ആദ്യ തലമുറ നാട്ടിലേക്ക് മടങ്ങുമ്പോൾ

ആദ്യ തലമുറ നാട്ടിലേക്ക് മടങ്ങുമ്പോൾ

(വാർദ്ധക്യം, കുടിയേറ്റം, കുടുംബം, മലയാളി പെന്തക്കോസ്ത് പ്രസ്ഥാനത്തിന്‍റെ ഭാവി)

സംഗ്രഹം

വടക്കേ അമേരിക്കയിലേക്ക് കുടിയേറിയ മലയാളി പെന്തക്കോസ്തുകാരുടെ ആദ്യ തലമുറ ഇന്ന് വാർദ്ധക്യത്തിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുന്നത് കുടുംബപരമായും സഭാപരമായും അജപാലനപരമായും പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു വെല്ലുവിളിയായി മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ അവസാന ദശകങ്ങളിൽ കേരളത്തിൽ നിന്ന് കുടിയേറിയ പലരും കുടുംബങ്ങൾ സ്ഥാപിക്കാനും മക്കൾക്ക് മികച്ച വിദ്യാഭ്യാസവും ജീവിതസാഹചര്യങ്ങളും ഒരുക്കാനും സഭകളെയും മിഷൻ പ്രവർത്തനങ്ങളെയും പിന്തുണയ്ക്കാനും സാമ്പത്തിക സുരക്ഷിതത്വം സൃഷ്ടിക്കാനും വലിയ ത്യാഗങ്ങൾ ചെയ്തു. എന്നാൽ ഇപ്പോൾ അവർ വാർദ്ധക്യത്തിലേക്ക് കടക്കുമ്പോൾ, പലരും കേരളത്തിലേക്ക് മടങ്ങിവരുന്നു; ചിലർ ഇന്ത്യയിലും അമേരിക്കയിലും മാറിമാറി താമസിക്കുന്നു; മറ്റുചിലർ assisted living സംവിധാനങ്ങളിലോ വൃദ്ധസദനങ്ങളിലോ താമസിക്കുന്നു. ഈ സാഹചര്യം മക്കൾ മാതാപിതാക്കളെ പരിപാലിക്കുന്നില്ല എന്ന ഒറ്റ കാരണത്താൽ വിശദീകരിക്കാനാവില്ല. കുടിയേറ്റം, വിരമിക്കൽ, ആരോഗ്യപരമായ ആവശ്യങ്ങൾ, മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന കുടുംബഘടന, ഏകാന്തത, സാമ്പത്തിക യാഥാർത്ഥ്യങ്ങൾ, സംസ്കാരപരമായ മാറ്റങ്ങൾ എന്നിവയുടെ സങ്കീർണ്ണമായ ഇടപെടലാണ് ഇതിന് പിന്നിൽ.

മലയാളി പെന്തക്കോസ്ത് സമൂഹത്തിലെ ആദ്യ തലമുറയുടെ വാർദ്ധക്യത്തെ ഒരു ജനസംഖ്യാപരമായോ സാമൂഹികമായോ പ്രശ്നമായി മാത്രം കാണാതെ, പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു ദൈവശാസ്ത്രപരവും സഭാശാസ്ത്രപരവുമായ വെല്ലുവിളിയായി കാണേണ്ടതാണെന്ന് ഈ ലേഖനം വാദിക്കുന്നു. പൗലോസിന്റെ ഇടയലേഖനങ്ങൾ ഇതിന് പ്രത്യേകിച്ച് ശക്തമായ ഒരു ബൈബിൾ ചട്ടക്കൂട് നൽകുന്നു. 1 തിമൊഥെയൊസ് 5 പ്രായമായ കുടുംബാംഗങ്ങളെ മക്കളും കൊച്ചുമക്കളും പരിപാലിക്കേണ്ട ഉത്തരവാദിത്വത്തെ ഊന്നിപ്പറയുമ്പോൾ, തീത്തൊസ് 2 പ്രായമായ വിശ്വാസികൾക്ക് അടുത്ത തലമുറയെ മാതൃകയിലൂടെയും ഉപദേശത്തിലൂടെയും രൂപപ്പെടുത്താനുള്ള തുടർന്നുനിൽക്കുന്ന ഉത്തരവാദിത്വം വ്യക്തമാക്കുന്നു. അതിനാൽ ഉത്തരവാദിത്വം ഏകപക്ഷീയമല്ല. മക്കൾ മാതാപിതാക്കളെ ഉപേക്ഷിക്കരുത്; അതുപോലെ മാതാപിതാക്കളും അടുത്ത തലമുറയെ രൂപപ്പെടുത്തുന്നതിൽ നിന്ന് പിന്മാറരുത്. കുടുംബ ഉത്തരവാദിത്വം, സഭയുടെ പരിചരണം, പ്രൊഫഷണൽ സേവനങ്ങൾ, തലമുറകൾ തമ്മിലുള്ള ശിഷ്യത്വം എന്നിവ പരസ്പരം സഹകരിക്കുന്ന ഒരു മാതൃകയാണ് സഭ സ്വീകരിക്കേണ്ടത്. വാർദ്ധക്യം കൈകാര്യം ചെയ്യേണ്ട ഒരു പ്രശ്നമല്ല; മറിച്ച്, തുടർന്നും ദൈവീക ഫലം കായ്ക്കാനും ജ്ഞാനം പകരാനും ആത്മീയമായി സേവിക്കാനും കഴിയുന്ന ജീവിതത്തിന്റെ ഒരു ഘട്ടമാണ്.

പ്രധാന പദങ്ങൾ: മലയാളി പെന്തക്കോസ്ത് പ്രസ്ഥാനം, വാർദ്ധക്യം, കുടിയേറ്റം, കേരളം, അന്തർദേശീയ കുടുംബബന്ധങ്ങൾ, വയോജന പരിചരണം, കുടുംബ ഉത്തരവാദിത്വം, തലമുറകൾ തമ്മിലുള്ള ശിഷ്യത്വം, പെന്തക്കോസ്ത് സഭാശാസ്ത്രം, വാർദ്ധക്യത്തിന്റെ ദൈവശാസ്ത്രം.

 ആമുഖം

പല ദശകങ്ങളായി മലയാളി പെന്തക്കോസ്തുകാരുടെ ആദ്യ തലമുറ വടക്കേ അമേരിക്കയിലുടനീളം ക്രൈസ്തവ സമൂഹങ്ങൾ സ്ഥാപിക്കുന്നതിൽ പ്രധാനപ്പെട്ട പങ്കുവഹിച്ചു. തൊഴിൽ, സാമ്പത്തിക സുരക്ഷിതത്വം, മക്കളുടെ വിദ്യാഭ്യാസം, കുടുംബത്തിന്റെ ഭാവി എന്നിവ ലക്ഷ്യമാക്കി അനേകർ കേരളത്തിൽ നിന്ന് കുടിയേറി. എന്നാൽ കുടിയേറ്റം വെറും ഭൂമിശാസ്ത്രപരവും സാമ്പത്തികവുമായ മാറ്റമായിരുന്നില്ല. അവർ തങ്ങളുടെ ഭാഷയും സംസ്കാരവും കുടുംബമൂല്യങ്ങളും പെന്തക്കോസ്ത് ആത്മീയതയും പ്രാർത്ഥനാജീവിതവും കൺവെൻഷൻ സംസ്കാരവും മിഷൻ താൽപര്യങ്ങളും സഭാ ബന്ധങ്ങളും കൂടെ കൊണ്ടുപോയി. മലയാളി സമൂഹങ്ങൾ രൂപപ്പെട്ടിടത്തെല്ലാം പെന്തക്കോസ്ത് സഭകളും വളർന്നു.

അങ്ങനെ ആദ്യ തലമുറ വീടുകളും ജോലികളും മാത്രം പണിതില്ല. അവർ സഭകൾ സ്ഥാപിച്ചു, മിഷനറിമാരെ പിന്തുണച്ചു, പ്രാർത്ഥനാ കൂട്ടായ്മകൾ രൂപപ്പെടുത്തി, മക്കളെ വിശ്വാസത്തിൽ വളർത്തി, കേരളത്തിലെ സഭകളുമായുള്ള സാമ്പത്തികവും ആത്മീയവുമായ ബന്ധങ്ങൾ നിലനിർത്തി. പലരും സ്വന്തം സുഖസൗകര്യങ്ങൾ ത്യജിച്ച് മക്കളുടെ ഭാവി സുരക്ഷിതമാക്കുകയും അതോടൊപ്പം തങ്ങൾ കുടിയേറിയ രാജ്യങ്ങളിലെ പെന്തക്കോസ്ത് പ്രസ്ഥാനത്തെ ശക്തിപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്തു. അവരുടെ ജീവിതം ഇന്ത്യൻ പെന്തക്കോസ്ത് പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ അന്തർദേശീയ ചരിത്രത്തിലെ പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു അധ്യായമാണ്.

ഇപ്പോൾ ഒരു പുതിയ അധ്യായം ആരംഭിക്കുകയാണ്. ഈ സഭകൾ സ്ഥാപിച്ച ആദ്യ തലമുറ വാർദ്ധക്യത്തിലേക്ക് കടക്കുകയാണ്. ചിലർ വിരമിച്ചതിനുശേഷം കേരളത്തിലേക്ക് മടങ്ങുന്നു. ചിലർ അമേരിക്കയിലും ഇന്ത്യയിലും മാറിമാറി താമസിക്കുന്നു. ചിലർ വിദേശത്ത് തന്നെ തുടരുന്നുവെങ്കിലും assisted living സംവിധാനങ്ങളോ പ്രത്യേക പരിചരണങ്ങളോ ആവശ്യമായി വരുന്നു. അമേരിക്കയിൽ ജീവിതത്തിന്റെ വലിയൊരു ഭാഗം ചെലവഴിച്ച ചില പ്രായമായ മാതാപിതാക്കൾ തങ്ങളുടെ അവസാന വർഷങ്ങൾ കേരളത്തിൽ ചെലവഴിക്കാനും ചിലപ്പോൾ വൃദ്ധസദനങ്ങളിലോ retirement communities or old age homes-ലോ താമസിക്കാനും തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നു.

