“യേശു ക്രിസ്തു എന്ന് വിളിക്കപ്പെട്ടവൻ”: ക്രിസ്തീയേതര റോമൻ ചരിത്രസ്രോതസ്സുകളിൽ യേശു

“യേശു ക്രിസ്തു എന്ന് വിളിക്കപ്പെട്ടവൻ”: ക്രിസ്തീയേതര റോമൻ ചരിത്രസ്രോതസ്സുകളിൽ യേശു

ആമുഖം

യേശുവിന്റെ ചരിത്രപരമായ പഠനത്തിന് പ്രധാനമായും ഉപയോഗിക്കുന്ന സ്രോതസ്സുകൾ ക്രിസ്തീയ എഴുത്തുകളാണ്. പ്രത്യേകിച്ച് നാല് സുവിശേഷങ്ങൾ, അപ്പൊസ്തലന്മാരുടെ പ്രവൃത്തികൾ, പൗലോസിന്റെ ലേഖനങ്ങൾ, മറ്റ് പുതിയ നിയമഗ്രന്ഥങ്ങൾ എന്നിവ യേശുവിന്റെ ശുശ്രൂഷ, ഉപദേശങ്ങൾ, മരണം, പുനരുത്ഥാനം, ആദ്യകാല സഭയുടെ വളർച്ച എന്നിവയെക്കുറിച്ച് വിശദമായ വിവരങ്ങൾ നൽകുന്നു. എന്നാൽ യേശുവിനെക്കുറിച്ചുള്ള ചരിത്രപഠനം ക്രിസ്തീയ സാഹിത്യത്തിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നില്ല. റോമൻ ലോകത്തിലെ ചില ക്രിസ്തീയേതര എഴുത്തുകാർ Christus എന്ന പേരിനെയും ക്രിസ്ത്യാനികളെയും ആദ്യകാല ക്രിസ്തീയ പ്രസ്ഥാനവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ചില സംഭവങ്ങളെയും പരാമർശിക്കുന്നുണ്ട്.

ഈ പരാമർശങ്ങൾ വളരെ കുറവാണ്. ചിലപ്പോൾ അവ വളരെ ചുരുക്കവുമാണ്. എന്നിരുന്നാലും അവയ്ക്ക് ചരിത്രപരമായ പ്രാധാന്യമുണ്ട്. കാരണം, യേശുവിനെയും ആദ്യകാല ക്രിസ്തീയ പ്രസ്ഥാനത്തെയും റോമൻ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയ, സാമൂഹിക, മതപരമായ സാഹചര്യത്തിൽ കാണാൻ അവ സഹായിക്കുന്നു.

ഇവിടെ പ്രധാനമായി പരിഗണിക്കേണ്ട റോമൻ എഴുത്തുകാർ ടാസിറ്റസ് (Tacitus), സ്യൂട്ടോണിയസ് (Suetonius), പ്ലിനി ദി യംഗർ (Pliny the Younger) എന്നിവരാണ്. ഇവരുടെ വിവരങ്ങളുടെ സ്വഭാവവും ചരിത്രപരമായ മൂല്യവും ഒരുപോലെയല്ല. ടാസിറ്റസ് യേശുവിനെക്കുറിച്ച് ഏറ്റവും നേരിട്ടുള്ള റോമൻ പരാമർശം നൽകുന്നു. Christus എന്ന വ്യക്തിയാണ് ക്രിസ്ത്യാനികൾ എന്ന പേരിന്റെ ഉറവിടമെന്നും, തിബെര്യോസിന്റെ ഭരണകാലത്ത് പൊന്തിയോസ് പീലാത്തോസിന്റെ കീഴിൽ അദ്ദേഹം മരണശിക്ഷ അനുഭവിച്ചെന്നും ടാസിറ്റസ് പറയുന്നു. സ്യൂട്ടോണിയസ് റോമിലെ ക്രിസ്ത്യാനികളുടെ സാന്നിധ്യത്തെയും അവരുടെ ശിക്ഷയെയും കുറിച്ച് വിവരിക്കുന്നു. എന്നാൽ അദ്ദേഹം പറയുന്ന “Chrestus” എന്ന പരാമർശം വ്യക്തമായി യേശുവിനെ സൂചിപ്പിക്കുന്നതാണോ എന്നത് സംശയകരമാണ്. പ്ലിനി ദി യംഗർ രണ്ടാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ ആരംഭത്തിൽ ക്രിസ്ത്യാനികൾ എങ്ങനെ ആരാധിക്കുകയും ജീവിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു എന്നതിനെക്കുറിച്ച് വിലപ്പെട്ട വിവരങ്ങൾ നൽകുന്നു.

അതുകൊണ്ട് ഈ സ്രോതസ്സുകളെ ഉപയോഗിക്കുന്നതിന്റെ ലക്ഷ്യം പുതിയ നിയമത്തെ മാറ്റിനിർത്തി യേശുവിന്റെ ഒരു പുതിയ ജീവചരിത്രം നിർമ്മിക്കുക എന്നതല്ല. മറിച്ച്, ഈ ക്രിസ്തീയേതര സ്രോതസ്സുകൾ യഥാർത്ഥത്തിൽ എന്താണ് പറയുന്നത്, അവയിൽ എത്രത്തോളം ഉറപ്പുള്ള ചരിത്രവിവരങ്ങളുണ്ട്, പുതിയ നിയമത്തിൽ രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്ന ചരിത്രസാഹചര്യങ്ങളുമായി അവ എങ്ങനെ ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു എന്നിവ പരിശോധിക്കുകയാണ് ലക്ഷ്യം.

