കൃപ, ശിഷ്യത്വം, വിരുന്നുസമൂഹം: ഹൈപ്പർ-ഗ്രേസിന്റെ ബൈബിൾ-ദൈവശാസ്ത്രപരമായ വിലയിരുത്തൽ

കൃപ, ശിഷ്യത്വം, വിരുന്നുസമൂഹം: ഹൈപ്പർ-ഗ്രേസിന്റെ ബൈബിൾ-ദൈവശാസ്ത്രപരമായ വിലയിരുത്തൽ

ആമുഖം

പുതിയ നിയമം സുവിശേഷത്തെ യേശുക്രിസ്തുവിലൂടെ ദൈവം ചെയ്യുന്ന കൃപാപൂർണ്ണമായ പ്രവൃത്തിയുടെ പ്രഖ്യാപനമായി അവതരിപ്പിക്കുന്നു. മനുഷ്യന്റെ യോഗ്യതയാലോ മതപരമായ പ്രവർത്തനങ്ങളാലോ ധാർമിക നേട്ടങ്ങളാലോ രക്ഷ നേടുന്നതല്ല; ദൈവത്തിന്റെ കൃപയിൽ വിശ്വാസം വെച്ചാണ് രക്ഷ സ്വീകരിക്കുന്നത്. അതേസമയം, മാറ്റമില്ലാതെ പഴയ ജീവിതത്തിൽ തുടരാനുള്ള അനുമതിയായി പുതിയ നിയമം കൃപയെ ഒരിക്കലും അവതരിപ്പിക്കുന്നില്ല. ക്ഷമിക്കുന്ന കൃപ തന്നെയാണ് മനുഷ്യരെ ശിഷ്യത്വത്തിലേക്ക് വിളിക്കുന്നത്. പാപികളെ സ്വീകരിക്കുന്ന ക്രിസ്തു തന്നെയാണ് അവരെ തന്റെ പിന്നാലെ നടക്കാൻ വിളിക്കുന്നത്. പുറത്തുള്ളവരെ സ്വീകരിക്കുന്ന ദൈവരാജ്യം അവരെ രാജാവിന്റെ സ്വഭാവം പ്രകടമാക്കുന്ന ഒരു പുതിയ സമൂഹമായി രൂപപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുന്നു. ഇന്ന് “ഹൈപ്പർ-ഗ്രേസ്” എന്ന് സാധാരണയായി വിളിക്കപ്പെടുന്ന ആശയത്തെ വിലയിരുത്തുമ്പോൾ ഈ സന്തുലിതാവസ്ഥ വളരെ പ്രധാനമാണ്.

“ഹൈപ്പർ-ഗ്രേസ്” എന്നത് ആധുനികവും വിവാദപരവുമായ ഒരു ദൈവശാസ്ത്രപരമായ പദമാണ്; അത് ബൈബിളിലെ സാങ്കേതിക പദമല്ല. അതിനാൽ ഈ പദം സൂക്ഷ്മതയോടെ ഉപയോഗിക്കണം. ദൈവത്തിന്റെ കൃപ, വിശ്വാസത്താൽ നീതീകരണം, രക്ഷയുടെ ഉറപ്പ്, ക്രിസ്തു പൂർത്തിയാക്കിയ പ്രവൃത്തി എന്നിവയ്ക്ക് പ്രാധാന്യം നൽകുന്ന എല്ലാവരെയും “ഹൈപ്പർ-ഗ്രേസ്” എന്ന് വിളിക്കരുത്. കൃപയെ അങ്ങനെ വ്യാഖ്യാനിക്കുമ്പോഴാണ് പ്രശ്നം ഉണ്ടാകുന്നത്—മാനസാന്തരം, ശിഷ്യത്വം, വിശുദ്ധീകരണം, അനുസരണം, ധാർമികമായ മാറ്റം, ക്രിസ്തീയ ഉത്തരവാദിത്വം എന്നിവയെ വളരെ കുറച്ചുകാണുകയോ രക്ഷയുടെ ആവശ്യമായ ഫലങ്ങളല്ലെന്ന് കരുതുകയോ ചെയ്യുമ്പോൾ. അതിന്റെ തെറ്റായ രൂപങ്ങളിൽ ഹൈപ്പർ-ഗ്രേസ് പാപികളെ ദൈവം കൃപയോടെ സ്വീകരിക്കുന്നതും ക്രിസ്തു അവരെ മാറ്റത്തിനായി വിളിക്കുന്നതും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം വേർതിരിക്കുന്നു.

ഈ ലേഖനത്തിന്റെ പ്രധാന വാദം യേശുവിന്റെ ശുശ്രൂഷയും ഉപദേശവും കൃപയെ കൂടുതൽ സന്തുലിതമായി മനസ്സിലാക്കാൻ സഹായിക്കുന്നു എന്നതാണ്. യേശു പാപികളെ തന്റെ മേശയിൽ സ്വീകരിച്ചു; എന്നാൽ അവരുടെ പഴയ ജീവിതത്തെ അദ്ദേഹം അംഗീകരിച്ചില്ല. യേശുവിന്റെ ഭക്ഷണസംഗതി, വിരുന്നുകളെയും വിവാഹവിരുന്നുകളെയും കുറിച്ചുള്ള ഉപമകൾ, ദൈവരാജ്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഉപദേശങ്ങൾ എന്നിവ കൃപാപൂർണ്ണമായ ക്ഷണത്തിന് ശേഷം ദൈവജനത്തിൽ ഉൾപ്പെടുത്തൽ, രൂപീകരണം, പ്രതികരണം, ഉത്തരവാദിത്വം എന്നിവ ഉണ്ടാകുന്ന ഒരു ക്രമം കാണിക്കുന്നു. അതിനാൽ സഭ ആളുകളെ വിരുന്നിലേക്ക് ക്ഷണിക്കുന്നതിൽ മാത്രം നിൽക്കരുത്; വിരുന്നുസമൂഹത്തിലെ അംഗങ്ങളായി എങ്ങനെ ജീവിക്കണം എന്നും അവരെ പഠിപ്പിക്കണം. മഹത്തായ നിയോഗത്തോടും ഇത് യോജിക്കുന്നു. യേശു ശിഷ്യന്മാരോട് ആളുകളെ വെറും മതം മാറ്റാൻ മാത്രമല്ല, ശിഷ്യന്മാരാക്കാനും താൻ കല്പിച്ചതെല്ലാം അനുസരിക്കാൻ അവരെ പഠിപ്പിക്കാനും കല്പിച്ചു.

ബൈബിളിലെ സുവിശേഷത്തിൽ കൃപ

കൃപയെക്കുറിച്ചുള്ള ബൈബിളിലെ ധാരണ മനുഷ്യന്റെ നേട്ടത്തിൽ നിന്നല്ല, ദൈവത്തിൽ നിന്നാണ് ആരംഭിക്കുന്നത്. വിശ്വാസത്തിലൂടെ കൃപയാൽ രക്ഷിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു എന്നും അത് പ്രവൃത്തികളിൽ നിന്നുള്ളതല്ല എന്നും പൗലോസ് പറയുന്നു (എഫെ. 2:8–9). അതിനാൽ രക്ഷയുടെ അടിസ്ഥാനം മനുഷ്യന്റെ കഴിവോ പ്രകടനമോ അല്ല; ക്രിസ്തുവിലുള്ള ദൈവത്തിന്റെ കൃപാപൂർണ്ണമായ പ്രവൃത്തിയാണ്. റോമർ 3:21–26-ലും ക്രിസ്തുവിന്റെ വീണ്ടെടുപ്പിന്റെ പ്രവൃത്തിയിലൂടെ ദൈവം കൃപയാൽ നീതീകരിക്കുന്നതായി കാണിക്കുന്നു. ധാർമികമായ നേട്ടങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ ഒരു മനുഷ്യനും ദൈവത്തിന്റെ മുമ്പിൽ തന്റെ അവകാശം സ്ഥാപിക്കാൻ കഴിയില്ല.

