കാലേബിൽ നിന്ന് ക്രിസ്തുവിലേക്ക്: ഉടമ്പടിയിലെ ഉൾപ്പെടുത്തൽ, വിജാതീയരുടെ സമാഗമനം, ദൈവത്തിന്റെ ഏകജനത്തിന്റെ രഹസ്യം

കാലേബിൽ നിന്ന് ക്രിസ്തുവിലേക്ക്:

ഉടമ്പടിയിലെ ഉൾപ്പെടുത്തൽ, വിജാതീയരുടെ സമാഗമനം, ദൈവത്തിന്റെ ഏകജനത്തിന്റെ രഹസ്യം

സംഗ്രഹം

യെഫുന്നെയുടെ മകനായ കാലേബിന്റെ വ്യക്തിത്വം വംശപരമ്പര, ഉടമ്പടിയിലെ പങ്കാളിത്തം, അവകാശം എന്നിവ തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തെക്കുറിച്ച് പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു ചോദ്യം ഉയർത്തുന്നു. കാലേബിനെ പലപ്പോഴും “യെഫുന്നെയുടെ മകനായ കാലേബ്” എന്നും “കെനിസ്യൻ” എന്നും വിളിക്കുന്നു (സംഖ്യാ 13:6; 32:12; യോശുവ 14:6, 14). അതേസമയം, അവൻ യെഹൂദാ ഗോത്രത്തിൽപ്പെട്ടവനായി പരിചയപ്പെടുത്തപ്പെടുകയും ഇസ്രായേലിന്റെ ഇടയിൽ അവകാശം ലഭിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഉല്പത്തി 15:19-ൽ കെനിസ്യരെ അബ്രാഹാമിന്റെ സന്തതികൾക്ക് നൽകുവാനിരുന്ന ദേശത്ത് പാർത്തിരുന്ന ജനവിഭാഗങ്ങളുടെ കൂട്ടത്തിൽ പരാമർശിക്കുന്നു. അതിനാൽ ചില വ്യാഖ്യാതാക്കൾ കാലേബിന് ഇസ്രായേലിന് പുറത്തുള്ള വംശപരമ്പര ഉണ്ടായിരുന്നിരിക്കാമെന്നും പിന്നീട് അവൻ ഇസ്രായേലിൽ ഉൾപ്പെട്ടിരിക്കാമെന്നും അഭിപ്രായപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. എന്നാൽ അവന്റെ വംശീയ ഉത്ഭവത്തെക്കുറിച്ച് തിരുവെഴുത്ത് പൂർണ്ണമായ ഉറപ്പ് നൽകുന്നില്ല; അവൻ ഒരു വിദേശിയായി ഇസ്രായേലിലേക്ക് മതപരിവർത്തനം നടത്തിയെന്ന വ്യക്തമായ വിവരണവും നൽകുന്നില്ല. എന്നിരുന്നാലും, കാലേബിന്റെ കഥയിൽ വംശപരമ്പര ഒരാളുടെ ഉടമ്പടി-പരിചയത്തിന്റെയും ദൈവത്തിന്റെ ദൗത്യത്തിലെ പങ്കാളിത്തത്തിന്റെയും അവകാശത്തിന്റെയും അന്തിമ നിർണ്ണായകമല്ലെന്ന ഒരു പ്രധാന വേദപുസ്തക മാതൃക കാണാം. ഈ ലേഖനം ഉല്പത്തി 15:19, സംഖ്യാ 13:6; 32:12, യോശുവ 14:6–14, 1 ദിനവൃത്താന്തം 4:15 എന്നീ ഭാഗങ്ങൾ പരിശോധിക്കുകയും, അന്യജനങ്ങളെ ദൈവത്തിന്റെ ജനത്തിൽ ഉൾപ്പെടുത്തുന്ന വിശാലമായ വേദപുസ്തക പ്രവാഹത്തിൽ കാലേബിന്റെ കഥയെ സ്ഥാപിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. കാലേബിനെ പുതിയനിയമ സഭയുടെ നേരിട്ടുള്ള പ്രവചനമായി കാണാൻ പാടില്ലെങ്കിലും, ദൈവത്തിന്റെ ഉടമ്പടി ലക്ഷ്യം ജൈവിക വംശപരമ്പരയെ അതിക്രമിക്കുന്നുവെന്ന സത്യത്തിലേക്ക് വിരൽചൂണ്ടുന്ന ഒരു മുൻകൂട്ടി പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്ന മാതൃകയായി അവന്റെ കഥയെ കാണാം. ഈ പ്രവാഹം ക്രിസ്തുവിൽ അതിന്റെ പരിപൂർണ്ണതയിലെത്തുന്നു. പൗലൊസ് വിജാതീയരുടെ ഉൾപ്പെടുത്തലിനെ മുമ്പ് മറഞ്ഞിരുന്നെങ്കിലും ഇപ്പോൾ വെളിപ്പെട്ട “രഹസ്യം” എന്നു വിളിക്കുന്നു: വിജാതീയർ “സുവിശേഷത്താൽ ക്രിസ്തുയേശുവിൽ കൂട്ടവകാശികളും ഏകശരീരത്തിലെ അംഗങ്ങളും വാഗ്ദത്തത്തിൽ പങ്കാളികളുമാണ്” (എഫെസ്യർ 3:6). അതിനാൽ സഭ ദൈവത്തിന്റെ അന്തിമ ലക്ഷ്യത്തിന്റെ ഇപ്പോഴത്തെ ആരംഭരൂപവും വരാനിരിക്കുന്ന ദൈവരാജ്യത്തിന്റെ മുൻരുചിയുമാണ്; വ്യത്യസ്ത ജനതകളിൽ നിന്നുള്ളവർ ക്രിസ്തുവിൽ ഏകീകരിക്കപ്പെട്ട് ദൈവരാജ്യത്തിന്റെ പൂർണ്ണതയെ പ്രതീക്ഷിക്കുന്ന സമൂഹമായി സഭ നിലകൊള്ളുന്നു.

