ശുശ്രൂഷയെക്കുറിച്ചുള്ള ബൈബിൾ അധിഷ്ഠിത ദർശനം: സഭയെ പണിയുക, ശിഷ്യരെ രൂപപ്പെടുത്തുക, നേതൃത്വത്തെ വളർത്തുക

ശുശ്രൂഷയെക്കുറിച്ചുള്ള ബൈബിൾ അധിഷ്ഠിത ദർശനം: സഭയെ പണിയുക, ശിഷ്യരെ രൂപപ്പെടുത്തുക, നേതൃത്വത്തെ വളർത്തുക

 

ആമുഖം

ഓരോ ക്രിസ്തീയ ശുശ്രൂഷയുടെയും പിന്നിൽ ഒരു അടിസ്ഥാന ദർശനമുണ്ട്. ആ ദർശനമാണ് ശുശ്രൂഷയുടെ മുൻഗണനകളെയും പ്രവർത്തനങ്ങളെയും ലക്ഷ്യങ്ങളെയും നിർണയിക്കുന്നത്. ശുശ്രൂഷ എന്നത് ചില പ്രവർത്തനങ്ങളുടെയോ പരിപാടികളുടെയോ സംഘടനാ സംവിധാനങ്ങളുടെയോ കൂട്ടം മാത്രമല്ല. ദൈവവചനം വെളിപ്പെടുത്തുന്ന ദൈവത്തിന്റെ ഉദ്ദേശ്യങ്ങളിൽ വേരൂന്നിയ ഒരു ദൈവശാസ്ത്രപരമായ ഉത്തരവാദിത്വമാണ് അത്.

അതുകൊണ്ട്, ശുശ്രൂഷയുടെ ഫലപ്രാപ്തി അംഗസംഖ്യയുടെ വളർച്ച, സ്ഥാപനത്തിന്റെ വികസനം, അല്ലെങ്കിൽ പരിപാടികളുടെ എണ്ണക്കൂടുതൽ എന്നിവകൊണ്ട് മാത്രം അളക്കാൻ കഴിയില്ല. മറിച്ച്, ദൈവത്തിന്റെ ദൗത്യത്തോടുള്ള വിശ്വസ്തതയിലും യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ ഉപദേശങ്ങൾ അനുസരിച്ച് ജീവിക്കുന്ന ശിഷ്യരെ രൂപപ്പെടുത്തുന്നതിലും അതിന്റെ ഫലപ്രാപ്തി പ്രകടമാകണം.

സഭ ക്രിസ്തുവിന്റേതാണെന്നും അവന്റെ ഉദ്ദേശ്യങ്ങൾ നിറവേറ്റുന്നതിനാണ് സഭ നിലനിൽക്കുന്നതെന്നും ഉള്ള ബോധ്യത്തിൽ നിന്നാണ് ശുശ്രൂഷയുടെ ബൈബിൾ അധിഷ്ഠിത ദർശനം ആരംഭിക്കേണ്ടത്. യേശുക്രിസ്തുവാണ് സഭയുടെ അടിസ്ഥാനം, ശിരസ്സ്, കർത്താവ് (എഫെ. 1:22–23; കൊലൊ. 1:18). അതിനാൽ, സഭയുടെ ശുശ്രൂഷാദർശനം സമകാലിക സംഘടനാ മാതൃകകളിൽനിന്നോ സാംസ്കാരിക പ്രതീക്ഷകളിൽനിന്നോ അല്ല, മറിച്ച് യേശുവിന്റെ ഉപദേശങ്ങളിൽനിന്നും പുതിയ നിയമത്തിലെ അപ്പൊസ്തലിക അടിസ്ഥാനത്തിൽനിന്നുമാണ് രൂപപ്പെടേണ്ടത്.

ഒരു ബൈബിൾ അധിഷ്ഠിത ശുശ്രൂഷാദർശനം അടിസ്ഥാനപരമായ ഒരു ചോദ്യത്തിന് ഉത്തരം നൽകുന്നു: നാം ചെയ്യുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണ്? ശിഷ്യരെ രൂപപ്പെടുത്തുന്നതിലും സഭകളെ പണിയുന്നതിലും നേതാക്കളെ വളർത്തുന്നതിലും മഹാനിയോഗം നിറവേറ്റുന്നതിലും ദൈവത്തിന്റെ ഉദ്ദേശ്യങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള നമ്മുടെ ബോധ്യം എങ്ങനെയാണ് നമ്മുടെ പ്രവർത്തനങ്ങളെ രൂപപ്പെടുത്തേണ്ടത്?

1. ശുശ്രൂഷയുടെ ബൈബിൾ അടിസ്ഥാനം

ശുശ്രൂഷയുടെ ബൈബിൾ അധിഷ്ഠിത ദർശനം ആരംഭിക്കുന്നത് ദൈവമാണ് തന്റെ ദൗത്യത്തിന്റെ തുടക്കക്കാരൻ, ക്രിസ്തുവാണ് സഭയുടെ കർത്താവ്, പരിശുദ്ധാത്മാവാണ് ദൈവജനത്തെ അവന്റെ ഉദ്ദേശ്യങ്ങൾ നിറവേറ്റാൻ ശക്തിപ്പെടുത്തുന്നത് എന്ന തിരിച്ചറിവിലാണ്. ശുശ്രൂഷ മനുഷ്യൻ സ്വതന്ത്രമായി ആരംഭിക്കുന്ന ഒരു സംരംഭമല്ല; ദൈവം തന്റെ ജനത്തെ ഏൽപ്പിച്ചിരിക്കുന്ന ഉത്തരവാദിത്വമാണ്.

തന്നെയും സഹപ്രവർത്തകരെയും ക്രിസ്തുവിന്റെ ശുശ്രൂഷകരും ദൈവത്തിന്റെ മർമ്മങ്ങളുടെ കാര്യവിചാരകന്മാരുമായി പൗലോസ് വിശേഷിപ്പിക്കുന്നു. ഒരു കാര്യവിചാരകനിൽനിന്ന് ആവശ്യപ്പെടുന്നത് വിശ്വസ്തനായിരിക്കണമെന്നതാണ് (1 കൊരി. 4:1–2). ഈ ബോധ്യം ക്രിസ്തീയ ശുശ്രൂഷയുടെ അടിസ്ഥാന തത്വമായി ഉത്തരവാദിത്വത്തെ സ്ഥാപിക്കുന്നു.