എന്നാൽ എഫെസ്യർ 2:9-ൽ പൗലോസ് നിൽക്കുന്നില്ല. അടുത്ത വാക്യം വിശ്വാസികൾ “നല്ല പ്രവൃത്തികൾക്കായി ക്രിസ്തുയേശുവിൽ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടവർ” ആണെന്ന് പറയുന്നു (എഫെ. 2:10). നല്ല പ്രവൃത്തികൾ രക്ഷ നേടാനുള്ള അടിസ്ഥാനം അല്ല; ദൈവം സൃഷ്ടിക്കുന്ന പുതിയ ജീവിതത്തിന്റെ ലക്ഷ്യവും ഫലവുമാണ്. അതിനാൽ ശരിയായ ക്രമം “പ്രവൃത്തികൾ → അംഗീകാരം → രക്ഷ” എന്നതുമല്ല, “അംഗീകാരം ലഭിച്ചതിനാൽ ഇനി മാറ്റം ആവശ്യമില്ല” എന്നതുമല്ല. സുവിശേഷത്തിൽ ദൈവത്തിന്റെ കൃപാപൂർണ്ണമായ പ്രവൃത്തിയാണ് അടിസ്ഥാനം; മനുഷ്യൻ വിശ്വാസത്താലും മാനസാന്തരത്താലും അതിന് പ്രതികരിക്കുന്നു; അവൻ ക്രിസ്തുവിൽ ഉൾപ്പെടുകയും അവന്റെ ജീവിതം മാറുകയും ചെയ്യുന്നു. രക്ഷ പൂർണ്ണമായും ദൈവത്തിന്റെ കൃപയിൽ അധിഷ്ഠിതമാണ്. എന്നാൽ രക്ഷിക്കുന്ന അതേ കൃപ വിശ്വാസികളെ യേശുവിന്റെ ശിഷ്യന്മാരായി ജീവിക്കാൻ വിളിക്കുകയും അതിന് ശക്തി നൽകുകയും ചെയ്യുന്നു. മാറ്റം രക്ഷ നേടാനുള്ള വിലയല്ല; ദൈവത്തിന്റെ കൃപ സ്വീകരിക്കുകയും ക്രിസ്തുവിനോട് ചേർന്ന് ജീവിക്കുകയും ചെയ്തതിന്റെ ഫലമാണ്.

റോമർ 6-ൽ പൗലോസ് ഈ കാര്യം കൂടുതൽ ശക്തമായി വ്യക്തമാക്കുന്നു. കൃപയുടെ സമൃദ്ധിയും നീതീകരണവും പ്രഖ്യാപിച്ചശേഷം അദ്ദേഹം ചോദിക്കുന്നു: “കൃപ പെരുകേണ്ടതിന് നാം പാപത്തിൽ തുടരണമോ?” (റോമ. 6:1). അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഉത്തരം വ്യക്തമാണ്: “ഒരിക്കലും അരുത്!” വിശ്വാസി ക്രിസ്തുവിന്റെ മരണത്തിലും ഉയിർപ്പിലും അവനോടൊപ്പം ചേർന്നിരിക്കുന്നു. അതിനാൽ അവൻ “പുതിയ ജീവിതത്തിൽ നടക്കണം” (റോമ. 6:4). കൃപ ധാർമികമായ അനാസക്തി സൃഷ്ടിക്കുന്നില്ല; പാപത്തോടുള്ള നമ്മുടെ ബന്ധം മാറ്റുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്.

തീത്തൊസ് 2:11–14 ഈ കാര്യത്തിൽ കൃപയെക്കുറിച്ചുള്ള ഏറ്റവും വ്യക്തമായ വിശദീകരണങ്ങളിൽ ഒന്നാണ്. “എല്ലാ മനുഷ്യർക്കും രക്ഷ നൽകുന്ന ദൈവകൃപ പ്രത്യക്ഷമായിരിക്കുന്നു” എന്ന് പൗലോസ് പറയുന്നു. ഉടൻതന്നെ ആ കൃപ എന്താണ് ചെയ്യുന്നതെന്ന് അദ്ദേഹം വ്യക്തമാക്കുന്നു: ഭക്തികേടും ലൗകിക മോഹങ്ങളും ഉപേക്ഷിച്ച് സംയമനത്തോടും നീതിയോടും ദൈവഭക്തിയോടും ജീവിക്കാൻ അത് നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നു. അതിനാൽ കൃപയ്ക്ക് രക്ഷിക്കുന്നതും ജീവിതത്തെ രൂപപ്പെടുത്തുന്നതുമായ രണ്ട് വശങ്ങളുണ്ട്. അത് മനുഷ്യനെ പഴയ ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷിക്കുകയും പുതിയ ജീവിതത്തിനായി പരിശീലിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. പ്രശ്നം കൃപയ്ക്ക് വളരെ അധികം പ്രാധാന്യം നൽകുന്നതല്ല; ചിലപ്പോൾ കൃപയുടെ നിർവചനം വളരെ ചുരുക്കുന്നതാണ് പ്രശ്നം.

പാപികളോടൊപ്പമുള്ള യേശുവിന്റെ ഭക്ഷണവും രാജ്യത്തിന്റെ കൃപയും

ഈ വിഷയത്തെ മനസ്സിലാക്കാൻ പാപികളോടൊപ്പം യേശു ഭക്ഷണം കഴിച്ചിരുന്നത് പ്രധാനപ്പെട്ട പശ്ചാത്തലമാണ്. സമൂഹവും മതപരമായ സംവിധാനവും അംഗീകരിക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടുള്ളവരായി കണക്കാക്കിയിരുന്ന ആളുകളോടൊപ്പം യേശു ഭക്ഷണം കഴിച്ചതായി സുവിശേഷങ്ങളിൽ പലതവണ കാണുന്നു. അവന്റെ വിമർശകർ ചോദിച്ചു: “അവൻ ചുങ്കക്കാരോടും പാപികളോടും കൂടെ ഭക്ഷിക്കുന്നത് എന്ത്?” (മർക്കോ. 2:16). ലൂക്കോസും പറയുന്നു: “ഇവൻ പാപികളെ സ്വീകരിച്ച് അവരോടുകൂടെ ഭക്ഷിക്കുന്നു” എന്ന് പരീശന്മാരും ശാസ്ത്രിമാരും പരാതിപ്പെട്ടു (ലൂക്കോ. 15:2).

അതുകൊണ്ട് യേശുവിന്റെ മേശയിലെ കൂട്ടായ്മ അവന്റെ ശുശ്രൂഷയിലെ ഒരു ചെറിയ കാര്യമല്ലായിരുന്നു. ബഹുമാനിക്കപ്പെട്ട മതസമൂഹത്തിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കിയവരായി കണക്കാക്കിയിരുന്ന ആളുകളിലേക്കും ദൈവരാജ്യം എത്തുന്നു എന്ന പ്രഖ്യാപനമായിരുന്നു അത്. യേശുവിന്റെ ഭക്ഷണസംഗതി ദൈവരാജ്യത്തിന്റെ കൃപാപൂർണ്ണമായ സ്വഭാവത്തെ ദൃശ്യമായി അവതരിപ്പിച്ചു. എന്നാൽ ഈ ഭക്ഷണസംഭവങ്ങളെ യേശു മാനസാന്തരത്തെയും മാറ്റത്തെയും അനുസരണത്തെയും അപ്രധാനമായി കണ്ടു എന്നതിന് തെളിവായി കാണരുത്. മറിച്ച്, അവന്റെ സ്വീകരണം പാപികൾക്ക് ദൈവവുമായി ഒരു പുതിയ ബന്ധത്തിലേക്ക് വിളിക്കപ്പെടാനുള്ള സാഹചര്യം സൃഷ്ടിച്ചു.

