പുനർവിവാഹം ചെയ്ത ഒരാൾക്ക് പാസ്റ്ററായി ശുശ്രൂഷിക്കാമോ?

പുനർവിവാഹം ചെയ്ത ഒരാൾക്ക് പാസ്റ്ററായി ശുശ്രൂഷിക്കാമോ?

(വിവാഹം, വിവാഹമോചനം, പുനർവിവാഹം, ആത്മീയ നേതൃത്വം എന്നിവയെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു ബൈബിൾ-ദൈവശാസ്ത്രപരമായ നിലപാട്)

സംഗ്രഹം

വിവാഹമോചനം നേടിയ ശേഷം പുനർവിവാഹം ചെയ്ത ഒരു പാസ്റ്റർക്ക് സഭയിലെ മൂപ്പനായോ പാസ്റ്ററായോ തുടരാൻ കഴിയുമോ എന്ന ചോദ്യം ഇന്നത്തെ സഭ നേരിടുന്ന ഏറ്റവും സങ്കീർണ്ണവും വികാരപരവുമായ ചോദ്യങ്ങളിൽ ഒന്നാണ്. ഈ വിഷയത്തെ ശരിയായി മനസ്സിലാക്കുന്നതിന് രക്ഷ, ക്രിസ്തീയ കൂട്ടായ്മ, ക്രിസ്തീയ ശുശ്രൂഷ, വിവാഹം, സഭയിലെ ഔദ്യോഗിക നേതൃത്വം എന്നിവ തമ്മിൽ വ്യക്തമായ വ്യത്യാസം കാണേണ്ടതുണ്ട്. വിവാഹം ദൈവത്താൽ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ട ഒരു ഉടമ്പടിയും ആജീവനാന്തമായ ഒന്നുമായാണ് തിരുവെഴുത്ത് അവതരിപ്പിക്കുന്നത്. അതേസമയം, വീണുപോയ മനുഷ്യാവസ്ഥയിൽ വിവാഹമോചനം സംഭവിക്കുന്ന യാഥാർഥ്യത്തെ തിരുവെഴുത്ത് അംഗീകരിക്കുകയും ചില സാഹചര്യങ്ങളിൽ പുനർവിവാഹത്തിന് അനുവാദം നൽകുകയും ചെയ്യുന്നു. എന്നാൽ സഭയുടെ ആത്മീയ മേൽനോട്ടം ഏൽപ്പിക്കപ്പെടുന്നവർക്കായി പുതിയ നിയമം പ്രത്യേക യോഗ്യതകൾ നിർദേശിക്കുന്നു. അതിൽ പ്രധാനപ്പെട്ടത് ഒരു മേൽവിചാരകൻ “ഒരു ഭാര്യയുടെ ഭർത്താവ്” ആയിരിക്കണം എന്നതാണ് (1 തിമോ. 3:2; തീത്തൊ. 1:6–7).

ഈ ലേഖനം വാദിക്കുന്നത്, ഒരു പാസ്റ്ററുടെ ഭാര്യ മരിച്ചാലോ, അല്ലെങ്കിൽ അവൻ വിവാഹമോചനത്തിലൂടെ കടന്നുപോയാലോ, അതുകൊണ്ട് മാത്രം അവൻ ക്രിസ്ത്യാനിയായിരിക്കാതെയോ ക്രിസ്തീയ ശുശ്രൂഷയ്ക്ക് അയോഗ്യനായോ മാറുന്നില്ല എന്നതാണ്. അവൻ പുനർവിവാഹം ചെയ്യാതെ തുടരുകയും മറ്റു തിരുവെഴുത്തുപരമായ യോഗ്യതകൾ പാലിക്കുകയും ചെയ്യുന്നുവെങ്കിൽ, ക്രിസ്തുവിന്റെ ശുശ്രൂഷയിൽ തുടരാൻ കഴിയും. എന്നാൽ പൗലൊസിന്റെ “ഒരു ഭാര്യയുടെ ഭർത്താവ്” എന്ന യോഗ്യത കർശനമായി വ്യാഖ്യാനിക്കുമ്പോൾ, രണ്ടാം വിവാഹത്തിൽ പ്രവേശിക്കുന്ന ഒരു പാസ്റ്റർ മൂപ്പൻ അല്ലെങ്കിൽ പാസ്റ്റർ എന്ന ഔദ്യോഗിക സ്ഥാനത്ത് നിന്ന് പിന്മാറേണ്ടതാണ്. ഇത് എല്ലാ രണ്ടാം വിവാഹങ്ങളും പാപമാണെന്ന് പറയുന്നതല്ല; കാരണം, ഭർത്താവോ ഭാര്യയോ മരിച്ചശേഷം പുനർവിവാഹം ചെയ്യാൻ തിരുവെഴുത്ത് വ്യക്തമായി അനുവാദം നൽകുന്നു (റോമ. 7:2–3; 1 കൊരി. 7:39). മറിച്ച്, പുനർവിവാഹത്തിനുള്ള ബൈബിൾപരമായ അനുവാദവും സഭയിലെ ആത്മീയ മേൽനോട്ടത്തിനുള്ള ബൈബിൾപരമായ യോഗ്യതയും ഒരേ കാര്യമല്ല എന്ന അടിസ്ഥാന വ്യത്യാസമാണ് ഈ നിലപാട് വ്യക്തമാക്കുന്നത്.

ആമുഖം

വിവാഹമോചനം നേടിയ ശേഷം പുനർവിവാഹം ചെയ്ത ഒരു പാസ്റ്റർക്ക് മൂപ്പനായി തുടരാൻ കഴിയുമോ എന്ന ചോദ്യം കൃപ, വിശുദ്ധി, വിവാഹം, വിവാഹമോചനം, പുനർവിവാഹം, സഭയിലെ ആത്മീയ നേതൃത്വം എന്നിവയെ ഒരുമിച്ച് പരിഗണിക്കേണ്ട വിഷയമാണ്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഈ വിഷയത്തെ ചിലപ്പോൾ അമിതമായ കർശനതയോടെയും മറ്റുചിലപ്പോൾ ആത്മീയ നേതൃത്വത്തിനുള്ള തിരുവെഴുത്തുപരമായ യോഗ്യതകളെ അവഗണിക്കുന്ന തരത്തിലുള്ള കൃപയുടെ വ്യാഖ്യാനത്തോടെയും സമീപിക്കാറുണ്ട്. ഉത്തരവാദിത്വമുള്ള ഒരു ബൈബിൾപരമായ നിലപാട് ഈ രണ്ടു അതിരുകളെയും ഒഴിവാക്കണം.