സഭ ദൗത്യത്തിന്റെ ഉടമയല്ല. അതിന്റെ ആത്യന്തിക ലക്ഷ്യം സ്വയം നിർണയിക്കാനോ സ്വന്തം സന്ദേശം സ്വതന്ത്രമായി രൂപപ്പെടുത്താനോ സഭയ്ക്ക് കഴിയില്ല. മറിച്ച്, ദൈവത്തിൽനിന്നാണ് സഭ അതിന്റെ സ്വത്വവും അധികാരവും ദൗത്യവും സ്വീകരിക്കുന്നത്.

 ഗ്രീക്ക് പദമായ oikonomia (Strong G3622) കാര്യവിചാരകത്വം, ഭരണനിർവഹണം, അല്ലെങ്കിൽ ഉത്തരവാദിത്വപൂർവമായ നടത്തിപ്പ് എന്നിങ്ങനെ അർത്ഥമാക്കുന്നു. ശുശ്രൂഷയെ മനസ്സിലാക്കാൻ ഈ പദം സഹായകരമായ ഒരു ആശയമാണ്. എഫെസ്യർ 3:2-ൽ ദൈവകൃപയുടെ കാര്യവിചാരകത്വം പൗലോസിനെ ഏൽപ്പിച്ചതായി പറയുന്നു. കൊലൊസ്സ്യർ 1:25-ൽ ദൈവവചനം പൂർണമായി അറിയിക്കാനുള്ള ദൈവിക നിയോഗത്തെക്കുറിച്ചും പൗലോസ് പറയുന്നു.

ദൈവം തന്റെ ശുശ്രൂഷകർക്ക് ഏൽപ്പിച്ചിരിക്കുന്ന കാര്യങ്ങൾ വിശ്വസ്തതയോടെ നിർവഹിക്കുകയാണ് ശുശ്രൂഷയുടെ ഉത്തരവാദിത്വം എന്ന് ഈ വാക്യങ്ങൾ വ്യക്തമാക്കുന്നു. അതിനാൽ, നമ്മുടെ പരിപാടികൾ എത്രത്തോളം വിജയകരമായി നടത്തുന്നു എന്നതിനെക്കാൾ, ദൈവത്തിന്റെ ഉദ്ദേശ്യങ്ങൾ എത്രത്തോളം വിശ്വസ്തതയോടെ നിറവേറ്റുന്നു എന്ന ചോദ്യമാണ് നമ്മുടെ ശുശ്രൂഷാദർശനത്തെ നയിക്കേണ്ടത്.

ഈ കാര്യവിചാരകത്വബോധ്യം ശുശ്രൂഷയുടെ ദർശനവും പ്രയോഗവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധവും വ്യക്തമാക്കുന്നു. നമ്മുടെ പ്രവർത്തനങ്ങൾ ബൈബിൾ അധിഷ്ഠിത ബോധ്യങ്ങളിൽനിന്ന് രൂപപ്പെടണം. അതുപോലെ, നമ്മുടെ സംവിധാനങ്ങൾ ദൈവം ഏൽപ്പിച്ചിരിക്കുന്ന ദൗത്യത്തെ സേവിക്കണം.

പ്രവർത്തനങ്ങൾ വചനത്തിൽനിന്ന് അകന്നുപോകുമ്പോൾ, ശുശ്രൂഷ ക്രമേണ ദൈവോദ്ദേശ്യങ്ങളെക്കാൾ പ്രവർത്തനങ്ങൾക്ക് പ്രാധാന്യം നൽകുന്ന ഒന്നായി മാറാൻ സാധ്യതയുണ്ട്. അതിനാൽ, പഠിപ്പിക്കൽ, ശിഷ്യത്വം, നേതൃത്വവികസനം, കൂട്ടായ്മ, ദൗത്യം എന്നിവയെല്ലാം സഭയുടെ വിളിയുടെ ഏകീകൃത പ്രകടനങ്ങളായി നിലനിർത്താൻ ശരിയായ ശുശ്രൂഷാദർശനം സഹായിക്കുന്നു.

2. കുടുംബങ്ങളുടെ കുടുംബമായി സഭ

ദൈവത്തിന്റെ ഭവനം എന്ന നിലയിൽ സഭയെക്കുറിച്ചുള്ള ബൈബിൾ ധാരണ ശുശ്രൂഷാദർശനത്തിന്റെ മറ്റൊരു പ്രധാന അടിത്തറയാണ്. പുതിയ നിയമത്തിൽ സഭയെ ദൈവത്തിന്റെ ആത്മീയ കുടുംബമായി വിശേഷിപ്പിക്കാൻ oikos (Strong G3624) എന്ന ഗ്രീക്ക് പദം ഉപയോഗിക്കുന്നു. ഈ പദത്തിന് വീട് അല്ലെങ്കിൽ കുടുംബം എന്നർത്ഥമുണ്ട്.

വിശ്വാസികൾ ദൈവത്തിന്റെ കുടുംബത്തിലെ അംഗങ്ങളാണെന്ന് പൗലോസ് പറയുന്നു (എഫെ. 2:19). അതുപോലെ, 1 തിമൊഥെയൊസ് 3:15 സഭയെ ജീവനുള്ള ദൈവത്തിന്റെ ഭവനവും സത്യത്തിന്റെ തൂണും അടിസ്ഥാനവുമായി വിശേഷിപ്പിക്കുന്നു. ഈ പ്രയോഗങ്ങൾ സഭയിൽ അംഗമായിരിക്കുന്നതിനെക്കാൾ വലിയ അർത്ഥമാണ് നൽകുന്നത്. ബന്ധങ്ങൾ, ആത്മീയ വളർച്ച, പരസ്പര ഉത്തരവാദിത്വം, ദൈവവചനത്തോടുള്ള വിശ്വസ്തത എന്നിവയ്ക്ക് പ്രാധാന്യം നൽകുന്ന ഒരു സമൂഹത്തെയാണ് അവ വെളിപ്പെടുത്തുന്നത്.

സഭ എന്നത് ആരാധനയ്ക്കായി ഒരുമിച്ചുകൂടുന്ന വ്യക്തികളുടെ കൂട്ടം മാത്രമല്ല. ക്രിസ്തുവിനോട് ഏകീകരിക്കപ്പെട്ടും പരസ്പരം ബന്ധപ്പെട്ടും ജീവിക്കുന്ന ഒരു സമൂഹമാണ് സഭ. ഈ സമൂഹത്തിൽ വിശ്വാസികൾ പരസ്പരം പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കാനും ഭാരങ്ങൾ വഹിക്കാനും ഒരുമിച്ച് പഠിപ്പിക്കാനും ആത്മീയ പക്വതയിൽ വളരാനും വിളിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു (ഗലാ. 6:2; കൊലൊ. 3:16; എഫെ. 4:15–16).

