലുകളിലും പന്ത്രണ്ട് അപ്പൊസ്തലന്മാരുടെ പേരുകൾ അതിന്റെ അടിസ്ഥാനങ്ങളിലും എഴുതിയിരിക്കുന്നു. അങ്ങനെ ബൈബിളിന്റെ കഥ യാക്കോബിന്റെ പന്ത്രണ്ട് പുത്രന്മാരിൽ നിന്ന് ഇസ്രായേലിന്റെ പന്ത്രണ്ട് ഗോത്രങ്ങളിലേക്കും, അവിടെ നിന്ന് യേശുവിന്റെ പന്ത്രണ്ട് അപ്പൊസ്തലന്മാരിലേക്കും, ഒടുവിൽ പുതിയ യെരൂശലേമിലെ അന്ത്യകാല ദൈവജനത്തിലേക്കും നീങ്ങുന്നു. മാറുന്ന ഗോത്രപ്പട്ടികകൾ ബൈബിളിന്റെ അസ്ഥിരതയെ കാണിക്കുന്നതല്ല; ദൈവത്തിന്റെ രക്ഷാപദ്ധതി മുന്നോട്ട് പോകുന്നതിനനുസരിച്ച് കൂടുതൽ ആഴം പ്രാപിക്കുന്ന സമ്പന്നമായ ഒരു പ്രതീകത്തിന്റെ വികാസത്തെയാണ് അവ കാണിക്കുന്നത്.

അവസാനമായി, പന്ത്രണ്ട് ഗോത്രങ്ങൾ ദൈവത്തിന്റെ ഉടമ്പടിയോടുള്ള തുടർച്ചയും വിശ്വസ്തതയും സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുന്നു. ബൈബിളിന്റെ അന്തിമ പ്രത്യാശ പഴയ ഗോത്രക്രമത്തിന്റെ പുനഃസ്ഥാപനം മാത്രമല്ല; ദൈവം തന്റെ ജനത്തിന്റെ ഇടയിൽ എന്നേക്കും വസിക്കുന്നതാണ്: "ഇതാ, ദൈവത്തിന്റെ കൂടാരം മനുഷ്യരോടുകൂടെ" (വെളിപ്പാട് 21:3). ഈ അന്തിമ ദർശനത്തിൽ ഇസ്രായേലിന്റെ ചരിത്രവും അപ്പൊസ്തലന്മാരുടെ സാക്ഷ്യവും ജാതികളുടെ രക്ഷയും ദൈവത്തിന്റെയും കുഞ്ഞാടിന്റെയും സന്നിധിയിൽ ഒരുമിച്ച് പൂർണ്ണത പ്രാപിക്കുന്നു.