സക്കായി ഇതിന് നല്ല ഉദാഹരണമാണ്. യേശു സക്കായിയെ അന്വേഷിച്ച് അവന്റെ വീട്ടിൽ താമസിക്കുമെന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ചു (ലൂക്കോ. 19:1–10). ആ കൂടിക്കാഴ്ച കൃപാപൂർണ്ണമായ സ്വീകരണത്തിൽ ആരംഭിക്കുന്നു. എന്നാൽ സക്കായിയുടെ പ്രതികരണം അവന്റെ ജീവിതത്തിലെ ആഴത്തിലുള്ള മാറ്റം കാണിക്കുന്നു. ദരിദ്രർക്കു ഉദാരമായി കൊടുക്കുകയും തെറ്റായി എടുത്തത് തിരികെ കൊടുക്കുകയും ചെയ്യുമെന്ന് അവൻ പറയുന്നു. അപ്പോൾ യേശു പറഞ്ഞു: “ഇന്ന് ഈ വീട്ടിനു രക്ഷ വന്നു” (ലൂക്കോ. 19:9). സക്കായി പണം തിരികെ കൊടുത്തതിലൂടെ രക്ഷ വാങ്ങിയെന്നാണ് ഈ സംഭവം പറയുന്നത് അല്ല. മറിച്ച്, പണത്തോടുള്ള അവന്റെ മാറിയ സമീപനം യേശുവുമായുള്ള കൂടിക്കാഴ്ച അവന്റെ ജീവിതത്തിൽ മാറ്റം സൃഷ്ടിച്ചതിന്റെ തെളിവാണ്.

ഈ വ്യത്യാസം വളരെ പ്രധാനമാണ്. ബൈബിളിലെ കൃപ പറയുന്നത്, “ക്രിസ്തു നിന്നെ സ്വീകരിക്കണമെങ്കിൽ ആദ്യം നിന്നെത്തന്നെ മാറ്റുക” എന്നല്ല. എന്നാൽ “ക്രിസ്തു നിന്നെ സ്വീകരിച്ചു, അതിനാൽ ഇനി മാറ്റം ആവശ്യമില്ല” എന്നും അത് പറയുന്നില്ല. സുവിശേഷം പ്രഖ്യാപിക്കുന്നത്, ക്രിസ്തു പാപികളെ കൃപയോടെ സ്വീകരിക്കുകയും പിന്നീട് തന്റെ അധികാരത്തിൻ കീഴിലുള്ള പുതിയ ജീവിതത്തിലേക്ക് അവരെ വിളിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു എന്നതാണ്.

യേശുവിന്റെ ഉപദേശത്തിലെ വിരുന്നിന്റെയും വിവാഹത്തിന്റെയും ചിത്രങ്ങൾ

വിരുന്നുകളെക്കുറിച്ചുള്ള യേശുവിന്റെ ഉപമകൾ കൃപയും ശിഷ്യത്വവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം മനസ്സിലാക്കാൻ വിശാലമായ ഒരു ദൈവശാസ്ത്രപരമായ ചട്ടക്കൂട് നൽകുന്നു. ദൈവരാജ്യത്തെ വിശദീകരിക്കാൻ യേശു ഭക്ഷണം, വിരുന്ന്, വിവാഹം, വിരുന്നുസദ്യ തുടങ്ങിയ ചിത്രങ്ങൾ പലപ്പോഴും ഉപയോഗിച്ചു. ദൈവത്തിന്റെ ഭാവിയിലെ പുനഃസ്ഥാപനം, കൂട്ടായ്മ, സമൃദ്ധി, അന്ത്യരക്ഷ എന്നിവയെക്കുറിച്ചുള്ള യഹൂദ പ്രതീക്ഷകളുമായി ഈ ചിത്രങ്ങൾ ബന്ധപ്പെട്ടിരുന്നു. എന്നാൽ സുവിശേഷരചയിതാക്കൾ ഈ പാരമ്പര്യങ്ങളെ വ്യത്യസ്ത രീതികളിൽ ഉപയോഗിക്കുന്നു. അതിനാൽ ഈ ഉപമകളെല്ലാം ഒരേ കഥയോ ഒരേ അർത്ഥമോ ഉള്ളവയായി കൂട്ടിച്ചേർക്കരുത്.

ലൂക്കോസ് 14:15–24-ലെ വലിയ വിരുന്നിന്റെ ഉപമയിൽ ആദ്യം ക്ഷണിക്കപ്പെട്ടവർ വരാൻ വിസമ്മതിക്കുന്നു. അപ്പോൾ യജമാനൻ തന്റെ ദാസന്മാരെ തെരുവുകളിലേക്ക് അയച്ച് ദരിദ്രരെയും മുടന്തരെയും കുരുടരെയും മറ്റു പ്രതീക്ഷിക്കപ്പെടാത്ത ആളുകളെയും കൊണ്ടുവരുന്നു. ദൈവരാജ്യത്തിൽ ആരാണ് പങ്കാളികളാകുക എന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള സാധാരണ മനുഷ്യ പ്രതീക്ഷകൾ മാറിമറിയുന്നതും ക്ഷണത്തിന്റെ അതിശയകരമായ ഉദാരതയുമാണ് ഇവിടെ പ്രധാനമായി കാണുന്നത്.

മത്തായി 22:1–14-ൽ ഇതുമായി ബന്ധപ്പെട്ടെങ്കിലും വ്യത്യസ്തമായ ഒരു വിവാഹവിരുന്നിന്റെ ഉപമയുണ്ട്. രാജാവ് തന്റെ മകന്റെ വിവാഹത്തിനായി വിരുന്ന് ഒരുക്കുന്നു. എന്നാൽ ആദ്യം ക്ഷണിക്കപ്പെട്ടവർ വരാൻ വിസമ്മതിക്കുന്നു. പിന്നീട് വഴികളിൽ നിന്ന് “നല്ലവരെയും ചീത്തവരെയും” വിളിച്ചുകൊണ്ടുവരുന്നു (മത്താ. 22:10). ഇവിടെ ക്ഷണത്തിന്റെ വിശാലതയ്ക്കും പ്രാധാന്യമുണ്ട്. എന്നാൽ മത്തായി മറ്റൊരു ഗൗരവമുള്ള സംഭവം കൂടി പറയുന്നു. വിവാഹവസ്ത്രം ധരിക്കാത്ത ഒരാളെ രാജാവ് കാണുകയും ചോദിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു: “സ്നേഹിതാ, വിവാഹവസ്ത്രം ഇല്ലാതെ നീ ഇവിടെ വന്നത് എങ്ങനെ?” പിന്നീട് അവനെ പുറത്താക്കുന്നു.

കൃപയെക്കുറിച്ചുള്ള ചർച്ചയിൽ ഈ അവസാന ഭാഗം വളരെ പ്രധാനമാണ്. വിവാഹവസ്ത്രത്തെ മത്തായി വ്യക്തമായി വിശദീകരിക്കുന്നില്ലാത്തതിനാൽ, അതിനെ നീതീകരണം, സ്നാനം, വിശുദ്ധീകരണം തുടങ്ങിയ ഒരു പ്രത്യേക ദൈവശാസ്ത്ര സിദ്ധാന്തവുമായി നിർബന്ധമായി ബന്ധിപ്പിക്കുന്നത് ശരിയല്ല. അതിനാൽ വ്യാഖ്യാനത്തിൽ ജാഗ്രത ആവശ്യമാണ്. എന്നാൽ കഥ വ്യക്തമായി പറയുന്നത് വിരുന്നിലേക്കുള്ള പ്രവേശനം യാതൊരു പ്രതികരണവും ഉത്തരവാദിത്വവും ഇല്ലാത്ത ഒരു കാര്യമായി കാണുന്നില്ല എന്നതാണ്. കൃപാപൂർണ്ണമായ ക്ഷണം യോജിച്ച പ്രതികരണം പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു.

ഇതിന്റെ അർത്ഥം ആ മനുഷ്യൻ തന്റെ നല്ല പ്രവൃത്തികളിലൂടെ വിവാഹത്തിൽ പ്രവേശിക്കാനുള്ള അവകാശം സമ്പാദിക്കണം എന്നല്ല. ക്ഷണം തന്നെ രാജാവിന്റെ ഉദാരതയിൽ നിന്നാണ് വന്നത്. എന്നാൽ രാജാവിന്റെ ക്ഷണം സ്വീകരിക്കുന്നവർ രാജാവിന്റെ അധികാരത്തിൽ നിന്നും പ്രതീക്ഷകളിൽ നിന്നും സ്വതന്ത്രരാകുന്നില്ല എന്നതാണ് ഇവിടെ ഉള്ള പ്രധാന കാര്യം. മത്തായിയുടെ മുഴുവൻ സുവിശേഷവും ശിഷ്യത്വത്തെ യേശുവിന്റെ വിളിക്കുള്ള പ്രതികരണമായി അവതരിപ്പിക്കുന്നു. അതിനാൽ കൃപയും ഉത്തരവാദിത്വവും പരസ്പരം വിരുദ്ധമല്ല.

