𝐓𝐡𝐞 𝐂𝐡𝐮𝐫𝐜𝐡 𝐇𝐚𝐬 𝐋𝐞𝐚𝐝𝐞𝐫𝐬, 𝐁𝐮𝐭 𝐖𝐡𝐞𝐫𝐞 𝐀𝐫𝐞 𝐭𝐡𝐞 𝐀𝐩𝐨𝐬𝐭𝐥𝐞𝐬?

മിഷൻ സഭയിലെ തദ്ദേശീയ നേതൃത്വവികസനം: ശുശ്രൂഷയുടെയും സഭാപരമായ പക്വതയുടെയും പൗലോസിന്‍റെ മാതൃക

ബൈബിൾ അടിസ്ഥാനങ്ങൾ: റോമർ 12:3–16; 1 കൊരിന്ത്യർ 12:1–31; എഫെസ്യർ 4:11–16

ആരോഗ്യകരമായ നേതൃത്വം വളർത്തിയെടുക്കുക എന്നത് ഓരോ മിഷൻ സഭയും നേരിടുന്ന പ്രധാന വെല്ലുവിളികളിലൊന്നാണ്. ആദ്യകാല ക്രിസ്തീയ സമൂഹങ്ങളിൽ നിന്ന് ഇന്നത്തെ മിഷൻ പ്രവർത്തനങ്ങൾ വരെയും, ഒരു പ്രാദേശിക സഭയുടെ വളർച്ചയും പക്വതയും അതിലെ നേതൃത്വം, ആരാധന, ശിക്ഷണം, സാമ്പത്തിക ഉത്തരവാദിത്വം എന്നിവ എങ്ങനെ വികസിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു എന്നതുമായി അടുത്ത ബന്ധമുള്ളതാണ്. ഇവയിൽ നേതൃത്വം പ്രത്യേക പ്രാധാന്യമുള്ളതാണ്. കാരണം, ഒരു സഭ പുറത്തുനിന്നുള്ള പ്രവർത്തകരെ ആശ്രയിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കുമോ, അതോ ക്രിസ്തുവിന്‍റെ ശരീരമെന്ന നിലയിൽ സ്വയം പ്രവർത്തിക്കാൻ കഴിയുന്ന പക്വമായ ഒരു സമൂഹമായി വളരുമോ എന്നതിനെ നേതൃത്വം വലിയ രീതിയിൽ സ്വാധീനിക്കുന്നു.

പൗലോസിന്‍റെ മിഷൻ പ്രവർത്തനം ഈ പ്രക്രിയ മനസ്സിലാക്കുന്നതിനുള്ള പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു മാതൃക നൽകുന്നു. പുറത്തുനിന്നുള്ള ശുശ്രൂഷകരുടെ സ്ഥിരമായ സഹായമില്ലാതെ പ്രവർത്തിക്കാൻ കഴിയാത്ത സഭകൾ സ്ഥാപിക്കുക എന്നതല്ല അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ ലക്ഷ്യം. പകരം, പ്രാദേശിക സഭകൾക്ക് സ്വന്തം കാര്യങ്ങൾ കൈകാര്യം ചെയ്യാനും ആത്മീയ വരങ്ങളെ തിരിച്ചറിയാനും യോഗ്യരായ നേതാക്കളെ അംഗീകരിക്കാനും സഭയുടെ ശുശ്രൂഷയിൽ സജീവമായി പങ്കെടുക്കാനും കഴിയുന്ന രീതിയിൽ അവയെ രൂപപ്പെടുത്തുകയായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ ലക്ഷ്യം.

അതിനാൽ പൗലോസിന്‍റെ പ്രവർത്തനത്തിൽ സുവിശേഷപ്രഘോഷണവും സഭാസ്ഥാപനവും മാത്രമല്ല ഉണ്ടായിരുന്നത്. തദ്ദേശീയരായ നേതാക്കൾക്ക് സഭയുടെ ജീവിതവും ദൗത്യവും മുന്നോട്ടുകൊണ്ടുപോകാൻ കഴിയുന്ന വിധത്തിൽ അവരെ വളർത്തിയെടുക്കുന്നതും അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ മിഷൻ തന്ത്രത്തിന്‍റെ ഭാഗമായിരുന്നു.