ഇവിടെ പലപ്പോഴും മറന്നുപോകുന്ന ഒരു അടിസ്ഥാന വ്യത്യാസമുണ്ട്: ഒരു വ്യക്തി ക്രിസ്തീയ കൂട്ടായ്മയിലും ശുശ്രൂഷയിലും തുടരാൻ കഴിയുമോ എന്ന ചോദ്യം, അവൻ സഭയിലെ ഒരു പ്രത്യേക ഔദ്യോഗിക സ്ഥാനത്തിന് യോഗ്യനാണോ എന്ന ചോദ്യത്തിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമാണ്. ക്ഷമിക്കപ്പെട്ട് ആത്മീയ വരങ്ങൾ ലഭിച്ചിരിക്കുന്ന ഓരോ വിശ്വാസിയും സ്വതവേ മൂപ്പനായിരിക്കാൻ യോഗ്യനാണെന്ന് തിരുവെഴുത്ത് പഠിപ്പിക്കുന്നില്ല. അതുപോലെ, ഒരു വ്യക്തിക്ക് ഒരു പ്രത്യേക സഭാ സ്ഥാനത്തേക്ക് യോഗ്യത നഷ്ടപ്പെടുന്നത് അവൻ ക്രിസ്തുവിനുള്ളവനല്ലാതാകുന്നു എന്നോ ഇനി ക്രിസ്തുവിനെ സേവിക്കാൻ കഴിയില്ല എന്നോ അർത്ഥമാക്കുന്നില്ല.

അതിനാൽ ചോദ്യം “വിവാഹമോചനം നേടിയോ പുനർവിവാഹം ചെയ്തോ ഉള്ള ഒരു പാസ്റ്ററോട് ദൈവത്തിന് ക്ഷമിക്കാനാകുമോ?” എന്നതിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങരുത്. യഥാർത്ഥ മാനസാന്തരമുള്ള പാപിയോട് ദൈവം ക്ഷമിക്കുകയും അവനെ വീണ്ടും ഉപയോഗിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു എന്നതിൽ സംശയമില്ല. അതുപോലെ, പുനർവിവാഹം എല്ലാ സാഹചര്യങ്ങളിലും പാപമാണെന്നും പറയാനാവില്ല; കാരണം, ജീവിതപങ്കാളിയുടെ മരണശേഷം പുനർവിവാഹം ചെയ്യാൻ തിരുവെഴുത്ത് വ്യക്തമായി അനുവാദം നൽകുന്നു. അതിനാൽ കൂടുതൽ കൃത്യമായ ചോദ്യം ഇതാണ്: രണ്ടാം വിവാഹത്തിൽ പ്രവേശിച്ച ഒരാൾക്ക് മൂപ്പൻ അല്ലെങ്കിൽ മേൽവിചാരകൻ എന്ന സഭാ സ്ഥാനത്തിനായി തിരുവെഴുത്ത് നിശ്ചയിച്ചിരിക്കുന്ന യോഗ്യതകൾ ഇപ്പോഴും നിലനിൽക്കുന്നുണ്ടോ?

ഈ ലേഖനം വാദിക്കുന്നത്, ഒരു പാസ്റ്റർ വിധവനാകുകയോ വിവാഹമോചനം അനുഭവിക്കുകയോ ചെയ്താൽ, അവൻ പുനർവിവാഹം ചെയ്യാതെ തുടരുന്നിടത്തോളം, അവന്റെ സാഹചര്യങ്ങൾ തന്നെ അവനെ അയോഗ്യനാക്കുന്നില്ലെങ്കിൽ, ക്രിസ്തീയ ശുശ്രൂഷയിൽ തുടരാൻ കഴിയുമെന്നാണ്. എന്നാൽ പിന്നീട് അവൻ രണ്ടാം വിവാഹത്തിൽ പ്രവേശിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, “മേൽവിചാരകൻ ഒരു ഭാര്യയുടെ ഭർത്താവായിരിക്കണം” എന്ന അപ്പസ്തോലിക യോഗ്യതയുടെ കർശനമായ വ്യാഖ്യാനപ്രകാരം (1 തിമോ. 3:2; തീത്തൊ. 1:6), അവൻ മൂപ്പൻ അല്ലെങ്കിൽ പാസ്റ്റർ എന്ന ഔദ്യോഗിക സ്ഥാനത്ത് നിന്ന് പിന്മാറേണ്ടതാണ്. ഇത് എല്ലാ രണ്ടാം വിവാഹങ്ങളും പാപമാണെന്ന് പറയുന്നില്ല. മറിച്ച്, വീണ്ടും വിവാഹം ചെയ്യാനുള്ള അനുവാദവും സഭയിലെ ഔദ്യോഗിക ആത്മീയ മേൽനോട്ടത്തിനുള്ള യോഗ്യതയും രണ്ടു വ്യത്യസ്ത ബൈബിൾപരമായ വിഭാഗങ്ങളാണെന്ന് വ്യക്തമാക്കുകയാണ്.

1. ബൈബിളിലെ വിവാഹം, വിവാഹമോചനം, പുനർവിവാഹം

വിവാഹമോചനത്തെയും പുനർവിവാഹത്തെയും കുറിച്ചുള്ള ബൈബിൾ പഠനം വിവാഹത്തിന്റെ സ്വഭാവത്തിൽ നിന്നുതന്നെ ആരംഭിക്കണം. വിവാഹം എങ്ങനെ അവസാനിപ്പിക്കാം എന്ന ചോദ്യത്തിൽ നിന്നല്ല തിരുവെഴുത്ത് ആരംഭിക്കുന്നത്; വിവാഹം എങ്ങനെ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടു എന്നതിൽ നിന്നാണ്.

ഉല്പത്തി 2:24 പറയുന്നു: “അതുകൊണ്ട് പുരുഷൻ അപ്പനെയും അമ്മയെയും വിട്ടു തന്റെ ഭാര്യയോടു ചേർന്നിരിക്കയും അവർ ഏകദേഹമായി തീരുകയും ചെയ്യും.” അതിനാൽ വിവാഹം സൃഷ്ടിക്രമത്തിൽ ദൈവത്താൽ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടതാണ്. അത് മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന സാമൂഹിക നിർവചനങ്ങൾക്ക് വിധേയമായ ഒരു മനുഷ്യകരാർ മാത്രമല്ല; ദൈവത്തിന്റെ അധികാരത്തിൻ കീഴിൽ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ട ഒരു ഉടമ്പടിപരവും ഏകശരീരപരവുമായ ബന്ധമാണ്.