ആമുഖം

വേദപുസ്തകത്തിന്റെ രക്ഷാചരിത്രം ദൈവത്തിന്റെ രക്ഷാപദ്ധതിയെ ഇസ്രായേലുമായുള്ള ഉടമ്പടിയുടെ ചരിത്രപശ്ചാത്തലത്തിൽ അവതരിപ്പിക്കുമ്പോഴും, അതിന്റെ ഉള്ളിൽ തന്നെ ജനതകൾക്കായുള്ള വിശാലമായ അനുഗ്രഹലക്ഷ്യം കാണാം. പ്രത്യേക തിരഞ്ഞെടുപ്പും സർവജനീനതയും തമ്മിലുള്ള ഈ ബന്ധം വേദപുസ്തക ദൈവശാസ്ത്രത്തിലെ പ്രധാന വിഷയങ്ങളിലൊന്നാണ്. ദൈവം അബ്രാഹാമിനെയും അവന്റെ സന്തതിയെയും തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നു, ഇസ്രായേലിനെ തന്റെ ഉടമ്പടിജനമാക്കുന്നു, ദേശം നൽകുന്നു, പ്രത്യേകമായ ഒരു വിളി ഏൽപ്പിക്കുന്നു. എന്നാൽ ഈ തിരഞ്ഞെടുപ്പിന്റെ ലക്ഷ്യം ഒരു വംശത്തിന്റെ സംരക്ഷണത്തിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നില്ല. “ഭൂമിയിലെ സകല കുടുംബങ്ങളും നിന്നിൽ അനുഗ്രഹിക്കപ്പെടും” എന്ന ഉല്പത്തി 12:3-ലെ വാഗ്ദത്തത്തിൽ നിന്ന് “സകല ജാതികളിലും ഗോത്രങ്ങളിലും വംശങ്ങളിലും ഭാഷകളിലും നിന്നുള്ള” ജനങ്ങൾ കുഞ്ഞാടിന്റെ മുമ്പിൽ ആരാധിക്കുന്ന വെളിപ്പാടു 7:9 വരെയുള്ള പ്രവാഹത്തിൽ, ദൈവത്തിന്റെ രക്ഷാപ്രവർത്തനം ഒടുവിൽ എല്ലാ ജനതകളിലേക്കും വ്യാപിക്കുന്നതായി തിരുവെഴുത്ത് കാണിക്കുന്നു.

ഈ വിശാലമായ രക്ഷാചരിത്രത്തിനുള്ളിൽ യെഫുന്നെയുടെ മകനായ കാലേബിന്റെ വ്യക്തിത്വം ഒരു പ്രധാന ചോദ്യമുയർത്തുന്നു. കാലേബിനെ “യെഫുന്നെയുടെ മകനായ കാലേബ്, യെഹൂദാഗോത്രത്തിൽപ്പെട്ടവൻ” എന്നു വിളിക്കുന്നു (സംഖ്യാ 13:6). അതേസമയം അവനെ “കെനിസ്യൻ” എന്നും ആവർത്തിച്ച് വിളിക്കുന്നു (സംഖ്യാ 32:12; യോശുവ 14:6, 14). ഈ വിശേഷണം ശ്രദ്ധേയമാണ്, കാരണം ഉല്പത്തി 15:19-ൽ കെനിസ്യരെ അബ്രാഹാമിന്റെ സന്തതികൾക്ക് നൽകാനിരുന്ന ദേശത്ത് പാർത്തിരുന്ന ജനങ്ങളുടെ കൂട്ടത്തിൽ ഉൾപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ട് ചില വ്യാഖ്യാതാക്കൾ കാലേബിന് ഇസ്രായേലിന് പുറത്തുള്ള പൂർവികപരമ്പര ഉണ്ടായിരുന്നിരിക്കാമെന്നും പിന്നീട് അവൻ ഇസ്രായേലിൽ ഉൾപ്പെട്ടിരിക്കാമെന്നും നിർദ്ദേശിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഈ പുനർനിർമ്മാണം പൂർണ്ണ ഉറപ്പോടെ സ്ഥാപിക്കാൻ തിരുവെഴുത്ത് അനുവദിക്കുന്നില്ലെങ്കിലും, കാലേബിന്റെ വംശപരമ്പരയും ഇസ്രായേലിലെ അവന്റെ അംഗീകൃത സ്ഥാനവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം ഗൗരവമായ ദൈവശാസ്ത്രപരമായ പരിഗണന അർഹിക്കുന്നു.

അതുകൊണ്ട് കാലേബിന്റെ പ്രാധാന്യം അവൻ ഏത് വംശത്തിൽപ്പെട്ടവനായിരുന്നു എന്ന ചോദ്യത്തിൽ മാത്രം ആശ്രയിക്കുന്നില്ല. അതിനേക്കാൾ പ്രധാനപ്പെട്ട ചോദ്യം ഇതാണ്: ഉടമ്പടിയിലെ പങ്കാളിത്തവും ദൈവജനത്തിലെ സ്ഥാനവും അവകാശവും ജൈവിക വംശപരമ്പരകൊണ്ട് മാത്രം നിർണ്ണയിക്കപ്പെടുന്നുണ്ടോ? വിശാലമായ വേദപുസ്തക സാക്ഷ്യം അതിന് നിഷേധാത്മകമായ ഉത്തരമാണ് നൽകുന്നത്. പുതിയനിയമത്തിൽ പൗലൊസ് ഈ സത്യത്തെ ക്രിസ്തുവിൽ അതിന്റെ പരമമായ ദൈവശാസ്ത്രരൂപത്തിൽ അവതരിപ്പിക്കുന്നു. വിജാതീയർ ക്രിസ്തുവിൽ ദൈവത്തിന്റെ ഏകജനത്തിന്റെ കൂട്ടവകാശികളായി ഉൾപ്പെടുന്നു. അതിനാൽ ഈ പഠനത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം കാലേബിനെ സഭയുടെ നേരിട്ടുള്ള പ്രതീകമായി സ്ഥാപിക്കുക എന്നതല്ല; മറിച്ച് യെഹൂദന്മാരെയും വിജാതീയരെയും ക്രിസ്തുവിൽ ഏകശരീരമാക്കുന്ന ദൈവത്തിന്റെ ഉദ്ദേശ്യത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്ന ഒരു വേദപുസ്തക പ്രവാഹത്തിന്റെ ആദ്യഘട്ടരൂപമായി അവന്റെ കഥയെ കാണാമോ എന്നത് പരിശോധിക്കുകയാണ്.

കാലേബും വംശപരമ്പരയുടെ ചോദ്യവും

ഈ ചർച്ചയുടെ ആരംഭബിന്ദു ഉല്പത്തി 15:19 ആണ്. അബ്രാഹാമുമായി ദൈവം ചെയ്ത ഉടമ്പടിയുടെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ, അബ്രാഹാമിന്റെ സന്തതികൾക്ക് നൽകാനിരുന്ന ദേശത്ത് പാർത്തിരുന്ന ജനവിഭാഗങ്ങളെ ദൈവം പരാമർശിക്കുന്നു. അവരിൽ കെനിസ്യരും ഉൾപ്പെടുന്നു. അതിനാൽ കെനിസ്യർ അബ്രാഹാമിന്റെ നേരിട്ടുള്ള സന്തതികളിൽ ഉൾപ്പെടുന്നവരായി അല്ല, മറിച്ച് ദേശത്ത് പാർത്തിരുന്ന വിവിധ ജനവിഭാഗങ്ങളിൽ ഒരാളായി അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു.

