ദൈവം നൽകിയ ദാനം നമ്മുടെ മത്സരമായി മാറുമ്പോൾ

ദൈവം നൽകിയ ദാനം നമ്മുടെ മത്സരമായി മാറുമ്പോൾ

യെരോബെയാമിന്റെ ജീവിതം നമ്മെ ഗൗരവമായ ഒരു ആത്മീയ പാഠം പഠിപ്പിക്കുന്നു: ദൈവം നൽകിയ ഒരു ഉത്തരവാദിത്വത്തെ നാം ദൈവത്തിനുവേണ്ടിയുള്ള ശുശ്രൂഷയായി കാണാതെ, നമുക്കുവേണ്ടി സംരക്ഷിക്കേണ്ട ഒന്നായി കാണുമ്പോൾ, അത് പാപത്തിന്റെ കാരണമായി മാറാം.

യെരോബെയാമിന് പത്ത് ഗോത്രങ്ങൾ ലഭിച്ചത് അവന്റെ സ്വന്തം ആഗ്രഹം കൊണ്ടുമാത്രമല്ല. ശലോമോന്റെ ദൈവവിരുദ്ധമായ വഴികൾ കാരണം രാജ്യം വിഭജിക്കപ്പെടുമെന്ന് ദൈവം നേരത്തെ തന്നെ പറഞ്ഞിരുന്നു. അഹീയാവ് പ്രവാചകനിലൂടെ ദൈവം യെരോബെയാമിനോട് പറഞ്ഞു: “ഞാൻ ശലോമോന്റെ കയ്യിൽനിന്ന് രാജ്യം കീറി എടുത്ത് പത്തു ഗോത്രങ്ങളെ നിനക്കു തരും” (1 രാജാക്കന്മാർ 11:31). അങ്ങനെ, പത്ത് ഗോത്രങ്ങളെ ഭരിക്കാനുള്ള അവസരം ദൈവം തന്റെ പരമാധികാരത്തിൽ യെരോബെയാമിന് നൽകി.

അതുകൊണ്ട്, യെരോബെയാമിന് രാജ്യം ലഭിച്ചതല്ല പ്രശ്നം; ദൈവം ഏൽപ്പിച്ച രാജ്യം അവൻ എങ്ങനെ ഉപയോഗിച്ചു എന്നതാണ് പ്രശ്നം.

ദൈവം അവന് പത്ത് ഗോത്രങ്ങളെ ഭരിക്കാനുള്ള ഉത്തരവാദിത്വം നൽകി. എന്നാൽ യെരോബെയാം യെരൂശലേമിനെയും യെഹൂദാരാജാവായ രെഹബെയാമിനെയും തന്റെ സ്ഥാനത്തിന് ഒരു ഭീഷണിയായി കാണാൻ തുടങ്ങി. അവൻ ചിന്തിച്ചു: “ഈ ജനം യെരൂശലേമിലുള്ള യഹോവയുടെ ആലയത്തിൽ യാഗം കഴിപ്പാൻ പോയാൽ, ഈ ജനത്തിന്റെ ഹൃദയം അവരുടെ യജമാനനായ യെഹൂദാരാജാവായ രെഹബെയാമിന്റെ അടുക്കലേക്കു തിരിയും” (1 രാജാക്കന്മാർ 12:27).

ദൈവം ഏൽപ്പിച്ച ജനത്തെ വിശ്വസ്തമായി നയിക്കുന്നതിൽനിന്ന് അവന്റെ ശ്രദ്ധ മാറി, സ്വന്തം സ്ഥാനം സംരക്ഷിക്കുന്നതിലേക്കായി. ആ ഭയം അവനെ വിട്ടുവീഴ്ചയിലേക്ക് നയിച്ചു.

ദൈവത്തിന്റെ ഉത്തരവാദിത്വം നമ്മുടെ സ്വന്തം രാജ്യമാകുമ്പോൾ

യെരോബെയാം ബേഥേലിലും ദാനിലും ആരാധനാകേന്ദ്രങ്ങൾ സ്ഥാപിച്ചു. സ്വർണ്ണക്കാളക്കുട്ടികളെ ഉണ്ടാക്കി. ലേവ്യരുടെ ക്രമത്തിന് പുറത്തുള്ള ആളുകളെ പുരോഹിതന്മാരാക്കി. ദൈവം കല്പിച്ച രീതിക്കുപകരം സ്വന്തം രീതിയിലുള്ള ഒരു മതവ്യവസ്ഥ അവൻ ഉണ്ടാക്കി (1 രാജാക്കന്മാർ 12:28–33).