കുടുംബങ്ങളുടെ കുടുംബം എന്ന ആശയം സഭയെക്കുറിച്ചുള്ള ഈ ബൈബിൾ ദർശനം പ്രായോഗികമായി അവതരിപ്പിക്കാൻ സഹായിക്കുന്നു. പ്രാദേശിക സഭ എന്നത് പരസ്പരം ബന്ധമില്ലാത്ത കുടുംബങ്ങളുടെ ഒരു കൂട്ടമോ, വിശാലമായ ക്രിസ്തീയ സമൂഹത്തിൽനിന്ന് വേറിട്ടുനിൽക്കുന്ന കുടുംബങ്ങളുടെ കൂട്ടമോ അല്ല. മറിച്ച്, വ്യക്തികളും അവരുടെ കുടുംബങ്ങളും ഉൾപ്പെടുന്ന ഒരു ആത്മീയ കുടുംബമാണ് സഭ.

ഈ ദർശനത്തിൽ, വീടും ഒരുമിച്ചുകൂടുന്ന സഭയും ശിഷ്യരെ രൂപപ്പെടുത്തുന്നതിൽ പരസ്പരം പൂരകമായ പങ്ക് വഹിക്കുന്നു.

തലമുറകളിലൂടെ വിശ്വാസം കൈമാറുന്നതിന് ബൈബിൾ നൽകുന്ന പ്രാധാന്യവുമായി ഈ ആശയം യോജിക്കുന്നു. ദൈവത്തിന്റെ വചനങ്ങൾ മക്കൾക്ക് ശ്രദ്ധയോടെ പഠിപ്പിക്കണമെന്നും ദൈനംദിന ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമാക്കണമെന്നും ആവർത്തനം 6:4–9-ൽ യിസ്രായേലിനോട് കൽപ്പിക്കുന്നു. പുതിയ നിയമത്തിലും മക്കളെ കർത്താവിന്റെ ശിക്ഷണത്തിലും ഉപദേശത്തിലും വളർത്തണമെന്ന് വിശ്വാസികളോട് ആവശ്യപ്പെടുന്നു (എഫെ. 6:4).

അതുകൊണ്ട്, ആത്മീയ വളർച്ച പാസ്റ്റർമാരുടെയോ സഭാപരിപാടികളുടെയോ മാത്രം ഉത്തരവാദിത്വമായി കാണാതെ, വിശ്വാസകുടുംബങ്ങളെ അതിൽ സജീവമായി പങ്കാളികളാക്കുന്ന ശുശ്രൂഷയാണ് സഭയിൽ ഉണ്ടാകേണ്ടത്.

കുടുംബങ്ങളുടെ കുടുംബം എന്ന ദർശനം സഭയുടെ കൂട്ടായ്മയെയും ദൗത്യത്തെയും സ്വാധീനിക്കുന്നു. ആദിമവിശ്വാസികൾ അപ്പൊസ്തലന്മാരുടെ ഉപദേശത്തിലും കൂട്ടായ്മയിലും അപ്പം നുറുക്കുന്നതിലും പ്രാർത്ഥനയിലും ഉറ്റുനിന്നു. ആവശ്യാനുസരണം അവർ തങ്ങളുടെ വിഭവങ്ങൾ പങ്കുവെക്കുകയും ചെയ്തു (പ്രവൃ. 2:42–47).

അവരുടെ കൂട്ടായ ജീവിതം സുവിശേഷപ്രഘോഷണത്തിൽനിന്ന് വേറിട്ട ഒന്നായിരുന്നില്ല. അവർ പ്രസംഗിച്ച സുവിശേഷത്തിന്റെ ദൃശ്യമായ പ്രകടനമായിരുന്നു അത്. അതിനാൽ, ദൈവവചനം പഠിക്കുകയും ബന്ധങ്ങൾ ശക്തിപ്പെടുത്തുകയും കുടുംബങ്ങളെ സജ്ജരാക്കുകയും പരസ്പരസേവനത്തിലൂടെ ക്രിസ്തുവിന്റെ ജീവിതം പ്രകടമാക്കുകയും ചെയ്യുന്ന സമൂഹങ്ങളായി സഭകൾ വളരേണ്ടതാണ്.

3. ദൈവവചനത്തിന്റെ അധികാരവും സഭയുടെ ക്രമവും

ശുശ്രൂഷയുടെ ബൈബിൾ അധിഷ്ഠിത ദർശനം തിരുവെഴുത്തിന്റെ അധികാരത്താൽ നിയന്ത്രിക്കപ്പെടണം. സുവിശേഷം പ്രസംഗിക്കുക മാത്രമല്ല, അപ്പൊസ്തലിക വിശ്വാസം സംരക്ഷിക്കുകയും പഠിപ്പിക്കുകയും ജീവിതത്തിൽ പ്രാവർത്തികമാക്കുകയും ചെയ്യേണ്ട ഉത്തരവാദിത്വം സഭയ്ക്കുണ്ട്.

തിമൊഥെയൊസ് പഠിച്ച കാര്യങ്ങളിൽ ഉറച്ചുനിൽക്കണമെന്ന് പൗലോസ് ഉപദേശിക്കുന്നു. തിരുവെഴുത്ത് ദൈവശ്വാസീയമാണെന്നും പഠിപ്പിക്കാനും ശാസിക്കാനും തിരുത്താനും നീതിയിൽ പരിശീലിപ്പിക്കാനും പ്രയോജനമുള്ളതാണെന്നും അദ്ദേഹം വ്യക്തമാക്കുന്നു (2 തിമൊ. 3:14–17). എല്ലാ സൽപ്രവൃത്തികൾക്കും വിശ്വാസികളെ പ്രാപ്തരാക്കുന്ന ദൈവവചനം സഭയുടെ പഠിപ്പിക്കലിനും തിരുത്തലിനും ആത്മീയ വളർച്ചയ്ക്കും അടിസ്ഥാനമാണ്.

Nomos (Strong G3551) എന്ന ഗ്രീക്ക് പദം സാധാരണയായി നിയമം എന്ന അർത്ഥത്തിലാണ് ഉപയോഗിക്കുന്നത്. സന്ദർഭമനുസരിച്ച് അതിന്റെ അർത്ഥത്തിൽ വ്യത്യാസമുണ്ടാകാം. എങ്കിലും, ദൈവത്തിന്റെ ഉപദേശങ്ങൾക്കു കീഴിൽ ജീവിക്കേണ്ടത് ദൈവജനത്തിന്റെ ഉത്തരവാദിത്വമാണെന്ന വിശാലമായ ബൈബിൾ തത്വം ഈ പദം മനസ്സിലാക്കാൻ സഹായിക്കുന്നു.