പ്രശ്നം ഉയരുന്നത് കാലേബിനെ പിന്നീട് “കെനിസ്യൻ” എന്നു വിളിക്കുന്നതിനാലാണ്. സംഖ്യാ 13:6-ൽ അവൻ “യെഫുന്നെയുടെ മകനായ കാലേബ്, യെഹൂദാഗോത്രത്തിൽപ്പെട്ടവൻ” എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നു. എന്നാൽ സംഖ്യാ 32:12-ൽ അവൻ “കെനിസ്യനായ യെഫുന്നെയുടെ മകൻ കാലേബ്” എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നു. യോശുവ 14:6, 14 എന്നിവിടങ്ങളിലും ഈ വിശേഷണം ആവർത്തിക്കുന്നു. ഉല്പത്തി 15-ൽ പരാമർശിക്കുന്ന കെനിസ്യരും കാലേബിന്റെ കുടുംബത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്ന “കെനിസ്യൻ” എന്ന വിശേഷണവും ഒരേ പൂർവികസമൂഹത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, കാലേബിന്റെ വംശപരമ്പരയിൽ ഇസ്രായേലേതരമായ ഒരു മൂലമുണ്ടായിരുന്നിരിക്കാമെന്ന് കരുതാം. എന്നാൽ കാലേബ് ഒരു വിദേശിയായിരുന്നു, പിന്നീട് ഇസ്രായേലിലേക്ക് മതപരിവർത്തനം ചെയ്തു എന്നു തിരുവെഴുത്ത് എവിടെയും വ്യക്തമായി പറയുന്നില്ല. അതിനാൽ ഈ നിഗമനം ഉറപ്പായ ചരിത്രസത്യമായി അവതരിപ്പിക്കുന്നത് ഉചിതമല്ല. അതുപോലെ “കെനിസ്യൻ” എന്ന പദത്തെ “കേന്യൻ” എന്ന പദവുമായി ഒരുപോലെ കാണുന്നതും ശരിയല്ല; അവ വ്യത്യസ്ത പദങ്ങളാണ്.

അതിനാൽ ഏറ്റവും സമതുലിതമായ നിഗമനം ഇതാണ്: കാലേബിന് ഇസ്രായേലേതരമോ കെനിസ്യനോ ആയ പൂർവികപരമ്പര ഉണ്ടായിരുന്നിരിക്കാം; എന്നാൽ വേദപുസ്തക വിവരണം അവനെ വ്യക്തമായി ഇസ്രായേലിന്റെ ഭാഗമായിട്ടാണ് അവതരിപ്പിക്കുന്നത്. അവന്റെ വംശപരമ്പര അവനെ ഉടമ്പടിജനത്തിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കുന്നില്ല. മറിച്ച്, പന്ത്രണ്ട് ചാരന്മാരിൽ യെഹൂദയുടെ പ്രതിനിധിയായി അവൻ തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെടുന്നു; ഇസ്രായേലിനോടൊപ്പം മരുഭൂമിയാത്രയിൽ പങ്കെടുക്കുന്നു; ഇസ്രായേലിന്റെ ദൈവമായ യഹോവയോട് വിശ്വസ്തനായി നിലകൊള്ളുന്നു; ഒടുവിൽ ഇസ്രായേലിന്റെ ഇടയിൽ അവകാശം സ്വീകരിക്കുന്നു.

ഈ സംയോജനം ദൈവശാസ്ത്രപരമായി വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ടതാണ്. സംഖ്യാ 13:6 കാലേബിനെ യെഹൂദയുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുമ്പോൾ സംഖ്യാ 32:12 അവന്റെ കെനിസ്യൻ വിശേഷണം നിലനിർത്തുന്നു. അങ്ങനെ വംശപരമ്പരയും ഉടമ്പടിയിൽ ലഭിച്ച തിരിച്ചറിയലും ഒരുമിച്ച് നിലകൊള്ളുന്നു. കാലേബിന്റെ വംശപരമ്പര ഇല്ലാതാക്കപ്പെടുന്നില്ല; എന്നാൽ അതേ വംശപരമ്പര അവനെ ഇസ്രായേലിന്റെ ജീവിതത്തിലും ദൗത്യത്തിലും പൂർണ്ണമായി പങ്കെടുക്കുന്നതിൽ നിന്ന് തടയുകയും ചെയ്യുന്നില്ല. അവന്റെ യഥാർത്ഥ തിരിച്ചറിയൽ ജൈവിക വംശപരമ്പരകൊണ്ട് മാത്രം നിർണ്ണയിക്കപ്പെടുന്നില്ല; യഹോവയോടുള്ള വിശ്വസ്തതയും ഇസ്രായേലിന്റെ വിളിയിലുള്ള പങ്കാളിത്തവുമാണ് അതിനെ നിർണ്ണയിക്കുന്നത്.

കാലേബ്, വിശ്വസ്തത, അവകാശം

സംഖ്യാ 32:12-ലും യോശുവ 14:6–14-ലും കാലേബിന്റെ ദൈവശാസ്ത്രപരമായ പ്രാധാന്യം കൂടുതൽ വ്യക്തമായി കാണാം. അവിശ്വാസം പ്രകടിപ്പിച്ച തലമുറയിൽ നിന്ന് അവനെ വേർതിരിച്ചുകാണിക്കുന്നത് അവൻ “പൂർണ്ണമായി യഹോവയെ പിന്തുടർന്നു” എന്ന കാരണത്താലാണ്. സംഖ്യാ 14:24-ൽ ദൈവം കാലേബിനെ ദേശത്തേക്ക് കൊണ്ടുവരുമെന്ന് പറയുന്നു, കാരണം അവനിൽ “വേറൊരു ആത്മാവ്” ഉണ്ടായിരുന്നു; അവൻ പൂർണ്ണമായി ദൈവത്തെ പിന്തുടർന്നു. പിന്നീട് യോശുവയുടെ മുമ്പിൽ തന്റെ അവകാശം ആവശ്യപ്പെടുമ്പോൾ കാലേബ് ഈ ദൈവിക സാക്ഷ്യം ഓർക്കുന്നു.

യോശുവ 14 പ്രത്യേകമായി പ്രധാനപ്പെട്ട ഭാഗമാണ്. കാരണം അവിടെ കാലേബിന്റെ കെനിസ്യൻ വിശേഷണം നിലനിൽക്കുമ്പോഴും ഇസ്രായേലിന്റെ ഇടയിൽ അവന് അവകാശം ലഭിക്കുന്നു. മോശെ തനിക്ക് ഹെബ്രോൻ നൽകുമെന്ന് വാഗ്ദാനം ചെയ്തിരുന്നതായി കാലേബ് ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു; കാരണം അവൻ പൂർണ്ണമായി യഹോവയെ പിന്തുടർന്നു. യോശുവ അവനെ അനുഗ്രഹിക്കുകയും ഹെബ്രോൻ അവന്റെ അവകാശമായി നൽകുകയും ചെയ്യുന്നു. വിവരണം ഇങ്ങനെ അവസാനിക്കുന്നു: “അതിനാൽ ഹെബ്രോൻ ഇന്നുവരെ കെനിസ്യനായ യെഫുന്നെയുടെ മകൻ കാലേബിന്റെ അവകാശമായി നിന്നു; അവൻ ഇസ്രായേലിന്റെ ദൈവമായ യഹോവയെ പൂർണ്ണമായി പിന്തുടർന്നതുകൊണ്ടത്രേ” (യോശുവ 14:14).