അവൻ ആരാധനയുടെ സ്ഥലം മാത്രം മാറ്റിയില്ല. ആരാധിക്കേണ്ടതിനെ, പുരോഹിതന്മാരെ, ആരാധനയുടെ രീതിയെ, ആരാധനയുടെ സമയത്തെയും വരെ മാറ്റി. ഇതെല്ലാം തന്റെ രാഷ്ട്രീയ സ്ഥാനം ഉറപ്പിക്കാനായിരുന്നു.

ദൈവം ഉത്തരവാദിത്വമായി ഏൽപ്പിച്ച കാര്യം യെരോബെയാം സ്വന്തം രാജ്യം സംരക്ഷിക്കാനുള്ള ഉപാധിയാക്കി മാറ്റി.

ഇവിടെ നമുക്കും ഒരു വലിയ മുന്നറിയിപ്പുണ്ട്. ദൈവം ഒരു ദൗത്യം, ശുശ്രൂഷ, ഉത്തരവാദിത്വം, നേതൃത്വം എന്നിവ ഏൽപ്പിക്കുമ്പോൾ, “ഞാൻ എല്ലാം നിയന്ത്രിച്ചില്ലെങ്കിൽ ഇത് എന്റെ കയ്യിൽനിന്ന് പോകും” എന്ന് നാം ചിന്തിക്കരുത്. അത്തരം ഭയത്തിൽനിന്ന് ആളുകളെ നിയന്ത്രിക്കാനും, വിഭവങ്ങൾ സ്വന്തം കൈയിൽ പിടിച്ചുവയ്ക്കാനും, മറ്റുള്ള ശുശ്രൂഷകരുമായി മത്സരിക്കാനും, സ്വന്തം പ്രശസ്തി സംരക്ഷിക്കാനും, നമ്മുടെ തീരുമാനങ്ങളെ ന്യായീകരിക്കാൻ വചനത്തെ വളച്ചൊടിക്കാനും നാം തുടങ്ങാം.

എന്നാൽ ദൈവം നൽകിയ കാര്യം ദൈവത്തോടുള്ള അനുസരണക്കേടിലൂടെ സംരക്ഷിക്കേണ്ട ആവശ്യമില്ല.

അത് യഥാർത്ഥത്തിൽ ദൈവം നൽകിയ ദൗത്യമാണെങ്കിൽ, നമ്മുടെ ഉത്തരവാദിത്വം കൃത്രിമമായ നിയന്ത്രണമല്ല, വിശ്വസ്തതയാണ്. “ഗൃഹവിചാരകന്മാരിൽ വിശ്വസ്തനെ കാണേണം” (1 കൊരിന്ത്യർ 4:2).

ലേവ്യരും ദൈവവചനത്തിന്റെ നഷ്ടവും

യെരോബെയാമിന്റെ പരാജയം കൂടുതൽ ഗൗരവമുള്ളതാക്കുന്നത് ലേവ്യരുടെ പങ്കാണ്.

ദൈവം ലേവ്യഗോത്രത്തെ തന്റെ ആരാധനയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പ്രത്യേക ശുശ്രൂഷയ്ക്കായി വേർതിരിച്ചിരുന്നു. അവർ വിശുദ്ധമന്ദിരത്തിലെ ശുശ്രൂഷയിൽ സഹായിച്ചു. അഹരോന്റെ കുടുംബത്തിൽപ്പെട്ട പുരോഹിതന്മാരായിരുന്നു പുരോഹിതശുശ്രൂഷ നിർവഹിച്ചത്. അതോടൊപ്പം ദൈവത്തിന്റെ ന്യായപ്രമാണം സംരക്ഷിക്കുകയും ജനങ്ങളെ പഠിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതിലും അവർക്ക് പ്രധാന ഉത്തരവാദിത്വമുണ്ടായിരുന്നു.