സഭയുടെ കാര്യത്തിൽ, ക്രിസ്തീയ സമൂഹത്തെ നിയന്ത്രിക്കുന്ന ഉടമ്പടിയായി മോശെയുടെ ന്യായപ്രമാണത്തിലേക്ക് മടങ്ങിപ്പോകണം എന്നല്ല ഇതിന്റെ അർത്ഥം. മറിച്ച്, പുതിയ നിയമത്തിലെ അപ്പൊസ്തലിക ഉപദേശങ്ങളിലൂടെ വെളിപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ക്രിസ്തുവിന്റെ അധികാരത്തിന് സഭയുടെ വിശ്വാസവും പെരുമാറ്റവും ബന്ധങ്ങളും ശുശ്രൂഷാരീതികളും വിധേയമായിരിക്കണം എന്നതാണ് ഇതിന്റെ ആശയം.

സഭയിൽ എല്ലാം യോഗ്യമായും ക്രമമായും നടക്കണമെന്ന് പൗലോസ് ഉപദേശിക്കുന്നു (1 കൊരി. 14:40). ആത്മീയ സ്വാതന്ത്ര്യവും ബൈബിൾ അധിഷ്ഠിത ക്രമവും പരസ്പരവിരുദ്ധമല്ലെന്ന് ഈ ഉപദേശം വ്യക്തമാക്കുന്നു. സഭയുടെ പ്രവർത്തനങ്ങൾ വിശ്വാസികളുടെ ആത്മീയ വളർച്ചയെ സഹായിക്കുകയും സമാധാനം നിലനിർത്തുകയും ദൈവത്തിന്റെ സ്വഭാവം പ്രതിഫലിപ്പിക്കുകയും വേണം.

അതുപോലെ, മൂപ്പന്മാരുടെയും ശുശ്രൂഷകരുടെയും യോഗ്യതകളെക്കുറിച്ചുള്ള പൗലോസിന്റെ നിർദേശങ്ങൾ (1 തിമൊ. 3:1–13; തീത്തൊ. 1:5–9) നേതൃത്വവും സഭാക്രമവും വെറും ഭരണപരമായ കാര്യങ്ങളല്ല, മറിച്ച് ദൈവശാസ്ത്രപരമായ പ്രാധാന്യമുള്ള വിഷയങ്ങളാണെന്ന് കാണിക്കുന്നു.

അതിനാൽ, ശുശ്രൂഷയുടെ ദർശനം ബൈബിൾ ബോധ്യങ്ങളും പ്രായോഗിക പ്രവർത്തനങ്ങളും തമ്മിൽ വ്യക്തമായ ബന്ധം സ്ഥാപിക്കണം. സഭയുടെ ഘടനകൾ, നേതൃത്വരീതികൾ, പഠിപ്പിക്കൽ രീതികൾ, ശുശ്രൂഷാപരിപാടികൾ എന്നിവയെല്ലാം തിരുവെഴുത്തിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ വിലയിരുത്തണം.

ബൈബിൾ അധിഷ്ഠിത ക്രമത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം സ്ഥാപനപരമായ കർക്കശത സൃഷ്ടിക്കുക എന്നതല്ല. മറിച്ച്, ദൈവത്തിന്റെ ഭവനമായ സഭ ദൈവത്തിന്റെ ഉദ്ദേശ്യങ്ങൾക്കനുസരിച്ച് പ്രവർത്തിക്കുന്നുവെന്ന് ഉറപ്പാക്കുകയാണ്.

4. ശിഷ്യത്വം: ശുശ്രൂഷയുടെ കേന്ദ്രലക്ഷ്യം

മഹാനിയോഗമാണ് സഭയുടെ ശുശ്രൂഷയ്ക്കുള്ള പ്രധാന നിയോഗം. സകലജാതികളെയും ശിഷ്യരാക്കാനും പിതാവിന്റെയും പുത്രന്റെയും പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെയും നാമത്തിൽ സ്നാനം കഴിപ്പിക്കാനും താൻ കൽപ്പിച്ചതെല്ലാം പ്രമാണിക്കാൻ അവരെ ഉപദേശിക്കാനും യേശു ശിഷ്യന്മാരോട് ആജ്ഞാപിച്ചു (മത്താ. 28:18–20).

ഈ നിയോഗം സഭയുടെ ദൗത്യം സുവിശേഷപ്രഘോഷണത്തിലോ വിശ്വാസികളെ ഒരുമിച്ചുകൂട്ടുന്നതിലോ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നില്ലെന്ന് വ്യക്തമാക്കുന്നു. യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ ഉപദേശങ്ങളും കർത്തൃത്വവും ജീവിതത്തിൽ പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്ന ശിഷ്യരെ രൂപപ്പെടുത്തുന്നതും അതിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു.

അതുകൊണ്ട്, ശിഷ്യത്വം സഭയിലെ അനേകം പരിപാടികളിൽ ഒന്നുമാത്രമല്ല. സഭയുടെ മുഴുവൻ ശുശ്രൂഷയെയും ഏകോപിപ്പിക്കുന്ന ലക്ഷ്യമായിരിക്കണം അത്. സുവിശേഷപ്രഘോഷണം, സ്നാനം, വചനപഠനം, കൂട്ടായ്മ, നേതൃത്വവികസനം, ദൗത്യം എന്നിവയെല്ലാം ക്രിസ്തുവിന്റെ പക്വതയുള്ള അനുയായികളെ രൂപപ്പെടുത്തുന്നതിനായി പരസ്പരം പ്രവർത്തിക്കണം.

സുവിശേഷം പ്രസംഗിക്കാനും വിശ്വാസികളെ വിശ്വാസസമൂഹത്തിലേക്ക് ചേർക്കാനും ക്രിസ്തുവിനോടുള്ള അനുസരണത്തിൽ വളർത്താനും സഭ വിളിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

പൗലോസിന്റെ ശുശ്രൂഷ ഈ ദർശനത്തിന് അപ്പൊസ്തലിക മാതൃക നൽകുന്നു. ക്രിസ്തുവിനെ പ്രസംഗിക്കുകയും എല്ലാവരെയും ബുദ്ധിയോടെ പ്രബോധിപ്പിക്കുകയും ഉപദേശിക്കുകയും ചെയ്ത് ഓരോരുത്തരെയും ക്രിസ്തുവിൽ തികഞ്ഞവരായി നിർത്തുക എന്നതായിരുന്നു തന്റെ ലക്ഷ്യമെന്ന് കൊലൊസ്സ്യർ 1:28–29-ൽ പൗലോസ് പറയുന്നു.