ഇത് വിരമിക്കലിന്റെയോ വയോജനപരിചരണത്തിന്റെയോ മാത്രം പ്രശ്നമല്ല. കുടിയേറ്റവും കുടുംബവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം, വിവിധ തലമുറകളുടെ ഉത്തരവാദിത്വം, പ്രായമായ മാതാപിതാക്കളോടുള്ള മക്കളുടെ കടമ, മക്കളോടും കൊച്ചുമക്കളോടും പ്രായമായ മാതാപിതാക്കൾക്കുള്ള ഉത്തരവാദിത്വം എന്നിവയെക്കുറിച്ച് ഇത് ഗൗരവമായ ചോദ്യങ്ങൾ ഉയർത്തുന്നു. അതിലും പ്രധാനമായി, ഒരു സഭാശാസ്ത്രപരമായ ചോദ്യം ഉയരുന്നു: സഭ പണിത തലമുറ പ്രായമാകുമ്പോൾ സഭ അവരോട് എന്ത് ചെയ്യുന്നു?

മലയാളി പെന്തക്കോസ്ത് പ്രസ്ഥാനത്തിന് ഈ ചോദ്യത്തെ ഇനി മാറ്റിവയ്ക്കാനാവില്ല. കേരളം തന്നെ വേഗത്തിൽ പ്രായമാകുന്ന ജനസംഖ്യയുള്ള ഒരു സമൂഹമായി മാറുകയാണ്. വയോജന പരിചരണം, ആരോഗ്യപരിചരണം, സാമൂഹിക സുരക്ഷ എന്നിവയുടെ ആവശ്യകത വർധിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. അതിനാൽ പെന്തക്കോസ്ത് കുടിയേറ്റക്കാരുടെ ആദ്യ തലമുറയുടെ വാർദ്ധക്യം കേരളത്തിലെ വിശാലമായ സാമൂഹിക മാറ്റങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഈ വിഷയത്തോട് സഭ പ്രതികരിക്കേണ്ടത് സ്ഥാപനപരമായ പരിഹാരങ്ങൾകൊണ്ട് മാത്രം അല്ല; വാർദ്ധക്യം, കുടുംബം, ഉത്തരവാദിത്വം, ബന്ധം, ക്രിസ്തീയ സമൂഹം എന്നിവയെക്കുറിച്ചുള്ള വ്യക്തമായ ദൈവശാസ്ത്രപരമായ കാഴ്ചപ്പാടോടെയായിരിക്കണം.

 കുടിയേറ്റവും കുടുംബഘടനയിലെ മാറ്റവും

കുടിയേറ്റം കുടുംബബന്ധങ്ങളുടെ ഘടനയെ മാറ്റുന്നു. കേരളത്തിലെ പരമ്പരാഗത കുടുംബജീവിതം പലപ്പോഴും ഭൗമശാസ്ത്രപരമായ അടുപ്പത്തെ ആശ്രയിച്ചിരുന്നു. മാതാപിതാക്കൾ, മക്കൾ, സഹോദരങ്ങൾ, ബന്ധുക്കൾ എന്നിവർ പരസ്പരം അടുത്ത് താമസിച്ചിരുന്നതിനാൽ പ്രായമായവരെ പരിചരിക്കുന്നത് സാധ്യമായിരുന്നു. അന്തർദേശീയ കുടിയേറ്റം ഈ സംവിധാനത്തെ മാറ്റിമറിച്ചു. ഒരു മകൻ ന്യൂയോർക്കിലും മകൾ ടെക്സാസിലും മറ്റൊരു കുടുംബാംഗം കേരളത്തിലും ആയിരിക്കാം. കൊച്ചുമക്കൾ ഇന്ത്യയിൽ വളരെ കുറച്ച് സമയം മാത്രം ചെലവഴിച്ചിട്ടുണ്ടാകാം.

എങ്കിലും കുടുംബബന്ധങ്ങൾ അവസാനിക്കുന്നില്ല. അവ അതിർത്തികൾക്കപ്പുറം തുടരുന്നു. കുടിയേറ്റപഠനങ്ങളിൽ ഇതിനെ transnational family എന്ന് വിളിക്കുന്നു. സാമ്പത്തികവും വൈകാരികവും കുടുംബപരവുമായ ബന്ധങ്ങൾ രാജ്യാതിർത്തികൾക്കപ്പുറം തുടരുന്ന കുടുംബമാണിത്. കേരളത്തിലെ കുടിയേറ്റ കുടുംബങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള പഠനങ്ങൾ കാണിക്കുന്നത് വിദേശത്തുനിന്നുള്ള സാമ്പത്തിക സഹായം പ്രായമായ മാതാപിതാക്കൾക്ക് വലിയ പിന്തുണ നൽകുന്നുണ്ടെങ്കിലും, ശാരീരികമായ അകലം വൈകാരികവും പ്രായോഗികവുമായ ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നുവെന്നാണ്.

ഇവിടെ ഒരു പ്രധാന വൈരുദ്ധ്യം കാണാം: സാമ്പത്തിക ശേഷി വർധിക്കുമ്പോൾ ബന്ധപരമായ അടുപ്പം കുറയാം. പണം അതിർത്തികൾ കടക്കുന്നത് എളുപ്പമാണ്; എന്നാൽ ഒരു പ്രായമായ മാതാപിതാവിന്റെ രോഗാവസ്ഥയിൽ അവരുടെ അരികിൽ ഇരിക്കാൻ പണത്തിന് കഴിയില്ല. രാത്രിയിലെ ഏകാന്തത മാറ്റാനും ആശുപത്രിയിലേക്ക് കൂടെ പോകാനും ശാരീരിക സാന്നിധ്യം നൽകാനും പണം മാത്രം മതിയാകില്ല.

ഇത് കൂടുതൽ സങ്കീർണ്ണമാകുന്നത് മാതാപിതാക്കളും മക്കളും കുടുംബ ഉത്തരവാദിത്വത്തെ വ്യത്യസ്തമായി മനസ്സിലാക്കുമ്പോഴാണ്. ആദ്യ തലമുറ വളർന്നത് മക്കൾ വാർദ്ധക്യത്തിൽ മാതാപിതാക്കളെ പരിപാലിക്കണം എന്ന ശക്തമായ സാമൂഹിക ധാരണയുള്ള സാഹചര്യത്തിലാണ്. എന്നാൽ അവരുടെ മക്കൾ വളർന്നത് വ്യക്തിസ്വാതന്ത്ര്യം, തൊഴിൽമാറ്റം, ഇരട്ടവരുമാന കുടുംബങ്ങൾ, ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായ ചലനശേഷി, professional eldercare എന്നിവ സാധാരണമായ ഒരു സമൂഹത്തിലാണ്. അതിനാൽ ഇത് സ്നേഹമുള്ള മാതാപിതാക്കളും സ്വാർത്ഥരായ മക്കളും തമ്മിലുള്ള സംഘർഷം മാത്രമായി കാണുന്നത് ശരിയല്ല. വ്യത്യസ്ത സംസ്കാരങ്ങളിൽ രൂപപ്പെട്ട ഉത്തരവാദിത്വധാരണകൾ തമ്മിലുള്ള സംഘർഷം കൂടിയാണിത്.

എന്നിരുന്നാലും സംസ്കാരപരമായ മാറ്റം ബൈബിൾ ഉത്തരവാദിത്വത്തെ ഇല്ലാതാക്കുന്നില്ല. പുതിയ സാഹചര്യങ്ങളിൽ ആ ഉത്തരവാദിത്വം എങ്ങനെ പ്രാവർത്തികമാക്കണമെന്ന് ആലോചിക്കേണ്ടതുണ്ട്.

എന്തുകൊണ്ടാണ് ചില ആദ്യ തലമുറ കുടിയേറ്റക്കാർ കേരളത്തിലേക്ക് മടങ്ങുന്നത്?

പ്രായമായ മലയാളി കുടിയേറ്റക്കാർ കേരളത്തിലേക്ക് മടങ്ങിവരുന്നതിന് ഒരേയൊരു കാരണം മാത്രമില്ല. വിരമിക്കൽ ഒരു പ്രധാന ഘടകമാണ്. പതിറ്റാണ്ടുകളോളം വിദേശത്ത് ജോലി ചെയ്ത ശേഷം, തങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിന്റെ അവസാന വർഷങ്ങൾ ജനിച്ച നാട്ടിൽ ചെലവഴിക്കണമെന്ന ആഗ്രഹം പലർക്കുമുണ്ടാകാം.

ആരോഗ്യപരമായ ആവശ്യങ്ങളും പ്രധാനമാണ്. പ്രായം കൂടുമ്പോൾ ദീർഘകാല രോഗങ്ങൾ, ചലനശേഷി കുറയുക, മറ്റുള്ളവരുടെ സഹായം ആവശ്യമാകുക തുടങ്ങിയ സാഹചര്യങ്ങൾ സ്വതന്ത്ര ജീവിതം ബുദ്ധിമുട്ടാക്കുന്നു. പരിചിതമായ ഭാഷയും സംസ്കാരവും ഉള്ള കേരളത്തിൽ ആരോഗ്യപരിചരണം ലഭിക്കുന്നത് ചിലർക്ക് ആശ്വാസകരമാണ്. ദീർഘകാല professional care-ന്റെ ചെലവും തീരുമാനങ്ങളെ സ്വാധീനിക്കുന്നു.