ഇവിടെയുള്ള ദൈവശാസ്ത്രപരമായ തർക്കം വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ടതാണ്. കാലേബിന്റെ അവകാശം ദൈവത്തിന്റെ വാഗ്ദത്തത്തിലും അവന്റെ വിശ്വസ്തമായ അനുസരണത്തിലും അധിഷ്ഠിതമാണ്. അവന്റെ കെനിസ്യൻ വിശേഷണം ഇല്ലാതാകുന്നില്ല; എന്നിരുന്നാലും ആ വിശേഷണം ഇസ്രായേലിനകത്ത് അവകാശം സ്വീകരിക്കുന്നതിൽ നിന്ന് അവനെ തടയുന്നില്ല. അതിനാൽ ഉടമ്പടിയിലെ പങ്കാളിത്തവും അവകാശവും ജൈവിക വംശപരമ്പരകൊണ്ട് മാത്രം പരിമിതപ്പെടുത്താനാവില്ല എന്ന ഒരു പ്രധാന വേദപുസ്തക തത്വം ഇവിടെ കാണാം. പ്രധാന വംശപരമ്പരയിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായ പൂർവികപശ്ചാത്തലമുള്ളവരെയും ദൈവത്തിന്റെ കൃപ തന്റെ ഉടമ്പടി പദ്ധതിയിൽ ഉൾപ്പെടുത്താൻ കഴിയും.

ഇതിന്റെ അർത്ഥം പഴയനിയമത്തിൽ വംശീയ തിരിച്ചറിയലിന് പ്രാധാന്യമില്ല എന്നല്ല. ഇസ്രായേലിന്റെ ഗോത്രപരവും വംശപരവുമായ ഘടന പഞ്ചഗ്രന്ഥങ്ങളിലും ചരിത്രഗ്രന്ഥങ്ങളിലും നിർണായകമായി തുടരുന്നു. അതിനാൽ കാലേബിന്റെ കഥ ഇസ്രായേലിന്റെ വംശീയ തിരിച്ചറിയലിന്റെ ഇല്ലാതാക്കലായി കാണരുത്. മറിച്ച്, ഇസ്രായേലിന്റെ ഉടമ്പടിജനത്വം ഇസ്രായേലിന്റെ പ്രധാന വംശപരമ്പരയുമായി പൂർണ്ണമായി പൊരുത്തപ്പെടാത്ത പൂർവികപശ്ചാത്തലമുള്ളവരെയും ഉൾക്കൊള്ളാൻ കഴിയുന്നതാണെന്ന് അത് കാണിക്കുന്നു.

1 ദിനവൃത്താന്തം 4:15 ഈ ചർച്ചയ്ക്ക് മറ്റൊരു പ്രധാന വശം നൽകുന്നു: “യെഫുന്നെയുടെ മകനായ കാലേബിന്റെ പുത്രന്മാർ: ഈർ, ഏലാ, നാം; ഏലായുടെ മകൻ കെനസ്.” കാലേബ് യെഹൂദയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട വംശാവലി വിവരങ്ങളുടെ ഭാഗമായി പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു. ഈ വംശാവലിയുടെ കൃത്യമായ ചരിത്രപരവും കുടുംബപരവുമായ ബന്ധം എങ്ങനെ മനസ്സിലാക്കിയാലും, ഫലം വ്യക്തമാണ്: കാലേബിനും അവന്റെ സന്തതിക്കും യെഹൂദയുടെ വംശാവലി ലോകത്തിൽ അംഗീകൃതമായ സ്ഥാനം ഉണ്ട്. “കെനിസ്യൻ” എന്നു വിളിക്കപ്പെട്ട ഒരാൾ ഇസ്രായേലിന്റെ അവകാശത്തോടും യെഹൂദയുടെ വംശാവലിയോടും ബന്ധപ്പെട്ടു. വേദപുസ്തകം അവന്റെ പൂർവിക തിരിച്ചറിയലിനെ സംരക്ഷിക്കുമ്പോഴും അവനെ ഇസ്രായേലിൽ നിന്ന് സ്ഥിരമായി പുറത്തുള്ളവനായി കാണുന്നില്ല.

അതിനാൽ കാലേബിന്റെ കഥയെ മാറ്റിസ്ഥാപിക്കലിന്റെ പകരം ഉൾപ്പെടുത്തലിന്റെ ഒരു ഉദാഹരണമായി കാണുന്നതാണ് കൂടുതൽ ഉചിതം. അവന്റെ പൂർവികർ ഇസ്രായേലേതരരായിരുന്നാലും, അവൻ ഇസ്രായേലിന് പകരം മറ്റൊരു ഉടമ്പടിസമൂഹം സൃഷ്ടിക്കുന്നില്ല; മറിച്ച് ഇസ്രായേലിൽ ഉൾപ്പെട്ട് അതിന്റെ വിളിയിലും അവകാശത്തിലും പൂർണ്ണ പങ്കാളിയാകുന്നു.

കാലേബിൽ നിന്ന് ജനതകളിലേക്കുള്ള വിശാലമായ വേദപുസ്തക പ്രവാഹം

കാലേബ് ദൈവജനത്തിൽ ഉൾപ്പെടുന്ന പുറംപശ്ചാത്തലമുള്ള ഒരേയൊരു വ്യക്തിയല്ല. പഴയനിയമത്തിൽ ഇത്തരം നിരവധി സംഭവങ്ങളും വ്യവസ്ഥകളും കാണാം. രാഹാബ് ഒരു കനാന്യസ്ത്രീയായിരുന്നു. എന്നാൽ യഹോവയിൽ വിശ്വാസം പ്രകടിപ്പിക്കുകയും ഇസ്രായേലിന്റെ ചാരന്മാരെ സഹായിക്കുകയും ചെയ്തതിനു ശേഷം അവൾ ഇസ്രായേലിൽ ഉൾപ്പെട്ടു (യോശുവ 2; 6:22–25). രൂത്ത് വ്യക്തമായി ഒരു മോവാബ്യസ്ത്രീയായി അറിയപ്പെടുന്നു. എങ്കിലും അവൾ തന്റെ പൂർവികരുടെ ദേശം വിട്ട്, “നിന്റെ ജനം എന്റെ ജനം; നിന്റെ ദൈവം എന്റെ ദൈവം” എന്നു പ്രഖ്യാപിച്ചു (രൂത്ത് 1:16). പിന്നീട് അവൾ ദാവീദിന്റെ വംശാവലിയിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു (രൂത്ത് 4:13–17; മത്തായി 1:5). ഇസ്രായേലിന്റെ നിയമവും പരദേശിക്ക് ഉടമ്പടിസമൂഹത്തിനുള്ളിൽ സ്ഥാനം നൽകുന്നു; ഇസ്രായേൽ തന്നെ മിസ്രയീമിൽ പരദേശിയായിരുന്നുവെന്ന കാരണത്താൽ പരദേശിയെ സ്നേഹിക്കണമെന്ന് ആവർത്തിച്ച് കല്പിക്കുന്നു (ലേവ്യപുസ്തകം 19:33–34; ആവർത്തനം 10:18–19).