1. ടാസിറ്റസും ചരിത്രത്തിലെ യേശുവും

യേശുവിനെക്കുറിച്ചുള്ള ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട റോമൻ പരാമർശം ചരിത്രകാരനായ ടാസിറ്റസിന്റെ Annals എന്ന കൃതിയിലാണ് കാണുന്നത്. ഒന്നാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ അവസാനത്തിലും രണ്ടാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ ആരംഭത്തിലും ജീവിച്ചിരുന്ന ടാസിറ്റസ് റോമൻ സാമ്രാജ്യത്തിലെ പ്രധാന ചരിത്രകാരന്മാരിൽ ഒരാളായിരുന്നു.

ക്രി.വ. 64-ൽ റോമിൽ ഉണ്ടായ വലിയ തീപിടിത്തത്തെക്കുറിച്ച് എഴുതുമ്പോഴാണ് ടാസിറ്റസ് ക്രിസ്ത്യാനികളെ പരാമർശിക്കുന്നത്. തീപിടിത്തത്തിന് ഉത്തരവാദി നീറോ തന്നെയാണെന്ന ആരോപണത്തിൽ നിന്ന് ശ്രദ്ധ തിരിക്കാൻ നീറോ ക്രിസ്ത്യാനികളെ കുറ്റപ്പെടുത്തി എന്നാണ് ടാസിറ്റസ് പറയുന്നത്. ക്രിസ്ത്യാനികൾ എന്ന പേര് എവിടെ നിന്നാണ് വന്നതെന്ന് വിശദീകരിക്കുമ്പോൾ അദ്ദേഹം പറയുന്നു: “Christus” എന്ന വ്യക്തിയിൽ നിന്നാണ് ക്രിസ്ത്യാനികൾ എന്ന പേര് വന്നത്; തിബെര്യോസ് ചക്രവർത്തിയുടെ കാലത്ത് പൊന്തിയോസ് പീലാത്തോസിന്റെ ഉത്തരവിൽ അദ്ദേഹം മരണശിക്ഷ അനുഭവിച്ചു.

ഈ പ്രസ്താവനയ്ക്ക് വലിയ ചരിത്രപ്രാധാന്യമുണ്ട്. ടാസിറ്റസ് Christus എന്ന വ്യക്തിയെ ക്രിസ്തീയ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ഉറവിടമായി കാണുന്നു. അദ്ദേഹത്തെ തിബെര്യോസിന്റെ ഭരണകാലത്താണ് ജീവിച്ചിരുന്നതായി സ്ഥാപിക്കുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ മരണവുമായി പൊന്തിയോസ് പീലാത്തോസിനെ ബന്ധിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

ഇവ പുതിയ നിയമത്തിലെ അടിസ്ഥാന ചരിത്രരേഖയുമായി വളരെ അടുത്ത് പൊരുത്തപ്പെടുന്നു. മത്തായി 27, മർക്കോസ് 15, ലൂക്കോസ് 23, യോഹന്നാൻ 18–19 എന്നീ അധ്യായങ്ങളിൽ യേശുവിന്റെ വിചാരണയിലും ക്രൂശീകരണത്തിലും പൊന്തിയോസ് പീലാത്തോസിന് പ്രധാന പങ്കുണ്ടെന്ന് കാണാം. ലൂക്കോസ് 3:1-ൽ യേശുവിന്റെ കാലഘട്ടത്തെ തിബെര്യോസ് ചക്രവർത്തിയുടെ ഭരണകാലവുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

അതുകൊണ്ട് ടാസിറ്റസിന്റെ സാക്ഷ്യം സുവിശേഷങ്ങളുടെ മുഴുവൻ കഥയും സ്ഥിരീകരിക്കുന്നില്ലെങ്കിലും, ഒരു പ്രധാന ചരിത്രവസ്തുതയ്ക്ക് പുറത്തുനിന്നുള്ള സാക്ഷ്യം നൽകുന്നു: യേശു എന്നു തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്ന ക്രിസ്തു തിബെര്യോസിന്റെ ഭരണകാലത്ത് പൊന്തിയോസ് പീലാത്തോസിന്റെ കീഴിൽ മരണശിക്ഷ അനുഭവിച്ചു.

ഇത് ആദ്യകാല ക്രിസ്തീയ പ്രസംഗത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിലും പ്രധാനമാണ്. പൗലോസ് “ക്രിസ്തു ക്രൂശിക്കപ്പെട്ടവൻ” എന്ന സന്ദേശത്തെ തന്റെ പ്രസംഗത്തിന്റെ കേന്ദ്രമായി അവതരിപ്പിക്കുന്നു (1 കൊരിന്ത്യർ 1:23). 1 കൊരിന്ത്യർ 15:3–4-ൽ ക്രിസ്തു മരിച്ചു, അടക്കപ്പെട്ടു, തിരുവെഴുത്തുകൾക്കനുസരിച്ച് മൂന്നാം ദിവസം ഉയിർത്തെഴുന്നേറ്റു എന്ന അപ്പൊസ്തലിക പാരമ്പര്യം പൗലോസ് ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു. ടാസിറ്റസ് പുനരുത്ഥാനത്തെക്കുറിച്ച് ഒന്നും പറയുന്നില്ല. എന്നാൽ ക്രിസ്തുവിന്റെ ക്രൂശുമരണത്തിന്റെ ചരിത്രപരമായ പശ്ചാത്തലവുമായി അദ്ദേഹത്തിന്റെ പരാമർശം നേരിട്ട് ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

2. ടാസിറ്റസും ക്രിസ്തീയ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ വളർച്ചയും

ക്രിസ്ത്യാനികൾ എന്ന പ്രസ്ഥാനം യെഹൂദ്യയിൽ നിന്നാണ് ആരംഭിച്ചതെന്നും പിന്നീട് റോമിലെത്തിയെന്നും ടാസിറ്റസ് സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ഇത് അപ്പൊസ്തലന്മാരുടെ പ്രവൃത്തികളിൽ കാണുന്ന ചരിത്രപരമായ വികാസവുമായി പൊതുവേ പൊരുത്തപ്പെടുന്നു.