എന്നാൽ സാമ്പത്തികവും ആരോഗ്യപരവുമായ കാരണങ്ങൾ മാത്രം ഇതിനെ വിശദീകരിക്കുന്നില്ല. സ്വത്വവും സ്വന്തമെന്ന ബോധവും ഇവിടെ പ്രധാനമാണ്. ജോലി ചെയ്യുന്ന കാലത്ത് തൊഴിലും സാമ്പത്തിക സുരക്ഷിതത്വവും പ്രധാനമായിരുന്നു. വിരമിക്കുമ്പോൾ ചില ആഴത്തിലുള്ള ചോദ്യങ്ങൾ ഉയരുന്നു: ഞാൻ എവിടെയാണ് സ്വന്തക്കാരനായി അനുഭവപ്പെടുന്നത്? എന്റെ അവസാന വർഷങ്ങൾ എവിടെ ചെലവഴിക്കണം? ഏത് ഭാഷയാണ് ചുറ്റും കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്? ആരോടൊപ്പം ജീവിക്കണം? എവിടെയാണ് സംസ്കരിക്കപ്പെടാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്?

പല ആദ്യ തലമുറ മലയാളികൾക്കും ഉത്തരം ഇപ്പോഴും കേരളമാണ്.

ഏകാന്തതയും ഒരു പ്രധാന ഘടകമാണ്. സാമ്പത്തികമായി സുരക്ഷിതനും വൈദ്യശാസ്ത്രപരമായി പരിചരിക്കപ്പെടുന്നവനുമായ ഒരാൾക്കും ആഴത്തിലുള്ള ഏകാന്തത അനുഭവപ്പെടാം. കേരളത്തിലേക്ക് മടങ്ങിവരുന്നത് ബന്ധുക്കളുമായും സുഹൃത്തുക്കളുമായും പഴയ സഭാംഗങ്ങളുമായും ഒരേ സാംസ്കാരിക ഓർമ്മകൾ പങ്കിടുന്നവരുമായും വീണ്ടും ബന്ധപ്പെടാനുള്ള അവസരം നൽകുന്നു.

അതിനാൽ ഈ മടങ്ങിവരവിനെ പരാജയത്തിന്റെ അടയാളമായി കാണേണ്ടതില്ല. അമേരിക്കയിലെ ജീവിതം പരാജയപ്പെട്ടതിനാലല്ല അവർ മടങ്ങുന്നത്. കുടിയേറ്റത്തിലൂടെ നേടിയെടുക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചതിൽ പലതും പൂർത്തിയാക്കിയ ശേഷം, ജീവിതത്തിന്റെ അവസാന അധ്യായം സ്വന്തം ഭാഷയും സംസ്കാരവും സഭയും ബന്ധുക്കളും ഉള്ള കേരളത്തിൽ ചെലവഴിക്കാനുള്ള ആഗ്രഹമായിരിക്കാം അത്.

വൃദ്ധസദനവും ക്രിസ്തീയ ഉത്തരവാദിത്വത്തിന്റെ ചോദ്യവും

പ്രായമായ മലയാളി പെന്തക്കോസ്തുകാർ retirement communities-ലോ വൃദ്ധസദനങ്ങളിലോ താമസിക്കുന്ന സാഹചര്യം സൂക്ഷ്മമായ ദൈവശാസ്ത്രപരമായ ചിന്ത ആവശ്യപ്പെടുന്നു. ഒരു സ്ഥാപനത്തിൽ താമസിക്കുന്നത് സ്വാഭാവികമായി ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടതിന്റെ തെളിവല്ല. പ്രായമായ ഒരാൾക്ക് തുടർച്ചയായ വൈദ്യപരിചരണം, nursing assistance, dementia care, ചലനസഹായം എന്നിവ ആവശ്യമായി വരാം. അത്തരം സാഹചര്യങ്ങളിൽ professional residential care ഏറ്റവും സ്നേഹപൂർവ്വമായ തീരുമാനമായിരിക്കാം.

അതുകൊണ്ട് ക്രിസ്തീയ ചോദ്യം, “പ്രായമായ വ്യക്തി മക്കളോടൊപ്പമാണോ താമസിക്കുന്നത്?” എന്നതിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങരുത്. യഥാർത്ഥ ചോദ്യം, “ഈ വ്യക്തിക്ക് മാന്യതയും സ്നേഹവും സുരക്ഷിതത്വവും ആത്മീയബന്ധവും ലഭിക്കുന്നുണ്ടോ?” എന്നതാണ്.

എന്നാൽ professional care സ്വീകരിക്കുന്നത് മക്കൾക്ക് ഉത്തരവാദിത്വത്തിൽ നിന്ന് പിന്മാറാനുള്ള കാരണമാകരുത്. അമേരിക്കയിൽ താമസിക്കുന്ന മകന് കേരളത്തിലുള്ള മാതാപിതാക്കളെ ദിവസവും നേരിട്ട് പരിചരിക്കാൻ കഴിയില്ലായിരിക്കാം. എന്നാൽ ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായ അകലം ധാർമ്മിക ഉത്തരവാദിത്വം ഇല്ലാതാക്കുന്നില്ല. അനുയോജ്യമായ താമസസ്ഥലം കണ്ടെത്തുക, സാമ്പത്തിക സഹായം നൽകുക, ആരോഗ്യപരിചരണം ക്രമീകരിക്കുക, സ്ഥിരമായി ബന്ധപ്പെടുക, സാധ്യമാകുമ്പോൾ സന്ദർശിക്കുക, പ്രധാന തീരുമാനങ്ങളിൽ പങ്കാളിയാകുക എന്നിവ മക്കളുടെ ഉത്തരവാദിത്വത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്.

ഇവിടെ പരിചരണച്ചുമതല മറ്റൊരാൾക്ക് ഏൽപ്പിക്കുന്നതും ഉത്തരവാദിത്വം ഉപേക്ഷിക്കുന്നതും തമ്മിൽ വ്യത്യാസമുണ്ട്. Professional caregiver ചില ദൈനംദിന ചുമതലകൾ നിർവഹിച്ചേക്കാം. എന്നാൽ മാതാപിതാക്കളുടെ ക്ഷേമത്തിനും മാന്യതയ്ക്കും സുരക്ഷയ്ക്കും സ്നേഹത്തിനും മക്കൾ ഉത്തരവാദികളായി തുടരണം.

1 തിമൊഥെയൊസ് 5: മക്കളുടെ ഉത്തരവാദിത്വം

പ്രായമായ മാതാപിതാക്കളോടുള്ള മക്കളുടെ ഉത്തരവാദിത്വത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പുതിയനിയമത്തിലെ ഏറ്റവും വ്യക്തമായ അടിസ്ഥാനങ്ങളിലൊന്ന് 1 തിമൊഥെയൊസ് 5 ആണ്. ഒരു വിധവയ്ക്ക് മക്കളോ കൊച്ചുമക്കളോ ഉണ്ടെങ്കിൽ, “അവർ ആദ്യം സ്വന്തം വീട്ടുകാരോടു ദൈവഭക്തി കാണിക്കാനും മാതാപിതാക്കൾക്ക് പ്രതിഫലം കൊടുക്കാനും പഠിക്കട്ടെ” എന്ന് പൗലോസ് പറയുന്നു (1 തിമൊ. 5:4). തുടർന്ന് അദ്ദേഹം വളരെ ശക്തമായി പറയുന്നു: “ഒരുവൻ സ്വന്തക്കാരെയും വിശേഷാൽ സ്വന്തം വീട്ടുകാരെയും പോഷിപ്പിക്കാതിരുന്നാൽ അവൻ വിശ്വാസം നിഷേധിച്ചവനും അവിശ്വാസിയേക്കാൾ മോശമായവനും ആകുന്നു” (5:8).

ഈ ഭാഗത്തിന്റെ ഉടൻമുമ്പിലുള്ള സന്ദർഭം വിധവകളെക്കുറിച്ചുള്ളതാണെങ്കിലും, കുടുംബ ഉത്തരവാദിത്വത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു വിശാലമായ തത്വം പൗലോസ് ഇവിടെ സ്ഥാപിക്കുന്നു. ക്രിസ്തീയ ദൈവഭക്തി ആദ്യം പ്രകടമാകേണ്ടത് സ്വന്തം കുടുംബത്തോടുള്ള പ്രായോഗിക ഉത്തരവാദിത്വത്തിലാണ്. വിശ്വാസം ആരാധനയിലും പ്രസംഗത്തിലും മാത്രം പ്രകടമാകുന്നില്ല; കുടുംബത്തിലെ ദുർബലരായ അംഗങ്ങളെ പരിപാലിക്കുന്നതിലും അത് പ്രകടമാകുന്നു.

“മാതാപിതാക്കൾക്ക് പ്രതിഫലം കൊടുക്കുക” എന്ന ആശയം വളരെ പ്രധാനമാണ്. കുട്ടികൾ തങ്ങളുടെ ആശ്രിതാവസ്ഥയിൽ മാതാപിതാക്കളിൽ നിന്ന് പരിചരണവും സംരക്ഷണവും സ്വീകരിച്ചു. മാതാപിതാക്കൾ വാർദ്ധക്യത്തിൽ ആശ്രിതരാകുമ്പോൾ പരിചരണത്തിന്റെ ദിശ മാറാം. ഒരിക്കൽ മാതാപിതാക്കളെ ആശ്രയിച്ചിരുന്ന മക്കൾ ഇപ്പോൾ മാതാപിതാക്കളെ സഹായിക്കാൻ കഴിയുന്നവരാകുന്നു.

കുടിയേറ്റ കുടുംബങ്ങൾക്ക് ഈ തത്വം പ്രത്യേകമായി പ്രസക്തമാണ്. മാതാപിതാക്കൾ കേരളത്തിലേക്ക് മടങ്ങിയതുകൊണ്ട് അവരുടെ പരിചരണ ഉത്തരവാദിത്വം മറ്റൊരാളുടേതായി മാറുന്നില്ല. സാമ്പത്തിക സഹായം മാത്രം നൽകുന്നതും മുഴുവൻ ക്രിസ്തീയ ഉത്തരവാദിത്വം നിറവേറ്റുന്നതും ഒരുപോലെയല്ല.