ഇത് സഭയെക്കുറിച്ചുള്ള പൗലോസിന്‍റെ ദൈവശാസ്ത്രപരമായ കാഴ്ചപ്പാടിനോടും യോജിക്കുന്നു. സഭ എന്നത് ഒരു കഴിവുള്ള ശുശ്രൂഷകനെ ചുറ്റിപ്പറ്റി കൂടിവരുന്ന ഒരു കൂട്ടമല്ല. ക്രിസ്തുവിന്‍റെ ശരീരമായ സഭയിൽ ഓരോ അംഗവും ക്രിസ്തുവിനുള്ളവരാണ്; ഓരോരുത്തർക്കും ചെയ്യാനുള്ള ഒരു ശുശ്രൂഷയുമുണ്ട്. റോമർ 12:3–16 വിശ്വാസികൾക്ക് വ്യത്യസ്ത ആത്മീയ വരങ്ങൾ ലഭിച്ചിട്ടുണ്ടെന്നും അവ ശരീരത്തിന്‍റെ നന്മയ്ക്കായി ഉപയോഗിക്കണമെന്നും പഠിപ്പിക്കുന്നു. 1 കൊരിന്ത്യർ 12:1–31-ൽ ശരീരത്തിന്‍റെ ഉപമയിലൂടെ വൈവിധ്യവും പരസ്പര ആശ്രയത്വവും വിശദീകരിക്കുന്നു. എഫെസ്യർ 4:11–16-ൽ ക്രിസ്തു സഭയ്ക്ക് നേതാക്കളെ നൽകുന്നത് വിശുദ്ധന്മാരെ ശുശ്രൂഷയ്ക്കായി ഒരുക്കുന്നതിനാണെന്ന് വ്യക്തമാക്കുന്നു. അതിനാൽ നേതൃത്വം സഭയിലെ മറ്റുള്ളവരുടെ ശുശ്രൂഷയെ മാറ്റിസ്ഥാപിക്കുന്നതിനല്ല; സഭയെ ശുശ്രൂഷയ്ക്കായി ഒരുക്കുന്നതിനാണ്.

പൗലോസും തദ്ദേശീയ നേതൃത്വത്തിന്‍റെ വികസനവും

താൻ സ്ഥാപിച്ച സഭകളിൽ തദ്ദേശീയ നേതൃത്വം വളർത്തിയെടുക്കുന്നതിൽ പൗലോസ് വലിയ പ്രാധാന്യം നൽകി. അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ മിഷൻ തന്ത്രം സ്വന്തം വ്യക്തിപരമായ അധികാരത്തെ ചുറ്റിപ്പറ്റിയുള്ള സ്ഥിരമായ സമൂഹങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നതായിരുന്നില്ല. പകരം, താൻ പോയശേഷവും അവരുടെ ജീവിതവും ശുശ്രൂഷയും തുടരാൻ കഴിയുന്ന സഭകൾ സ്ഥാപിക്കുകയായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ ലക്ഷ്യം.

പൗലോസിന്‍റെ സ്വന്തം ജീവിതവും നേതൃത്വവികസനത്തിൽ പരിശീലനത്തിന്‍റെയും മാർഗനിർദ്ദേശത്തിന്‍റെയും ശുശ്രൂഷാ അനുഭവത്തിന്‍റെയും പ്രാധാന്യം വ്യക്തമാക്കുന്നു. മാനസാന്തരത്തിനുശേഷം തന്നെ പൗലോസ് ദമസ്കൊസിൽ യേശുവിനെ പ്രസംഗിക്കാൻ തുടങ്ങി (അപ്പൊ.പ്രവൃ. 9:20–25). അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ ആദ്യകാല ശുശ്രൂഷയിൽ പ്രസംഗവും എതിർപ്പും ഉണ്ടായിരുന്നു. പിന്നീട് യെരൂശലേം, തർസൊസ്, അന്ത്യോക്യ തുടങ്ങിയ സ്ഥലങ്ങളിലെ അനുഭവങ്ങൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ അപ്പൊസ്തലിക നേതൃത്വവികസനത്തിന് സഹായിച്ചു. ഗലാത്യർ 1:17-ൽ അറേബ്യയിലെ അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ കാലത്തെക്കുറിച്ച് പറയുന്നുണ്ടെങ്കിലും, ആ കാലത്ത് കൃത്യമായി എന്താണ് സംഭവിച്ചതെന്നും അത് അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ നേതൃത്വവികസനത്തെ എത്രമാത്രം സ്വാധീനിച്ചുവെന്നും നിർണ്ണയിക്കാൻ പുതിയ നിയമം മതിയായ വിവരങ്ങൾ നൽകുന്നില്ല.