പ്രവാചകഗ്രന്ഥങ്ങളിൽ ഈ പ്രവാഹം കൂടുതൽ വ്യക്തമാണ്. യെശയ്യാവ് 56-ൽ യഹോവയോട് ചേർന്നുനിൽക്കുന്ന പരദേശികൾ അവനെ ആരാധിക്കുകയും അവന്റെ ജനത്തിന്റെ ജീവിതത്തിൽ പങ്കാളികളാകുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു കാലത്തെ പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു. ദൈവത്തിന്റെ ആലയം “സകലജാതികൾക്കും പ്രാർത്ഥനാലയം” എന്നു വിളിക്കപ്പെടും (യെശയ്യാവ് 56:7). അതിനാൽ ദൈവത്തിന്റെ രക്ഷാപദ്ധതിയുടെ സർവജനീനത പുതിയനിയമത്തിൽ പെട്ടെന്ന് രൂപപ്പെട്ട ഒരു പുതിയ ആശയമല്ല; അതിന്റെ വിത്തുകൾ ഇതിനകം ഇസ്രായേലിന്റെ തിരുവെഴുത്തുകളിൽ നിലനിന്നിരുന്നു.

അതേസമയം, പഴയനിയമത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം ഇസ്രായേലിനെ ഒരു പൊതുമാനവസമൂഹത്തിൽ ലയിപ്പിക്കുക എന്നതല്ല. ജനതകൾക്ക് ദൈവത്തിന്റെ അനുഗ്രഹം ലഭിക്കുന്നത് ഇസ്രായേലിന്റെ ഉടമ്പടി-വിളിയിലൂടെ തന്നെയാണ്. അബ്രാഹാമിനോടുള്ള വാഗ്ദത്തം ഇതിന്റെ അടിസ്ഥാനമാണ്: “ഭൂമിയിലെ സകല കുടുംബങ്ങളും നിന്നിൽ അനുഗ്രഹിക്കപ്പെടും” (ഉല്പത്തി 12:3). അതിനാൽ ഇസ്രായേലിന്റെ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് പ്രത്യേകാവകാശം മാത്രമല്ല; ദൗത്യവും സേവനത്തിനുള്ള വിളിയുമാണ്. അബ്രാഹാമിനെ ദൈവം തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നത് അവന്റെ മുഖാന്തരം ഭൂമിയിലെ കുടുംബങ്ങൾ അനുഗ്രഹിക്കപ്പെടേണ്ടതിനാണ്.

ഈ വിശാലമായ വേദപുസ്തക പ്രവാഹത്തിനുള്ളിലാണ് കാലേബിന്റെ കഥയെ സ്ഥാപിക്കേണ്ടത്. അവന്റെ കെനിസ്യൻ വിശേഷണം ഇസ്രായേലേതര പൂർവികതയെ സൂചിപ്പിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, വ്യത്യസ്ത വംശപരമ്പരയുള്ള ഒരാൾ ഇസ്രായേലിൽ ഉൾപ്പെട്ട് അതിന്റെ ദൗത്യത്തിലും അവകാശത്തിലും പങ്കാളിയാകാമെന്ന് അവന്റെ കഥ കാണിക്കുന്നു. അതിനാൽ ജൈവിക വംശപരമ്പരയുടെ അതിരുകൾക്കപ്പുറം ദൈവത്തിന്റെ ഉടമ്പടി ലക്ഷ്യം വികസിക്കുന്നുവെന്ന വിശാലമായ വേദപുസ്തക തത്വത്തിന്റെ ഒരു ആദ്യകാല ഉദാഹരണമായി കാലേബിന്റെ കഥയെ കാണാം.

ക്രിസ്തുവും വിജാതീയരുടെ രഹസ്യവും

പുതിയനിയമം ഈ പ്രവാഹത്തെ വെറും ആവർത്തിക്കുന്നില്ല; ക്രിസ്തുവിൽ അതിന്റെ ആഴത്തിലുള്ള ദൈവശാസ്ത്രപരമായ അർത്ഥം വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. മുമ്പ് മറഞ്ഞിരുന്നെങ്കിലും ഇപ്പോൾ വെളിപ്പെട്ട “രഹസ്യം” എന്ന നിലയിലാണ് വിജാതീയരുടെ ഉൾപ്പെടുത്തലിനെ പൗലൊസ് അവതരിപ്പിക്കുന്നത്. എഫെസ്യർ 3:3–6-ൽ ഈ രഹസ്യം വിശദീകരിക്കുമ്പോൾ, വിജാതീയർ ഇപ്പോൾ “സുവിശേഷത്താൽ ക്രിസ്തുയേശുവിൽ കൂട്ടവകാശികളും ഏകശരീരത്തിലെ അംഗങ്ങളും വാഗ്ദത്തത്തിൽ പങ്കാളികളുമാണ്” എന്നു പറയുന്നു (എഫെസ്യർ 3:6).

ഈ മൂന്ന് പ്രയോഗങ്ങൾ പ്രത്യേക പ്രാധാന്യമുള്ളവയാണ്. വിജാതീയർ കൂട്ടവകാശികൾ ആണ്; അതായത് അവർ ദൈവത്തിന്റെ അവകാശത്തിൽ പങ്കാളികളാണ്. അവർ ഏകശരീരത്തിലെ അംഗങ്ങൾ ആണ്; അതായത് അവർ അനുഗ്രഹം സ്വീകരിക്കുന്ന പുറംലോകക്കാരായി മാത്രം നിലകൊള്ളുന്നില്ല. അവർ വാഗ്ദത്തത്തിലെ പങ്കാളികൾ ആണ്; അതായത് ക്രിസ്തുവിൽ ദൈവത്തിന്റെ രക്ഷാപദ്ധതിയിൽ അവർ പൂർണ്ണമായി പങ്കാളികളാകുന്നു.