പരീശന്മാർ യേശുവിനോട് വിവാഹമോചനത്തെക്കുറിച്ച് ചോദിച്ചപ്പോൾ, യേശു സൃഷ്ടിയുടെ ഈ മാതൃകയിലേക്കുതന്നെ തിരികെ കൊണ്ടുപോയി. സ്രഷ്ടാവ് “ആദിയിൽ അവരെ ആണും പെണ്ണുമായി സൃഷ്ടിച്ചു” എന്ന് ഓർമ്മിപ്പിച്ചശേഷം അവൻ പറഞ്ഞു: “അതുകൊണ്ട് ദൈവം യോജിപ്പിച്ചതിനെ മനുഷ്യൻ വേർപിരിക്കരുത്” (മത്താ. 19:4–6). വിവാഹത്തിന്റെ സ്ഥിരത ദൈവത്തിന്റെ സൃഷ്ടിപരമായ ഉദ്ദേശ്യത്തിൽ അധിഷ്ഠിതമാണെന്ന് യേശുവിന്റെ ഉപദേശം വ്യക്തമാക്കുന്നു. അതിനാൽ വിവാഹമോചനം ദൈവം ആദ്യം ഉദ്ദേശിച്ച ക്രമത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കി മനസ്സിലാക്കണം.

അതേസമയം, വീണുപോയ ലോകത്തിലെ വിവാഹമോചനത്തിന്റെ യാഥാർഥ്യവും യേശു അംഗീകരിക്കുന്നു. മോശെ എന്തുകൊണ്ട് വിവാഹമോചനത്തിന് അനുവാദം നൽകി എന്ന് ചോദിച്ചപ്പോൾ യേശു പറഞ്ഞു: “നിങ്ങളുടെ ഹൃദയകാഠിന്യം നിമിത്തം മോശെ നിങ്ങളുടെ ഭാര്യമാരെ ഉപേക്ഷിക്കുവാൻ അനുവദിച്ചു; ആദിയിൽ അങ്ങനെ ആയിരുന്നില്ല” (മത്താ. 19:8). അതിനാൽ വിവാഹമോചനം ദൈവത്തിന്റെ സൃഷ്ടിപരമായ ഉദ്ദേശ്യമല്ല; മനുഷ്യപാപത്തിന്റെ യാഥാർഥ്യത്തിൽ അനുവദിക്കപ്പെട്ട ഒന്നാണ്.

എന്നിരുന്നാലും, വിവാഹം തകർന്നുപോകുന്ന എല്ലാ സാഹചര്യങ്ങളെയും തിരുവെഴുത്ത് ഒരുപോലെ കാണുന്നില്ല. മത്തായി 19:9-ൽ യേശു ലൈംഗിക അധാർമികതയെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുന്നു; 1 കൊരിന്ത്യർ 7:12–15-ൽ പൗലൊസ് അവിശ്വാസിയായ ജീവിതപങ്കാളി ഉപേക്ഷിക്കുന്ന സാഹചര്യത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുന്നു. ജീവിതപങ്കാളിയുടെ മരണം ഇതിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമാണ്, കാരണം ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന പങ്കാളി വിവാഹ ഉടമ്പടി ലംഘിച്ചിട്ടില്ല.

പൗലൊസ് വ്യക്തമായി പറയുന്നു: “അവൾക്കു ഇഷ്ടമുള്ളവനെ വിവാഹം കഴിക്കുവാൻ സ്വാതന്ത്ര്യമുണ്ട്; കർത്താവിൽ മാത്രം” (1 കൊരി. 7:39). റോമർ 7:2–3-ലും മരണത്തിലൂടെ വിവാഹബന്ധത്തിൽ നിന്ന് മോചനം ലഭിക്കുന്നതായി പൗലൊസ് വ്യക്തമാക്കുന്നു. അതിനാൽ ഒരു വിധവയോ വിധവനായ പുരുഷനോ വീണ്ടും വിവാഹം ചെയ്യുന്നത് സ്വതവേ പാപമല്ല.

എന്നാൽ ഇവിടെ നിന്നാണ് ഈ ലേഖനത്തിന്റെ പ്രധാന വ്യത്യാസം ആരംഭിക്കുന്നത്: ക്രിസ്തീയ വിവാഹത്തിന് അനുവദനീയമായത് സഭയിലെ ഔദ്യോഗിക നേതൃത്വത്തിനുള്ള യോഗ്യതയോട് നിർബന്ധമായും തുല്യമല്ല.

2. ദൈവത്തിന്റെ ഭവനത്തിന്റെ കാര്യസ്ഥനായ മൂപ്പൻ

പുതിയ നിയമം മൂപ്പന്റെ അല്ലെങ്കിൽ മേൽവിചാരകന്റെ സ്ഥാനം വ്യക്തിപരമായ അവകാശമായി കാണുന്നില്ല; അത് ഒരു വിശുദ്ധ ഉത്തരവാദിത്വമായാണ് കാണുന്നത്. പൗലൊസ് മേൽവിചാരകന്റെ സ്ഥാനത്തെ “മികച്ച വേല” എന്ന് വിളിക്കുന്നു (1 തിമോ. 3:1), എന്നാൽ അതിനുശേഷം കർശനമായ യോഗ്യതകൾ നൽകുന്നു. മേൽവിചാരകൻ “നിന്ദാക്ഷേപമില്ലാത്തവനും, ഒരു ഭാര്യയുടെ ഭർത്താവും, സുബോധനും, ആത്മനിയന്ത്രണമുള്ളവനും, മാന്യനും, അതിഥിസൽക്കാരിയും, ഉപദേശിപ്പാൻ പ്രാപ്തനും, സ്വന്തം കുടുംബത്തെ നന്നായി ഭരിക്കുന്നവനും, പുറത്തുള്ളവരുടെ ഇടയിൽ നല്ല സാക്ഷ്യമുള്ളവനും” ആയിരിക്കണം (1 തിമോ. 3:2–7). തീത്തൊസ് 1:6–7-ലും മൂപ്പൻ “നിന്ദാക്ഷേപമില്ലാത്തവനും” “ഒരു ഭാര്യയുടെ ഭർത്താവും” ആയിരിക്കണമെന്ന് പറയുന്നു.

ഈ യോഗ്യതകൾ ഭരണപരമായ നിർദ്ദേശങ്ങൾ മാത്രമല്ല; ദൈവത്തിന്റെ ഭവനത്തിന്റെ ഉത്തരവാദിത്വം ഏൽപ്പിക്കപ്പെടുന്ന വ്യക്തിയുടെ സ്വഭാവത്തെ നിർവചിക്കുന്നവയാണ്.