പൗലോസിന്‍റെ നേതൃത്വവികസനത്തിലെ പ്രധാനപ്പെട്ട ഘട്ടമായിരുന്നു ബർന്നബാസുമായുള്ള ബന്ധം. ബർന്നബാസ് തർസൊസിൽ പോയി പൗലോസിനെ അന്വേഷിച്ച് കണ്ടെത്തി അന്ത്യോക്യയിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്നു. അവിടെ അവർ ഒരുമിച്ച് അനേകം വിശ്വാസികളെ പഠിപ്പിച്ചു (അപ്പൊ.പ്രവൃ. 11:25–26). പൗലോസിലെ സാധ്യതകൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞ്, കൂടുതൽ വിശാലമായ ശുശ്രൂഷയിൽ തന്‍റെ വരങ്ങൾ ഉപയോഗിക്കാനും വികസിപ്പിക്കാനും അവസരം നൽകിയത് ബർന്നബാസാണ്. അതിനാൽ അസാധാരണമായ കഴിവുകളുള്ള ഒരാൾക്കും പരിചയസമ്പന്നരായ നേതാക്കളുടെ മാർഗനിർദ്ദേശവും പ്രോത്സാഹനവും അവസരങ്ങളും ആവശ്യമാണ് എന്ന് പൗലോസിന്‍റെ ജീവിതം കാണിക്കുന്നു.

മിഷൻ പ്രവർത്തനത്തിന് ഇത് പ്രധാനപ്പെട്ട പാഠമാണ്. പുതിയ വിശ്വാസികൾക്ക് നേതൃത്വത്തിനുള്ള കഴിവില്ലെന്ന് കരുതുന്നത് മിഷൻ പ്രവർത്തനത്തിലെ ഒരു അപകടമാണ്. മിഷനറിമാർ വളരെക്കാലം ഉത്തരവാദിത്വങ്ങൾ തങ്ങളോടുതന്നെ സൂക്ഷിക്കുമ്പോൾ, പ്രാദേശിക വിശ്വാസികൾ പുറത്തുനിന്നുള്ള പ്രവർത്തകരെ ആശ്രയിക്കുന്നവരായി മാറാം. അങ്ങനെ അവരുടെ ദൈവദത്തമായ വരങ്ങൾ വളർത്തിയെടുക്കാനും ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ ഉപയോഗിക്കാനും അവർക്ക് അവസരം ലഭിക്കാതെ പോകാം. ബർന്നബാസിന്‍റെ മാതൃക ഇതിന് മറ്റൊരു വഴി കാണിക്കുന്നു. പൗലോസിലെ സാധ്യത തിരിച്ചറിഞ്ഞ അദ്ദേഹം അവൻ വളരാനും ശുശ്രൂഷിക്കാനും അവസരം നൽകി.

നേതാക്കളെ നേരത്തെ തിരിച്ചറിയുകയും വളർത്തുകയും ചെയ്യുക

നേതൃത്വവികസനം നേരത്തെ തന്നെ ആരംഭിക്കണമെന്ന് പൗലോസിന്‍റെ ശുശ്രൂഷ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. പുതിയ വിശ്വാസികൾക്ക് തീർച്ചയായും ഉപദേശവും ആത്മീയ രൂപീകരണവും ശുശ്രൂഷാപരമായ പരിചരണവും ആവശ്യമാണ്. എന്നാൽ ആത്മീയമായി വളർച്ചയിലിരിക്കുന്ന ഒരാൾക്ക് യാതൊരു ശുശ്രൂഷയിലും പങ്കാളിയാകാൻ കഴിയില്ലെന്ന് അതിന്‍റെ അർത്ഥമില്ല. വിശ്വാസികൾ പഠിപ്പിക്കൽ, പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കൽ, സേവനം, പരസ്പര ശുശ്രൂഷ എന്നിവയിൽ സജീവമായി പങ്കെടുത്തതായി പുതിയ നിയമത്തിൽ കാണാം.

റോമർ 15:14-ൽ റോമിലെ വിശ്വാസികൾ പരസ്പരം ഉപദേശിക്കാൻ കഴിവുള്ളവരാണെന്ന് പൗലോസ് പറയുന്നു. കൊലൊസ്സ്യർ 3:16-ൽ ജ്ഞാനത്തോടെ പരസ്പരം പഠിപ്പിക്കാനും പ്രബോധിപ്പിക്കാനും അദ്ദേഹം ആഹ്വാനം ചെയ്യുന്നു. ഫിലിപ്പിയർ 1:5-ൽ വിശ്വാസികൾ സുവിശേഷപ്രവർത്തനത്തിൽ പങ്കാളികളായിരുന്നുവെന്ന് പറയുന്നു. ഇതെല്ലാം ക്രിസ്തീയ ശുശ്രൂഷ ഒരു പ്രത്യേക വിഭാഗത്തിന്‍റെ മാത്രം ഉത്തരവാദിത്വമല്ലെന്ന് വ്യക്തമാക്കുന്നു.