ബൈബിൾ നിർബന്ധിക്കുന്നത് ഒരു പ്രത്യേക താമസരീതിയല്ല. ഓരോ പ്രായമായ മാതാപിതാവും മക്കളോടൊപ്പം തന്നെ താമസിക്കണം എന്ന് തിരുവെഴുത്ത് പറയുന്നില്ല. എന്നാൽ ഒരു കാര്യം വ്യക്തമാണ്:

മക്കൾ പ്രായമായ മാതാപിതാക്കളെ ഉപേക്ഷിക്കരുത്.

തീത്തൊസ് 2: പ്രായമായ മാതാപിതാക്കളുടെ ഉത്തരവാദിത്വം

എന്നാൽ ബൈബിളിന്റെ കാഴ്ചപ്പാട് ഏകപക്ഷീയമല്ല. 1 തിമൊഥെയൊസ് 5 ഇളയ തലമുറയുടെ ഉത്തരവാദിത്വത്തെ ഊന്നിപ്പറയുമ്പോൾ, തീത്തൊസ് 2 പ്രായമായ തലമുറയുടെ ഉത്തരവാദിത്വത്തെ വ്യക്തമാക്കുന്നു.

പ്രായമായ പുരുഷന്മാർ “ജാഗ്രതയുള്ളവരും മാന്യന്മാരും ആത്മനിയന്ത്രണമുള്ളവരും വിശ്വാസത്തിലും സ്നേഹത്തിലും സഹനത്തിലും ആരോഗ്യവാന്മാരും” ആയിരിക്കണമെന്ന് പൗലോസ് പറയുന്നു (തീത്തൊസ് 2:2). പ്രായമായ സ്ത്രീകൾ വിശുദ്ധമായ പെരുമാറ്റം പുലർത്തുകയും “നന്മ പഠിപ്പിക്കുന്നവരായി” ഇരിക്കുകയും വേണം. അങ്ങനെ അവർ യുവതികളെ പരിശീലിപ്പിക്കണം (2:3–5).

ഇത് വാർദ്ധക്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അതിശയകരമായ ഒരു ബൈബിൾ കാഴ്ചപ്പാടാണ്. പ്രായമായ വിശ്വാസികൾ ഇനി ഒരു ഉത്തരവാദിത്വവും ഇല്ലാത്തവരായി കാണപ്പെടുന്നില്ല. അവരുടെ ശാരീരിക ശക്തി കുറഞ്ഞേക്കാം, തൊഴിൽ അവസാനിച്ചേക്കാം, മറ്റുള്ളവരെ ആശ്രയിക്കേണ്ടിവന്നേക്കാം. എന്നാൽ അവരുടെ ആത്മീയ വിളി അവസാനിക്കുന്നില്ല.

പ്രായമായ തലമുറയ്ക്ക് ഇളയ തലമുറയ്ക്ക് നൽകാൻ കഴിയുന്ന വിലമതിക്കാനാവാത്ത സമ്പത്തുണ്ട്: ജ്ഞാനം, മാതൃക, ജീവിതാനുഭവം, സ്വഭാവം, വിശ്വാസത്തിന്റെ ഓർമ്മ, ആത്മീയ രൂപീകരണം.

തീത്തൊസ് 2 അതിനാൽ വാർദ്ധക്യം ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് പിന്മാറുന്ന കാലമായി മാത്രം കാണുന്ന ആധുനിക പ്രവണതയെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്നു. ക്രിസ്തീയ വാർദ്ധക്യം ഉൽപ്പാദനക്ഷമതയിൽ നിന്ന് ആശ്രിതാവസ്ഥയിലേക്കുള്ള യാത്ര മാത്രമല്ല. ഒരു തരത്തിലുള്ള ശുശ്രൂഷയിൽ നിന്ന് മറ്റൊരു തരത്തിലുള്ള ശുശ്രൂഷയിലേക്കുള്ള മാറ്റവുമാകാം അത്.

ശാരീരിക അധ്വാനത്തിൽ നിന്ന് പ്രാർത്ഥനയിലേക്ക്, പൊതുപ്രവർത്തനത്തിൽ നിന്ന് mentoring-ലേക്ക്, ഔദ്യോഗിക നേതൃത്വത്തിൽ നിന്ന് ജ്ഞാനപൂർണ്ണമായ ഉപദേശത്തിലേക്ക്, പ്രവർത്തനത്തിൽ നിന്ന് ആത്മീയ രൂപീകരണത്തിലേക്ക്—ശുശ്രൂഷയുടെ രൂപം മാറാം; എന്നാൽ ശുശ്രൂഷ അവസാനിക്കേണ്ടതില്ല.

പരസ്പര തലമുറാ ഉത്തരവാദിത്വം

1 തിമൊഥെയൊസ് 5-ഉം തീത്തൊസ് 2-ഉം ഒരുമിച്ച് വായിക്കുമ്പോൾ തലമുറകൾ തമ്മിലുള്ള പരസ്പര ഉത്തരവാദിത്വത്തിന്റെ ശക്തമായ ഒരു മാതൃക നമുക്ക് ലഭിക്കുന്നു.

1 തിമൊഥെയൊസ് 5 ഇളയ തലമുറയിൽ നിന്ന് പ്രായമായ തലമുറയിലേക്കാണ് പ്രധാനമായി നോക്കുന്നത്: മക്കളും കൊച്ചുമക്കളും പ്രായമായ കുടുംബാംഗങ്ങളെ പരിപാലിക്കണം. തീത്തൊസ് 2 പ്രായമായ തലമുറയിൽ നിന്ന് ഇളയ തലമുറയിലേക്കാണ് നോക്കുന്നത്: പ്രായമായ വിശ്വാസികൾ തങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിലൂടെയും ഉപദേശത്തിലൂടെയും അടുത്ത തലമുറയെ രൂപപ്പെടുത്തണം.

അതുകൊണ്ട് ബൈബിൾ മാതൃക “മക്കൾ എല്ലാം ചെയ്യണം” എന്നതുമല്ല; “മാതാപിതാക്കൾ സ്വയം നോക്കിക്കൊള്ളണം” എന്നതുമല്ല. ജീവിതത്തിന്റെ വിവിധ ഘട്ടങ്ങളിൽ ഓരോ തലമുറയും തങ്ങളുടെ കഴിവിനനുസരിച്ച് മറ്റേ തലമുറയ്ക്ക് നൽകുകയും സ്വീകരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

കുട്ടികൾ ആശ്രിതരായിരിക്കുമ്പോൾ മാതാപിതാക്കൾ അവരെ പരിപാലിക്കുന്നു. മാതാപിതാക്കൾ പ്രായമാകുമ്പോൾ മക്കൾ അവരെ പരിപാലിക്കുന്നു. അതേസമയം മാതാപിതാക്കൾ മക്കൾക്കും കൊച്ചുമക്കൾക്കും ജ്ഞാനം, പ്രാർത്ഥന, മാതൃക, പ്രോത്സാഹനം, ആത്മീയ മാർഗനിർദേശം എന്നിവ നൽകിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.

ഇത് വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു തത്വമാണ്. ഇരുതലമുറകൾക്കും സ്വാർത്ഥതയുടെ പ്രലോഭനം ഉണ്ടാകാം. മക്കൾ തൊഴിൽ, വ്യക്തിസ്വാതന്ത്ര്യം, സാമ്പത്തിക പുരോഗതി, സ്വന്തം കുടുംബം എന്നിവയിൽ മുഴുകി മാതാപിതാക്കളെ ഒരു ഭാരമായി കാണാം. മറുവശത്ത്, പ്രായമായ മാതാപിതാക്കൾ സ്വന്തം സുരക്ഷയിലും സൗകര്യങ്ങളിലും മാത്രം ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിച്ച് മക്കളെയും കൊച്ചുമക്കളെയും ശക്തിപ്പെടുത്താനുള്ള ഉത്തരവാദിത്വത്തിൽ നിന്ന് പിന്മാറാം.

ഇരുവരും പുതിയനിയമ മാതൃകയല്ല.

ക്രിസ്തീയ കുടുംബജീവിതത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനം പരസ്പര ബഹുമാനം, ത്യാഗം, ക്ഷമ, ഉത്തരവാദിത്വം, സ്നേഹം എന്നിവയാണ്.

ദൈവത്തിന്റെ ഭവനം എന്ന നിലയിൽ സഭ

കുടുംബ ഉത്തരവാദിത്വത്തെ സഭയുടെ സ്വഭാവത്തിൽ നിന്ന് വേർതിരിക്കാനാവില്ല. വിശ്വാസികൾ “ദൈവത്തിന്റെ ഭവനത്തിലെ അംഗങ്ങൾ” ആണെന്ന് പൗലോസ് പറയുന്നു (എഫെ. 2:19). സഭയെ “ദൈവത്തിന്റെ ഭവനം” എന്നും അദ്ദേഹം വിളിക്കുന്നു (1 തിമൊ. 3:15). പത്രോസും വിശ്വാസികളെ ഒരു ആത്മീയ ഭവനമായി കാണുന്നു (1 പത്രൊ. 2:5).

വാർദ്ധക്യത്തിന്റെ കാര്യത്തിൽ ഈ “ഭവനം” എന്ന ഭാഷയ്ക്ക് വലിയ പ്രാധാന്യമുണ്ട്.