പൗലൊസ് അതിന്റെ കാരണം വ്യക്തമാക്കുന്നു: “സ്വന്തം കുടുംബത്തെ ഭരിപ്പാൻ ഒരുത്തന്നു അറിയുന്നില്ലെങ്കിൽ ദൈവത്തിന്റെ സഭയെ എങ്ങനെ പരിപാലിക്കും?” (1 തിമോ. 3:5). സഭ ദൈവത്തിന്റെ ഭവനമാണ് (1 തിമോ. 3:15). അതിനാൽ മൂപ്പൻ അതിന്റെ ഉടമയല്ല; ദൈവം ഏൽപ്പിച്ച കാര്യസ്ഥനാണ്. അവൻ ക്രിസ്തുവിന്റെ ആടുകളെ മേയിക്കുന്നു.

അതുകൊണ്ട് മൂപ്പന്റെ യോഗ്യതയെ പ്രസംഗശേഷി, ദൈവശാസ്ത്രജ്ഞാനം, ആത്മീയ വരങ്ങൾ, സഭയുടെ വളർച്ച, ജനപ്രീതി എന്നിവയിൽ മാത്രം അടിസ്ഥാനപ്പെടുത്താൻ കഴിയില്ല. അടിസ്ഥാന പ്രശ്നം സ്വഭാവവും വിശ്വാസ്യതയും ആണ്.

3. “ഒരു ഭാര്യയുടെ ഭർത്താവ്”: ആത്മീയ മേൽനോട്ടത്തിനുള്ള യോഗ്യത

1 തിമോത്തി 3:2-ലും തീത്തൊസ് 1:6-ലും കാണുന്ന “ഒരു ഭാര്യയുടെ ഭർത്താവ്” എന്ന പ്രയോഗം (mias gynaikos andra) ഈ ചർച്ചയുടെ കേന്ദ്രത്തിലാണ്. ഈ പ്രയോഗത്തെ വൈവാഹിക വിശ്വസ്തത, “ഒരു സ്ത്രീയോടു മാത്രം വിശ്വസ്തനായ പുരുഷൻ,” ബഹുഭാര്യത്വത്തിന്റെ നിരാകരണം തുടങ്ങിയ രീതികളിൽ വ്യാഖ്യാനിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഇതിന്റെ ഭാഷാപരമായ വ്യത്യാസങ്ങൾ അംഗീകരിച്ചാലും, പൗലൊസിന്റെ വിശാലമായ ആവശ്യമായ “നിന്ദാക്ഷേപമില്ലാത്തവൻ” എന്ന സ്വഭാവവുമായി ഇതിനെ വേർതിരിക്കാനാവില്ല.

അതിനാൽ ഈ യോഗ്യത ഒരു വ്യക്തിക്ക് നിയമപരമായി സാധുവായ വിവാഹമുണ്ടോ എന്ന സാങ്കേതിക ചോദ്യമാത്രമല്ല. ദൈവജനത്തെ മേയിക്കുന്ന വ്യക്തിക്ക് ആവശ്യമായ സ്വഭാവത്തിന്റെ മാതൃക അവന്റെ വിവാഹവും കുടുംബജീവിതവും നൽകുന്നുണ്ടോ എന്നതാണ് ചോദ്യം.

“ഒരു ഭാര്യയുടെ ഭർത്താവ്” എന്ന യോഗ്യതയ്ക്ക് പിന്നാലെ പൗലൊസ് കുടുംബത്തെ നന്നായി ഭരിക്കേണ്ടതിനെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുന്നതും ഇതിന്റെ പ്രാധാന്യം വ്യക്തമാക്കുന്നു (1 തിമോ. 3:4–5). വിവാഹവും കുടുംബജീവിതവും പാസ്റ്ററൽ യോഗ്യതയുടെ പുറംഭാഗത്തുള്ള വിഷയങ്ങളല്ല; ആത്മീയ നേതൃത്വത്തിനുള്ള യോഗ്യത വിലയിരുത്തുന്നതിന്റെ ഭാഗമാണ്.

പത്രൊസും മൂപ്പന്മാരോട് ദൈവത്തിന്റെ ആട്ടിൻകൂട്ടത്തെ മേയിക്കാനും “ആട്ടിൻകൂട്ടത്തിന് മാതൃകകളായിരിക്കാനും” പറയുന്നു (1 പത്രൊ. 5:2–3). അതിനാൽ മൂപ്പൻ ക്രിസ്തീയ വിശ്വസ്തതയെക്കുറിച്ച് മാത്രം പഠിപ്പിക്കുന്നവനല്ല; തന്റെ ജീവിതത്തിലൂടെ അതിന് മാതൃകയാകേണ്ടവനുമാണ്.

4. വിവാഹമോചനം, വിധവാവസ്ഥ, ക്രിസ്തീയ ശുശ്രൂഷയുടെ തുടർച്ച

വിവാഹമോചനത്തിന്റെയോ വിധവാവസ്ഥയുടെയോ സാഹചര്യത്തിൽ ക്രിസ്തീയ ശുശ്രൂഷയും സഭയിലെ ഔദ്യോഗിക സ്ഥാനവും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം വളരെ പ്രധാനമാണ്.

ഒരു പാസ്റ്ററുടെ ഭാര്യ മരിച്ചാൽ അവൻ വിവാഹ ഉടമ്പടി ലംഘിച്ചിട്ടില്ല. ഭാര്യയുടെ മരണം ഒരു ധാർമിക പരാജയമല്ല; അതിനുശേഷം വീണ്ടും വിവാഹം ചെയ്യാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം തിരുവെഴുത്ത് അംഗീകരിക്കുന്നു (റോമ. 7:2–3; 1 കൊരി. 7:39). അതിനാൽ വിധവനായതുകൊണ്ട് മാത്രം ഒരു പാസ്റ്ററുടെ ക്രിസ്തീയ ശുശ്രൂഷ അവസാനിക്കുന്നില്ല. അവൻ പുനർവിവാഹം ചെയ്യാതെ തുടരുകയും മറ്റു ബൈബിൾപരമായ യോഗ്യതകൾ പാലിക്കുകയും ചെയ്യുന്നുവെങ്കിൽ, പ്രസംഗിക്കാനും പഠിപ്പിക്കാനും സുവിശേഷീകരണം നടത്താനും ശിഷ്യരാക്കാനും യുവവിശ്വാസികളെ പരിശീലിപ്പിക്കാനും പ്രാർത്ഥിക്കാനും സഭയെ സേവിക്കാനും കഴിയും.