തെസ്സലൊനിക്ക്യരോടുള്ള പൗലോസിന്‍റെ നിർദ്ദേശവും ശ്രദ്ധേയമാണ്. തന്റെ ആദ്യ ലേഖനം എഴുതുമ്പോഴേക്കും അവിടെ സഭയെ നയിക്കുന്ന അംഗീകൃത നേതാക്കൾ ഉണ്ടായിരുന്നു (1 തെസ്സ. 5:12–13). എല്ലാ പ്രാദേശിക നേതാക്കളും പൂർണ്ണമായ പക്വതയിലെത്തുന്നതുവരെ സഭ അപ്പോസ്തലന്‍റെ നേരിട്ടുള്ള നിയന്ത്രണത്തിൽ തുടരണമെന്ന് പൗലോസ് ആവശ്യപ്പെട്ടില്ല. പകരം, സഭയ്ക്കുള്ളിൽ വളർന്നുവന്ന നേതൃത്വത്തെ അദ്ദേഹം അംഗീകരിക്കുകയും പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു.

ഇത് പരിശീലനം ലഭിക്കാത്തതോ പക്വതയില്ലാത്തതോ ആയ നേതൃത്വമാണ് നല്ലതെന്ന് അർത്ഥമാക്കുന്നില്ല. പ്രധാന തത്വം ഇതാണ്: യോഗ്യരായ തദ്ദേശീയ വിശ്വാസികൾക്ക് പ്രാദേശിക സഭയിൽ നേരത്തെ തന്നെ യോജിച്ച ഉത്തരവാദിത്വം നൽകണം. നേതൃത്വം തിരിച്ചറിയുകയും വളർത്തുകയും പരീക്ഷിക്കുകയും സഭയുടെ അംഗീകാരം നേടുകയും വേണം; അനിശ്ചിതമായി മാറ്റിവയ്ക്കരുത്.

ശുശ്രൂഷയിലൂടെയുള്ള നേതൃത്വ പരിശീലനം

ശുശ്രൂഷയിൽ പങ്കാളികളാകുന്നതിലൂടെയാണ് നേതൃത്വവികസനം ഏറ്റവും ഫലപ്രദമായി നടക്കുന്നതെന്നും പൗലോസിന്‍റെ പ്രവർത്തനം കാണിക്കുന്നു. ദൈവശാസ്ത്രപരമായ പഠനത്തെ പ്രായോഗിക ശുശ്രൂഷയിൽ നിന്ന് വേർതിരിക്കുന്നതിന് പകരം, ശുശ്രൂഷയിലൂടെയാണ് പൗലോസ് തന്‍റെ സഹപ്രവർത്തകരെ വളർത്തിയത്.

ഇതിനെ “ചെയ്തുകൊണ്ട് പഠിക്കുക” എന്ന തത്വമായി ചുരുക്കാം. പൗലോസ് ആളുകളെ പഠിപ്പിക്കുമ്പോൾ തന്നെ അവരെ ശുശ്രൂഷയിൽ പങ്കെടുപ്പിച്ചു. അവർ നിരീക്ഷിക്കുകയും സേവിക്കുകയും പ്രസംഗിക്കുകയും പഠിപ്പിക്കുകയും യാത്ര ചെയ്യുകയും സഭകൾ സ്ഥാപിക്കുകയും നിലവിലുള്ള സഭകളെ ശക്തിപ്പെടുത്തുകയും പ്രത്യേക ഉത്തരവാദിത്വങ്ങൾ ഏറ്റെടുക്കുകയും ചെയ്തു. അങ്ങനെ ശുശ്രൂഷ തന്നെയാണ് സ്വഭാവവും വിവേചനശക്തിയും ദൈവശാസ്ത്രപരമായ അറിവും ധൈര്യവും പാസ്റ്ററൽ ജ്ഞാനവും വളരുന്നതിനുള്ള പരിശീലനസ്ഥലമായി മാറിയത്.

ഇത് ദൈവശാസ്ത്ര പഠനത്തിന്‍റെ ആവശ്യകത ഇല്ലാതാക്കുന്നില്ല. പൗലോസിന്‍റെ ശുശ്രൂഷയിൽ വ്യാപകമായ പഠിപ്പിക്കലും ഉപദേശപരമായ രൂപീകരണവും ഉണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ സിദ്ധാന്തപരമായ അറിവും പ്രായോഗിക ശുശ്രൂഷയും വേർതിരിച്ചിരുന്നില്ല. സത്യം, സ്വഭാവം, ബന്ധങ്ങൾ, ശുശ്രൂഷ എന്നിവ ഒരുമിച്ച് ചേർന്നാണ് നേതാക്കൾ രൂപപ്പെട്ടത്.