വിശ്വാസികളുടെ കൂട്ടായ്മകൾ സ്ഥാപിക്കുക മാത്രമല്ല, അവരെ ആത്മീയ പക്വതയിലേക്ക് വളർത്തുകയും ചെയ്യുക എന്നതായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശുശ്രൂഷയുടെ ലക്ഷ്യം.

അതുപോലെ, എഫെസ്യർ 4:11–16 ക്രിസ്തു സഭയ്ക്ക് നേതാക്കളെ നൽകുന്നത് വിശുദ്ധന്മാരെ ശുശ്രൂഷയ്ക്കായി സജ്ജരാക്കുന്നതിനും ക്രിസ്തുവിന്റെ ശരീരത്തെ പണിയുന്നതിനും വിശ്വാസികളെ വിശ്വാസത്തിലും ഐക്യത്തിലും പക്വതയിലേക്ക് വളർത്തുന്നതിനുമാണെന്ന് പഠിപ്പിക്കുന്നു.

ശുശ്രൂഷയുടെ വിജയത്തെ ഹാജർനില, പരിപാടികൾ, സ്ഥാപനവികസനം എന്നിവകൊണ്ട് മാത്രം അളക്കുന്ന രീതിയെ ഈ ബൈബിൾ ദർശനം ചോദ്യം ചെയ്യുന്നു. അത്തരം കണക്കുകൾ പ്രയോജനകരമായിരിക്കാം. എന്നാൽ സഭ അതിന്റെ ബൈബിൾ അധിഷ്ഠിത ലക്ഷ്യം നിറവേറ്റുന്നുണ്ടോ എന്ന് അവകൊണ്ട് മാത്രം തീരുമാനിക്കാൻ കഴിയില്ല.

വിശ്വാസികൾ തിരുവെഴുത്തിൽ വളരുന്നുണ്ടോ? ക്രിസ്തുവിന്റെ സ്വഭാവം ജീവിതത്തിൽ പ്രകടമാക്കുന്നുണ്ടോ? സഭയുടെ കൂട്ടായ ജീവിതത്തിൽ പങ്കാളികളാകുന്നുണ്ടോ? മറ്റുള്ളവരെ സേവിക്കാൻ പ്രാപ്തരാകുന്നുണ്ടോ? ഇത്തരം ചോദ്യങ്ങളാണ് കൂടുതൽ അടിസ്ഥാനപരമായത്.

അതുകൊണ്ട്, ശിഷ്യരെ ഉദ്ദേശ്യപൂർവമായും ബന്ധാധിഷ്ഠിതമായും ജീവിതകാലം മുഴുവനായും വളർത്തുന്ന ശുശ്രൂഷയ്ക്ക് സഭ മുൻഗണന നൽകണം. സുവിശേഷം മനസ്സിലാക്കുകയും ക്രിസ്തുവിലുള്ള തങ്ങളുടെ വ്യക്തിത്വം തിരിച്ചറിയുകയും അവന്റെ ദൗത്യത്തിൽ വിശ്വസ്തതയോടെ പങ്കാളികളാകുകയും ചെയ്യുന്ന ശിഷ്യരെ രൂപപ്പെടുത്തുന്നതിന് ഓരോ ശുശ്രൂഷാപ്രവർത്തനവും സംഭാവന നൽകണം.

5. അപ്പൊസ്തലിക ഉപദേശവും വിശ്വാസത്തിന്റെ കൈമാറ്റവും

സഭയുടെ ശുശ്രൂഷ യേശുവിന്റെയും അവന്റെ അപ്പൊസ്തലന്മാരുടെയും ഉപദേശങ്ങളിൽ വേരൂന്നിയതായിരിക്കണം. ആദിമക്രിസ്തീയ സമൂഹം അപ്പൊസ്തലന്മാരുടെ ഉപദേശത്തിൽ ഉറ്റുനിന്നു (പ്രവൃ. 2:42). അപ്പൊസ്തലിക സത്യത്തെ സ്വീകരിക്കുന്നതിൽനിന്ന് സഭയുടെ രൂപീകരണത്തെ വേർതിരിക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന് ഇത് വ്യക്തമാക്കുന്നു.

സഭ സ്വന്തം സന്ദേശം സ്വയം സൃഷ്ടിക്കുന്നില്ല. മറിച്ച്, അതിന് ഏൽപ്പിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന സുവിശേഷവും അപ്പൊസ്തലിക ഉപദേശങ്ങളും വിശ്വസ്തതയോടെ അടുത്ത തലമുറയ്ക്ക് കൈമാറുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്.

താൻ പൗലോസിൽനിന്ന് കേട്ട കാര്യങ്ങൾ വിശ്വസ്തരായ ആളുകളെ ഏൽപ്പിക്കണമെന്നും അവർക്ക് മറ്റുള്ളവരെ പഠിപ്പിക്കാൻ കഴിയണമെന്നും പൗലോസ് തിമൊഥെയൊസിനോട് നിർദേശിക്കുന്നു (2 തിമൊ. 2:2).

തലമുറകളിലൂടെ സുവിശേഷവും അപ്പൊസ്തലിക ഉപദേശവും കൈമാറപ്പെടുന്ന ഒരു മാതൃകയാണ് ഈ വാക്യം അവതരിപ്പിക്കുന്നത്. വിശ്വസ്തരായ ശിഷ്യന്മാരും അധ്യാപകരും വഴി വിശ്വാസം അടുത്ത തലമുറകളിലേക്ക് കൈമാറപ്പെടുന്നു.

അതുകൊണ്ട്, ഇന്നത്തെ തലമുറയെ മാത്രം പരിഗണിക്കുന്നതല്ല ശുശ്രൂഷ. ഭാവിതലമുറകൾക്കും വിശ്വാസം കൈമാറപ്പെടുന്നുവെന്ന് ഉറപ്പാക്കുന്നതും ശുശ്രൂഷയുടെ ഉത്തരവാദിത്വമാണ്.

ഈ തത്വം സഭാകേന്ദ്രിത ദൈവശാസ്ത്ര വിദ്യാഭ്യാസത്തിന് വലിയ പ്രാധാന്യം നൽകുന്നു. ദൈവശാസ്ത്രപരമായ പരിശീലനം ഔപചാരിക വിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനങ്ങളിലോ കേന്ദ്രീകൃത ക്ലാസ് മുറികളിലോ മാത്രം പരിമിതപ്പെടേണ്ടതില്ല.