1 തിമൊഥെയൊസ് 5:1–2-ൽ പ്രായമായ പുരുഷന്മാരെ പിതാക്കന്മാരെയും പ്രായമായ സ്ത്രീകളെ മാതാക്കളെയും പോലെ കാണണമെന്നും യുവാക്കളെ സഹോദരന്മാരെയും യുവതികളെ സഹോദരിമാരെയും പോലെ കാണണമെന്നും പൗലോസ് പറയുന്നു. സഭ ഒരു മതസംഘടന മാത്രമല്ല. അത് തലമുറകൾ പരസ്പരം ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ഒരു ആത്മീയ കുടുംബമാണ്.

ജീവശാസ്ത്രപരമായ കുടുംബങ്ങൾ ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായി അകന്നിരിക്കുന്ന സാഹചര്യത്തിൽ ഇത് വളരെ പ്രധാനമാണ്. മക്കൾ ആയിരക്കണക്കിന് കിലോമീറ്റർ അകലെയായിരിക്കുമ്പോൾ സഭയ്ക്ക് ക്രിസ്തീയ പരിചരണത്തിന്റെ ഒരു പ്രധാന ഭാഗമായി മാറാൻ കഴിയും.

എന്നാൽ സഭയുടെ ശുശ്രൂഷ മക്കളെ അവരുടെ ബൈബിൾ ഉത്തരവാദിത്വത്തിൽ നിന്ന് ഒഴിവാക്കാനുള്ള കാരണമാകരുത്. സഭയുടെ ദൗത്യം കുടുംബത്തെ മാറ്റിസ്ഥാപിക്കുക എന്നതല്ല; കുടുംബത്തെ ശക്തിപ്പെടുത്തുക എന്നതാണ്.

അതുകൊണ്ട് ശരിയായ മാതൃക പങ്കാളിത്തത്തിന്റേതാണ്: മക്കൾ മാതാപിതാക്കളുടെ ഉത്തരവാദിത്വം ഏറ്റെടുക്കുന്നു; സഭ കുടുംബത്തെ പിന്തുണയ്ക്കുന്നു; professional caregivers പ്രത്യേക സേവനങ്ങൾ നൽകുന്നു; വിശാലമായ ക്രിസ്തീയ സമൂഹം പ്രായമായവരെ ഏകാന്തതയിൽ നിന്ന് സംരക്ഷിക്കുന്നു.

പെന്തക്കോസ്ത് വിശ്വാസത്തിന്റെ ആത്മീയ ഓർമ്മ വഹിക്കുന്ന ആദ്യ തലമുറ

പ്രായമായ ആദ്യ തലമുറയ്ക്ക് മറ്റൊരു അമൂല്യമായ സമ്പത്തുണ്ട്: ആത്മീയ ഓർമ്മ.

പ്രാർത്ഥനാ പ്രസ്ഥാനങ്ങളും ഉപവാസങ്ങളും സുവിശേഷ പ്രവർത്തനങ്ങളും ആദ്യകാല സഭകളും മിഷനറിമാരും പീഡനങ്ങളും സഭാസ്ഥാപനങ്ങളും ആദ്യകാല കൺവെൻഷനുകളും അവർ ഓർക്കുന്നു. വലിയ കെട്ടിടങ്ങളും ആധുനിക സാങ്കേതികവിദ്യയും professional ministry-യും digital communication-ഉം വ്യാപകമാകുന്നതിന് മുമ്പുള്ള സഭയെ അവർ കണ്ടവരാണ്.

അവർ മരിക്കുമ്പോൾ ഈ ചരിത്രത്തിന്റെ വലിയൊരു ഭാഗം അവരോടൊപ്പം ഇല്ലാതാകാം.

അതുകൊണ്ട് സഭ ചോദിക്കേണ്ടത് “നമ്മുടെ പ്രായമായവരെ എങ്ങനെ പരിപാലിക്കാം?” എന്നത് മാത്രം അല്ല.

“അവരിൽ നിന്ന് നമുക്ക് എന്താണ് പഠിക്കാനുള്ളത്?” എന്നും ചോദിക്കണം.

ഒരു യുവ പാസ്റ്റർ പ്രായമായ ഒരു വിശ്വാസിയുടെ അരികിൽ ഇരുന്ന് ഒരു സഭ എങ്ങനെ ആരംഭിച്ചു എന്ന കഥ കേൾക്കുമ്പോൾ, ഒരു പുസ്തകത്തിൽ നിന്ന് ലഭിക്കാത്ത പാഠങ്ങൾ പഠിച്ചേക്കാം. വിരമിച്ച പാസ്റ്റർ യുവ ശുശ്രൂഷകരെ mentoring ചെയ്യാം. പ്രായമായ ഒരു സ്ത്രീ യുവകുടുംബങ്ങളെ പ്രാർത്ഥന, സഹനം, വിവാഹം, കഷ്ടത, വിശ്വസ്തത എന്നിവയിൽ പരിശീലിപ്പിക്കാം. പ്രായമായ ദമ്പതികൾ മക്കൾക്കും കൊച്ചുമക്കൾക്കും ദൈവത്തിന്റെ വിശ്വസ്തതയുടെ കഥകൾ പറഞ്ഞുകൊടുക്കാം.

അവരുടെ ഓർമ്മകൾ ഒരു ആത്മീയ പാരമ്പര്യമായി മാറാം.

ഇവിടെയാണ് തീത്തൊസ് 2-ന്റെ പ്രാധാന്യം. പ്രായമായ തലമുറ പരിചരണം സ്വീകരിക്കുന്നവർ മാത്രമല്ല; അടുത്ത തലമുറയെ രൂപപ്പെടുത്തുന്നവരുമാണ്.

യുവകേന്ദ്രിതമായ പെന്തക്കോസ്ത് സംസ്കാരത്തിന്റെ അപകടം

ആധുനിക പെന്തക്കോസ്ത് പ്രസ്ഥാനത്തിൽ പ്രസക്തി പലപ്പോഴും യുവത്വം, സാങ്കേതികവിദ്യ, contemporary worship, conferences, മാധ്യമങ്ങൾ, സംഘടനാ വളർച്ച തുടങ്ങിയവയുമായി ബന്ധിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു. ഇവ സ്വതവേ തെറ്റല്ല. എന്നാൽ ഇതിലൂടെ അറിയാതെ ഒരു സന്ദേശം ഉണ്ടാകാം: സഭയുടെ ഭാവി യുവാക്കൾക്ക് മാത്രമാണെന്ന്.

പുതിയനിയമം വ്യത്യസ്തമായ ഒരു കാഴ്ചപ്പാട് നൽകുന്നു. സഭ ഒരു youth movement അല്ല. വിവിധ പ്രായങ്ങളിലുള്ള അംഗങ്ങൾ ചേർന്ന ക്രിസ്തുവിന്റെ ശരീരമാണ് സഭ. തീത്തൊസ് 2 വ്യക്തമായി കാണിക്കുന്നത് പ്രായമായ വിശ്വാസികൾ യുവതലമുറയെ രൂപപ്പെടുത്തുന്നതിൽ അനിവാര്യമായ പങ്ക് വഹിക്കണമെന്നാണ്.

ഒരു സഭയ്ക്ക് പ്രായമായ തലമുറയെ നഷ്ടപ്പെടുമ്പോൾ ഒരു ജനസംഖ്യാ വിഭാഗത്തെ മാത്രമല്ല നഷ്ടപ്പെടുന്നത്. ചരിത്രബോധം, ആത്മീയ ജ്ഞാനം, സഭയുടെ തുടർച്ച, സഹനം, വിശ്വസ്തതയുടെ മാതൃക എന്നിവയും നഷ്ടപ്പെടാം.

അതുകൊണ്ട് എല്ലാ പഴയ രീതികളും പഴയതായതിനാൽ സംരക്ഷിക്കണമെന്നല്ല അർത്ഥം. അതുപോലെ പഴയ തലമുറയുടേതായതിനാൽ എല്ലാം നിരസിക്കണമെന്നും അർത്ഥമില്ല. ബൈബിളിനോട് വിശ്വസ്തമായി ഓരോ തലമുറയും മറ്റേ തലമുറയിൽ നിന്ന് പഠിക്കുന്ന ഒരു സംസ്കാരം ആവശ്യമാണ്.

ആരോഗ്യകരമായ പെന്തക്കോസ്ത് സഭയ്ക്ക് യുവത്വത്തിന്റെ ഊർജവും പ്രായത്തിന്റെ ജ്ഞാനവും രണ്ടും ആവശ്യമാണ്.

ഫലപ്രദമായ വാർദ്ധക്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പെന്തക്കോസ്ത് ദൈവശാസ്ത്രം

പെന്തക്കോസ്ത് ദൈവശാസ്ത്രം സാധാരണയായി മാനസാന്തരം, പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ സ്നാനം, ആത്മീയ വരങ്ങൾ, രോഗശാന്തി, സുവിശേഷീകരണം, മിഷൻ, സഭാസ്ഥാപനം, നേതൃത്വം തുടങ്ങിയ വിഷയങ്ങൾക്ക് വലിയ പ്രാധാന്യം നൽകുന്നു. എന്നാൽ വാർദ്ധക്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള കൂടുതൽ വികസിതമായ ഒരു പെന്തക്കോസ്ത് ദൈവശാസ്ത്രം ആവശ്യമുണ്ട്.

എൺപത് വയസ്സുള്ള ഒരു വ്യക്തി പരിശുദ്ധാത്മാവിനാൽ നിറഞ്ഞവനായി ജീവിക്കുന്നത് എന്താണ് അർത്ഥമാക്കുന്നത്?

വിരമിച്ചതിനുശേഷം ശുശ്രൂഷ എങ്ങനെയാണ്?

ശാരീരിക ശക്തി കുറഞ്ഞപ്പോൾ ആത്മീയ വരങ്ങൾ എങ്ങനെ പ്രയോഗിക്കാം?

യാത്ര ചെയ്യാൻ കഴിയാത്തപ്പോൾ മിഷൻ എങ്ങനെയാണ്?