ഈ ഉപമകളെ രക്ഷയെയും വിശുദ്ധീകരണത്തെയും കുറിച്ചുള്ള പൂർണ്ണമായ വ്യവസ്ഥാപിത ദൈവശാസ്ത്രമാക്കി മാറ്റരുത്. അവയുടെ സംഭാവന കൂടുതൽ കേന്ദ്രീകൃതമാണ്. ദൈവരാജ്യത്തെ ഒരു അപ്രതീക്ഷിത ക്ഷണമായി അവ അവതരിപ്പിക്കുന്നു; മനുഷ്യരുടെ നിരസനം വെളിപ്പെടുത്തുന്നു; പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത ആളുകളുടെ ഉൾപ്പെടുത്തലിന് പ്രാധാന്യം നൽകുന്നു; രാജാവിന്റെ ഇഷ്ടത്തിന് പകരം അതിഥിയുടെ സ്വന്തം നിബന്ധനകളിൽ രാജ്യം സ്വീകരിക്കാനാവില്ലെന്ന് മുന്നറിയിപ്പ് നൽകുന്നു. ഈ ആശയങ്ങൾ പുതിയ നിയമത്തിന്റെ മുഴുവൻ സാക്ഷ്യത്തോടൊപ്പം വായിക്കുമ്പോൾ, മനുഷ്യനെ ദൈവവുമായുള്ള മാറിയ ബന്ധത്തിലേക്ക് വിളിക്കുന്ന കൃപയുടെ ഒരു സമഗ്രമായ ചിത്രം ലഭിക്കുന്നു.

ലൂക്കോസ് 15-ലെ കൃപയും മാറ്റവും

ലൂക്കോസ് 15 പ്രത്യേകമായി പ്രധാനമാണ്. യേശു പാപികളെ സ്വീകരിക്കുകയും അവരോടൊപ്പം ഭക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു എന്ന പരാതിയുടെ പശ്ചാത്തലത്തിലാണ് ഈ മൂന്ന് ഉപമകളും വരുന്നത്. കാണാതായ ആട്, നഷ്ടപ്പെട്ട നാണയം, വഴിതെറ്റിയ മകൻ—ഇവയെല്ലാം നഷ്ടപ്പെട്ടവരെ അന്വേഷിക്കുകയും സ്വീകരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതിലെ ദൈവത്തിന്റെ മുൻകൈയെ ഊന്നിപ്പറയുന്നു. അതിന്റെ ഉച്ചസ്ഥാനം പിതാവ് മടങ്ങിവന്ന മകനെ സ്വീകരിക്കുകയും അവനുവേണ്ടി വിരുന്നൊരുക്കുകയും ചെയ്യുന്നതാണ്: “എന്റെ ഈ മകൻ മരിച്ചവനായിരുന്നു; വീണ്ടും ജീവിച്ചു; കാണാതായിരുന്നു; കണ്ടുകിട്ടിയിരിക്കുന്നു” (ലൂക്കോ. 15:24).

അതുകൊണ്ട് രക്ഷ ധാർമിക നേട്ടത്തിനുള്ള പ്രതിഫലമാണെന്ന ആശയത്തെ ഈ ഉപമ ശക്തമായി നിരസിക്കുന്നു. ഇളയ മകൻ പിതാവിന്റെ അടുത്തേക്ക് മടങ്ങിവന്ന് തന്നെ സ്വീകരിക്കണമെന്ന കാര്യത്തിൽ ഒരു ഇടപാട് നടത്തുന്നില്ല. പിതാവ് തന്നെ അവന്റെ അടുത്തേക്ക് ഓടിച്ചെന്ന് അവനെ ആലിംഗനം ചെയ്യുകയും പുനഃസ്ഥാപിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. എന്നാൽ അന്യവാസത്തിൽ നിന്ന് പുനഃസ്ഥാപിക്കപ്പെട്ട ബന്ധത്തിലേക്ക് ഒരു വ്യക്തമായ യാത്രയും കഥയിൽ ഉണ്ട്. വീട് വിട്ടുപോയപ്പോൾ ഉണ്ടായിരുന്ന അവസ്ഥയിൽ മകൻ തുടരുന്നില്ല; അവൻ പിതാവിന്റെ അടുക്കലേക്ക് മടങ്ങിവരുന്നു.

മൂത്ത മകൻ മറ്റൊരു പ്രധാന കാര്യം കാണിക്കുന്നു. ഒരാൾ വീട്ടിനോട് വളരെ അടുത്ത് ജീവിച്ചാലും പിതാവിന്റെ കരുണയുള്ള ഹൃദയം പങ്കിടാതിരിക്കാം. അതിനാൽ ലൂക്കോസ് 15 രണ്ട് തെറ്റുകളെയും ചോദ്യം ചെയ്യുന്നു: പാപത്തിൽ തുടരാനുള്ള കാരണം കൃപയാക്കി മാറ്റാൻ പാടില്ല; അതുപോലെ കൃപയ്ക്ക് പകരം സ്വനീതിയെ കൊണ്ടുവരാനും പാടില്ല. മാനസാന്തരവും കരുണയും ഒരുമിച്ച് ആവശ്യമായ ഒരു സമൂഹമാണ് സുവിശേഷം സൃഷ്ടിക്കുന്നത്.

വിവാഹവിരുന്നും ജാഗരൂകരായി കാത്തിരിക്കാനുള്ള വിളിയും

വരാനിരിക്കുന്ന രാജ്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള യേശുവിന്റെ ഉപദേശത്തിൽ തയ്യാറെടുപ്പിനെക്കുറിച്ചുള്ള മുന്നറിയിപ്പുകളും ഉണ്ട്. മത്തായി 25:1–13-ലെ പത്ത് കന്യകമാരുടെ ഉപമ മണവാളനെ കാത്തിരിക്കുന്ന ആളുകളുടെ ചിത്രമാണ് നൽകുന്നത്. അഞ്ച് കന്യകമാർ അവരുടെ മികച്ച പ്രവൃത്തികളാൽ വിവാഹം നേടിയെടുത്തു എന്നല്ല ഇവിടെ പറയുന്നത്. മറിച്ച് മണവാളന്റെ വരവിനായി തയ്യാറായി ഇരിക്കുക എന്നതാണ് പ്രധാന വിഷയം. രാജ്യം എപ്പോൾ വരുമെന്ന് അറിയാത്തതിനാൽ ശിഷ്യന്മാർ ജാഗരൂകരായി ഇരിക്കണം.

ശിഷ്യത്വത്തെ മനസ്സിലാക്കുമ്പോൾ ഇത് വളരെ പ്രധാനമാണ്. ക്രിസ്തീയ പ്രത്യാശ ഇപ്പോഴത്തെ ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് വേർപെട്ട ഒരു നിഷ്ക്രിയ കാത്തിരിപ്പ് അല്ല. ക്രിസ്തുവിന്റെ വരവിനുള്ള പ്രത്യാശ സഭ ഇപ്പോൾ എങ്ങനെ ജീവിക്കണം എന്നതിനെ സ്വാധീനിക്കുന്നു. മണവാളനെ കാത്തിരിക്കുന്നത് അവനോട് വിശ്വസ്തരായി ജീവിക്കുന്നതിലൂടെയാണ്.