വിശ്വാസം പഠിക്കുകയും പ്രാവർത്തികമാക്കുകയും കൈമാറുകയും ചെയ്യുന്ന പ്രധാന ഇടമാണ് പ്രാദേശിക സഭ. പാസ്റ്റർമാർ, മൂപ്പന്മാർ, അധ്യാപകർ, പക്വതയുള്ള വിശ്വാസികൾ, കുടുംബങ്ങൾ എന്നിവർക്കെല്ലാം ശിഷ്യരെ വളർത്തുന്നതിലും മറ്റുള്ളവരെ ശുശ്രൂഷയ്ക്കായി സജ്ജരാക്കുന്നതിലും പങ്കുണ്ട്.

സഭയുടെ ജീവിതത്തിൽ വേരൂന്നിയ ദൈവശാസ്ത്ര വിദ്യാഭ്യാസം ബൈബിൾ അറിവിനെ പ്രായോഗിക അനുസരണവുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുന്നു. പഠിതാക്കൾ വിവരങ്ങൾ സ്വീകരിക്കുന്നവർ മാത്രമല്ല. ദൈവവചനം പഠിക്കുകയും ചർച്ച ചെയ്യുകയും ജീവിതത്തിൽ പ്രാവർത്തികമാക്കുകയും മറ്റുള്ളവർക്ക് കൈമാറുകയും ചെയ്യുന്ന വിശ്വാസസമൂഹത്തിലെ പങ്കാളികളാണ് അവർ.

പഠിപ്പിക്കൽ, മാതൃക പിന്തുടരൽ, പരസ്പര പ്രോത്സാഹനം, കൂട്ടായ ശുശ്രൂഷ എന്നിവയുടെ പുതിയ നിയമ മാതൃകയുമായി ഈ സമീപനം യോജിക്കുന്നു (1 തെസ്സ. 1:6–8; 2 തിമൊ. 3:10–14).

സഭയുടെ സ്വത്വവും ജീവിതവും കുടുംബകേന്ദ്രിത ശിഷ്യത്വത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ വളർത്തിയെടുക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കാൻ ജെഫ് റീഡിന്റെ Belonging to a Family of Families എന്ന പഠനസഹായി പ്രയോജനകരമായ ഒരു പാഠ്യപദ്ധതി അവലംബമാണ്.

വിശ്വാസികൾ പരസ്പരം ബന്ധപ്പെട്ട് വളരുകയും മറ്റുള്ളവരെ ശിഷ്യരാക്കുകയും അപ്പൊസ്തലിക വിശ്വാസം കൈമാറുകയും ചെയ്യുന്ന സഭയുടെ വിശാലമായ ബൈബിൾ ദർശനവുമായി ഈ സമീപനം യോജിക്കുന്നു.

അറിവുള്ള പഠിതാക്കളെ സൃഷ്ടിക്കുക എന്നതിൽ മാത്രം ഈ പരിശീലനം ഒതുങ്ങരുത്. ക്രിസ്തുവിന്റെ ശരീരത്തിൽ വിശ്വസ്തതയോടെ പഠിപ്പിക്കാനും സേവിക്കാനും മറ്റുള്ളവരെ സജ്ജരാക്കാനും കഴിയുന്ന ശിഷ്യരെ വളർത്തുകയാണ് അതിന്റെ ആത്യന്തിക ലക്ഷ്യം.

6. നേതാക്കളെ സജ്ജരാക്കുകയും ശുശ്രൂഷയെ വർധിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുക

സഭയെ പണിയുന്നതിനുള്ള ഉത്തരവാദിത്വം പാസ്റ്ററിനോ ഏതാനും നേതാക്കൾക്കോ മാത്രമല്ലെന്ന് ബൈബിൾ അധിഷ്ഠിത ശുശ്രൂഷാദർശനം വ്യക്തമാക്കുന്നു. വിശുദ്ധന്മാരെ ശുശ്രൂഷയ്ക്കായി സജ്ജരാക്കുന്നതിനും ക്രിസ്തുവിന്റെ ശരീരത്തെ പണിയുന്നതിനുമാണ് ക്രിസ്തു സഭയ്ക്ക് നേതാക്കളെ നൽകുന്നതെന്ന് എഫെസ്യർ 4:11–12 പഠിപ്പിക്കുന്നു. അതിനാൽ, വിശ്വാസികളെ ശുശ്രൂഷയ്ക്കായി സജ്ജരാക്കുക എന്നത് ക്രിസ്തീയ നേതൃത്വത്തിന്റെ പ്രധാന ഉത്തരവാദിത്വമാണ്.

പ്രസംഗിക്കുക, സഭാപരിപാടികൾ നടത്തുക, എല്ലാ ശുശ്രൂഷകളും സ്വയം നിർവഹിക്കുക എന്നിവയിൽ മാത്രം പാസ്റ്ററുടെ ഉത്തരവാദിത്വം ഒതുങ്ങുന്നില്ല. മറ്റുള്ളവരുടെ ആത്മീയ പക്വതയും ബൈബിൾ പരിജ്ഞാനവും ശുശ്രൂഷാ കഴിവുകളും വളർത്തിയെടുക്കുന്നതും പാസ്റ്ററുടെ നേതൃത്വത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്.

വിശ്വാസികൾ തങ്ങളുടെ ആത്മീയ വരങ്ങൾക്കനുസരിച്ച് ശുശ്രൂഷിക്കുമ്പോൾ, ക്രിസ്തുവിന്റെ ശരീരം മുഴുവനും സ്നേഹത്തിലും ആത്മീയ പക്വതയിലും വളരുന്നു (എഫെ. 4:15–16).

ശുശ്രൂഷയെ വർധിപ്പിക്കുന്ന തത്വവും അപ്പൊസ്തലിക മാതൃകയിൽ വ്യക്തമാണ്. പൗലോസ് സഭകൾ സ്ഥാപിക്കുക മാത്രമല്ല ചെയ്തത്. അദ്ദേഹം മൂപ്പന്മാരെ നിയമിക്കുകയും ശിഷ്യന്മാരെ ശക്തിപ്പെടുത്തുകയും ശുശ്രൂഷയുടെ ഉത്തരവാദിത്വങ്ങൾ മറ്റുള്ളവരെ ഏൽപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു (പ്രവൃ. 14:21–23; തീത്തൊ. 1:5).

2 തിമൊഥെയൊസ് 2:2-ലെ നിർദേശം വിശ്വസ്തരായ ആളുകളെ പരിശീലിപ്പിച്ച്, അവർക്ക് വീണ്ടും മറ്റുള്ളവരെ പരിശീലിപ്പിക്കാൻ കഴിയുന്ന രീതിയിൽ ശുശ്രൂഷ മുന്നോട്ടുകൊണ്ടുപോകേണ്ടതിന്റെ പ്രാധാന്യം വ്യക്തമാക്കുന്നു.