ഇത് എഫെസ്യർ 2-നോടൊപ്പം വായിക്കേണ്ടതാണ്. വിജാതീയർ മുമ്പ് “ക്രിസ്തുവിൽനിന്നു അകന്നവർ,” “ഇസ്രായേലിന്റെ പൊതുസമൂഹത്തിൽനിന്നു അന്യരായവർ,” “വാഗ്ദത്തത്തിന്റെ ഉടമ്പടികൾക്ക് അന്യരായവർ” എന്ന നിലയിലായിരുന്നു (എഫെസ്യർ 2:12). എന്നാൽ ഇപ്പോൾ “ക്രിസ്തുയേശുവിൽ” ഒരിക്കൽ ദൂരെയായിരുന്നവർ ക്രിസ്തുവിന്റെ രക്തത്താൽ സമീപസ്ഥരാക്കപ്പെട്ടു (2:13). ക്രിസ്തു വൈരത്തിന്റെ വിഭജനഭിത്തി തകർത്തു “തന്നിൽ ഇരുവരെയും ഒരു പുതിയ മനുഷ്യനാക്കി” (2:14–15). അതിനാൽ വിജാതീയർ ഇനി “പരദേശികളും അന്യരും അല്ല; വിശുദ്ധന്മാരോടുകൂടെ ഒരേ പൗരന്മാരും ദൈവത്തിന്റെ കുടുംബത്തിലെ അംഗങ്ങളുമാണ്” (2:19).

ഇവിടെ കാലേബിന്റെ കഥയുമായി ഒരു പ്രധാന സാമ്യം കാണാം; എന്നാൽ ക്രിസ്തുവിലെ ദൈവശാസ്ത്രപരമായ സംഭവവികാസം അതിനേക്കാൾ വളരെ വിശാലമാണ്. കാലേബിന്റെ കെനിസ്യൻ തിരിച്ചറിയൽ ഇസ്രായേലേതര പൂർവികതയെ സൂചിപ്പിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, അവൻ സാധ്യതയുള്ള ഒരു പുറംപശ്ചാത്തലത്തിൽ നിന്ന് ഇസ്രായേലിലെ പൂർണ്ണ പങ്കാളിത്തത്തിലേക്കും അവകാശത്തിലേക്കും നീങ്ങുന്നു. എഫെസ്യരിൽ വിജാതീയർ ഇസ്രായേലിന്റെ ഉടമ്പടി പ്രത്യേകാവകാശങ്ങളിൽ നിന്ന് അകന്ന നിലയിൽ നിന്ന് ക്രിസ്തുവിൽ കൂട്ടവകാശികളായും ഏകശരീരത്തിലെ അംഗങ്ങളായും വാഗ്ദത്തത്തിലെ പങ്കാളികളായും മാറുന്നു. അതിനാൽ കാലേബിനെ സഭയുടെ നേരിട്ടുള്ള പ്രവചനമായി കാണുന്നതിനെക്കാൾ, ക്രിസ്തുവിൽ പൂർണ്ണത പ്രാപിക്കുന്ന ഒരു വേദപുസ്തക മാതൃകയുടെ മുൻരൂപമായി കാണുന്നതാണ് കൂടുതൽ ഉചിതം.

ഗലാത്യരിലെ പൗലൊസിന്റെ വാദവും ഈ ദൈവശാസ്ത്രപരമായ പ്രവാഹത്തെ ശക്തിപ്പെടുത്തുന്നു. ക്രിസ്തുവിനുള്ളവർ അബ്രാഹാമിന്റെ സന്തതിയും വാഗ്ദത്തപ്രകാരം അവകാശികളും ആകുന്നു (ഗലാത്യർ 3:29). ഇതിന്റെ അർത്ഥം വിജാതീയർ വംശീയമായി യെഹൂദരാകുന്നു എന്നല്ല; മറിച്ച് ക്രിസ്തുവുമായുള്ള ബന്ധത്തിലൂടെ അവർ അബ്രാഹാമിനോടുള്ള വാഗ്ദത്തത്തിൽ പങ്കാളികളാകുന്നു എന്നതാണ്. നിർണ്ണായകമായ തിരിച്ചറിയൽ ശാരീരിക വംശപരമ്പര മാത്രമല്ല, ക്രിസ്തുവിലുള്ള പങ്കാളിത്തമാണ്. റോമർ 4-ലും പൗലൊസ് അബ്രാഹാമിനെ പരിച്ഛേദനം സ്വീകരിച്ചവരുടെ മാത്രമല്ല, വിശ്വസിക്കുന്ന വിജാതീയരുടെയും പിതാവായി അവതരിപ്പിക്കുന്നു. അങ്ങനെ ഇസ്രായേലിന്റെ ചരിത്രപരമായ പ്രാധാന്യം ഇല്ലാതാക്കാതെ തന്നെ ദൈവത്തിന്റെ ഉടമ്പടി ലക്ഷ്യം ജൈവിക വംശപരമ്പരയെ അതിക്രമിക്കുന്നു.

സഭ ഒരു അന്ത്യകാല ജനമായി

യെഹൂദന്മാരും വിജാതീയരും ചേർന്ന സഭയെ ഒരു മതസ്ഥാപനമോ സാമൂഹികസംഘടനയോ എന്ന നിലയിൽ മാത്രം മനസ്സിലാക്കരുത്. അത് ദൈവത്തിന്റെ അന്ത്യകാല ലക്ഷ്യവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. എഫെസ്യർ 3:10 പ്രകാരം സഭയിലൂടെ ദൈവത്തിന്റെ “ബഹുവിധ ജ്ഞാനം” സ്വർഗീയസ്ഥാനങ്ങളിലുള്ള പ്രഭുത്വങ്ങൾക്കും അധികാരങ്ങൾക്കും അറിയിക്കപ്പെടുന്നു. യെഹൂദന്മാരും വിജാതീയരും ക്രിസ്തുവിൽ ഏകശരീരമായി ഒന്നാകുന്നത് തന്നെ ദൈവത്തിന്റെ ജ്ഞാനത്തിന്റെയും രക്ഷാപദ്ധതിയുടെയും സാക്ഷ്യമായി മാറുന്നു.

സഭയും ദൈവരാജ്യവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം മനസ്സിലാക്കുന്നതിലും ഇത് പ്രധാനമാണ്. സഭയെ പൂർണ്ണമായും അന്തിമമായും ദൈവരാജ്യത്തോട് തുല്യമാക്കാൻ പാടില്ല. ദൈവരാജ്യത്തിന്റെ ഇപ്പോഴത്തെ ആരംഭവും ഭാവിയിലെ പൂർണ്ണതയും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം പുതിയനിയമം നിലനിർത്തുന്നു. ക്രിസ്തു തന്റെ മരണം, പുനരുത്ഥാനം, മഹത്വീകരണം, പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ ദാനം എന്നിവയിലൂടെ ദൈവരാജ്യത്തിന്റെ ആരംഭം പ്രഖ്യാപിച്ചു; എന്നാൽ സൃഷ്ടിയുടെ അന്തിമ പുതുക്കൽ ഇനിയും ഭാവിയിലാണ്. അതിനാൽ സഭ “ഇതിനകം ആരംഭിച്ചെങ്കിലും ഇതുവരെ പൂർണ്ണമായിട്ടില്ലാത്ത” യാഥാർഥ്യത്തിനിടയിലാണ് നിലകൊള്ളുന്നത്.