പുതിയ നിയമം ഈ പ്രത്യാശയെ അവസാനം കുഞ്ഞാടിന്റെ വിവാഹവിരുന്നിൽ സ്ഥാപിക്കുന്നു. വെളിപ്പാട് 19:6–9-ൽ ദൈവരാജ്യത്തിന്റെ പൂർണ്ണതയിൽ ദൈവജനങ്ങൾ പങ്കെടുക്കുന്ന അന്തിമ ആഘോഷത്തെക്കുറിച്ച് പറയുന്നു. സഭയുടെ ഇപ്പോഴത്തെ തിരിച്ചറിവിനെയും ഭാവിയിലെ ലക്ഷ്യത്തെയും ഈ ചിത്രം തമ്മിൽ ബന്ധിപ്പിക്കുന്നു. ലോകത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാൻ കാത്തിരിക്കുന്ന ഒരു കൂട്ടം ആളുകൾ മാത്രമല്ല സഭ; രാജാവിന്റെ സന്നിധിക്കായി ഒരുക്കപ്പെടുന്ന ഒരു സമൂഹമാണ് സഭ.

കൃപയും മഹത്തായ നിയോഗവും

വിരുന്നിന്റെ ഈ മുഴുവൻ പശ്ചാത്തലം യേശുവിന്റെ അവസാന നിയോഗം പരിഗണിക്കുമ്പോൾ കൂടുതൽ പ്രധാനമാകുന്നു. മത്തായി 28:18–20-ൽ അപ്പൊസ്തലന്മാരോട് വെറും തീരുമാനങ്ങൾ നേടാനോ ക്രിസ്ത്യാനികളായി സ്വയം തിരിച്ചറിയുന്നവരുടെ എണ്ണം വർധിപ്പിക്കാനോ പറഞ്ഞിട്ടില്ല. “എല്ലാ ജാതികളെയും ശിഷ്യരാക്കുവിൻ,” അവരെ സ്നാനം കഴിപ്പിക്കുകയും “ഞാൻ നിങ്ങളോട് കല്പിച്ചതൊക്കെയും പ്രമാണിക്കുവാൻ അവരെ ഉപദേശിക്കുകയും” ചെയ്യണമെന്ന് യേശു കല്പിച്ചു.

അതിനാൽ മഹത്തായ നിയോഗത്തിന്റെ സ്വഭാവം ആഴത്തിൽ ശിഷ്യനിർമാണപരമാണ്. സുവിശേഷപ്രഘോഷണത്തെയും ശിഷ്യത്വത്തെയും വേർതിരിക്കാനാവില്ല. ആളുകളെ രാജ്യത്തിലേക്ക് ക്ഷണിക്കുന്നു, സ്നാനത്തിലൂടെ സമൂഹത്തിൽ ഉൾപ്പെടുത്തുന്നു, തുടർന്ന് യേശുവിന്റെ ഉപദേശപ്രകാരം ജീവിക്കാൻ അവരെ പഠിപ്പിക്കുന്നു. യേശുവിന്റെ കല്പനകൾ അനുസരിക്കാൻ വിശ്വാസികളെ പഠിപ്പിക്കുന്നത് സുവിശേഷത്തിന് ശേഷമുള്ള ഒരു അധിക കാര്യമല്ല; സഭയുടെ സുവിശേഷാധിഷ്ഠിത ദൗത്യത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്.

ഹൈപ്പർ-ഗ്രേസിന്റെ കാര്യത്തിൽ ഇത് പ്രത്യേകമായി പ്രധാനമാണ്. ക്ഷമ ലഭ്യമാണ് എന്ന് സഭ ആളുകളോട് പറയുകയും എന്നാൽ ശിഷ്യന്മാരായി എങ്ങനെ ജീവിക്കണമെന്ന് പഠിപ്പിക്കാതിരിക്കുകയും ചെയ്താൽ മഹത്തായ നിയോഗം അപൂർണ്ണമാകും. വിരുന്ന് തുറന്നിരിക്കുന്നു എന്ന് പ്രഖ്യാപിക്കാൻ മാത്രം യേശു അപ്പൊസ്തലന്മാരെ അയച്ചതല്ല. തന്റെ അധികാരത്തിൻ കീഴിൽ ജീവിക്കുന്ന ഒരു ജനത്തെ രൂപപ്പെടുത്താനാണ് അവൻ അവരെ അയച്ചത്.

അതുകൊണ്ട് മഹത്തായ നിയോഗം യേശുവിന്റെ ശുശ്രൂഷയിൽ നേരത്തെ കാണുന്ന ക്രമത്തെ സ്ഥിരീകരിക്കുന്നു: ക്ഷണം → ഉൾപ്പെടുത്തൽ → രൂപീകരണം → വിശ്വസ്തമായ ജീവിതം → ദൈവത്തിന്റെ ദൗത്യത്തിൽ പങ്കാളിത്തം. ഇത് കൃപയിൽ നിന്ന് പ്രവൃത്തികളിലേക്കുള്ള ഒരു യാത്രയല്ല, മനുഷ്യന്റെ അനുസരണം അപൂർണ്ണമായ രക്ഷയെ പൂർത്തിയാക്കുന്നു എന്ന അർത്ഥത്തിലും അല്ല. കൃപ സ്വീകരിച്ചവർ ആ കൃപയുടെ പരിവർത്തനശക്തിയിൽ ജീവിക്കുന്ന ജീവിതമാണിത്.

കർത്താവിന്റെ മേശയും വിരുന്നുസമൂഹത്തിന്റെ ധാർമികതയും

കർത്താവിന്റെ അത്താഴവും വിരുന്നിന്റെ ദൈവശാസ്ത്രവും ക്രിസ്തീയ ശിഷ്യത്വവും തമ്മിലുള്ള പ്രധാന ബന്ധം കാണിക്കുന്നു. ശിഷ്യന്മാരോടൊപ്പമുള്ള യേശുവിന്റെ അവസാന ഭക്ഷണം വരാനിരിക്കുന്ന രാജ്യത്തിലേക്ക് വിരൽചൂണ്ടുന്നു. അവസാന അത്താഴത്തിൽ തന്റെ പിതാവിന്റെ രാജ്യത്തിൽ ശിഷ്യന്മാരോടൊപ്പം മുന്തിരിവള്ളിയുടെ ഫലം പുതുതായി കുടിക്കുമെന്ന് യേശു പറയുന്നു (മത്താ. 26:29). അതിനാൽ ഈ ഭക്ഷണം പിന്നിലേക്ക് യേശുവിന്റെ വീണ്ടെടുപ്പിന്റെ മരണത്തെയും മുന്നിലേക്ക് ദൈവരാജ്യത്തിന്റെ പൂർണ്ണതയെയും കാണിക്കുന്നു.

1 കൊരിന്ത്യർ 11-ലെ പൗലോസിന്റെ ഉപദേശം കാണിക്കുന്നത് കർത്താവിന്റെ മേശയിൽ പങ്കുചേരുന്നത് സമൂഹത്തിന്റെ ധാർമിക ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് വേർതിരിക്കാനാവില്ല എന്നതാണ്. കൊരിന്ത്യർ കർത്താവിന്റെ അത്താഴത്തിനായി കൂടിവന്നിരുന്നു; എന്നാൽ അവരുടെ ഇടയിൽ വിഭജനവും സ്വാർത്ഥതയും ദരിദ്രരായ വിശ്വാസികളോടുള്ള അവഗണനയും ഉണ്ടായിരുന്നു. അതിനാൽ ശരീരം തിരിച്ചറിഞ്ഞ് സ്വയം പരിശോധിക്കണമെന്ന് പൗലോസ് സഭയെ പഠിപ്പിക്കുന്നു.

ഇത് കൃപയെ വെറും വ്യക്തിപരമായ അനുഭവമായി കാണുന്നതിന് ഒരു പ്രധാന തിരുത്തലാണ്. കർത്താവിന്റെ മേശയിൽ ലഭിക്കുന്ന കൃപ സുവിശേഷത്തെ അവരുടെ ബന്ധങ്ങളിൽ പ്രകടമാക്കേണ്ട ഒരു സമൂഹത്തെ സൃഷ്ടിക്കുന്നു. ക്രിസ്തുവുമായുള്ള സമാധാനത്തിന്റെ ആഘോഷം നടത്തിക്കൊണ്ട് സഹവിശ്വാസികളെ അപമാനിക്കുകയോ ഒഴിവാക്കുകയോ സ്വാർത്ഥത കാണിക്കുകയോ വിഭജിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നത് ശരിയല്ല. അതിനാൽ മേശ വെറും ഓർമ്മയുടെ സ്ഥലമല്ല; സമൂഹം ആഘോഷിക്കുന്ന സത്യത്തിനനുസരിച്ചാണോ യഥാർത്ഥത്തിൽ ജീവിക്കുന്നത് എന്നതിന്റെ പരിശോധന കൂടിയാണ്.