അതുകൊണ്ട്, നേതൃത്വവികസനം ഉദ്ദേശ്യപൂർവവും വചനാധിഷ്ഠിതവും ബന്ധങ്ങളിൽ വേരൂന്നിയതും മറ്റുള്ളവരിലേക്ക് കൈമാറാൻ കഴിയുന്നതുമായിരിക്കണം. വിശ്വാസികൾക്ക് ദൈവവചനത്തിൽ ഉറച്ച പരിശീലനം നൽകുകയും ദൈവിക സ്വഭാവത്തിൽ വളർത്തുകയും പ്രായോഗിക ശുശ്രൂഷാനുഭവങ്ങൾ നൽകുകയും മറ്റുള്ളവരെ സജ്ജരാക്കാൻ പഠിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന അന്തരീക്ഷം സഭകൾ വളർത്തിയെടുക്കണം.

ഒരു നേതാവിനെ മാത്രം ആശ്രയിക്കുന്ന സഭയല്ല, ഉത്തരവാദിത്വങ്ങൾ പങ്കുവെക്കുകയും തലമുറകളിലൂടെ ശുശ്രൂഷ തുടരുകയും ചെയ്യുന്ന ആരോഗ്യകരമായ വിശ്വാസസമൂഹമാണ് ലക്ഷ്യം.

സഭാകേന്ദ്രിത ദൈവശാസ്ത്ര വിദ്യാഭ്യാസത്തിന് ഈ തത്വം പ്രത്യേക പ്രാധാന്യമുള്ളതാണ്. ദൈവശാസ്ത്രപരമായ പരിശീലനം പ്രാദേശിക സഭയുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുമ്പോൾ, നേതാക്കൾ തങ്ങൾ സേവിക്കേണ്ട സമൂഹത്തിൽത്തന്നെ വളരാൻ കഴിയും. ബൈബിൾ പഠനം, ആത്മീയ വളർച്ച, പ്രായോഗിക ശുശ്രൂഷ എന്നിവ നേതൃത്വവികസനത്തിന്റെ പരസ്പരം ബന്ധപ്പെട്ട ഘടകങ്ങളായി മാറുന്നു.

7. ശുശ്രൂഷാദർശനം പ്രായോഗിക ജീവിതത്തെ രൂപപ്പെടുത്തണം

സഭയുടെ യഥാർത്ഥ പ്രവർത്തനങ്ങളെ നയിക്കുമ്പോഴാണ് ശുശ്രൂഷാദർശനത്തിന് പ്രാധാന്യമുണ്ടാകുന്നത്. ബൈബിൾ അധിഷ്ഠിത ബോധ്യങ്ങൾ വെറും പ്രസ്താവനകളായി നിലനിൽക്കാതെ, ശുശ്രൂഷ എങ്ങനെ ക്രമീകരിക്കപ്പെടുന്നു, നേതാക്കൾ എങ്ങനെ വളർത്തപ്പെടുന്നു, ശിഷ്യർ എങ്ങനെ രൂപപ്പെടുത്തപ്പെടുന്നു, ദൗത്യം എങ്ങനെ നിർവഹിക്കപ്പെടുന്നു എന്നിവയെ സ്വാധീനിക്കണം.

കേൾക്കുന്നവർ മാത്രമല്ല, വചനം അനുസരിച്ച് പ്രവർത്തിക്കുന്നവരായിരിക്കണമെന്ന് യാക്കോബ് 1:22 വിശ്വാസികളെ ആഹ്വാനം ചെയ്യുന്നു. അതുപോലെ, സഭയുടെ ശുശ്രൂഷാദർശനം അതിന്റെ ജീവിതത്തിലും പ്രവർത്തനങ്ങളിലും പ്രകടമാകണം.

ബൈബിൾ അധിഷ്ഠിതമായ ഒരു ശുശ്രൂഷയിൽ പരസ്പരം ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ചില പ്രധാന പ്രതിബദ്ധതകൾ ഉണ്ടായിരിക്കണം.

ഒന്നാമതായി, ക്രിസ്തുകേന്ദ്രിതമായിരിക്കണം. ക്രിസ്തുവാണ് സഭയുടെ ശിരസ്സും അതിന്റെ ദൗത്യത്തിന്റെ പരമാധികാരിയുമെന്ന ബോധ്യം ശുശ്രൂഷയിൽ ഉണ്ടായിരിക്കണം.

രണ്ടാമതായി, തിരുവെഴുത്തിന്റെ അധികാരത്തിന് വിധേയമായിരിക്കണം. പുതിയ നിയമത്തിലെ അപ്പൊസ്തലിക ഉപദേശങ്ങൾ ശുശ്രൂഷയുടെ വിശ്വാസത്തെയും പ്രവർത്തനങ്ങളെയും രൂപപ്പെടുത്തണം.

മൂന്നാമതായി, ശിഷ്യത്വത്തിന് മുൻഗണന നൽകണം. ആത്മീയ വളർച്ചയും ക്രിസ്തുവിനോടുള്ള അനുസരണവും ഓരോ ശുശ്രൂഷാപ്രവർത്തനത്തിന്റെയും കേന്ദ്രത്തിലായിരിക്കണം.

നാലാമതായി, ബന്ധങ്ങൾക്കും കുടുംബങ്ങൾക്കും പ്രാധാന്യം നൽകണം. വിശ്വാസികളെ ദൈവത്തിന്റെ കുടുംബത്തിൽ വളർത്തുകയും ആത്മീയ വളർച്ചയിൽ പങ്കാളികളാകാൻ കുടുംബങ്ങളെ സജ്ജരാക്കുകയും വേണം.

അഞ്ചാമതായി, വിശ്വാസികളെ ശുശ്രൂഷയ്ക്കായി സജ്ജരാക്കണം. വിശ്വാസികളെയും നേതാക്കളെയും വിശ്വസ്തതയോടെ ശുശ്രൂഷിക്കാനും മറ്റുള്ളവരെ പരിശീലിപ്പിക്കാനും പ്രാപ്തരാക്കണം.

അവസാനമായി, ദൈവദൗത്യത്തിൽ കേന്ദ്രീകരിച്ചിരിക്കണം. സഭയുടെ ആന്തരികജീവിതം സുവിശേഷപ്രഘോഷണത്തിനും സകലജാതികളെയും ശിഷ്യരാക്കുന്നതിനും സഹായകരമാകണം.

ഈ പ്രതിബദ്ധതകൾ പരസ്പരം ബന്ധമില്ലാത്ത ശുശ്രൂഷാരീതികളല്ല. അവയെല്ലാം ഏകീകൃതമായ ഒരു ബൈബിൾ ദർശനത്തിന്റെ ഭാഗങ്ങളാണ്.