അതുപോലെ, വിവാഹമോചനം അനുഭവിച്ച ഒരു പാസ്റ്ററെയും ഉടൻ തന്നെ എല്ലാ ക്രിസ്തീയ ശുശ്രൂഷയിൽ നിന്നും ഒഴിവാക്കണമെന്ന് തിരുവെഴുത്ത് പറയുന്നില്ല. വിവാഹമോചനത്തിന്റെ സാഹചര്യങ്ങൾ പരിശോധിക്കണം. വിവാഹം തകർന്നതിൽ അവന് ഉത്തരവാദിത്വമുണ്ടായിരുന്നോ, ലൈംഗിക അധാർമികത ഉണ്ടായിരുന്നോ, ഉപേക്ഷിക്കൽ സംഭവിച്ചോ, ആവശ്യമായ മാനസാന്തരം ഉണ്ടായോ, ഇപ്പോഴത്തെ ജീവിതം ബൈബിൾ ആവശ്യപ്പെടുന്ന “നിന്ദാക്ഷേപമില്ലാത്ത” സ്വഭാവം പ്രകടിപ്പിക്കുന്നുണ്ടോ എന്നിവ സഭ പരിഗണിക്കണം. സ്വന്തം ഗുരുതരമായ വിശ്വാസവഞ്ചനയിലൂടെ വിവാഹം തകർത്ത ഒരു ശുശ്രൂഷകന്റെ സ്ഥിതി, ജീവിതപങ്കാളി ഉപേക്ഷിച്ച ഒരാളുടേതിനോട് തുല്യമല്ല. “നിന്ദാക്ഷേപമില്ലാത്തവൻ” എന്ന ബൈബിൾ ആവശ്യകത ഈ വിഷയങ്ങളെ സത്യസന്ധമായി വിലയിരുത്താൻ സഭയെ നിർബന്ധിക്കുന്നു.

എന്നിരുന്നാലും, ഒരു കാര്യത്തിൽ വ്യക്തമായ വ്യത്യാസമുണ്ട്: വിവാഹമോചനത്തിനുശേഷമോ വിധവാവസ്ഥയ്ക്കുശേഷമോ പുനർവിവാഹം ചെയ്യാതെ തുടരുന്നതും രണ്ടാമതൊരു വിവാഹത്തിൽ പ്രവേശിക്കുന്നതും മൂപ്പന്റെ യോഗ്യത പരിഗണിക്കുമ്പോൾ ഒരേ കാര്യമല്ല.

5. രണ്ടാം വിവാഹവും മൂപ്പന്റെ സ്ഥാനവും

ഈ ലേഖനം മുന്നോട്ടുവയ്ക്കുന്ന നിലപാട് വ്യക്തമായി പറയാം: വിവാഹമോചനം അനുഭവിച്ചോ വിധവനായോ ഒരു പാസ്റ്റർ പുനർവിവാഹം ചെയ്യാതെ തുടരുന്നുവെങ്കിൽ, മറ്റു യോഗ്യതകൾ പാലിക്കുന്നിടത്തോളം ക്രിസ്തുവിനെ സേവിക്കുന്നതിൽ തുടരാം. എന്നാൽ പിന്നീട് അവൻ രണ്ടാം വിവാഹത്തിൽ പ്രവേശിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, “ഒരു ഭാര്യയുടെ ഭർത്താവ്” എന്ന അപ്പസ്തോലിക യോഗ്യതയുടെ കർശനമായ വ്യാഖ്യാനപ്രകാരം അവൻ മൂപ്പൻ അല്ലെങ്കിൽ പാസ്റ്റർ എന്ന സ്ഥാനത്ത് നിന്ന് പിന്മാറേണ്ടതാണ്.

ഇവിടെ ഒരു പ്രധാന വിശദീകരണം ആവശ്യമാണ്. എല്ലാ രണ്ടാം വിവാഹങ്ങളും പാപമാണെന്ന് ഈ നിലപാട് പറയുന്നില്ല. വിധവയ്ക്കോ വിധവനായ പുരുഷനോ “കർത്താവിൽ” വീണ്ടും വിവാഹം ചെയ്യാൻ തിരുവെഴുത്ത് വ്യക്തമായി സ്വാതന്ത്ര്യം നൽകുന്നു (1 കൊരി. 7:39). അതിനാൽ പുനർവിവാഹം ചെയ്ത വിശ്വാസി അനിവാര്യമായി വ്യഭിചാരത്തിലോ പാപത്തിലോ വീണുവെന്ന് പറയാനാവില്ല.

മറിച്ച്, ഈ വാദം വിവാഹത്തിനുള്ള അനുവാദവും സഭയിലെ ഔദ്യോഗിക യോഗ്യതയും രണ്ടു വ്യത്യസ്ത വിഭാഗങ്ങളാണെന്നതിലാണ് അധിഷ്ഠിതമായിരിക്കുന്നത്. ഒരു വിശ്വാസിക്ക് ഒരു വിവാഹത്തിൽ പ്രവേശിക്കാൻ അനുവാദമുണ്ടാകാം; അതേസമയം, ഒരു പ്രത്യേക സഭാ സ്ഥാനത്തേക്ക് അവൻ യോഗ്യനല്ലായിരിക്കാം.

അതിനാൽ ഈ നിഗമനം “പുനർവിവാഹം ചെയ്തവൻ ഇനി ക്രിസ്ത്യാനിയല്ല” എന്നല്ല. അതുപോലെ “പുനർവിവാഹം ചെയ്തവന് ഇനി ക്രിസ്തുവിനെ സേവിക്കാനാവില്ല” എന്നുമല്ല. മറിച്ച്, പുനർവിവാഹം ചെയ്ത ഒരാൾക്ക് വിശ്വസ്തനായ ക്രിസ്ത്യാനിയായും ക്രിസ്തുവിന്റെ സജീവ ശുശ്രൂഷകനായും തുടരാം; എന്നാൽ മൂപ്പൻ അല്ലെങ്കിൽ പാസ്റ്റർ എന്ന പ്രത്യേക ഔദ്യോഗിക സ്ഥാനത്ത് തുടരരുത് എന്നതാണ്.