അപ്പൊസ്തലന്മാരുടെ പ്രവൃത്തികൾ 1–2 അധ്യായങ്ങളിൽ യെരൂശലേമിലാണ് ക്രിസ്തീയ സമൂഹത്തിന്റെ ആരംഭം കാണുന്നത്. തുടർന്ന് യെഹൂദ്യ, ശമര്യ, പിന്നെ മറ്റു പ്രദേശങ്ങൾ എന്നിവിടങ്ങളിലേക്ക് സുവിശേഷം വ്യാപിക്കുന്നു (പ്രവൃത്തികൾ 8:1–4; 13–28).

പൗലോസിന്റെ ലേഖനങ്ങളും ഈ വ്യാപനത്തിന് തെളിവാണ്. റോമർ എഴുതുമ്പോൾ റോമിൽ ഇതിനകം ഒരു ക്രിസ്തീയ സമൂഹം ഉണ്ടായിരുന്നു (റോമർ 1:7). പിന്നീട് അപ്പൊസ്തലന്മാരുടെ പ്രവൃത്തികളുടെ അവസാനത്തിൽ പൗലോസ് റോമിൽ എത്തിയതായി കാണുന്നു. അവിടെ അദ്ദേഹം ദൈവരാജ്യത്തെക്കുറിച്ചും യേശുക്രിസ്തുവിനെക്കുറിച്ചും പ്രസംഗിച്ചു (പ്രവൃത്തികൾ 28:16–31).

അതിനാൽ യെഹൂദ്യയിൽ ആരംഭിച്ച് റോമിലെത്തിയ ക്രിസ്തീയ പ്രസ്ഥാനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ടാസിറ്റസിന്റെ പരാമർശം പുതിയ നിയമത്തിൽ കാണുന്ന ക്രിസ്തീയ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ വ്യാപനവുമായി ചരിത്രപരമായി പൊരുത്തപ്പെടുന്നു.

3. യേശുവിന്റെ ക്രൂശുമരണത്തിന്റെ റോമൻ പശ്ചാത്തലം

യേശുവിന്റെ മരണം റോമൻ രാഷ്ട്രീയ അധികാരത്തിൽ നിന്ന് വേറിട്ടുനിൽക്കുന്ന ഒരു സംഭവമായി സുവിശേഷങ്ങൾ അവതരിപ്പിക്കുന്നില്ല. യേശുവിന്റെ മരണത്തിൽ യെഹൂദ നേതാക്കൾക്ക് പങ്കുണ്ടെങ്കിലും, അന്തിമ ശിക്ഷ നടപ്പാക്കുന്നത് റോമൻ ഭരണകൂടമാണ്. അതിന്റെ കേന്ദ്രത്തിൽ പൊന്തിയോസ് പീലാത്തോസ് നിൽക്കുന്നു.

ക്രൂശീകരണം റോമൻ ഭരണകൂടവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരുന്ന ഒരു മരണശിക്ഷയായിരുന്നു. അതിനാൽ യേശുവിന്റെ ക്രൂശീകരണത്തെ ഒന്നാം നൂറ്റാണ്ടിലെ യെഹൂദ്യയുടെ രാഷ്ട്രീയ സാഹചര്യത്തിൽ കാണേണ്ടതുണ്ട്.

ടാസിറ്റസും യേശുവിന്റെ മരണത്തെ പൊന്തിയോസ് പീലാത്തോസുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുന്നു. അതിനാൽ പുതിയ നിയമവും റോമൻ ചരിത്രസ്രോതസ്സും യേശുവിന്റെ മരണത്തെ ഒരേ റോമൻ രാഷ്ട്രീയ പശ്ചാത്തലത്തിൽ സ്ഥാപിക്കുന്നു.

ഇവിടെ പുരാവസ്തു തെളിവും ശ്രദ്ധേയമാണ്. കൈസര്യയിൽ കണ്ടെത്തിയ പീലാത്തോസ് ശിലാലിഖിതം (Pilate Stone) പൊന്തിയോസ് പീലാത്തോസ് യെഹൂദ്യയിലെ റോമൻ ഭരണാധികാരിയായിരുന്നുവെന്ന് സ്ഥിരീകരിക്കുന്നു. ആ ശിലാലിഖിതത്തിൽ യേശുവിനെക്കുറിച്ച് ഒന്നും പറയുന്നില്ല. എന്നാൽ സുവിശേഷങ്ങളിലും ടാസിറ്റസിലും കാണുന്ന പീലാത്തോസിന്റെ ചരിത്രപരമായ സ്ഥാനത്തെ ഇത് സ്ഥിരീകരിക്കുന്നു.

4. സ്യൂട്ടോണിയസും റോമിലെ ക്രിസ്ത്യാനികളും

മറ്റൊരു റോമൻ ചരിത്രകാരനായ സ്യൂട്ടോണിയസ് ക്രിസ്ത്യാനികളെക്കുറിച്ച് ചില വിവരങ്ങൾ നൽകുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ Lives of the Twelve Caesars എന്ന കൃതിയിൽ ക്ലൗദ്യോസിന്റെയും നീറോയുടെയും ഭരണകാലത്തെ സംഭവങ്ങൾ വിവരിക്കുമ്പോഴാണ് ക്രിസ്ത്യാനികളെ പരാമർശിക്കുന്നത്.