ഹൈപ്പർ-ഗ്രേസ്, നിയമവാദം, ബൈബിളിലെ സന്തുലിതാവസ്ഥ

ഹൈപ്പർ-ഗ്രേസിനുള്ള ബൈബിളിലെ മറുപടി നിയമവാദമല്ല. നിയമവാദം മനുഷ്യന്റെ പ്രവൃത്തികളെ ദൈവത്തിന്റെ മുമ്പിൽ അംഗീകരിക്കപ്പെടുന്നതിനുള്ള അടിസ്ഥാനമാക്കുന്നു. ഇത് ഭയം, അഹങ്കാരം, താരതമ്യം, മതപരമായ സ്വനീതി എന്നിവ സൃഷ്ടിക്കാം. കരുണ, നീതി, വിശ്വസ്തത എന്നിവ അവഗണിച്ച് പുറമേയുള്ള പ്രവൃത്തികൾക്ക് മാത്രം പ്രാധാന്യം നൽകുന്ന മതവ്യവസ്ഥകളെ യേശു ശക്തമായി വിമർശിച്ചു.

ഹൈപ്പർ-ഗ്രേസിന്റെ തെറ്റായ രൂപം മറുവശത്തേക്ക് പോയി അംഗീകാരത്തെയും മാറ്റത്തെയും വേർതിരിക്കുന്നു. പാപങ്ങൾ ക്ഷമിക്കപ്പെട്ടുവെന്ന പ്രഖ്യാപനത്തിലേക്ക് മാത്രം സുവിശേഷത്തെ ചുരുക്കുകയും മാനസാന്തരം, വിശുദ്ധി, അനുസരണം, ആത്മീയ ശിക്ഷണം, സഹിഷ്ണുത എന്നിവയുടെ ആവശ്യകത കുറയ്ക്കുകയും ചെയ്യാം. ഈ രണ്ട് അതിരുകളും ബൈബിളിലെ സുവിശേഷത്തെ ശരിയായി പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നില്ല.

പുതിയ നിയമം ഈ തെറ്റായ രണ്ട് വഴികളെയും അംഗീകരിക്കുന്നില്ല. പ്രവൃത്തികളിൽ നിന്ന് വേർതിരിച്ചുള്ള കൃപയാൽ നീതീകരിക്കപ്പെടുന്നതിനെ പൗലോസ് ശക്തമായി പഠിപ്പിക്കുന്നു; അതേ സമയം പഴയ ജീവിതത്തിന്റെ കാര്യങ്ങളെ മരണപ്പെടുത്തുകയും പുതിയ ജീവിതം ധരിക്കുകയും ചെയ്യണമെന്ന് വിശ്വാസികളോട് കല്പിക്കുന്നു (റോമ. 3:28; കൊലോ. 3:1–17). യേശു പാപികളെ സ്വീകരിക്കുകയും അതേസമയം തന്റെ പിന്നാലെ നടക്കാൻ അവരെ വിളിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ദൈവത്തിന്റെ ക്ഷമയെ യോഹന്നാൻ ഊന്നിപ്പറയുമ്പോഴും, ക്രിസ്തുവിനെ അറിയുന്നു എന്ന് പറയുന്നവർ അവൻ നടന്നതുപോലെ നടക്കണം എന്ന് പറയുന്നു (1 യോഹ. 1:8–2:6). ക്രിസ്തുവിന്റെ പൂർണ്ണമായ രക്ഷാപ്രവൃത്തിയെ എബ്രായർ അംഗീകരിക്കുമ്പോഴും വിശുദ്ധിയെ പിന്തുടരാൻ വിശ്വാസികളെ വിളിക്കുന്നു (എബ്രാ. 12:14).

അതിനാൽ ബൈബിളിലെ നിലപാട് “നിന്റെ രക്ഷയ്ക്കായി പ്രവർത്തിക്കുക” എന്നതുമല്ല, “രക്ഷ ലഭിച്ചതിനാൽ ഇനി ഒന്നും മാറേണ്ടതില്ല” എന്നതുമല്ല. കൃപയാണ് രക്ഷയുടെ അടിസ്ഥാനം; വിശ്വാസം കൃപയ്ക്കുള്ള ശരിയായ പ്രതികരണമാണ്; ക്രിസ്തുവിനോടുള്ള ഐക്യം ഒരു പുതിയ തിരിച്ചറിവ് നൽകുന്നു; പരിശുദ്ധാത്മാവ് ക്രമേണ ക്രിസ്തുവിന്റെ സ്വഭാവത്തോട് രൂപപ്പെടുന്ന ഒരു ജീവിതം സൃഷ്ടിക്കുന്നു.

വിരുന്നുസമൂഹമായി സഭ

ഇതിന്റെ ഇന്നത്തെ സഭയ്ക്കുള്ള പ്രാധാന്യം വളരെ വലുതാണ്. യേശുവിന്റെ മേശയിലെ മിഷനറി തുറന്ന മനോഭാവം സഭ വീണ്ടെടുക്കണം; അതോടൊപ്പം ശിഷ്യത്വത്തിന്റെ രൂപീകരണപരമായ ആവശ്യകത നഷ്ടപ്പെടുത്തുകയും അരുത്. ക്ഷണത്തിന് മാത്രം പ്രാധാന്യം നൽകുന്ന സഭയിൽ “ദൈവം നിങ്ങളെ സ്നേഹിക്കുന്നു” എന്ന് ആളുകൾ കേൾക്കാം; എന്നാൽ ക്രിസ്തുവിന്റെ അധികാരത്തിൻ കീഴിൽ എങ്ങനെ ജീവിക്കണം എന്ന് പഠിക്കാതിരിക്കാം. മറുവശത്ത്, മാനദണ്ഡങ്ങൾക്കും നിയമങ്ങൾക്കും മാത്രം പ്രാധാന്യം നൽകുന്ന സഭ കൃപയുടെ രാജ്യത്തിന്റെ അടയാളമാകുന്നതിനുപകരം മതപരമായ പ്രകടനത്തിന്റെ ഒരു സമൂഹമായി മാറാം.

അതിനാൽ സഭ സ്വാഗതവും രൂപീകരണവും രണ്ടും പ്രകടമാക്കണം. അർഹതയില്ലാത്ത പാപികളോടുള്ള ദൈവത്തിന്റെ കൃപയിലാണ് സുവിശേഷം ആരംഭിക്കുന്നത് എന്നതിനാൽ സഭ പാപികളെ സ്വീകരിക്കണം. അതോടൊപ്പം ക്ഷമിക്കാനും, അനുരഞ്ജനം നടത്താനും, സേവിക്കാനും, കൊടുക്കാനും, വിശുദ്ധമായി ജീവിക്കാനും, ദുർബലരെയും ആവശ്യക്കാരെയും പരിചരിക്കാനും, അത്യാഗ്രഹത്തെ ചെറുക്കാനും, സത്യത്തെ അന്വേഷിക്കാനും, ശത്രുക്കളെ സ്നേഹിക്കാനും വിശ്വാസികളെ പഠിപ്പിക്കണം. ഇവയെല്ലാം ക്രിസ്തുവിന്റെ ഭരണത്തിൻ കീഴിലുള്ള ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗങ്ങളാണ്.