ഒരു വിശ്വാസിയുടെ ശുശ്രൂഷ പ്രധാനമായും പ്രാർത്ഥനയും ഉപദേശവും പ്രോത്സാഹനവും സാക്ഷ്യവും ആയി മാറുമ്പോൾ അത് ശുശ്രൂഷയല്ലേ?

സങ്കീർത്തനം 92:14 ഒരു പ്രധാന ഉത്തരമാണ്:

“വാർദ്ധക്യത്തിലും അവർ ഫലം കായിക്കും; പുഷ്ടിയുള്ളവരും പച്ചപ്പുള്ളവരും ആയിരിക്കും.”

ബൈബിളിലെ ഫലപ്രദത ശാരീരിക ഉൽപ്പാദനത്തിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നില്ല.

ശരീരം ദുർബലമാകുമ്പോഴും പരിശുദ്ധാത്മാവ് ഒരു വിശ്വാസിയെ വിരമിപ്പിക്കുന്നില്ല.

ശുശ്രൂഷയുടെ രൂപം മാറാം; ആത്മീയ ഫലപ്രാപ്തി തുടരാം. പ്രാർത്ഥന, മദ്ധ്യസ്ഥത, സാക്ഷ്യം, mentoring, പ്രോത്സാഹനം, ആത്മീയ വിവേചനം, വിശ്വസ്തമായ ജീവിതം എന്നിവ യഥാർത്ഥ ക്രിസ്തീയ ശുശ്രൂഷകളാണ്.

ഇത് മനുഷ്യന്റെ മൂല്യം സാമ്പത്തിക ഉൽപ്പാദനക്ഷമതകൊണ്ട് അളക്കുന്ന സംസ്കാരത്തെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്നു.

തൊഴിലിൽ നിന്നുള്ള വിരമിക്കൽ ശിഷ്യത്വത്തിൽ നിന്നുള്ള വിരമിക്കൽ ആയിരിക്കരുത്.

വയോജന പരിചരണത്തിൽ നിന്ന് തലമുറകളുടെ സമൂഹത്തിലേക്ക്

അതുകൊണ്ട് സഭ “വയോജന പരിചരണം” എന്ന ആശയത്തിൽ നിന്ന് “തലമുറകൾ ഒരുമിച്ച് ജീവിക്കുന്ന ക്രിസ്തീയ സമൂഹം” എന്ന ആശയത്തിലേക്ക് നീങ്ങണം.

പരിചരണം ചോദിക്കുന്നത്: “ഈ പ്രായമായ വ്യക്തിക്ക് എന്താണ് ആവശ്യം?”

സമൂഹം ചോദിക്കുന്നത്: “ഈ വ്യക്തി എങ്ങനെ ഇപ്പോഴും നമ്മുടെ സമൂഹത്തിന്റെ ഭാഗമായും സംഭാവന ചെയ്യുന്നവനായും ജീവിക്കും?”

ഒരു ക്രിസ്തീയ senior community സുരക്ഷിതമായ താമസം, ഭക്ഷണം, ആരോഗ്യപരിചരണം, nursing assistance, ഗതാഗതം തുടങ്ങിയവ നൽകണം. എന്നാൽ അതിൽ മാത്രം അവസാനിക്കരുത്. ആരാധന, പ്രാർത്ഥന, തിരുവെഴുത്ത് പഠനം, കൂട്ടായ്മ, pastoral visitation, mentoring, recreation, ശുശ്രൂഷയ്ക്കുള്ള അവസരങ്ങൾ, യുവാക്കളുമായുള്ള ബന്ധം എന്നിവയും ഉണ്ടായിരിക്കണം.

ലക്ഷ്യം ജീവൻ മാത്രം നീട്ടുക എന്നതല്ല.

മാന്യതയോടും ബന്ധത്തോടും ലക്ഷ്യബോധത്തോടും വിശ്വാസത്തോടും കൂടി ജീവിതം പൂർത്തിയാക്കാൻ സഹായിക്കുക എന്നതാണ് ലക്ഷ്യം.

ഒരു retirement community-യിൽ താമസിക്കുന്ന പ്രായമായ വിശ്വാസിക്ക് ഇപ്പോഴും ഒരു സഭയിലെ അംഗമായിരിക്കാം. വിരമിച്ച പാസ്റ്റർ യുവ ശുശ്രൂഷകരെ mentoring ചെയ്യാം. പ്രായമായ സ്ത്രീകൾ യുവതികളെ പരിശീലിപ്പിക്കാം. മുത്തശ്ശന്മാർക്കും മുത്തശ്ശിമാർക്കും കൊച്ചുമക്കളെ തിരുവെഴുത്ത് പഠിപ്പിക്കാം. പ്രായമായ ദമ്പതികൾ ദൈവത്തിന്റെ വിശ്വസ്തതയെക്കുറിച്ച് സാക്ഷ്യം പറയാം.

താമസസ്ഥലം ക്രിസ്തീയ ബന്ധത്തിന്റെ ഗുണനിലവാരം നിർണ്ണയിക്കേണ്ടതില്ല.

മലയാളി പെന്തക്കോസ്ത് സഭയുടെ അന്തർദേശീയ ഉത്തരവാദിത്വം

ആദ്യ തലമുറയുടെ വാർദ്ധക്യം കേരളത്തിലെയും വടക്കേ അമേരിക്കയിലെയും പെന്തക്കോസ്ത് സഭകൾ തമ്മിൽ കൂടുതൽ ശക്തമായ ബന്ധം സ്ഥാപിക്കാനുള്ള അവസരമാണ്.

വടക്കേ അമേരിക്കയിലെ സഭകൾക്ക് സാമ്പത്തിക ശേഷിയും professional expertise-ഉം healthcare knowledge-ഉം സാങ്കേതികവിദ്യയും സംഘടനാ ശേഷിയും ഉണ്ട്. കേരളത്തിന് സാംസ്കാരിക പരിചയം, മലയാളഭാഷ, കുടുംബബന്ധങ്ങൾ, സഭാ ശൃംഖലകൾ, ആരോഗ്യപരിചരണ സംവിധാനങ്ങൾ, വളർന്നുവരുന്ന eldercare മേഖല എന്നിവയുണ്ട്.

ഈ വിഭവങ്ങളെ സഭ ബോധപൂർവ്വം ബന്ധിപ്പിക്കാം.

വടക്കേ അമേരിക്കയിലെ മലയാളി പെന്തക്കോസ്ത് സഭകൾ കേരളത്തിലെ ക്രിസ്തീയ eldercare പദ്ധതികളെ പിന്തുണയ്ക്കാം. മടങ്ങിയെത്തുന്ന പ്രായമായ വിശ്വാസികൾക്കായി pastoral visitation സംവിധാനങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കാം. വിരമിച്ച പാസ്റ്റർമാരെയും മിഷനറിമാരെയും യുവശുശ്രൂഷകരുമായി mentoring ബന്ധത്തിൽ കൊണ്ടുവരാം. അമേരിക്കയിലേക്ക് മടങ്ങിയെത്തുന്ന അംഗങ്ങളുമായി കേരളത്തിലെ സഭകൾ സ്ഥിരമായ ബന്ധം നിലനിർത്താം.

സാങ്കേതികവിദ്യ ബന്ധം നിലനിർത്താൻ സഹായിക്കും. എന്നാൽ അത് ശാരീരിക സാന്നിധ്യത്തിന് പകരമാകില്ല. video calls, prayer, family worship, digital communication എന്നിവ ബന്ധം ശക്തിപ്പെടുത്താം. അതോടൊപ്പം സാധ്യമായിടത്ത് നേരിട്ടുള്ള സന്ദർശനങ്ങളും ആവശ്യമാണ്.

ഇങ്ങനെ സഭ സാമ്പത്തിക remittance-ൽ നിന്ന് ബന്ധപരമായ ഉത്തരവാദിത്വത്തിലേക്ക് നീങ്ങണം.

പ്രതിസന്ധിക്ക് മുമ്പ് കുടുംബങ്ങളെ തയ്യാറാക്കുക

മാതാപിതാക്കൾ ഗുരുതരമായി രോഗികളാകുന്നതുവരെ വാർദ്ധക്യത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കാതെ സഭ കാത്തിരിക്കരുത്. വിരമിക്കൽ, ആരോഗ്യപരിചരണം, സാമ്പത്തിക ആസൂത്രണം, ദീർഘകാല പരിചരണം, dementia, താമസസ്ഥലം മാറ്റം, end-of-life decisions, inheritance, തലമുറകൾ തമ്മിലുള്ള ആശയവിനിമയം തുടങ്ങിയ വിഷയങ്ങളിൽ കുടുംബങ്ങളെ നേരത്തെ തന്നെ തയ്യാറാക്കണം.

ഇത്തരം വിഷയങ്ങൾ അസ്വസ്ഥതയുണ്ടാക്കാമെങ്കിലും, മുൻകൂട്ടി ചിന്തിക്കാവുന്ന യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് ക്രിസ്തീയ ജ്ഞാനം സംസാരിക്കണം.

മാതാപിതാക്കൾക്ക് പ്രായമാകുമ്പോൾ എവിടെ താമസിക്കണം, എന്തുതരത്തിലുള്ള പരിചരണം ആവശ്യമായി വരും, ആരോഗ്യപരമായ തീരുമാനങ്ങൾ ആരെടുക്കും, ചെലവുകൾ എങ്ങനെ കൈകാര്യം ചെയ്യും, മക്കൾ എത്ര ഇടവേളയിൽ സന്ദർശിക്കും, കൊച്ചുമക്കളുമായും സഭയുമായും എങ്ങനെ ബന്ധം നിലനിർത്തും എന്നിവ കുടുംബങ്ങൾ മുൻകൂട്ടി സംസാരിക്കണം.

ഇത്തരം സംഭാഷണങ്ങൾ തെറ്റിദ്ധാരണകളും resentment-ഉം കുറയ്ക്കും.