മോശെ ലേവ്യരെ ദൈവത്തിന്റെ ന്യായവിധികളും ന്യായപ്രമാണവും പഠിപ്പിക്കുന്നവരായി വിവരിക്കുന്നു (ആവർത്തനം 33:8–10). പുരോഹിതന്റെ അധരങ്ങൾ ദൈവജ്ഞാനം കാത്തുസൂക്ഷിക്കണമെന്നും ജനങ്ങൾ അവന്റെ വായിൽനിന്ന് ഉപദേശം അന്വേഷിക്കണമെന്നും മലാഖി പറയുന്നു:

“പുരോഹിതന്റെ അധരങ്ങൾ പരിജ്ഞാനം സൂക്ഷിക്കേണ്ടതാകുന്നു; ജനങ്ങൾ അവന്റെ വായിൽനിന്നു ന്യായപ്രമാണം അന്വേഷിക്കേണ്ടതാകുന്നു.”

— മലാഖി 2:7

അതിനാൽ ലേവ്യരുടെയും പുരോഹിതന്മാരുടെയും ശുശ്രൂഷ വെറും ആചാരപരമായിരുന്നില്ല. ആരാധന, സേവനം, ദൈവവചനത്തിന്റെ പഠിപ്പിക്കൽ, ദൈവത്തോടുള്ള വിശ്വസ്തത എന്നിവയുമായി അത് ബന്ധപ്പെട്ടിരുന്നു.

എന്നാൽ യെരോബെയാമിന്റെ പുതിയ മതവ്യവസ്ഥ ദൈവം നിശ്ചയിച്ച ഈ ക്രമത്തെ തള്ളിക്കളഞ്ഞു. അവൻ “ലേവ്യരുടെ പുത്രന്മാരല്ലാത്ത താഴ്ന്ന ജനങ്ങളിൽനിന്ന് പുരോഹിതന്മാരെ നിയമിച്ചു” (1 രാജാക്കന്മാർ 12:31).

അതിന്റെ ഫലമായി, അനേകം ലേവ്യർ വടക്കൻ രാജ്യത്തിലെ തങ്ങളുടെ പട്ടണങ്ങളും സ്വത്തുക്കളും വിട്ട് യെഹൂദയിലേക്കും യെരൂശലേമിലേക്കും പോയി. യെരോബെയാമിന്റെ തെറ്റായ ആരാധനയിൽ പങ്കുചേരുന്നതിനുപകരം അവർ ദൈവത്തോടുള്ള വിശ്വസ്തത തിരഞ്ഞെടുത്തു:

“ലേവ്യർ തങ്ങളുടെ പുല്പുറങ്ങളും അവകാശങ്ങളും വിട്ട് യെഹൂദയിലേക്കും യെരൂശലേമിലേക്കും വന്നു; യെരോബെയാമും അവന്റെ പുത്രന്മാരും അവരെ യഹോവയുടെ പുരോഹിതശുശ്രൂഷയിൽനിന്ന് നീക്കിയിരുന്നു.”

— 2 ദിനവൃത്താന്തം 11:14

അവരുടെ വിശ്വസ്തത മറ്റുള്ളവരെയും സ്വാധീനിച്ചു. “യിസ്രായേലിന്റെ സകലഗോത്രങ്ങളിലും തങ്ങളുടെ ഹൃദയം യിസ്രായേലിന്റെ ദൈവമായ യഹോവയെ അന്വേഷിപ്പാൻ വെച്ചവർ” ലേവ്യരെ പിന്തുടർന്ന് യെരൂശലേമിലേക്കു പോയതായി വചനം പറയുന്നു (2 ദിനവൃത്താന്തം 11:16).

ഇതിൽനിന്ന് നമുക്ക് ഒരു പ്രധാന സത്യം മനസ്സിലാക്കാം: ദൈവവചനത്തിൽ വിശ്വസ്തരായ ശുശ്രൂഷകരും അധ്യാപകരും ജനങ്ങളെ സത്യത്തിൽ നിലനിർത്താൻ സഹായിക്കുന്നു. എന്നാൽ ദൈവവചനത്തിന്റെ പഠിപ്പിക്കൽ തള്ളിക്കളയുകയോ ദുർബലപ്പെടുത്തുകയോ മാറ്റിസ്ഥാപിക്കുകയോ ചെയ്യുമ്പോൾ ആത്മീയ തെറ്റുകൾക്ക് വഴി തുറക്കപ്പെടുന്നു.