അതുകൊണ്ട് സുവിശേഷപ്രഘോഷണത്തെ ശിഷ്യത്വത്തിൽ നിന്ന് വേർതിരിക്കാനാവില്ല. ഒരാൾ വിശ്വാസം പ്രഖ്യാപിച്ചു, ഒരു പ്രാർത്ഥന ആവർത്തിച്ചു, സ്നാനം സ്വീകരിച്ചു, സഭായോഗങ്ങളിൽ പങ്കെടുക്കാൻ തുടങ്ങി എന്നതുകൊണ്ട് മാത്രം സഭയുടെ ദൗത്യം പൂർത്തിയാകുന്നില്ല. ഇവ ക്രിസ്തീയ ജീവിതത്തിന്റെ ആരംഭത്തിലെ പ്രധാന ഘടകങ്ങളായിരിക്കാം. എന്നാൽ യേശുവിന്റെ കല്പന ശിഷ്യന്മാരാക്കുകയും അവന്റെ കല്പനകൾ അനുസരിക്കാൻ അവരെ പഠിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുക എന്നതാണ്. ആളുകളെ മുറിക്കുള്ളിൽ കൊണ്ടുവരുക എന്നതല്ല ലക്ഷ്യം; രാജാവിന്റെ സ്വഭാവം പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്ന ഒരു ജനത്തെ രൂപപ്പെടുത്തുക എന്നതാണ് ലക്ഷ്യം.

വിരുന്നിന്റെ ചിത്രം സഭയെ ആതിഥ്യവും വിശുദ്ധിയും തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തെക്കുറിച്ച് വീണ്ടും ചിന്തിക്കാനും സഹായിക്കുന്നു. പുറത്തുള്ളവർക്ക് ദൈവത്തിന്റെ കൃപ അനുഭവിക്കാൻ കഴിയുന്ന ഒരു സ്ഥലമായിരിക്കണം സഭ. അതോടൊപ്പം വചനം, പ്രാർത്ഥന, കൂട്ടായ്മ, തിരുത്തൽ, സേവനം, അനുസരണം എന്നിവയിലൂടെ വിശ്വാസികൾ നിരന്തരം രൂപപ്പെടുന്ന ഒരു സമൂഹവുമാകണം. ക്ഷണം സൗജന്യമാണ്; എന്നാൽ ശിഷ്യത്വത്തിന് വിലയുണ്ട്. ക്രൂശെടുത്ത് തന്റെ പിന്നാലെ വരാനുള്ള യേശുവിന്റെ വിളിയെ കൃപയുടെ സുവിശേഷത്തിൽ നിന്ന് വേർതിരിക്കാനാവില്ല.

ഇതിനർത്ഥം ക്രിസ്തുവിന്റെ അടുക്കൽ വരാൻ ആരാണ് യോഗ്യൻ എന്ന് തീരുമാനിക്കുന്ന ഒരു കാവൽക്കാരിയായി സഭ മാറണം എന്നല്ല. യേശു തന്നെ പലപ്പോഴും അതിന്റെ വിപരീതമായ മാതൃക കാണിച്ചു. ക്ഷണം എല്ലാവർക്കും തുറന്നുകൊടുക്കുകയും, ക്ഷണിക്കപ്പെടുന്ന ജീവിതത്തിന്റെ വഴി വിശ്വസ്തമായി പഠിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുക എന്നതാണ് സഭയുടെ ഉത്തരവാദിത്വം. ദൈവത്തിന്റെ കൃപ ലഭിക്കുന്നതിനുള്ള നിബന്ധനയായി സഭ വിശുദ്ധി സൃഷ്ടിക്കുന്നില്ല; ദൈവകൃപ സൃഷ്ടിക്കുന്ന വിശുദ്ധിയെ വളർത്തുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്.

ദൗത്യത്തിനായി ഒരു ജനത്തെ രൂപപ്പെടുത്തുന്ന കൃപ

മാറ്റം വ്യക്തിപരമായ ഒരു വിഷയം മാത്രമല്ല. കൃപ ഒരു സമൂഹത്തെ സൃഷ്ടിക്കുന്നു. പുതിയ നിയമത്തിൽ രക്ഷ വിശ്വാസികളെ ക്രിസ്തുവിന്റെ ശരീരത്തിലും ദൈവത്തിന്റെ കുടുംബത്തിലും ദൈവജനത്തിലും ഉൾപ്പെടുത്തുന്നു. അതിനാൽ ശിഷ്യത്വത്തെ വ്യക്തിപരമായ ആത്മീയ പുരോഗതിയായി മാത്രം ചുരുക്കാൻ കഴിയില്ല. സുവിശേഷത്തിന്റെ യാഥാർഥ്യം അവരുടെ ബന്ധങ്ങളിലൂടെ പ്രകടമാക്കുന്ന ഒരു ദൃശ്യമായ വ്യത്യസ്ത സമൂഹമായി സഭ മാറണം.

യേശുവിന്റെ മേശ ഇതിന് ഒരു പ്രധാന മാതൃകയാണ്. അവന്റെ മേശയിൽ സാമൂഹിക മതിലുകൾ ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെട്ടു, പുറത്തുള്ളവർക്ക് സ്വാഗതം ലഭിച്ചു, പാപികൾ കരുണ അനുഭവിച്ചു, ദൈവരാജ്യത്തിന്റെ മൂല്യങ്ങൾ ദൃശ്യമായി. സഭ ഈ സാക്ഷ്യം തുടരാൻ വിളിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. സാമൂഹികവും സാമ്പത്തികവുമായ വിഭജനങ്ങൾക്കിടയിൽ അനുരഞ്ജനം സഭയുടെ കൂട്ടായ്മ പ്രകടമാക്കണം. സമ്പത്തിനോടുള്ള സമീപനം അത്യാഗ്രഹത്തിനുപകരം ഉദാരത കാണിക്കണം. നേതൃത്വത്തിൽ ആധിപത്യത്തിനുപകരം സേവനം ഉണ്ടായിരിക്കണം. പഠിപ്പിക്കൽ വ്യക്തികളിൽ ആശ്രിതത്വം സൃഷ്ടിക്കുന്നതിനുപകരം ആത്മീയ പക്വത ഉണ്ടാക്കണം. ആരാധന വെറും വികാരാനുഭവത്തിൽ അവസാനിക്കാതെ വിശ്വസ്തമായ ജീവിതത്തിലേക്ക് നയിക്കണം.

അത്തരത്തിലുള്ള ഒരു സമൂഹം സുവിശേഷപ്രഘോഷണ പരിപാടികൾ നടത്തുന്നതുകൊണ്ട് മാത്രം മിഷനറിയാകുന്നില്ല; അതിന്റെ കൂട്ടായ ജീവിതം തന്നെ സുവിശേഷത്തെ ദൃശ്യമാക്കുന്നതിനാലാണ് അത് മിഷനറിയാകുന്നത്. സഭ പ്രഖ്യാപനത്തിലൂടെ ആളുകളെ വിരുന്നിലേക്ക് ക്ഷണിക്കുന്നു; എന്നാൽ സ്വന്തം കൂട്ടായ ജീവിതത്തിലൂടെ ആ വിരുന്നിന്റെ സ്വഭാവവും കാണിച്ചുകൊടുക്കുന്നു.