ക്ലൗദ്യോസിന്റെ കാലത്തെക്കുറിച്ച് സ്യൂട്ടോണിയസ് എഴുതുന്നത്, “Chrestus” എന്ന ഒരാളുടെ പ്രേരണയിൽ യെഹൂദന്മാർ നിരന്തരം കലഹിച്ചതിനാൽ ക്ലൗദ്യോസ് അവരെ റോമിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കി എന്നാണ്.

“Chrestus” എന്ന പേര് “Christus” എന്ന പേരിനോട് സാമ്യമുള്ളതാണ്. അതുകൊണ്ട് ചിലർ ഇത് യേശുവിനെ സൂചിപ്പിക്കുന്നതായിരിക്കാം എന്ന് കരുതുന്നു. എന്നാൽ ഇതിൽ ഉറപ്പില്ല.

പ്രധാനമായ പ്രശ്നം, സ്യൂട്ടോണിയസ് Chrestus റോമിൽ നേരിട്ട് ഉണ്ടായിരുന്ന ഒരാളെന്ന രീതിയിലാണ് എഴുതുന്നത് എന്നതാണ്. യേശു റോമിൽ ഉണ്ടായിരുന്നുവെന്ന് തെളിയിക്കുന്ന ചരിത്രതെളിവില്ല. അതിനാൽ ഈ പരാമർശത്തെ യേശുവിനെക്കുറിച്ചുള്ള ഉറപ്പായ തെളിവായി കാണുന്നത് ശരിയല്ല.

എങ്കിലും സ്യൂട്ടോണിയസ് പറയുന്ന ക്ലൗദ്യോസിന്റെ കാലത്തെ യെഹൂദന്മാരുടെ റോമിൽ നിന്നുള്ള പുറത്താക്കൽ പുതിയ നിയമത്തിലെ ഒരു സംഭവവുമായി താരതമ്യം ചെയ്യാവുന്നതാണ്. അപ്പൊസ്തലന്മാരുടെ പ്രവൃത്തികൾ 18:2-ൽ അക്വിലാവും പ്രിസ്കില്ലയും ക്ലൗദ്യോസ് യെഹൂദന്മാരെ റോമിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കാൻ ഉത്തരവിട്ടതിനെ തുടർന്ന് ഇറ്റലിയിൽ നിന്ന് കൊരിന്തിൽ എത്തിയതായി ലൂക്കോസ് രേഖപ്പെടുത്തുന്നു.

രണ്ട് എഴുത്തുകാരുടെയും ലക്ഷ്യങ്ങൾ വ്യത്യസ്തമാണ്. അതിനാൽ ഇവ തമ്മിലുള്ള കൃത്യമായ ബന്ധം തെളിയിക്കാൻ കഴിയില്ല. എന്നാൽ ക്ലൗദ്യോസിന്റെ ഭരണകാലത്ത് റോമിലെ യെഹൂദ സമൂഹവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ഒരു പ്രധാന രാഷ്ട്രീയ സംഭവമുണ്ടായിരുന്നുവെന്നതിന് രണ്ടും ചരിത്രപരമായ സൂചന നൽകുന്നു.

നീറോയുടെ കാലത്തെക്കുറിച്ച് സ്യൂട്ടോണിയസ് ക്രിസ്ത്യാനികളെ വ്യക്തമായി പരാമർശിക്കുന്നു. അവരെ ഒരു പുതിയതും ദോഷകരവുമായ അന്ധവിശ്വാസവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ഒരു വിഭാഗമായി അദ്ദേഹം കാണുന്നു. ഇത് ക്രി.വ. ഒന്നാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ മധ്യത്തോടെ ക്രിസ്ത്യാനികൾ റോമൻ സമൂഹത്തിൽ തിരിച്ചറിയാവുന്ന ഒരു പ്രത്യേക സമൂഹമായി മാറിയിരുന്നുവെന്ന് കാണിക്കുന്നു.

അപ്പൊസ്തലന്മാരുടെ പ്രവൃത്തികളിലും ക്രിസ്ത്യാനികൾക്കെതിരായ എതിർപ്പിന്റെ നിരവധി സംഭവങ്ങൾ കാണാം. സ്തെഫാനോസിന്റെ വധം (പ്രവൃത്തികൾ 7), യെരൂശലേമിലെ സഭയ്ക്കെതിരായ പീഡനം (പ്രവൃത്തികൾ 8), യാക്കോബിന്റെ വധം (പ്രവൃത്തികൾ 12) തുടങ്ങിയ സംഭവങ്ങൾ ഇതിന് ഉദാഹരണങ്ങളാണ്. പൗലോസിന്റെ ലേഖനങ്ങളിലും തടവിനെയും പീഡനത്തെയും കുറിച്ചുള്ള പരാമർശങ്ങൾ കാണാം (ഫിലിപ്പിയർ 1:12–14).

സ്യൂട്ടോണിയസ് ഈ സംഭവങ്ങളെ ഓരോന്നായി സ്ഥിരീകരിക്കുന്നില്ല. എന്നാൽ ക്രിസ്ത്യാനികൾ റോമൻ സമൂഹത്തിൽ ഒരു യാഥാർത്ഥ്യമായ മതസമൂഹമായി ഉണ്ടായിരുന്നുവെന്നും ചില സാഹചര്യങ്ങളിൽ ഭരണകൂടത്തിന്റെ ശിക്ഷ നേരിട്ടിരുന്നുവെന്നും അദ്ദേഹത്തിന്റെ രേഖ വ്യക്തമാക്കുന്നു.