ഉത്തരവാദിത്വവും ശാരീരിക അടുപ്പവും ഒരേ കാര്യമല്ല എന്നതും കുടുംബങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കണം. ആയിരക്കണക്കിന് കിലോമീറ്റർ അകലെയിരുന്നാലും ഒരു മകൻ മാതാപിതാക്കളോട് ആഴത്തിലുള്ള ഉത്തരവാദിത്വം പുലർത്താം. മറുവശത്ത്, ഒരേ വീട്ടിൽ താമസിക്കുന്നതുകൊണ്ട് മാത്രം സ്നേഹപൂർണ്ണമായ പരിചരണം ഉറപ്പാകുന്നില്ല.

ക്രിസ്തീയ അളവുകോൽ വെറും സമീപ്യതയല്ല; വിശ്വസ്തമായ ഉത്തരവാദിത്വമാണ്.

ഇളയ തലമുറയോടുള്ള വെല്ലുവിളി

ആദ്യ തലമുറയിലെ മാതാപിതാക്കൾ മക്കൾക്കായി വലിയ ത്യാഗങ്ങൾ ചെയ്തു. പലരും കഠിനമായ ജോലികൾ ചെയ്തു, പരിമിതമായ സൗകര്യങ്ങളിൽ ജീവിച്ചു, ബന്ധുക്കൾക്ക് പണം അയച്ചു, സഭകളെ പിന്തുണച്ചു, മക്കളുടെ വിദ്യാഭ്യാസത്തിനായി പരിശ്രമിച്ചു, വിദേശത്ത് സമൂഹങ്ങൾ സ്ഥാപിച്ചു.

ഇപ്പോൾ ഈ മാതാപിതാക്കൾ ആശ്രിതരാകുമ്പോൾ ഇളയ തലമുറയ്ക്ക് ഒരു ധാർമ്മിക ചോദ്യം ഉയരുന്നു.

വ്യക്തിപരമായ സൗകര്യം തങ്ങൾക്കായി ത്യാഗം ചെയ്ത മാതാപിതാക്കളെ ബഹുമാനിക്കുന്നതിനെക്കാൾ പ്രധാനമാകുമോ?

ഇതിന് മാതാപിതാക്കളെ നിർബന്ധമായും സ്വന്തം വീട്ടിൽ താമസിപ്പിക്കണം എന്നല്ല ഉത്തരം. എന്നാൽ സജീവമായ ഉത്തരവാദിത്വം വേണം.

മക്കൾ സാമ്പത്തിക സഹായം നൽകേണ്ടിവരും. ആരോഗ്യപരിചരണം ക്രമീകരിക്കേണ്ടിവരും. അനുയോജ്യമായ താമസം കണ്ടെത്തേണ്ടിവരും. കേരളത്തിലേക്ക് യാത്ര ചെയ്യേണ്ടിവരും. സ്ഥിരമായി സംസാരിക്കേണ്ടിവരും. മാതാപിതാക്കളുടെ തീരുമാനങ്ങളിൽ പങ്കാളികളാകേണ്ടിവരും.

ക്രിസ്തീയ തത്വം:

“ഞാൻ ഓരോ കാര്യവും നേരിട്ട് ചെയ്യണം” എന്നതല്ല.

അതിന്റെ അർത്ഥം:

“എന്റെ ഉത്തരവാദിത്വം ഞാൻ ഉപേക്ഷിക്കരുത്” എന്നതാണ്.

ഈ വ്യത്യാസം വളരെ പ്രധാനമാണ്.

Professional care ഉചിതമായിരിക്കാം. Institutional care ആവശ്യമായിരിക്കാം. എന്നാൽ ഒരു ചുമതല മറ്റൊരാൾക്ക് ഏൽപ്പിക്കുന്നത് സ്നേഹം മറ്റൊരാൾക്ക് ഏൽപ്പിക്കുന്നതാകരുത്.

പ്രായമായ തലമുറയോടുള്ള വെല്ലുവിളി

ഈ വെല്ലുവിളി മറുവശത്തേക്കും നീളുന്നു.

മക്കൾക്ക് പരമ്പരാഗത രീതിയിൽ പരിചരണം നൽകാൻ കഴിയാത്തതിനെ അവർ ഇനി സ്നേഹമില്ല എന്നതിന്റെ തെളിവായി കാണരുത്. കേരളത്തിൽ പല പതിറ്റാണ്ടുകൾക്ക് മുമ്പുണ്ടായിരുന്ന കുടുംബക്രമം അതേപടി മക്കൾ അമേരിക്കയിലും മറ്റ് രാജ്യങ്ങളിലും പുനരാവിഷ്കരിക്കണം എന്നും പ്രതീക്ഷിക്കരുത്.

പ്രായമായ മാതാപിതാക്കൾക്കും ഉത്തരവാദിത്വങ്ങളുണ്ട്.

തീത്തൊസ് 2 അവരെ ക്രിസ്തീയ പക്വതയുടെയും ആത്മനിയന്ത്രണത്തിന്റെയും വിശ്വസ്തതയുടെയും നല്ല മാതൃകകളായി തുടരാൻ വിളിക്കുന്നു. അവർ സ്വന്തം സൗകര്യത്തിലേക്ക് മാത്രം പിന്മാറാതെ അടുത്ത തലമുറയെ ആത്മീയമായി ശക്തിപ്പെടുത്തണം.

ആദ്യ തലമുറയ്ക്ക് അതുല്യമായ ഒരു അവസരമാണിത്. കുടിയേറ്റവും ത്യാഗവും സംസ്കാരപരമായ മാറ്റങ്ങളും കുടുംബപ്രശ്നങ്ങളും സഭയുടെ വളർച്ചയും പതിറ്റാണ്ടുകളായുള്ള ക്രിസ്തീയജീവിതവും അവർ അനുഭവിച്ചിട്ടുണ്ട്. യുവതലമുറയ്ക്ക് ആവശ്യമായ ജ്ഞാനം അവരുടെ പക്കലുണ്ട്.

അതിനാൽ അവസാന വർഷങ്ങൾ പാരമ്പര്യം ബോധപൂർവ്വം കൈമാറുന്ന കാലമായി മാറാം.

“എന്നെ ആരാണ് നോക്കുക?” എന്ന ചോദ്യം മാത്രം അല്ല,

“അടുത്ത തലമുറയ്ക്ക് ഞാൻ ഏത് വിശ്വാസമാണ് കൈമാറുന്നത്?”

എന്ന ചോദ്യവും അവർ ചോദിക്കണം.

ക്രിസ്തീയ വാർദ്ധക്യത്തിന്റെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ചോദ്യങ്ങളിൽ ഒന്നായിരിക്കാം ഇത്.

പെന്തക്കോസ്ത് നേതൃത്വത്തോടുള്ള വെല്ലുവിളി

പെന്തക്കോസ്ത് സഭകളും സഭാ സംഘടനകളും ഈ ജനസംഖ്യാപരമായ മാറ്റത്തിനായി ബോധപൂർവ്വം തയ്യാറാകണം. ആദ്യ തലമുറ വാർദ്ധക്യത്തിലെത്തുമ്പോൾ അവർ എവിടെ താമസിക്കും? വിരമിച്ച പാസ്റ്റർമാരെയും മിഷനറിമാരെയും എങ്ങനെ പിന്തുണയ്ക്കും? കേരളത്തിലേക്ക് മടങ്ങിയെത്തുന്ന അംഗങ്ങളുമായി diaspora സഭകൾ എങ്ങനെ ബന്ധം നിലനിർത്തും? പ്രതിസന്ധിക്ക് മുമ്പ് കുടുംബങ്ങൾ ഉത്തരവാദിത്വപരമായ തീരുമാനങ്ങൾ എടുക്കാൻ സഭ എങ്ങനെ സഹായിക്കും? പ്രായമായ വിശ്വാസികളെ mentoring, prayer, discipleship, intergenerational ministry എന്നിവയിൽ എങ്ങനെ ഉൾപ്പെടുത്താം?

ഇവ ഭരണപരമായ ചോദ്യങ്ങൾ മാത്രമല്ല.

ഇവ സഭാശാസ്ത്രപരമായ ചോദ്യങ്ങളാണ്.

സാമ്പത്തികമായി ഉൽപ്പാദനക്ഷമരല്ലാത്തവരെയും ശാരീരികമായി ശക്തിയില്ലാത്തവരെയും പൊതുവേദിയിൽ കാണപ്പെടാത്തവരെയും സഭ എങ്ങനെ പരിഗണിക്കുന്നു എന്നതിലൂടെ സഭ സുവിശേഷത്തെക്കുറിച്ചുള്ള തന്റെ ധാരണ പ്രകടമാക്കുന്നു.

സഭ മനുഷ്യന്റെ മൂല്യം അവൻ ചെയ്യാൻ കഴിയുന്ന കാര്യങ്ങളാൽ മാത്രം അളന്നാൽ വാർദ്ധക്യം ഒരു പ്രശ്നമാകും.

എന്നാൽ ഓരോ വ്യക്തിയെയും ക്രിസ്തുവിന്റെ ശരീരത്തിലെ അംഗമായി കാണുന്നുവെങ്കിൽ വാർദ്ധക്യം ക്രിസ്തീയ വിളിയുടെ മറ്റൊരു ഘട്ടമായി മാറും.