ഉപസംഹാരം

കൃപയെ ശിഷ്യത്വത്തിൽ നിന്ന് വേർതിരിക്കാൻ ബൈബിളിന്റെ സാക്ഷ്യം അനുവദിക്കുന്നില്ല. പാപികളോടൊപ്പമുള്ള യേശുവിന്റെ ഭക്ഷണം ദൈവരാജ്യത്തിന്റെ അതിശയകരമായ ഉദാരത കാണിക്കുന്നു; അവന്റെ വിരുന്നിന്റെയും വിവാഹത്തിന്റെയും ചിത്രങ്ങൾ രാജ്യം ഒരു പ്രതികരണം ആവശ്യപ്പെടുന്നുവെന്നും കാണിക്കുന്നു. സക്കായി കൃപാപൂർണ്ണമായ കൂടിക്കാഴ്ച ആഴത്തിലുള്ള മാറ്റം സൃഷ്ടിക്കാമെന്ന് കാണിക്കുന്നു. ലൂക്കോസ് 15 പിതാവിന്റെ കരുണാപൂർണ്ണമായ സ്വീകരണം കാണിക്കുമ്പോഴും അകന്നുപോയതിൽ നിന്ന് പുനഃസ്ഥാപിക്കപ്പെട്ട ബന്ധത്തിലേക്കുള്ള യാത്രയെ ഒഴിവാക്കുന്നില്ല. മത്തായി 22 രാജ্যের ക്ഷണം യാതൊരു ഫലവും ഉത്തരവാദിത്വവും ഇല്ലാത്ത പങ്കാളിത്തമായി കാണാൻ പാടില്ലെന്ന് മുന്നറിയിപ്പ് നൽകുന്നു. എന്നാൽ വിവാഹവസ്ത്രത്തെ ഒരു പ്രത്യേക ദൈവശാസ്ത്ര സിദ്ധാന്തവുമായി നിർബന്ധമായി ബന്ധിപ്പിക്കരുത്. മത്തായി 25 വരാനിരിക്കുന്ന മണവാളനായി തയ്യാറായിരിക്കണമെന്ന് ഊന്നിപ്പറയുന്നു. അവസാന അത്താഴവും 1 കൊരിന്ത്യർ 11-ഉം കർത്താവിന്റെ മേശയിൽ പങ്കുചേരുന്നതിന് സാമൂഹികവും ധാർമികവുമായ അർത്ഥമുണ്ടെന്ന് കാണിക്കുന്നു. ഒടുവിൽ വെളിപ്പാട് 19 കുഞ്ഞാടിന്റെ വിവാഹവിരുന്നിൽ രാജ്യത്തിന്റെ പൂർണ്ണതയിലേക്ക് വിരൽചൂണ്ടുന്നു.

ഈ വാക്യങ്ങൾ നിയമവാദത്തെ ന്യായീകരിക്കുന്നില്ല. അതുപോലെ കൃപ മാറ്റത്തിന്റെ ആവശ്യകത ഇല്ലാതാക്കുന്നു എന്ന ദൈവശാസ്ത്രത്തെയും അവ പിന്തുണയ്ക്കുന്നില്ല. മറിച്ച്, ബൈബിളിലെ സുവിശേഷത്തിന്റെ ഏകതയാണ് അവ കാണിക്കുന്നത്. ദൈവം കൃപയാൽ പാപികളെ അന്വേഷിക്കുകയും സ്വീകരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു; വിശ്വാസത്തിലും മാനസാന്തരത്തിലും പ്രതികരിക്കുന്നവർ ക്രിസ്തുവിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു; ക്രിസ്തുവിൽ ഉൾപ്പെട്ടവർ ശിഷ്യന്മാരായി രൂപപ്പെടുന്നു; ശിഷ്യന്മാർ യേശുവിനെ അനുസരിക്കാൻ പഠിക്കുന്നു; ഈ കൃപയാൽ രൂപപ്പെട്ട സഭ ദൈവരാജ്യത്തിന്റെ ദൃശ്യമായ പ്രകടനവും അതിന്റെ ദൗത്യത്തിൽ പങ്കാളിയാകുന്ന സമൂഹവുമാകുന്നു.

അതിനാൽ ശരിയായ ക്രമം “പ്രവൃത്തികൾ - അംഗീകാരം - രക്ഷ” എന്നതുമല്ല, “അംഗീകാരം ലഭിച്ചതിനാൽ ഇനി മാറ്റം ആവശ്യമില്ല” എന്നതുമല്ല. സുവിശേഷത്തിൽ ദൈവത്തിന്റെ കൃപാപൂർണ്ണമായ പ്രവൃത്തിയാണ് അടിസ്ഥാനം; മനുഷ്യൻ വിശ്വാസത്താലും മാനസാന്തരത്താലും അതിന് പ്രതികരിക്കുന്നു; അവൻ ക്രിസ്തുവിൽ ഉൾപ്പെടുകയും അവന്റെ ജീവിതം മാറുകയും ചെയ്യുന്നു. രക്ഷ പൂർണ്ണമായും ദൈവത്തിന്റെ കൃപയിൽ അധിഷ്ഠിതമാണ്. എന്നാൽ രക്ഷിക്കുന്ന അതേ കൃപ വിശ്വാസികളെ യേശുവിന്റെ ശിഷ്യന്മാരായി ജീവിക്കാൻ വിളിക്കുകയും അതിന് ശക്തി നൽകുകയും ചെയ്യുന്നു. മാറ്റം രക്ഷ നേടാനുള്ള വിലയല്ല; ദൈവത്തിന്റെ കൃപ സ്വീകരിക്കുകയും ക്രിസ്തുവിനോട് ചേർന്ന് ജീവിക്കുകയും ചെയ്തതിന്റെ ഫലമാണ്.

അതിനാൽ സഭ ആളുകളെ വിരുന്നിലേക്ക് ക്ഷണിക്കുന്നതിൽ മാത്രം നിൽക്കരുത്; അവരെ വിരുന്നുസമൂഹമായി രൂപപ്പെടുത്തുകയും വേണം. സഭയുടെ ദൗത്യം ആളുകളെ കൂട്ടിച്ചേർക്കുന്നതിൽ മാത്രം അല്ല, ശിഷ്യന്മാരാക്കുന്നതിലാണ്; ക്ഷമ പ്രഖ്യാപിക്കുന്നതിൽ മാത്രം അല്ല, ക്രിസ്തുവിന്റെ വഴി പഠിപ്പിക്കുന്നതിലാണ്; സഭയിലെ ഹാജർ വർധിപ്പിക്കുന്നതിൽ മാത്രം അല്ല, രാജ്യത്തിന്റെ സ്വഭാവം അവരുടെ ജീവിതത്തിൽ പ്രകടമാക്കുന്ന ഒരു ജനത്തെ വളർത്തുന്നതിലാണ്. ദൈവത്തിന്റെ സൗജന്യവും അർഹതയില്ലാത്തതുമായ കൃപ വാതിൽ തുറക്കുന്നു; പ്രതികരിക്കുന്നവരെ ക്രിസ്തു വിശ്വസ്തരായ ശിഷ്യന്മാരായി രൂപപ്പെടുത്തുന്നു; പരിശുദ്ധാത്മാവ് അവരുടെ പുതിയ ജീവിതത്തിൽ മാറ്റം ഉണ്ടാക്കുന്നു. ഈ കൃപ സ്വീകരിച്ച സഭ തന്റെ ആരാധന, കൂട്ടായ്മ, വിശുദ്ധി, ഉദാരത, അനുരഞ്ജനം, സേവനം, സ്നേഹം എന്നിവയിലൂടെ ദൈവരാജ്യത്തിന്റെ മൂല്യങ്ങൾ പ്രകടമാക്കാൻ വിളിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഈ രൂപാന്തരപ്പെട്ട സമൂഹത്തിൽ നിന്ന് പുറത്തുള്ളവരിലേക്കും സുവിശേഷത്തിന്റെ ക്ഷണം എത്തുന്നു; വെറും ഒരു തീരുമാനം എടുക്കാൻ മാത്രമല്ല, യേശുവിന്റെ ശിഷ്യന്മാരാകാനാണ് അവരെ വിളിക്കുന്നത്. അങ്ങനെ സഭയുടെ മുഴുവൻ ജീവിതവും ദൈവരാജ്യത്തിന്റെ പൂർണ്ണതയിലേക്കും വരാനിരിക്കുന്ന കുഞ്ഞാടിന്റെ വിവാഹവിരുന്നിന്റെ പ്രത്യാശയിലേക്കും തിരിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ഇത് ശിഷ്യത്വം കാരണം കുറച്ചുകാണിക്കുന്ന കൃപയല്ല; ബൈബിളിലെ സമ്പൂർണ്ണ സുവിശേഷപ്രകാരം മനസ്സിലാക്കുന്ന കൃപയാണ്—രക്ഷിക്കുന്ന കൃപ, രൂപപ്പെടുത്തുന്ന കൃപ, മാറ്റുന്ന കൃപ, അയക്കുന്ന കൃപ, ക്രിസ്തുവിന്റെ മടങ്ങിവരവിനായി കാത്തിരിക്കുന്ന ദൈവജനത്തെ നിലനിർത്തുന്ന കൃപ.