5. പ്ലിനി ദി യംഗറും ക്രിസ്തീയ ആരാധനയും

റോമൻ ഭരണാധികാരിയായ പ്ലിനി ദി യംഗർ ക്രിസ്ത്യാനികളെക്കുറിച്ച് മറ്റൊരു തരത്തിലുള്ള പ്രധാന വിവരമാണ് നൽകുന്നത്. ഏഷ്യാമൈനറിലെ ബിഥീന്യ-പോന്തസ് പ്രദേശത്തിന്റെ ഗവർണറായിരുന്ന പ്ലിനി ഏകദേശം ക്രി.വ. 110-ൽ ചക്രവർത്തിയായ ട്രാജനോട് ക്രിസ്ത്യാനികളെ എങ്ങനെ കൈകാര്യം ചെയ്യണം എന്ന് ചോദിച്ച് കത്ത് എഴുതി.

ക്രിസ്ത്യാനികളാണെന്ന് ആരോപിക്കപ്പെട്ടവരെ താൻ ചോദ്യം ചെയ്തതായി പ്ലിനി പറയുന്നു. ചിലർ തങ്ങൾ ക്രിസ്ത്യാനികളല്ലെന്ന് നിഷേധിച്ചു. മറ്റുചിലർ ക്രിസ്ത്യാനികളാണെന്ന് സമ്മതിച്ചു. അവർ സ്ഥിരമായി പുലർച്ചയ്ക്കുമുമ്പ് ഒരുമിച്ചുകൂടുകയും “ക്രിസ്തുവിനെ ദൈവത്തെപ്പോലെ സ്തുതിച്ച് സ്തോത്രഗീതങ്ങൾ പാടുകയും” ചെയ്തിരുന്നുവെന്ന് പ്ലിനി രേഖപ്പെടുത്തുന്നു.

അവർ മോഷണം, കൊള്ള, വ്യഭിചാരം, വഞ്ചന തുടങ്ങിയ കാര്യങ്ങളിൽ ഏർപ്പെടാതിരിക്കാനുള്ള ഒരു പ്രതിജ്ഞയിലും ബന്ധിതരായിരുന്നുവെന്ന് അദ്ദേഹം പറയുന്നു.

ആദ്യകാല ക്രിസ്തീയ ആരാധനയെക്കുറിച്ച് പ്ലിനിയുടെ രേഖ വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ടതാണ്. യേശുവിന്റെ ഭൗമിക ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് അദ്ദേഹം വിവരിക്കുന്നില്ലെങ്കിലും, ക്രി.വ. രണ്ടാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ തുടക്കത്തിൽ തന്നെ ക്രിസ്ത്യാനികൾ സംഘടിത സമൂഹങ്ങളായി കൂടിവരുകയും ക്രിസ്തുവിനെ ദൈവിക ബഹുമാനത്തോടെ ആരാധിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നുവെന്ന് ഇത് കാണിക്കുന്നു.

ഇത് പുതിയ നിയമത്തിലെ ചില ഭാഗങ്ങളുമായി താരതമ്യം ചെയ്യാം. അപ്പൊസ്തലന്മാരുടെ പ്രവൃത്തികൾ 2:42–47-ൽ ആദ്യകാല വിശ്വാസികൾ ഉപദേശം, കൂട്ടായ്മ, അപ്പം നുറുക്കൽ, പ്രാർത്ഥന എന്നിവയിൽ സ്ഥിരത പുലർത്തിയതായി കാണുന്നു. 1 കൊരിന്ത്യർ 11–14 അധ്യായങ്ങളിൽ സഭ ഒരുമിച്ചുകൂടുമ്പോൾ നടക്കുന്ന ആരാധനയും ക്രമവും പൗലോസ് വിശദീകരിക്കുന്നു.

ക്രിസ്തുവിനെക്കുറിച്ചുള്ള ഉയർന്ന ക്രിസ്തുശാസ്ത്രവും പുതിയ നിയമത്തിൽ കാണാം. ഫിലിപ്പിയർ 2:6–11-ൽ ക്രിസ്തുവിനെ ഉയർന്ന സ്ഥാനത്ത് അവതരിപ്പിക്കുകയും എല്ലാ മുട്ടുകളും കുനിയുകയും എല്ലാ നാവുകളും യേശുക്രിസ്തു കർത്താവാണെന്ന് ഏറ്റുപറയുകയും ചെയ്യുന്നതായി പറയുന്നു. 1 കൊരിന്ത്യർ 8:6-ൽ പൗലോസ് ഏകദൈവവിശ്വാസത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ യേശുക്രിസ്തുവിനെ അവതരിപ്പിക്കുന്നു. യോഹന്നാൻ 1:1-ൽ വചനത്തിന്റെ ദൈവിക സ്വഭാവം പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു. യോഹന്നാൻ 20:28-ൽ തോമസ് ഉയിർത്തെഴുന്നേറ്റ യേശുവിനോട് “എന്റെ കർത്താവും എന്റെ ദൈവവും” എന്ന് പറയുന്നു.

പ്ലിനിയുടെ രേഖ ഈ ദൈവശാസ്ത്ര അവകാശവാദങ്ങളെ തെളിയിക്കുന്നില്ല. എന്നാൽ ഒരു പ്രധാന ചരിത്രവസ്തുത അത് വ്യക്തമാക്കുന്നു: രണ്ടാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ തുടക്കത്തിൽ തന്നെ ക്രിസ്തുവിനെ ദൈവിക ബഹുമാനത്തോടെ ആരാധിക്കുന്നത് ക്രിസ്തീയ സമൂഹത്തിന്റെ സാധാരണ സ്വഭാവമായിരുന്നു.