6. പുനഃസ്ഥാപനം, കൃപ, സഭയിലെ ഔദ്യോഗിക സ്ഥാനം

ഈ നിലപാടിന്റെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട പ്രായോഗിക പ്രത്യാഘാതങ്ങളിൽ ഒന്ന് ക്രിസ്തീയ കൂട്ടായ്മയിലേക്കുള്ള പുനഃസ്ഥാപനവും സഭയിലെ ഔദ്യോഗിക സ്ഥാനത്തിലേക്കുള്ള പുനർനിയമനവും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസമാണ്. സുവിശേഷം ക്ഷമയുടെയും ദൈവത്തോടുള്ള പുനഃസമാധാനത്തിന്റെയും സന്ദേശമാണ്. മാനസാന്തരപ്പെടുന്ന ഒരു വിശ്വാസിയെ അവന്റെ പഴയ പരാജയത്തിൽ എന്നേക്കുമായി ബന്ധിച്ചുവെക്കരുത്. വീണുപോയ ഒരാൾക്ക് ഇനി ദൈവത്തിന് ഉപയോഗപ്പെടാൻ കഴിയില്ലെന്ന് സഭ പറയുകയും അരുത്. 

അതേസമയം, ക്ഷമിക്കപ്പെട്ടുവെന്നത് മുമ്പുണ്ടായിരുന്ന എല്ലാ ഉത്തരവാദിത്വങ്ങളും സ്വതവേ തിരിച്ചുകിട്ടുന്നു എന്നല്ല. അതിനാൽ കൂട്ടായ്മയിലേക്കുള്ള പുനഃസ്ഥാപനവും സ്ഥാനത്തിലേക്കുള്ള പുനഃനിയമനവും തമ്മിൽ സഭ വ്യത്യാസം കാണണം.

ഇത് രണ്ടു വിരുദ്ധമായ തെറ്റുകളിൽ നിന്ന് സഭയെ സംരക്ഷിക്കുന്നു. നിയമവാദം, വിവാഹപരമായ പരാജയം അനുഭവിച്ച ഒരാൾക്ക് ഇനി ഒരിക്കലും ദൈവത്തിന് ഉപയോഗപ്പെടാനാവില്ലെന്ന് പറയാം. വിലകുറഞ്ഞ കൃപ, ദൈവം ക്ഷമിച്ചാൽ മുമ്പുണ്ടായിരുന്ന എല്ലാ സ്ഥാനങ്ങളും സ്വതവേ തിരിച്ചുനൽകണം എന്ന് വാദിക്കാം. രണ്ടും സമ്പൂർണ്ണമായ ബൈബിൾ നിലപാടല്ല.

അതിനാൽ ഒരു മനുഷ്യന് ക്രിസ്തുവുമായുള്ള കൂട്ടായ്മയിൽ പൂർണ്ണമായി പുനഃസ്ഥാപിക്കപ്പെടുകയും സഭയിൽ അർത്ഥവത്തായ ശുശ്രൂഷ തുടരുകയും ചെയ്യാം; അതേസമയം പാസ്റ്ററൽ മേൽനോട്ടത്തിനുള്ള യോഗ്യത അവനിൽ ഇല്ലാതിരിക്കാം. അവന്റെ ആത്മീയ വരങ്ങൾ ഇല്ലാതാകുന്നില്ല; അവന്റെ അനുഭവം വിലയില്ലാത്തതാകുന്നില്ല; അവന്റെ സാക്ഷ്യം മറ്റുള്ളവരെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കാൻ കഴിയാതാകുന്നില്ല. മാറുന്നത് അവനു ഏൽപ്പിക്കാവുന്ന ഉത്തരവാദിത്വത്തിന്റെ പരിധിയാണ്.

7. പാസ്റ്ററൽ സ്ഥാനത്തിനപ്പുറമുള്ള ക്രിസ്തീയ ശുശ്രൂഷ

ഒരു പാസ്റ്റർ രണ്ടാം വിവാഹത്തിൽ പ്രവേശിച്ചതിനാൽ മൂപ്പന്റെ സ്ഥാനം നഷ്ടപ്പെടുന്നു എന്ന നിഗമനം എല്ലാ ക്രിസ്തീയ ശുശ്രൂഷയിൽ നിന്നും പിന്മാറണം എന്നല്ല. പുതിയ നിയമം ക്രിസ്തുവിന്റെ ശരീരത്തിൽ വ്യത്യസ്ത ആത്മീയ വരങ്ങളും ശുശ്രൂഷാരീതികളും അംഗീകരിക്കുന്നു (റോമ. 12:3–8; 1 കൊരി. 12:4–27; എഫെ. 4:7–16).

അതുകൊണ്ട് പുനർവിവാഹം ചെയ്ത ഒരു വിശ്വാസിക്ക് തിരുവെഴുത്തിന് അനുയോജ്യമായ സാഹചര്യങ്ങളിൽ വചനം പഠിപ്പിക്കാനും, വിശ്വാസികളെ ശിഷ്യരാക്കാനും, യുവവിശ്വാസികളെ പരിശീലിപ്പിക്കാനും, സുവിശേഷീകരണത്തിലും മിഷൻ പ്രവർത്തനങ്ങളിലും പങ്കെടുക്കാനും, ആവശ്യക്കാരെ സേവിക്കാനും, മറ്റു ശുശ്രൂഷകരെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കാനും, സഭയ്ക്കായി പ്രാർത്ഥിക്കാനും, വർഷങ്ങളായുള്ള അനുഭവവും ജ്ഞാനവും ദൈവരാജ്യത്തിനായി ഉപയോഗിക്കാനും കഴിയും. അതുകൊണ്ട് വിഷയം “ശുശ്രൂഷ”യും “ശുശ്രൂഷയില്ലായ്മ”യും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസമല്ല; ക്രിസ്തീയ സേവനവും സഭയിലെ പ്രത്യേക ആത്മീയ മേൽനോട്ട സ്ഥാനവും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസമാണ്.

സഭ പുനർവിവാഹം ചെയ്ത വിശ്വാസിയെ ആത്മീയമായി ഉപയോഗശൂന്യനായി കാണരുത്. മറിച്ച്, അവന്റെ വിശ്വാസവും ആത്മീയ വരങ്ങളും അംഗീകരിച്ചുകൊണ്ട്, തിരുവെഴുത്ത് നിശ്ചയിച്ച പരിധിക്കുള്ളിൽ അവന് ഉത്തരവാദിത്വം നൽകണം.