സഭ പണിതവർ ഇപ്പോൾ സഭയുടെ മുതിർന്നവരാകുമ്പോൾ

ആദ്യ തലമുറയിലെ മലയാളി പെന്തക്കോസ്ത് കുടിയേറ്റക്കാർ മലയാളി പെന്തക്കോസ്ത് സാന്നിധ്യം വളരെ കുറവായിരുന്ന സ്ഥലങ്ങളിൽ സഭകൾ സ്ഥാപിച്ചു. അവർ സമുദ്രങ്ങൾ കടന്നു, ദീർഘനേരം ജോലി ചെയ്തു, കുടുംബങ്ങളെ വളർത്തി, മക്കൾക്ക് വിദ്യാഭ്യാസം നൽകി, മിഷനുകളെ പിന്തുണച്ചു, സഭകൾ സ്ഥാപിച്ചു, വിശ്വാസം പുതിയ സാംസ്കാരിക സാഹചര്യത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി.

ഇപ്പോൾ അവർ പ്രായമാകുന്നു.

അതിനാൽ അടുത്ത തലമുറയ്ക്ക് മുന്നിൽ ഒരു പ്രധാന പരീക്ഷണമാണ്.

വലിയ സഭകൾ പണിയാനാകുമോ എന്നതുമാത്രമല്ല.

വലിയ കൺവെൻഷനുകൾ നടത്താനാകുമോ എന്നതുമാത്രമല്ല.

യുവാക്കളെ ആകർഷിക്കാനാകുമോ എന്നതുമാത്രമല്ല.

തങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് വിശ്വാസം വഹിച്ച തലമുറയെ ബഹുമാനപൂർവ്വം സംരക്ഷിക്കാനാകുമോ എന്നതാണ് ആഴത്തിലുള്ള ചോദ്യം.

ബൈബിൾ രണ്ട് ദിശകളിലുമുള്ള ഉത്തരവാദിത്വം ആവശ്യപ്പെടുന്നു.

1 തിമൊഥെയൊസ് 5 മക്കളെ പ്രായമായ മാതാപിതാക്കളെ പരിപാലിക്കാൻ വിളിക്കുന്നു.
തീത്തൊസ് 2 പ്രായമായ വിശ്വാസികളെ അടുത്ത തലമുറയെ രൂപപ്പെടുത്താൻ വിളിക്കുന്നു.

ഇളയ തലമുറ മുതിർന്ന തലമുറയെ ഉപേക്ഷിക്കരുത്.

മുതിർന്ന തലമുറ ഇളയ തലമുറയോടുള്ള ഉത്തരവാദിത്വത്തിൽ നിന്ന് പിന്മാറരുത്.

ഇരുവരും പരസ്പരം സ്വന്തക്കാരാണ്.

ഇതാണ് ക്രിസ്തീയ സമൂഹത്തിന്റെ ഹൃദയം.

ഉപസംഹാരം

മലയാളി പെന്തക്കോസ്ത് കുടിയേറ്റക്കാരുടെ ആദ്യ തലമുറ കേരളത്തിലേക്ക് മടങ്ങിവരുന്നത് കുടിയേറ്റത്തിന്റെയോ വൃദ്ധസദനങ്ങളുടെയോ കഥ മാത്രം അല്ല. കുടുംബഘടനയിലെ മാറ്റവും അന്തർദേശീയ ജീവിതത്തിന്റെ ഫലങ്ങളും വാർദ്ധക്യത്തിലെ സഭയുടെ ഉത്തരവാദിത്വവും മനസ്സിലാക്കാനുള്ള ഒരു പ്രധാന അവസരമാണിത്.

ആദ്യ തലമുറ മക്കളുടെ ഭാവിക്കായി കുടിയേറി. അവർ കുടുംബങ്ങളും സഭകളും തൊഴിൽജീവിതവും സമൂഹങ്ങളും പണിതു. പെന്തക്കോസ്ത് വിശ്വാസം ഭൂമിശാസ്ത്രപരവും സാംസ്കാരികവുമായ അതിർത്തികൾ കടത്തി കൊണ്ടുപോയി. ഇപ്പോൾ അവർ വാർദ്ധക്യത്തിലേക്ക് കടക്കുമ്പോൾ, അവരുടെ ത്യാഗങ്ങൾക്ക് അടുത്ത തലമുറ എന്ത് മറുപടി നൽകും എന്നതാണ് ചോദ്യം.

ബൈബിൾ ഒരു തലമുറയ്ക്കും ഉത്തരവാദിത്വത്തിൽ നിന്ന് ഒഴിഞ്ഞുമാറാൻ അനുവാദം നൽകുന്നില്ല. 1 തിമൊഥെയൊസ് 5 മക്കളെയും കൊച്ചുമക്കളെയും പ്രായമായ കുടുംബാംഗങ്ങളെ പരിപാലിക്കാൻ വിളിക്കുന്നു. തീത്തൊസ് 2 പ്രായമായ വിശ്വാസികളെ അടുത്ത തലമുറയെ പഠിപ്പിക്കാനും മാതൃകയാകാനും വിളിക്കുന്നു. ഈ രണ്ടു ഭാഗങ്ങളും ചേർന്ന് തലമുറകൾ തമ്മിലുള്ള പരസ്പര ഉത്തരവാദിത്വത്തിന്റെ ഒരു ദൈവശാസ്ത്രം അവതരിപ്പിക്കുന്നു.

മക്കൾ പ്രായമായ മാതാപിതാക്കളിൽ നിന്ന് ഓടിപ്പോകരുത്.

പ്രായമായ മാതാപിതാക്കൾ അടുത്ത തലമുറയിൽ നിന്ന് പിന്മാറരുത്.

സഭ കുടുംബത്തെ മാറ്റിസ്ഥാപിക്കരുത്; എന്നാൽ കുടുംബത്തെ ശക്തിപ്പെടുത്തണം.

Professional eldercare നിരസിക്കേണ്ടതില്ല; എന്നാൽ അത് ബന്ധപരമായ ഉപേക്ഷനത്തിന്റെ മറയാകരുത്.

വിരമിക്കൽ ശിഷ്യത്വത്തിൽ നിന്നുള്ള വിരമിക്കൽ ആകരുത്.

വാർദ്ധക്യം ശുശ്രൂഷയുടെ അവസാനമാകരുത്.

കേരളത്തിലേക്ക് മടങ്ങിവരുന്നത് സഭയിൽ നിന്ന് മടങ്ങിപ്പോകുന്നതാകരുത്.

മലയാളി പെന്തക്കോസ്ത് പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ഭാവി സഭകൾ എത്ര വലുതാകുന്നു എന്നതുകൊണ്ട് മാത്രം അളക്കപ്പെടുകയില്ല. മുമ്പ് വിശ്വാസം വഹിച്ച തലമുറയെ എത്ര വിശ്വസ്തമായി ബഹുമാനിക്കുന്നു എന്നതും അതിന്റെ അളവുകോലായിരിക്കും.

സഭ തന്റെ പ്രായമായ തലമുറയോട് പറയാൻ പഠിക്കണം:

“നിങ്ങളെ ഞങ്ങൾ മറന്നിട്ടില്ല. നിങ്ങൾ ഒരു ഭാരമല്ല. നിങ്ങൾ ഇപ്പോഴും ദൈവത്തിന്റെ ഭവനത്തിലെ അംഗങ്ങളാണ്. നിങ്ങളുടെ ശുശ്രൂഷയുടെ രൂപം മാറിയിരിക്കാം; എന്നാൽ നിങ്ങളുടെ വിളി അവസാനിച്ചിട്ടില്ല. നിങ്ങളുടെ ജ്ഞാനം ആവശ്യമാണ്. നിങ്ങളുടെ പ്രാർത്ഥന വിലപ്പെട്ടതാണ്. നിങ്ങളുടെ സാക്ഷ്യം പ്രധാനമാണ്. നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിന് ഇന്നും ഫലം കായ്ക്കാൻ കഴിയും.”

അതുപോലെ ഇളയ തലമുറയോടും സഭ പറയണം:

“നിങ്ങളെ വളർത്തിയവരെ മറക്കരുത്. അവരെ ബഹുമാനിക്കുക. അവരെ പരിപാലിക്കുക. അവരോടൊപ്പം നടക്കുക. അവർ വഹിച്ച വിശ്വാസം സ്വീകരിക്കുക.”

ഇത് ഒരു pastoral programme മാത്രമല്ല.

ഇത് സഭയെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു ബൈബിൾ ദർശനമാണ്.

അവസാന ചോദ്യം പ്രായമായവർ “എവിടെ താമസിക്കും?” എന്നതല്ല.

അതിലും ആഴത്തിലുള്ള ചോദ്യം:

“അവർ ഇപ്പോഴും സ്വന്തക്കാരായി തുടരുന്നുണ്ടോ?”

സങ്കീർത്തനം 92:14 അതിന് അനുയോജ്യമായ ദൈവശാസ്ത്രപരമായ ചക്രവാളം നൽകുന്നു:

“വാർദ്ധക്യത്തിലും അവർ ഫലം കായിക്കും; പുഷ്ടിയുള്ളവരും പച്ചപ്പുള്ളവരും ആയിരിക്കും.”

ആദ്യ തലമുറ പെന്തക്കോസ്ത് വിശ്വാസം വഹിച്ചുകൊണ്ട് അമേരിക്കയിലേക്ക് പോയി. ഇപ്പോൾ അവരിൽ ചിലർ കേരളത്തിലേക്ക് മടങ്ങിവരുന്നു. അടുത്ത തലമുറയുടെ ഉത്തരവാദിത്വം അവർക്ക് ഒരു താമസസ്ഥലം ഒരുക്കുക എന്നതിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നില്ല. അവരുടെ ജീവിതയാത്രയുടെ അവസാനംവരെ അവർ കുടുംബത്തിലും സഭയിലും ദൈവത്തിന്റെ രാജ്യത്തിലും ബഹുമാനിക്കപ്പെടുകയും സ്നേഹിക്കപ്പെടുകയും പരിചരിക്കപ്പെടുകയും ആത്മീയമായി ഫലപ്രദരായി തുടരുകയും ചെയ്യുന്നുവെന്ന് ഉറപ്പാക്കുക എന്നതാണ് ആ ഉത്തരവാദിത്വം.