6. പ്ലിനിയും ക്രിസ്തീയ ജീവിതശൈലിയും

പ്ലിനിയുടെ രേഖയിലെ മറ്റൊരു പ്രധാന ഘടകം ക്രിസ്ത്യാനികളുടെ ധാർമ്മിക ജീവിതമാണ്. ക്രിസ്ത്യാനികൾ മോഷണം, കൊള്ള, വ്യഭിചാരം, വഞ്ചന, വിശ്വാസവഞ്ചന തുടങ്ങിയ കാര്യങ്ങളിൽ നിന്ന് വിട്ടുനിൽക്കാൻ പ്രതിജ്ഞ ചെയ്തിരുന്നതായി അദ്ദേഹം പറയുന്നു.

ഇത് പുതിയ നിയമത്തിലെ ധാർമ്മിക ഉപദേശങ്ങളുമായി പൊതുവേ പൊരുത്തപ്പെടുന്നു. എഫെസ്യർ 4:25–5:5-ൽ കള്ളം, മോഷണം, അശുദ്ധമായ സംസാരങ്ങൾ, ലൈംഗിക അശുദ്ധി തുടങ്ങിയവ ഉപേക്ഷിക്കണമെന്ന് പൗലോസ് പഠിപ്പിക്കുന്നു. റോമർ 13:8–10-ൽ വ്യഭിചാരം, കൊലപാതകം, മോഷണം, മോഹം തുടങ്ങിയവയിൽ നിന്ന് വിട്ടുനിൽക്കുകയും അയൽക്കാരനെ സ്നേഹിക്കുകയും ചെയ്യണമെന്ന് പറയുന്നു.

പ്ലിനി എല്ലാ ക്രിസ്ത്യാനികളും ഈ ആദർശപ്രകാരം ജീവിച്ചിരുന്നുവെന്ന് തെളിയിക്കുന്നില്ല. എന്നാൽ ക്രിസ്തീയ വിശ്വാസം ആരാധനയിലും വിശ്വാസത്തിലും മാത്രം ഒതുങ്ങിയിരുന്നില്ലെന്നും ഒരു പ്രത്യേക ധാർമ്മിക ജീവിതരീതിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരുന്നുവെന്നും അദ്ദേഹത്തിന്റെ രേഖ കാണിക്കുന്നു.

7. യേശുവിൽ നിന്ന് ക്രിസ്തീയ സമൂഹങ്ങളിലേക്ക്

റോമൻ സ്രോതസ്സുകളെയും പുതിയ നിയമത്തെയും ഒരുമിച്ച് വായിക്കുമ്പോൾ ഒരു പൊതുവായ ചരിത്രക്രമം കാണാം.

യേശു ഒന്നാം നൂറ്റാണ്ടിലെ യെഹൂദ-റോമൻ ലോകത്തിന്റെ ഭാഗമായിരുന്നു. സുവിശേഷങ്ങൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശുശ്രൂഷയെ ഗലീലയും യെഹൂദ്യയും ഉൾപ്പെടുന്ന പ്രദേശങ്ങളുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ മരണം പൊന്തിയോസ് പീലാത്തോസിന്റെ ഭരണകാലത്താണ് സംഭവിക്കുന്നത്. തുടർന്ന് ശിഷ്യന്മാർ യേശുവിനെ ഉയിർത്തെഴുന്നേറ്റ ക്രിസ്തുവായി പ്രസംഗിക്കുന്നു.

അപ്പൊസ്തലന്മാരുടെ പ്രവൃത്തികൾ യെരൂശലേമിൽ നിന്ന് ആരംഭിച്ച ഈ പ്രസ്ഥാനം കിഴക്കൻ മദ്ധ്യധരണ്യാ പ്രദേശങ്ങളിലേക്കും ഒടുവിൽ റോമിലേക്കും വ്യാപിച്ചതായി കാണിക്കുന്നു.

പൗലോസിന്റെ ലേഖനങ്ങൾ ഒന്നാം നൂറ്റാണ്ടിൽ തന്നെ കൊരിന്ത്, ഫിലിപ്പി, തെസ്സലൊനിക്ക, എഫെസൊസ്, റോം തുടങ്ങിയ നഗരങ്ങളിൽ ക്രിസ്തീയ സമൂഹങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നുവെന്ന് കാണിക്കുന്നു. രണ്ടാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ തുടക്കത്തിൽ പ്ലിനി ബിഥീന്യയിലെ ക്രിസ്ത്യാനികളെ ഒരു സംഘടിത മതസമൂഹമായി കാണുന്നു. ടാസിറ്റസും സ്യൂട്ടോണിയസും റോമിലെ ക്രിസ്ത്യാനികളുടെ സാന്നിധ്യത്തെക്കുറിച്ച് രേഖപ്പെടുത്തുന്നു.

അതിനാൽ പുതിയ നിയമം അവതരിപ്പിക്കുന്ന ക്രിസ്തീയ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ വളർച്ചയും റോമൻ സ്രോതസ്സുകളിൽ കാണുന്ന ക്രിസ്ത്യാനികളുടെ സാന്നിധ്യവും തമ്മിൽ ഒരു വിശാലമായ ചരിത്രബന്ധം കാണാം.