സഭ അന്ത്യകാല ജനമാണ്, കാരണം ഭാവിയിൽ പൂർണ്ണമായി വെളിപ്പെടാനിരിക്കുന്ന യാഥാർഥ്യത്തിന്റെ ഒരു മുൻരുചി അവൾ ഇപ്പോൾ തന്നെ പ്രകടിപ്പിക്കുന്നു. ചരിത്രത്തിൽ വ്യത്യസ്ത തിരിച്ചറിയലുകളും സാഹചര്യങ്ങളും മൂലം വേർപിരിഞ്ഞിരുന്ന യെഹൂദരും വിജാതീയരും ക്രിസ്തുവിൽ ഏകശരീരമായി അനുരഞ്ജിപ്പിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. എഫെസ്യർ 4:4–6 ഈ ഏകതയെ ഏകശരീരം, ഏകാത്മാവ്, ഏകപ്രത്യാശ, ഏകകർത്താവ്, ഏകവിശ്വാസം, ഏകസ്നാനം, എല്ലാവരുടെയും ഏകദൈവവും പിതാവും എന്നിങ്ങനെ അവതരിപ്പിക്കുന്നു.

വേദപുസ്തകത്തിന്റെ അന്തിമദർശനം ഈ സർവജനീന ലക്ഷ്യത്തെ സ്ഥിരീകരിക്കുന്നു. വെളിപ്പാടു 7:9-ൽ “സകലജാതികളിലും ഗോത്രങ്ങളിലും വംശങ്ങളിലും ഭാഷകളിലും നിന്നുള്ള” എണ്ണിക്കൂടാത്ത ഒരു മഹാപുരുഷാരം സിംഹാസനത്തിന്റെയും കുഞ്ഞാടിന്റെയും മുമ്പിൽ നിൽക്കുന്നതായി കാണുന്നു. അതിനാൽ ദൈവത്തിന്റെ അന്തിമജനത ഒരു ഏകവംശീയ സമൂഹമല്ല; സാംസ്കാരികമായി ഒരേ രൂപത്തിലുള്ള സമൂഹവുമല്ല. വിവിധ ജനതകളിലും ഭാഷകളിലും നിന്നുള്ളവർ ഒരേയൊരു ദൈവത്തെയും ഒരേയൊരു കുഞ്ഞാടിനെയും ആരാധിക്കുന്നതിൽ ഏകീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. വെളിപ്പാടു 21–22-ൽ പുതുക്കപ്പെട്ട സൃഷ്ടിയിൽ ജനതകൾക്കുള്ള സ്ഥാനം ഈ സത്യത്തെ കൂടുതൽ വ്യക്തമാക്കുന്നു. ജനതകളുടെ ഉൾപ്പെടുത്തൽ ദൈവത്തിന്റെ അന്തിമ രക്ഷാപദ്ധതിയുടെ സ്ഥിരമായ ഭാഗമാണ്.

ഈ ദൃഷ്ടികോണത്തിൽ കാലേബിന്റെ കഥയെ ഒരു വലിയ വേദപുസ്തക പ്രവാഹത്തിനുള്ളിൽ സ്ഥാപിക്കാം: അബ്രാഹാമിന്റെ തിരഞ്ഞെടുപ്പ്, ഇസ്രായേലിന്റെ രൂപീകരണം, പുറംപശ്ചാത്തലമുള്ളവരുടെ ഉൾപ്പെടുത്തൽ, ജനതകളെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രവാചക പ്രത്യാശ, ക്രിസ്തുവിന്റെ വരവ്, വിജാതീയരുടെ ഏകശരീരത്തിലെ ഉൾപ്പെടുത്തൽ, ഒടുവിൽ എല്ലാ ജനതകളിൽ നിന്നുമുള്ളവരെ ദൈവത്തിന്റെ പൂർണ്ണരാജ്യത്തിലേക്ക് കൂട്ടിച്ചേർക്കൽ.

ഉപസംഹാരം

കാലേബ് ആദിയിൽ ഒരു വിദേശിയായിരുന്നു എന്ന ചോദ്യത്തിന് പൂർണ്ണ ഉറപ്പോടെ ഉത്തരം നൽകാനാവില്ല. കാലേബിനെ “കെനിസ്യൻ” എന്നു വിളിക്കുന്നതും ഉല്പത്തി 15:19-ൽ കെനിസ്യരെ പരാമർശിക്കുന്നതും അവന് ഇസ്രായേലേതര വംശപരമ്പര ഉണ്ടായിരുന്നിരിക്കാമെന്ന സാധ്യത മുന്നോട്ടുവയ്ക്കാൻ മതിയായ അടിസ്ഥാനമാണ്. എന്നാൽ കാലേബ് ഒരു വിജാതീയ മതപരിവർത്തിതനായിരുന്നു എന്നു തിരുവെഴുത്ത് വ്യക്തമായി പറയുന്നില്ല. അതിനാൽ ഈ പുനർനിർമ്മാണത്തെ ഉറപ്പായ ചരിത്രസത്യമായി അവതരിപ്പിക്കുന്നത് ഉചിതമല്ല. എന്നിരുന്നാലും കാലേബിന്റെ ദൈവശാസ്ത്രപരമായ പ്രാധാന്യം അവന്റെ വംശീയ ഉത്ഭവം കൃത്യമായി തെളിയിക്കുന്നതിൽ ആശ്രയിക്കുന്നില്ല.

കാലേബിന്റെ പൂർവികതയുടെ കൃത്യസ്വഭാവം എന്തായിരുന്നാലും, അവൻ ഇസ്രായേലിന്റെ പൂർണ്ണ അംഗമായിരുന്നു എന്നു വേദപുസ്തക വിവരണം വ്യക്തമായി കാണിക്കുന്നു. അവൻ യെഹൂദയെ പ്രതിനിധീകരിച്ചു, യഹോവയെ പൂർണ്ണമായി പിന്തുടർന്നു, ഇസ്രായേലിന്റെ വിളിയിൽ പങ്കാളിയായി, ദേശത്ത് അവകാശം സ്വീകരിച്ചു. അതിനാൽ ഉടമ്പടിയിലെ തിരിച്ചറിയലും അവകാശവും ജൈവിക വംശപരമ്പരകൊണ്ട് മാത്രം നിർണ്ണയിക്കാനാവില്ലെന്ന് അവന്റെ കഥ വ്യക്തമാക്കുന്നു. പ്രധാന വംശപരമ്പരയിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായ പൂർവികപശ്ചാത്തലമുള്ളവരെയും ദൈവത്തിന്റെ കൃപ തന്റെ ഉടമ്പടി പദ്ധതിയിൽ ഉൾപ്പെടുത്തുന്നു.