വചനം മാറ്റിനിർത്തുമ്പോൾ തെറ്റിന് ഇടം ലഭിക്കുന്നു

യെരോബെയാമിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ അപകടം വ്യത്യസ്തമായ ചില ആരാധനാരീതികൾ കൊണ്ടുവന്നതുമാത്രമല്ല. ദൈവം വെളിപ്പെടുത്തിയ രീതിയുടെ അധികാരത്തിന് പകരം രാജാവിന്റെ അധികാരത്തെ അവൻ സ്ഥാപിച്ചു.

ദൈവം കല്പിച്ച ആരാധനാക്രമത്തിൽനിന്ന് ജനങ്ങളെ മാറ്റിനിർത്തിയപ്പോൾ, ദൈവം ഒരിക്കലും കല്പിക്കാത്ത കാര്യങ്ങൾ കൊണ്ടുവരാൻ യെരോബെയാമിന് എളുപ്പമായി.

ഇത് ഇന്നും നമുക്ക് ഒരു മുന്നറിയിപ്പാണ്. സാത്താന്റെ പ്രവർത്തനം ദൈവവചനത്തിന് എതിരാണ്. ആദിമുതൽ അവന്റെ രീതി ദൈവം പറഞ്ഞതിനെ ചോദ്യം ചെയ്യുകയും വളച്ചൊടിക്കുകയും നിഷേധിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതാണ് (ഉല്പത്തി 3:1–5). യേശുവും ദൈവവചനം ആത്മീയജീവിതത്തിന് അനിവാര്യമാണെന്ന് വ്യക്തമാക്കി (മത്തായി 4:4; യോഹന്നാൻ 17:17).

അതുകൊണ്ട് ഒരു ക്രിസ്തീയ സമൂഹത്തിന് സംഭവിക്കാവുന്ന ഏറ്റവും വലിയ അപകടങ്ങളിൽ ഒന്ന് പുറത്തുനിന്നുള്ള പീഡനം മാത്രമല്ല; അകത്തുനിന്ന് ദൈവവചനത്തിന്റെ ശക്തി ക്രമേണ നഷ്ടപ്പെടുന്നതാണ്.

വേദപുസ്തകം അവഗണിക്കപ്പെടുകയോ, വളച്ചൊടിക്കപ്പെടുകയോ, മനുഷ്യപരമ്പരകൾക്കും വ്യക്തികൾക്കും സ്ഥാപനങ്ങൾക്കും സ്വന്തം ആഗ്രഹങ്ങൾക്കും കീഴ്പ്പെടുത്തപ്പെടുകയോ ചെയ്യുമ്പോൾ വിശ്വാസികൾ വചനവിരുദ്ധമായ ഉപദേശങ്ങൾക്കും രീതികൾക്കും എളുപ്പത്തിൽ ഇരകളാകുന്നു.

അതുകൊണ്ട് ക്രിസ്തീയ നേതാക്കളും അധ്യാപകരും വളരെ ജാഗ്രത പുലർത്തണം. നാം നേരത്തെ തീരുമാനിച്ച കാര്യം ശരിയാണെന്ന് തെളിയിക്കാൻ വേദപുസ്തക വ്യാഖ്യാനത്തെ വളച്ചൊടിക്കരുത്.

നമ്മുടെ ശുശ്രൂഷയെ വിധിക്കേണ്ടത് ദൈവവചനമാണ്; നമ്മുടെ ശുശ്രൂഷയുടെ ആവശ്യങ്ങൾക്ക് അനുസരിച്ച് ദൈവവചനത്തെ മാറ്റാൻ പാടില്ല.

ഇന്നത്തെ ക്രിസ്തീയ ശുശ്രൂഷയ്ക്കുള്ള മുന്നറിയിപ്പ്

യെരോബെയാമിന്റെ അനുഭവം ഇന്ന് ഓരോ ക്രിസ്തീയ ശുശ്രൂഷകനോടും സംസാരിക്കുന്നു.