8. റോമൻ സ്രോതസ്സുകളുടെ പരിമിതികൾ

ചരിത്രപഠനത്തിൽ തെളിവുകളുടെ പരിധി മനസ്സിലാക്കുന്നത് വളരെ പ്രധാനമാണ്. റോമൻ എഴുത്തുകാരിൽ ആരും യേശുവിന്റെ പൂർണ്ണമായ ജീവചരിത്രം നൽകിയിട്ടില്ല.

ടാസിറ്റസ് യേശുവിന്റെ ഉപദേശങ്ങളെയും അത്ഭുതങ്ങളെയും കുറിച്ച് പറയുന്നില്ല. സ്യൂട്ടോണിയസ് യേശുവിന്റെ ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് ഒരു ജീവചരിത്രവും നൽകുന്നില്ല. അദ്ദേഹത്തിന്റെ Chrestus എന്ന പരാമർശം യേശുവിനെക്കുറിച്ചാണെന്ന് ഉറപ്പിച്ച് പറയാനും കഴിയില്ല. പ്ലിനി യേശുവിന്റെ ശുശ്രൂഷ, ക്രൂശീകരണം, അടക്കം, പുനരുത്ഥാനം എന്നിവയെക്കുറിച്ച് പറയുന്നില്ല.

അതിനാൽ ഈ സ്രോതസ്സുകളെ ഉപയോഗിച്ച് പുതിയ നിയമത്തിലെ എല്ലാ അവകാശവാദങ്ങളും സ്വതന്ത്രമായി തെളിയിക്കാൻ കഴിയില്ല.

എന്നാൽ അവയ്ക്ക് സ്വന്തം ചരിത്രപരമായ പ്രാധാന്യമുണ്ട്. അവ ചില അടിസ്ഥാന വസ്തുതകൾക്ക് പുറത്തുനിന്നുള്ള സാക്ഷ്യം നൽകുന്നു: ക്രിസ്തു എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെട്ടിരുന്ന ഒരു വ്യക്തി ക്രിസ്തീയ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ഉറവിടമായിരുന്നു; അദ്ദേഹം യെഹൂദ്യയുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരുന്നു; തിബെര്യോസിന്റെ കാലത്ത് പൊന്തിയോസ് പീലാത്തോസിന്റെ കീഴിൽ മരണശിക്ഷ അനുഭവിച്ചു; ക്രിസ്തീയ പ്രസ്ഥാനം പിന്നീട് റോമൻ ലോകത്തിലേക്ക് വ്യാപിച്ചു; ക്രിസ്ത്യാനികൾ ക്രിസ്തുവിനെ ആരാധിച്ചു.

9. “ക്രിസ്തു” എന്ന പേര്

റോമൻ സ്രോതസ്സുകളിൽ ഉപയോഗിക്കുന്ന Christus എന്ന പേര് തന്നെ ചരിത്രപരമായി ശ്രദ്ധേയമാണ്. Christus എന്നത് ഗ്രീക്ക് Christos എന്ന വാക്കിന്റെ ലാറ്റിൻ രൂപമാണ്. അതിന്റെ അർത്ഥം “അഭിഷിക്തൻ” എന്നാണ്. ഇത് യെഹൂദന്മാരുടെ മെസ്സീയ പ്രതീക്ഷയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ആശയമാണ്.

പുതിയ നിയമം യേശുവിനെ നിരന്തരം “ക്രിസ്തു” എന്ന് വിളിക്കുന്നു. മത്തായി 16:16, മർക്കോസ് 8:29, ലൂക്കോസ് 9:20 എന്നിവിടങ്ങളിൽ പത്രോസ് യേശുവിനെ ക്രിസ്തുവായി ഏറ്റുപറയുന്നു. അപ്പൊസ്തലന്മാരുടെ പ്രവൃത്തികളിലും യേശു ക്രിസ്തുവാണെന്ന പ്രഖ്യാപനം അപ്പൊസ്തലിക പ്രസംഗത്തിന്റെ കേന്ദ്രമായി കാണാം.

പൗലോസിന്റെ ലേഖനങ്ങളിലും “യേശു”യും “ക്രിസ്തു”വും വെറും വ്യക്തിപേരും കുടുംബപ്പേരും എന്ന നിലയിൽ ഉപയോഗിക്കുന്നില്ല. ക്രിസ്തു എന്ന പദം യേശുവിന്റെ മെസ്സീയാ-സ്വഭാവത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

ടാസിറ്റസ് ഉപയോഗിക്കുന്ന Christus എന്ന പദം അതിനാൽ ശ്രദ്ധേയമാണ്. ക്രിസ്തുവിന്റെ ദൈവശാസ്ത്രപരമായ അർത്ഥം അദ്ദേഹം വിശദീകരിക്കുന്നില്ല. എന്നാൽ ക്രിസ്തുവിന്റെ അനുയായികൾ “ക്രിസ്ത്യാനികൾ” എന്ന് അറിയപ്പെട്ടിരുന്നുവെന്ന് അദ്ദേഹം തിരിച്ചറിയുന്നു. ക്രിസ്തുവിലുള്ള വിശ്വാസം ക്രിസ്തീയ സമൂഹത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന തിരിച്ചറിയലായിരുന്നുവെന്ന് ഇത് കാണിക്കുന്നു.

ഉപസംഹാരം

യേശുവിനെക്കുറിച്ചുള്ള ക്രിസ്തീയേതര റോമൻ സ്രോതസ്സുകൾ എണ്ണത്തിൽ കുറവാണെങ്കിലും ചരിത്രപരമായി അവയ്ക്ക് പ്രാധാന്യമുണ്ട്. അവ പുതിയ നിയമത്തിന് പകരമായ മറ്റൊരു സുവിശേഷമല്ല. എന്നാൽ പുതിയ നിയമത്തിൽ കാണുന്ന ചില പ്രധാന ചരിത്രവസ്തുതകളുമായി ബന്ധപ്പെടുന്ന പുറത്തുനിന്നുള്ള സാക്ഷ്യങ്ങളാണ്.