രാഹാബ്, രൂത്ത്, പരദേശി, ജനതകളെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രവാചക പ്രത്യാശ എന്നിവയിലൂടെ ഈ പ്രവാഹം കൂടുതൽ വ്യക്തമായി വികസിക്കുന്നു. എന്നാൽ ക്രിസ്തുവിൽ ഈ മാതൃക അതിന്റെ ദൈവശാസ്ത്രപരമായ ഉച്ചസ്ഥിതിയിലെത്തുന്നു. വിജാതീയരുടെ ഉൾപ്പെടുത്തലിനെ പൗലൊസ് വെളിപ്പെട്ട “രഹസ്യം” എന്നു വിളിക്കുന്നു; അതിൽ വിജാതീയർ ക്രിസ്തുവിൽ “കൂട്ടവകാശികളും ഏകശരീരത്തിലെ അംഗങ്ങളും വാഗ്ദത്തത്തിലെ പങ്കാളികളും” ആകുന്നു (എഫെസ്യർ 3:6). ഒരിക്കൽ ദൂരെയായിരുന്നവർ ക്രിസ്തുവിലൂടെ സമീപസ്ഥരാക്കപ്പെട്ടു; യെഹൂദരും വിജാതീയരും ഒരു പുതിയ മനുഷ്യനായി ഏകശരീരത്തിൽ ഒന്നാക്കപ്പെട്ടു (എഫെസ്യർ 2:13–19).

അതുകൊണ്ട് കാലേബിനെ പുതിയനിയമ സഭയുടെ നേരിട്ടുള്ള പ്രവചനമായി അവതരിപ്പിക്കരുത്. കൂടുതൽ ഉത്തരവാദിത്തമുള്ളതും വേദപുസ്തക ദൈവശാസ്ത്രവുമായി പൊരുത്തപ്പെടുന്നതുമായ നിഗമനം ഇതാണ്: കാലേബിന്റെ കഥ ഉടമ്പടിയിൽ ഉൾപ്പെടുത്തപ്പെടുന്നതിന്റെ പഴയനിയമ മാതൃകയുടെ ഭാഗമാണ്; ഈ മാതൃക ദൈവത്തിന്റെ വിശാലമായ രക്ഷാപദ്ധതിയിലേക്ക് വിരൽചൂണ്ടുന്നു. അവന്റെ സാധ്യതയുള്ള വിദേശ വംശപരമ്പര, ഇസ്രായേലിലെ പൂർണ്ണ പങ്കാളിത്തം, വിശ്വസ്തമായ സേവനം, അവകാശത്തിന്റെ ലഭ്യത എന്നിവ പൗലൊസ് ക്രിസ്തുവിൽ പൂർണ്ണമായി വെളിപ്പെടുത്തുന്ന ഒരു സത്യത്തിന്റെ പ്രധാന ഉദാഹരണമാണ്: ദൈവത്തിന്റെ അന്തിമ ലക്ഷ്യം ഒരു ജാതീയ വംശത്തിൽ ഒതുങ്ങുന്നതല്ല; ക്രിസ്തുവിൽ ജനതകളിൽ നിന്നുള്ളവരെ ഏകശരീരത്തിൽ ഒന്നിപ്പിച്ച് തന്റെ ജനമാക്കുന്നതാണ്.

ഈ നിലയിൽ സഭ വരാനിരിക്കുന്ന ദൈവരാജ്യത്തിന്റെ അന്ത്യകാല മുൻരുചിയാണ്. സഭ ഇപ്പോഴും ദൈവരാജ്യത്തിന്റെ അന്തിമ പൂർണ്ണതയല്ല; എന്നാൽ അതിന്റെ ആരംഭിച്ച യാഥാർഥ്യം ഇപ്പോൾ തന്നെ പ്രകടമാക്കുന്നു. യെഹൂദരും വിജാതീയരും ഏകശരീരത്തിൽ ഒന്നാകുന്നത് “സകലജാതികളിലും ഗോത്രങ്ങളിലും വംശങ്ങളിലും ഭാഷകളിലും നിന്നുള്ള” ജനങ്ങൾ സിംഹാസനത്തിന്റെയും കുഞ്ഞാടിന്റെയും മുമ്പിൽ ഒന്നിച്ചുകൂടുന്ന ഭാവിയിലെ പൂർണ്ണതയുടെ ഇപ്പോഴത്തെ സാക്ഷ്യമാണ് (വെളിപ്പാടു 7:9). ഈ അർത്ഥത്തിൽ കാലേബിൽ നിന്ന് ക്രിസ്തുവിലേക്കുള്ള പ്രവാഹം ഒരു ഏകീകൃത വേദപുസ്തക ദിശ വെളിപ്പെടുത്തുന്നു: ദൈവം അബ്രാഹാമിലൂടെ ഒരു ജനത്തെ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നു, പുറംപശ്ചാത്തലമുള്ളവരെ ആ ജനത്തിൽ ഉൾപ്പെടുത്തുന്നു, ക്രിസ്തുവിൽ തന്റെ വാഗ്ദത്തങ്ങൾ പൂർത്തിയാക്കുന്നു, യെഹൂദന്മാരിലും വിജാതീയരിലും നിന്ന് ഒരു പുതിയ മനുഷ്യനെ സൃഷ്ടിക്കുന്നു, ഒടുവിൽ എല്ലാ ജനതകളിൽ നിന്നുമുള്ള വീണ്ടെടുക്കപ്പെട്ടവരെ തന്റെ പൂർണ്ണരാജ്യത്തിലേക്ക് കൂട്ടിച്ചേർക്കുന്നു. അതിനാൽ കാലേബിന്റെ കഥ വിജാതീയരുടെ ഉൾപ്പെടുത്തലിനുള്ള ലളിതമായ തെളിവുപദമല്ല; മറിച്ച് ദൈവത്തിന്റെ ഉടമ്പടി ലക്ഷ്യം മനുഷ്യ വംശപരമ്പരയുടെ അതിരുകളേക്കാൾ വിശാലമാണെന്നും ക്രിസ്തുവിൽ ലഭിക്കുന്ന അവകാശം ഒടുവിൽ ജനതകളിലേക്കും വ്യാപിക്കുന്നുവെന്നും വ്യക്തമാക്കുന്ന ഒരു പ്രധാനപ്പെട്ട ആദ്യകാല സാക്ഷ്യമാണ്.