ദൈവം ഒരാൾക്ക് ഒരു സഭയും, മറ്റൊരാൾക്ക് ഒരു മിഷൻ പ്രവർത്തനവും, മറ്റൊരാൾക്ക് ഒരു പഠിപ്പിക്കൽ ശുശ്രൂഷയും, മറ്റൊരാൾക്ക് ഒരു സുവിശേഷ പ്രവർത്തനവും, മറ്റൊരാൾക്ക് ഒരു പ്രത്യേക പദ്ധതിയും ഏൽപ്പിച്ചേക്കാം. വ്യത്യസ്തമായ ഉത്തരവാദിത്വങ്ങൾ വ്യത്യസ്ത രാജ്യങ്ങൾ അല്ല; ഒരേ കർത്താവിന്റെ കീഴിലുള്ള വ്യത്യസ്ത ശുശ്രൂഷകളാണ്.

അപകടം ആരംഭിക്കുന്നത് നമ്മുടെ ഉത്തരവാദിത്വത്തെ മറ്റൊരാളുടേതുമായി താരതമ്യം ചെയ്യുമ്പോഴാണ്. മറ്റൊരാളെ സ്വന്തം ദൗത്യത്തിന് ഭീഷണിയായി കാണുമ്പോൾ, ദൈവത്തിന്റെ ഉദ്ദേശം അന്വേഷിക്കുന്നതിനുപകരം സ്വന്തം സ്വാധീനം സംരക്ഷിക്കാൻ നാം ശ്രമിക്കും.

പൗലോസ് ഇതിന് വളരെ നല്ലൊരു മാതൃക നൽകുന്നു:

“ഞാൻ നട്ടു, അപ്പൊല്ലോസ് നനച്ചു; വളരുമാറാക്കിയതോ ദൈവമത്രേ.”

— 1 കൊരിന്ത്യർ 3:6

പൗലോസ് അപ്പൊല്ലോസിനെ ഒരു മത്സരക്കാരനായി കണ്ടില്ല. ഇരുവരും ദൈവത്തിന്റെ വയലിൽ ശുശ്രൂഷിക്കുന്ന ദാസന്മാരായിരുന്നു. വളർച്ച നൽകുന്നത് ദൈവമാണ്. സഭ ക്രിസ്തുവിന്റേതാണ്, ജനങ്ങൾ ക്രിസ്തുവിന്റേതാണ്, ശുശ്രൂഷ ക്രിസ്തുവിന്റേതാണ്.

അതുകൊണ്ട് ദൈവം ഏൽപ്പിച്ച കാര്യം സംരക്ഷിക്കാൻ നമുക്ക് ആളുകളെ നിയന്ത്രിക്കുകയോ കൃത്രിമമായി സ്വാധീനിക്കുകയോ ചെയ്യേണ്ടതില്ല.

ദൈവം സ്വാധീനം നൽകിയാൽ അത് വിശ്വസ്തമായി ഉപയോഗിക്കാം. വിഭവങ്ങൾ നൽകിയാൽ ഉത്തരവാദിത്വത്തോടെ കൈകാര്യം ചെയ്യാം. നേതൃത്വം നൽകിയാൽ വിനയത്തോടെ നിർവഹിക്കാം. ദൈവം മറ്റൊരു ശുശ്രൂഷകനെ ഉയർത്തിയാൽ അവനെ ഭീഷണിയായി കാണാതെ, ദൈവത്തിന്റെ വയലിലെ മറ്റൊരു തൊഴിലാളിയായി കാണാം.

ശുശ്രൂഷ സംരക്ഷിക്കാൻ വചനത്തിൽ വിട്ടുവീഴ്ച ചെയ്യരുത്

യെരോബെയാം തന്റെ രാജ്യം നഷ്ടപ്പെടുമോ എന്ന ഭയത്താൽ ആരാധനയിൽ വിട്ടുവീഴ്ച ചെയ്തു. സ്വന്തം സ്ഥാനം സംരക്ഷിക്കാനുള്ള ശ്രമം ഒടുവിൽ അവന്റെ കുടുംബത്തിന്മേൽ തന്നെ ന്യായവിധി കൊണ്ടുവന്നു.