8. ആത്മീയ നേതൃത്വത്തിന്റെ വിശുദ്ധ ഉത്തരവാദിത്വം

ഈ വിഷയത്തിന്റെ ഗൗരവം സഭയുടെ സ്വഭാവത്തിൽ നിന്നാണ് വരുന്നത്. പൗലൊസ് സഭയെ “ദൈവത്തിന്റെ ഭവനം” എന്നും “ജീവനുള്ള ദൈവത്തിന്റെ സഭ, സത്യത്തിന്റെ തൂണും അടിസ്ഥാനവും” എന്നും വിളിക്കുന്നു (1 തിമോ. 3:15). അതിനാൽ മൂപ്പന്മാർ സഭയുടെ ഉടമകളല്ല; ക്രിസ്തുവിനുള്ളതിനെ പരിപാലിക്കുന്ന കാര്യസ്ഥരാണ്.

പൗലൊസ് ക്രിസ്തീയ ശുശ്രൂഷകരെ “ക്രിസ്തുവിന്റെ ശുശ്രൂഷക്കാരും ദൈവത്തിന്റെ മർമ്മങ്ങളുടെ കാര്യസ്ഥരുമാണ്” എന്ന് വിളിക്കുന്നു (1 കൊരി. 4:1). കാര്യസ്ഥൻ ഏൽപ്പിച്ച ഉത്തരവാദിത്വത്തെ അതിന്റെ ഉടമയോട് കണക്കു പറയേണ്ടവനാണ്.

അതുകൊണ്ട് ഒരു പ്രത്യേക ശുശ്രൂഷകൻ കഴിവുള്ളവനാണെന്നോ ജനപ്രിയനാണെന്നോ സഭ വളർത്തിയെന്നോ സാമ്പത്തികമായി സഹായിക്കുന്നവനാണെന്നോ കാരണം പറഞ്ഞ് സഭയ്ക്ക് നേതൃത്വത്തിന്റെ ബൈബിൾ യോഗ്യതകൾ മാറ്റാൻ കഴിയില്ല. യോഗ്യതകൾ ക്രിസ്തുവിന്റെ സഭയുടേതാണ്; അതിനാൽ അവ ക്രിസ്തുവിന്റെ വചനത്താൽ നിർണയിക്കപ്പെടണം.

സഭയ്ക്ക് ശക്തി നൽകുന്ന പരിശുദ്ധാത്മാവ് അപ്പസ്തോലിക വചനത്തോട് വിരുദ്ധമായി സഭയെ നയിക്കുന്നില്ല. ആത്മീയ വരങ്ങൾ ബൈബിൾപരമായ യോഗ്യതകളെ മറികടക്കുന്നതിനുള്ള കാരണമാകരുത്. കഴിവുള്ള ഒരു പ്രസംഗകൻ പോലും മൂപ്പന്റെ യോഗ്യതകൾ പാലിക്കാതിരിക്കാം; അതുപോലെ ആത്മീയമായി ആദരിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു വിശ്വാസിക്ക് ഔദ്യോഗിക സ്ഥാനമില്ലാതെയും ഫലപ്രദമായി ക്രിസ്തുവിനെ സേവിക്കാം.

അതിനാൽ ബൈബിൾപരമായ നേതൃത്വ മാനദണ്ഡങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കുന്നത് വിവാഹപരമായ നഷ്ടം അനുഭവിച്ച ശുശ്രൂഷകനോടുള്ള ക്രൂരതയല്ല; ക്രിസ്തു തന്റെ സഭയെ ഏൽപ്പിച്ച വിശുദ്ധ ഉത്തരവാദിത്വത്തോടുള്ള വിശ്വസ്തതയാണ്.

ഉപസംഹാരം

വിവാഹമോചനം നേടിയ ശേഷം പുനർവിവാഹം ചെയ്ത ഒരു പാസ്റ്റർക്ക് മൂപ്പനായി സേവിക്കാമോ എന്ന ചോദ്യത്തിന് ഉത്തരം നൽകുമ്പോൾ, സഭ ദൈവത്തിന്റെ കൃപ, വിവാഹത്തിന്റെ വിശുദ്ധി, മനുഷ്യന്റെ വീഴ്ച, ആത്മീയ നേതൃത്വത്തിന്റെ ഗൗരവം എന്നീ സത്യങ്ങളെ ഒരുമിച്ച് പിടിച്ചുനിർത്തണം.

വിവാഹം സൃഷ്ടിയിൽ ദൈവത്താൽ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ട ആജീവനാന്ത ഉടമ്പടിയാണ് (ഉല്പ. 2:24; മത്താ. 19:4–6). വിവാഹമോചനം ദൈവത്തിന്റെ ആദിമ ഉദ്ദേശ്യമല്ലെങ്കിലും, വീണുപോയ ലോകത്തിലെ വിവാഹബന്ധത്തിന്റെ തകർച്ചയെ തിരുവെഴുത്ത് അംഗീകരിക്കുകയും ലൈംഗിക അധാർമികതയും ഉപേക്ഷിക്കലും പോലുള്ള സാഹചര്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് പഠിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു (മത്താ. 19:8–9; 1 കൊരി. 7:12–15). അതുപോലെ, ജീവിതപങ്കാളിയുടെ മരണശേഷം പുനർവിവാഹം ചെയ്യുന്നതിന്റെ നിയമസാധുതയും തിരുവെഴുത്ത് വ്യക്തമായി അംഗീകരിക്കുന്നു (റോമ. 7:2–3; 1 കൊരി. 7:39).

അതുകൊണ്ട് ഒരു പാസ്റ്റർ വിധവനായതുകൊണ്ട് മാത്രം അവൻ ധാർമികമായി അയോഗ്യനാകുന്നില്ല. അതുപോലെ, ഒരു പാസ്റ്റർ വിവാഹമോചനം അനുഭവിച്ചതുകൊണ്ട് മാത്രം അവൻ ക്രിസ്തുവിന് ഉപയോഗശൂന്യനായി മാറുന്നില്ല. അവന്റെ സാഹചര്യങ്ങളും ഉത്തരവാദിത്വവും നിലവിലെ സ്വഭാവവും ബൈബിൾ വെളിച്ചത്തിൽ പരിശോധിക്കണം.

എന്നാൽ നിർണായകമായ വിഷയം സഭയിലെ ഔദ്യോഗിക ആത്മീയ നേതൃത്വത്തിനുള്ള യോഗ്യതയാണ്. പൗലൊസ് മേൽവിചാരകൻ “നിന്ദാക്ഷേപമില്ലാത്തവനും” “ഒരു ഭാര്യയുടെ ഭർത്താവും” ആയിരിക്കണമെന്ന് ആവശ്യപ്പെടുന്നു (1 തിമോ. 3:2; തീത്തൊ. 1:6–7). കൂടാതെ അവൻ സ്വന്തം കുടുംബത്തെ നന്നായി ഭരിക്കുകയും ദൈവജനത്തിന് മാതൃകയായിരിക്കുകയും വേണം. അതിനാൽ പാസ്റ്ററൽ ശുശ്രൂഷ വെറും ആത്മീയ വരത്തിന്റെ വിപുലീകരണമല്ല; പ്രത്യേക സ്വഭാവയോഗ്യത ആവശ്യപ്പെടുന്ന വിശുദ്ധ കാര്യസ്ഥതയാണ്.