ക്രിസ്തുകേന്ദ്രിതമായ ശുശ്രൂഷ അവന്റെ വചനത്താൽ നയിക്കപ്പെടണം. വചനത്താൽ നയിക്കപ്പെടുന്ന ശുശ്രൂഷ അനുസരണമുള്ള ശിഷ്യരെ രൂപപ്പെടുത്തണം. ശിഷ്യത്വം വിശ്വാസസമൂഹത്തിൽ വളരുകയും ആ സമൂഹം വിശ്വാസികളെ ശുശ്രൂഷയ്ക്കായി സജ്ജരാക്കുകയും വേണം. അങ്ങനെ സജ്ജരായ സഭ ക്രിസ്തു ഏൽപ്പിച്ചിരിക്കുന്ന ദൗത്യത്തിൽ പങ്കാളികളാകണം.

അതുകൊണ്ട്, ശുശ്രൂഷയെ വിലയിരുത്തുമ്പോൾ പൂർത്തിയാക്കിയ പരിപാടികൾ മാത്രമല്ല, അവയിലൂടെ ബൈബിൾ വ്യക്തമാക്കുന്ന ആത്മീയ ലക്ഷ്യങ്ങൾ കൈവരിക്കുന്നുണ്ടോ എന്നും പരിശോധിക്കണം.

വിശ്വാസികൾ ക്രിസ്തുവിൽ പക്വതയിലേക്ക് വളരുന്നുണ്ടോ? കുടുംബങ്ങൾ വിശ്വാസം കൈമാറാൻ സജ്ജരാകുന്നുണ്ടോ? നേതാക്കൾ മറ്റുള്ളവരെ ശുശ്രൂഷയ്ക്കായി പരിശീലിപ്പിക്കുന്നുണ്ടോ? സഭ അപ്പൊസ്തലിക ഉപദേശങ്ങൾ വിശ്വസ്തതയോടെ അടുത്ത തലമുറയ്ക്ക് കൈമാറുന്നുണ്ടോ? ശിഷ്യർ രൂപപ്പെടുകയും മഹാനിയോഗത്തിൽ പങ്കാളികളാകാൻ അയയ്ക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ടോ?

ശുശ്രൂഷയുടെ അടിസ്ഥാന ബൈബിൾ ബോധ്യങ്ങളോട് അതിന്റെ പ്രവർത്തനങ്ങൾ വിശ്വസ്തമായി നിലനിൽക്കുന്നുവെന്ന് ഉറപ്പാക്കാൻ ഇത്തരം ചോദ്യങ്ങൾ സഹായിക്കുന്നു.

ഉപസംഹാരം

യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ സഭ അവന്റേതാണെന്നും സുവിശേഷം വിശ്വസ്തതയോടെ പ്രസംഗിക്കുക, ശിഷ്യരെ രൂപപ്പെടുത്തുക, ദൈവത്തിന്റെ കുടുംബത്തെ പണിയുക, സജ്ജരായ നേതാക്കളെ വളർത്തുക എന്നിവയിലൂടെ അവന്റെ ഉദ്ദേശ്യങ്ങൾ നിറവേറ്റാനാണ് സഭ നിലനിൽക്കുന്നതെന്നും ഉള്ള ബോധ്യത്തിലാണ് നമ്മുടെ ശുശ്രൂഷാദർശനം വേരൂന്നിയിരിക്കുന്നത്.

നാം എന്തു ചെയ്യുന്നു എന്നതിന്റെ കാരണവും അതിന്റെ ലക്ഷ്യവും തിരുവെഴുത്താണ് നിർണയിക്കുന്നത്.

അതുകൊണ്ട്, നമ്മുടെ ശുശ്രൂഷ പരിപാടികൾ നടത്തുന്നതിലും യോഗങ്ങൾ സംഘടിപ്പിക്കുന്നതിലും സ്ഥാപനങ്ങൾ വികസിപ്പിക്കുന്നതിലും മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നില്ല. ദൈവം ഏൽപ്പിച്ച കൃപയുടെ കാര്യവിചാരകന്മാരായി പ്രവർത്തിക്കുക, അപ്പൊസ്തലിക ഉപദേശങ്ങളിൽ വേരൂന്നിയ വിശ്വാസസമൂഹം പണിയുക, ആത്മീയ വളർച്ചയിൽ പങ്കാളികളാകാൻ കുടുംബങ്ങളെ സജ്ജരാക്കുക, വിശ്വസ്തരായ ശിഷ്യരെ വളർത്തി മറ്റുള്ളവരെ പഠിപ്പിക്കാനും ശുശ്രൂഷിക്കാനും അവരെ ഒരുക്കുക എന്നിവയാണ് നമ്മുടെ ലക്ഷ്യം.

ക്രിസ്തുവിന്റെ ശരീരത്തിലെ ഓരോ വിശ്വാസിക്കും ദൈവത്തിന്റെ ഉദ്ദേശ്യങ്ങളിൽ അർത്ഥവത്തായ ഒരു പങ്കുള്ള പക്വതയുള്ളതും സജ്ജരായതും ദൗത്യബോധമുള്ളതുമായ ഒരു സമൂഹമായി സഭ വളരേണ്ടതാണ്.

ആത്യന്തികമായി, ദൈവം വെളിപ്പെടുത്തിയ ഉദ്ദേശ്യങ്ങൾക്കനുസരിച്ച്, അവൻ നിശ്ചയിച്ച മാർഗങ്ങളിലൂടെ, അവന്റെ മഹത്വത്തിനായി സഭയെ പണിയുക എന്നതാണ് നമ്മുടെ ശുശ്രൂഷാദർശനം.

ക്രിസ്തുവിനും അവന്റെ കുടുംബത്തിനും സ്വന്തമായവരും, അവന്റെ വചനത്താൽ രൂപപ്പെടുന്നവരും, അവന്റെ ശുശ്രൂഷയ്ക്കായി സജ്ജരാകുന്നവരും, ഭാവിതലമുറകൾക്ക് വിശ്വാസം കൈമാറാൻ പ്രതിജ്ഞാബദ്ധരുമായ ശിഷ്യരെ വളർത്തുകയാണ് നമ്മുടെ ലക്ഷ്യം.

ഇങ്ങനെ, ശുശ്രൂഷ കേവലം പ്രവർത്തനങ്ങളുടെ ഒരു കൂട്ടമല്ലാതായി മാറുന്നു. യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ സുവിശേഷം ജീവിക്കുകയും വിശ്വസ്തതയോടെ അടുത്ത തലമുറയ്ക്ക് കൈമാറുകയും ചെയ്യാനുള്ള സഭയുടെ വിളിയുടെ പ്രകടനമായി അത് മാറുന്നു.