വേദപുസ്തകം യെരോബെയാമിനെ പ്രധാനമായും ഓർക്കുന്നത് വിജയകരമായ ഒരു രാജാവായി അല്ല, മറിച്ച് “യിസ്രായേലിനെക്കൊണ്ട് പാപം ചെയ്യിച്ചവൻ” എന്ന നിലയിലാണ് (1 രാജാക്കന്മാർ 14:16; 15:34; 16:19,26; 22:52).

അവന്റെ പാരമ്പര്യം ദുഃഖകരമായിരുന്നു: തന്റെ നേതൃത്വത്തിലൂടെ അവൻ മറ്റുള്ളവരെ പാപത്തിലേക്ക് നയിച്ചു.

ഇത് ഓരോ ക്രിസ്തീയ നേതാവിനെയും ആഴത്തിൽ ചിന്തിപ്പിക്കണം.

ദൈവം നമ്മെ ഏൽപ്പിച്ച എന്തുതന്നെയായാലും, വചനത്തിന്റെ സത്യത്തിന്റെ വിലകൊടുത്ത് അത് സംരക്ഷിക്കരുത്. നമ്മുടെ സ്ഥാനം സംരക്ഷിക്കാൻ ആളുകളെയും ഉപാധികളെയും സാഹചര്യങ്ങളെയും നിയന്ത്രിക്കരുത്. നമ്മുടെ രീതികളെ ന്യായീകരിക്കാൻ വേദപുസ്തകത്തെ വളച്ചൊടിക്കരുത്. ഏറ്റവും പ്രധാനമായി, ദൈവം വിലക്കിയ കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യാൻ വിശ്വാസികളെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്ന തരത്തിൽ നമ്മുടെ സ്വാധീനം ഉപയോഗിക്കരുത്.

യേശു മറ്റുള്ളവരെ ഇടറിപ്പിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ച് ഗൗരവമായ മുന്നറിയിപ്പ് നൽകി (മത്തായി 18:6). പഠിപ്പിക്കുന്നവർക്കു കൂടുതൽ കർശനമായ ന്യായവിധിയുണ്ടാകുമെന്ന് യാക്കോബും ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു (യാക്കോബ് 3:1).

അതുകൊണ്ട് നേതൃത്വം എന്നത് നാം എത്രത്തോളം കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യുന്നു എന്നത് മാത്രമല്ല. നമ്മുടെ സ്വാധീനം ആളുകളെ എവിടേക്കാണ് നയിക്കുന്നത് എന്നതും അത്രതന്നെ പ്രധാനമാണ്.

ഒരു ശുശ്രൂഷ വലുതും പ്രശസ്തവും സ്വാധീനമുള്ളതുമായിത്തീർന്നാലും, അതിന്റെ പഠിപ്പിക്കൽ ആളുകളെ വേദപുസ്തക സത്യത്തിൽനിന്ന് അകറ്റുന്നുവെങ്കിൽ അതിനെ യഥാർത്ഥ വിശ്വസ്തത എന്നു വിളിക്കാനാവില്ല.

വിശ്വസ്തനായ ദാസന്റെ ഹൃദയം

യേശു ശിഷ്യന്മാരെ മഹത്വത്തിനായി മത്സരിക്കാൻ പഠിപ്പിച്ചില്ല. മറിച്ച്, ഏറ്റവും വലിയവനാകാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ എല്ലാവരുടെയും ദാസനായിരിക്കണമെന്ന് പഠിപ്പിച്ചു (മർക്കോസ് 9:33–35).

യോഹന്നാൻ സ്നാപകൻ ക്രിസ്തുവിനെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞത് ഇതായിരുന്നു:

“അവൻ വളരണം, ഞാനോ കുറയണം.”

— യോഹന്നാൻ 3:30

അതാണ് ക്രിസ്തീയ ശുശ്രൂഷകനുണ്ടാകേണ്ട ഹൃദയം.

ദൈവം ഒരു ദൗത്യം നൽകുമ്പോൾ, മറ്റൊരാൾ അത് എടുത്തുകളയും എന്ന ഭയത്തിൽ നാം ജീവിക്കേണ്ടതില്ല. ആ ദൗത്യം നൽകിയ ദൈവത്തിൽ നമുക്ക് വിശ്വസിക്കാം.