ടാസിറ്റസ് യേശുവിനെക്കുറിച്ചുള്ള ഏറ്റവും വ്യക്തമായ റോമൻ പരാമർശം നൽകുന്നു. Christus എന്ന വ്യക്തിയാണ് ക്രിസ്ത്യാനികൾ എന്ന പേരിന്റെ ഉറവിടമെന്നും, തിബെര്യോസിന്റെ കാലത്ത് പൊന്തിയോസ് പീലാത്തോസിന്റെ കീഴിൽ അദ്ദേഹം മരണശിക്ഷ അനുഭവിച്ചെന്നും അദ്ദേഹം പറയുന്നു. ഇത് മത്തായി, മർക്കോസ്, ലൂക്കോസ്, യോഹന്നാൻ എന്നീ സുവിശേഷങ്ങളിൽ കാണുന്ന യേശുവിന്റെ മരണത്തിന്റെ ചരിത്രപരമായ പശ്ചാത്തലവുമായി പൊരുത്തപ്പെടുന്നു.

സ്യൂട്ടോണിയസ് റോമിലെ ക്രിസ്ത്യാനികളുടെ സാന്നിധ്യത്തെയും നീറോയുടെ കാലത്തെ അവരുടെ ശിക്ഷയെയും കുറിച്ച് തെളിവ് നൽകുന്നു. എന്നാൽ “Chrestus” എന്ന പരാമർശം യേശുവിനെ തന്നെയാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നതെന്ന് ഉറപ്പായി പറയാനാവില്ല. അതേസമയം ക്ലൗദ്യോസിന്റെ കാലത്ത് യെഹൂദന്മാരെ റോമിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കിയ സംഭവം അപ്പൊസ്തലന്മാരുടെ പ്രവൃത്തികൾ 18:2-ൽ കാണുന്ന സംഭവവുമായി പൊതുവേ പൊരുത്തപ്പെടുന്നു.

പ്ലിനി ദി യംഗർ രണ്ടാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ തുടക്കത്തിലെ ക്രിസ്തീയ സമൂഹങ്ങളെക്കുറിച്ച് വിലപ്പെട്ട വിവരങ്ങൾ നൽകുന്നു. ക്രിസ്ത്യാനികൾ ഒരുമിച്ചുകൂടുകയും ക്രിസ്തുവിനെ ദൈവത്തെപ്പോലെ ആരാധിക്കുകയും പ്രത്യേകമായ ധാർമ്മിക ജീവിതം നയിക്കുകയും ചെയ്തതായി അദ്ദേഹം രേഖപ്പെടുത്തുന്നു. ഇത് അപ്പൊസ്തലന്മാരുടെ പ്രവൃത്തികളിലും പൗലോസിന്റെ ലേഖനങ്ങളിലും കാണുന്ന ക്രിസ്തീയ കൂട്ടായ്മ, ആരാധന, ധാർമ്മികത എന്നിവയുമായി പൊതുവേ പൊരുത്തപ്പെടുന്നു.

അതിനാൽ ഈ തെളിവുകളെല്ലാം ചേർത്ത് നോക്കുമ്പോൾ ഒരു പ്രധാന ചരിത്രചിത്രം ലഭിക്കുന്നു. യേശു ക്രിസ്തീയ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ചരിത്രപരമായ സ്ഥാപകനായി അറിയപ്പെട്ടു; അദ്ദേഹം യെഹൂദ്യയുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരുന്നു; തിബെര്യോസിന്റെ കാലത്ത് പൊന്തിയോസ് പീലാത്തോസിന്റെ കീഴിൽ മരണശിക്ഷ അനുഭവിച്ചു; അദ്ദേഹത്തിന്റെ അനുയായികൾ റോമൻ ലോകത്തിലേക്ക് വ്യാപിച്ചു; അവർ ക്രിസ്തുവിനെ ആരാധിക്കുകയും സംഘടിത സമൂഹങ്ങളായി ജീവിക്കുകയും ചെയ്തു.

റോമൻ സ്രോതസ്സുകൾ യേശുവിന്റെ മുഴുവൻ കഥയും പറയുന്നില്ല. എന്നാൽ മത്തായി, മർക്കോസ്, ലൂക്കോസ്, യോഹന്നാൻ, അപ്പൊസ്തലന്മാരുടെ പ്രവൃത്തികൾ, പൗലോസിന്റെ ലേഖനങ്ങൾ എന്നിവയിൽ രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്ന സംഭവങ്ങളെ ഒന്നാം നൂറ്റാണ്ടിലെ റോമൻ ചരിത്രലോകത്തിൽ സ്ഥാപിക്കാൻ അവ സഹായിക്കുന്നു.

അതിനാൽ ചരിത്രപരമായ പഠനത്തിൽ ഇവയുടെ പ്രാധാന്യം വ്യക്തമാണ്: പുതിയ നിയമത്തിലെ യേശുവിന്റെ സാക്ഷ്യം ചരിത്രത്തിൽ നിന്ന് വേർപെട്ടുനിൽക്കുന്ന ഒരു കഥയല്ല; അത് ഒന്നാം നൂറ്റാണ്ടിലെ യെഹൂദ-റോമൻ ലോകത്തിന്റെ യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ഒരു ചരിത്രസാക്ഷ്യമാണ്.