അതുകൊണ്ട് ഈ ലേഖനം മുന്നോട്ടുവയ്ക്കുന്ന കർശനമായ നിലപാട് ഇതാണ്: വിവാഹമോചനം അനുഭവിച്ചോ വിധവനായോ ഒരു പാസ്റ്റർ പുനർവിവാഹം ചെയ്യാതെ തുടരുന്നുവെങ്കിൽ, മറ്റു ബൈബിൾപരമായ യോഗ്യതകൾ പാലിക്കുന്നിടത്തോളം ക്രിസ്തീയ ശുശ്രൂഷയിൽ തുടരാം. എന്നാൽ അവൻ രണ്ടാം വിവാഹത്തിൽ പ്രവേശിച്ചാൽ, ആ രണ്ടാം വിവാഹം തന്നെ പാപമാണെന്ന് നിർബന്ധമായും വിധിക്കാതെ, “ഒരു ഭാര്യയുടെ ഭർത്താവ്” എന്ന അപ്പസ്തോലിക യോഗ്യതയുടെ കർശനമായ വ്യാഖ്യാനപ്രകാരം മൂപ്പൻ അല്ലെങ്കിൽ പാസ്റ്റർ എന്ന ഔദ്യോഗിക സ്ഥാനത്തിൽ നിന്ന് പിന്മാറേണ്ടതാണ്.

പുനർവിവാഹം ചെയ്തതുകൊണ്ട് ആ വ്യക്തി ക്രിസ്ത്യാനിയല്ലാതാകുന്നില്ല. അവൻ ക്രിസ്തുവിലുള്ള സഹോദരനായി തുടരുന്നു; ദൈവരാജ്യത്തിനായി ഉപയോഗിക്കപ്പെടാനും കഴിയും. എന്നാൽ ഈ നിലപാടനുസരിച്ച് അവൻ മൂപ്പൻ അല്ലെങ്കിൽ പാസ്റ്റർ എന്ന ഔദ്യോഗിക സ്ഥാനത്ത് തുടരരുത്.

അതിനാൽ അടിസ്ഥാനപരമായ വ്യത്യാസം ഇതാണ്: രക്ഷയും സ്ഥാനവും ഒന്നല്ല; ക്ഷമയും സ്ഥാനത്തേക്കുള്ള പുനർയോഗ്യതയും ഒന്നല്ല; ക്രിസ്തീയ ശുശ്രൂഷയും പാസ്റ്ററൽ മേൽനോട്ടവും ഒന്നല്ല. ഒരാൾക്ക് ഒരു ഔദ്യോഗിക സ്ഥാനം നഷ്ടപ്പെടുമ്പോഴും ക്രിസ്തുവിനെ നഷ്ടപ്പെടേണ്ടതില്ല; അവന്റെ ആത്മീയ വരങ്ങൾ നഷ്ടപ്പെടേണ്ടതില്ല; ദൈവരാജ്യത്തിലെ അവന്റെ ഉപയോഗ്യത അവസാനിക്കേണ്ടതുമില്ല.

അതിനാൽ സഭ ഒരേസമയം രണ്ടു കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യണം: വിശ്വാസിയോട് യഥാർത്ഥ കരുണ കാണിക്കുകയും ആത്മീയ നേതൃത്വത്തിന്റെ ബൈബിൾ മാനദണ്ഡങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കുകയും വേണം. ദൈവത്തിന്റെ കൃപയെ അംഗീകരിക്കുമ്പോഴും ദൈവത്തിന്റെ ക്രമത്തെ ദുർബലപ്പെടുത്തരുത്. സഭയുടെ നേതാക്കൾ സഭയുടെ ഉടമകളല്ല; ക്രിസ്തുവിന്റെ ആടുകളുടെ കാര്യസ്ഥരാണ്. അതിനാൽ അവരുടെ യോഗ്യത ക്രിസ്തുവിന്റെ വചനത്താൽ നിർണയിക്കപ്പെടണം.

ദൈവത്തിന്റെ കൃപ വിശ്വാസിയുടെ ക്രിസ്തുവിലുള്ള നില നിർണയിക്കുന്നു; ദൈവത്തിന്റെ വചനം സഭയിലെ ഔദ്യോഗിക സ്ഥാനത്തിനുള്ള യോഗ്യത നിർണയിക്കുന്നു. അതിനാൽ ഒരാൾക്ക് ക്രിസ്തുവിന്റെ വിശ്വസ്തനായ ദാസനായി തുടരാനും സഭയുടെ സ്നേഹത്തിലും കൂട്ടായ്മയിലും നിലനിൽക്കാനും ദൈവരാജ്യത്തിൽ ഫലപ്രദമായി സേവിക്കാനും കഴിയുമ്പോഴും, മൂപ്പനായി ക്രിസ്തുവിന്റെ സഭയെ മേയിക്കുന്നതിനുള്ള യോഗ്യത അവനിൽ ഇനി ഉണ്ടായിരിക്കണമെന്നില്ല.

ഇത്തരം ഒരു നിലപാടിന്റെ ലക്ഷ്യം പരാജയപ്പെട്ട ശുശ്രൂഷകനെ ഉപേക്ഷിക്കുകയല്ല; മറിച്ച് വിശ്വാസിയുടെ മൂല്യവും സഭയിലെ വിശുദ്ധ നേതൃത്വത്തിന്റെ മഹത്വവും ഒരുപോലെ സംരക്ഷിക്കുകയാണ്. സഭ വിശ്വാസിയെ സ്വീകരിക്കുന്നതിലൂടെ കൃപയെ മാനിക്കുന്നു; ഔദ്യോഗിക സ്ഥാനത്തിന്റെ വിശുദ്ധി കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്നതിലൂടെ വിശുദ്ധിയെ മാനിക്കുന്നു; രണ്ടിനെയും ക്രിസ്തുവിന്റെ വചനത്തിന് കീഴ്പ്പെടുത്തുന്നതിലൂടെ ക്രിസ്തുവിനെ മാനിക്കുന്നു.