ദൈവം ഏൽപ്പിച്ച കാര്യത്തിന് ചുറ്റും ഒരു സ്വകാര്യ രാജ്യം പണിയുക എന്നതല്ല നമ്മുടെ ഉത്തരവാദിത്വം. അത് ഏൽപ്പിച്ച കർത്താവിനോട് വിശ്വസ്തരായിരിക്കുക എന്നതാണ്.

അതുകൊണ്ട് ദൈവം ഒരു ശുശ്രൂഷയോ ദൗത്യമോ പദ്ധതിയോ ഉത്തരവാദിത്വമോ നേതൃത്വമോ നൽകുമ്പോൾ നാം ചോദിക്കേണ്ടത്:

“ഞാൻ ഇത് ദൈവത്തിന്റെ മഹത്വത്തിനായി സംരക്ഷകനായി കൈകാര്യം ചെയ്യുകയാണോ, അതോ എന്റെ സ്വന്തം സ്ഥാനത്തിനായി സംരക്ഷിക്കുകയാണോ?”

“ഞാൻ എന്റെ രീതികളെ വചനത്തിന് കീഴ്പ്പെടുത്തുകയാണോ, അതോ എന്റെ രീതികളെ ന്യായീകരിക്കാൻ വചനത്തെ വളച്ചൊടിക്കുകയാണോ?”

“ആളുകളെ ക്രിസ്തുവിനെ പിന്തുടരാൻ സഹായിക്കുകയാണോ, അതോ അവരെ എന്നെ ആശ്രയിക്കുന്നവരാക്കുകയാണോ?”

“ദൈവം മറ്റൊരു ശുശ്രൂഷകനെ ഉപയോഗിക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് സന്തോഷിക്കാനാകുമോ, അതോ മറ്റൊരു ശുശ്രൂഷയെ ഞാൻ ഒരു ഭീഷണിയായി കാണുന്നുണ്ടോ?”

യെരോബെയാമിന് ദൈവത്തിൽനിന്ന് ഒരു രാജ്യം ലഭിച്ചു. എന്നാൽ അത് സ്വന്തം രീതിയിൽ സംരക്ഷിക്കാൻ ശ്രമിച്ചതിനാൽ അവന്റെ ഉത്തരവാദിത്വം പാപമായി മാറി. രാജ്യം നഷ്ടപ്പെടുമോ എന്ന ഭയം അവനെ ആരാധന മാറ്റാനും ദൈവം നിയമിച്ച ദാസന്മാരെ തള്ളിക്കളയാനും ദൈവവചനത്തിന്റെ പഠിപ്പിക്കൽ ദുർബലപ്പെടുത്താനും ഒടുവിൽ ഒരു ജനതയെ പാപത്തിലേക്ക് നയിക്കാനും കാരണമായി.

നമുക്ക് അതിന്റെ വിപരീതമായ പാഠം പഠിക്കാം:

ദൈവം നൽകുന്നതിൽ വിശ്വസിക്കുക.

അത് വിശ്വസ്തമായി കൈകാര്യം ചെയ്യുക.

അവന്റെ വചനത്തിന്റെ അധികാരത്തിന് കീഴിൽ നിൽക്കുക.

സഹശുശ്രൂഷകരെ ബഹുമാനിക്കുക.

കൃത്രിമ നിയന്ത്രണവും വിട്ടുവീഴ്ചയും ഒഴിവാക്കുക.

ഫലങ്ങൾ ദൈവത്തിന്റെ കയ്യിൽ ഏൽപ്പിക്കുക.

കാരണം, വേല ദൈവത്തിന്റേതാണ്.

ജനങ്ങൾ ദൈവത്തിന്റേതാണ്.

രാജ്യം ദൈവത്തിന്റേതാണ്.

നാം വെറും കാര്യസ്ഥന്മാരാണ്.

“കാര്യസ്ഥന്മാരിൽ വിശ്വസ്തനെ കാണേണം.”

— 1 കൊരിന്ത്യർ 4:2

-- ടോം --