തിമൊഥെയൊസ്, തീത്തൊസ്, ശീലാസ്, എപ്പഫ്രൊദിത്തൊസ്, പ്രിസ്കില്ല, അക്വിലാസ് തുടങ്ങി അനേകർ പൗലോസിന്റെ മിഷൻ പ്രവർത്തനത്തിൽ വ്യത്യസ്ത രീതിയിൽ പങ്കെടുത്തു. പൗലോസ് അവർക്ക് യഥാർത്ഥ ഉത്തരവാദിത്വങ്ങൾ നൽകി. ചിലർ വളരെ ഫലപ്രദമായി പ്രവർത്തിച്ചു; ചിലർ ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ നേരിട്ടു. ലോകത്തെ സ്നേഹിച്ചതിനാൽ ദേമാസ് ഒടുവിൽ പൗലോസിനെ ഉപേക്ഷിച്ചു (2 തിമൊ. 4:10). ഉത്തരവാദിത്വം നൽകുന്നത് പരാജയത്തിനുള്ള സാധ്യത ഉൾക്കൊള്ളുന്നതാണെന്ന് ഇത്തരം സംഭവങ്ങൾ കാണിക്കുന്നു. എന്നാൽ പരാജയപ്പെടാനുള്ള സാധ്യതയുണ്ടെന്ന കാരണത്താൽ വളർന്നുവരുന്ന നേതാക്കളെ ശുശ്രൂഷയിൽ നിന്ന് മാറ്റിനിർത്തുന്നത് പൗലോസിന്‍റെ മാതൃകയല്ല.

നേതൃത്വത്തിനുള്ള സ്വഭാവവും യോഗ്യതയും

നേരത്തെ തന്നെ ശുശ്രൂഷയിൽ പങ്കാളികളാകാൻ പൗലോസ് പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചെങ്കിലും, കഴിവ് മാത്രം നേതൃത്വത്തിനുള്ള യോഗ്യതയാണെന്ന് അദ്ദേഹം കരുതിയില്ല. നേതൃത്വവികസനത്തിന് ധാർമ്മികവും ആത്മീയവുമായ രൂപീകരണം ആവശ്യമാണ്.

1 തിമൊഥെയൊസ് 3-ലും തീത്തൊസ് 1-ലും നേതൃത്വത്തിനുള്ള യോഗ്യതകളിൽ നല്ല സാക്ഷ്യം, ആത്മനിയന്ത്രണം, വിശ്വസ്തത, ബന്ധങ്ങളിലെ പക്വത, കുടുംബത്തെ ഉത്തരവാദിത്വത്തോടെ നയിക്കൽ തുടങ്ങിയ സ്വഭാവഗുണങ്ങൾ പ്രധാനമായി പറയുന്നു. അതിനാൽ വരങ്ങളും സ്വഭാവവും തമ്മിൽ ബന്ധമുണ്ടെന്ന് പൗലോസ് തിരിച്ചറിഞ്ഞിരുന്നു. ഒരാൾക്ക് വലിയ കഴിവുണ്ടായിരിക്കാം; എന്നാൽ ഉത്തരവാദിത്വമുള്ള നേതൃത്വത്തിന് ആവശ്യമായ ആത്മീയ പക്വത ഇല്ലെങ്കിൽ അവൻ യോഗ്യനായ നേതാവാകണമെന്നില്ല.

റോമർ 12:3-ൽ ആത്മീയ വരങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള പഠിപ്പിക്കൽ ആരംഭിക്കുന്നതുതന്നെ വിനയത്തോടെയാണ്. തങ്ങളെക്കുറിച്ച് “അർഹിക്കുന്നതിലധികം” ചിന്തിക്കാതെ വിവേകത്തോടെ ചിന്തിക്കണമെന്ന് പൗലോസ് പറയുന്നു. അതിനാൽ സഭയിലെ നേതൃത്വം വ്യക്തിപരമായ സ്ഥാനമോ അധികാരമോ നേടാനുള്ള അവസരമല്ല. അത് ക്രിസ്തുവിന്‍റെ അധികാരത്തിന് കീഴിൽ ശരീരത്തെ സേവിക്കുന്ന ഉത്തരവാദിത്വമാണ്.

അതുകൊണ്ട് ചോദ്യം “ആർക്കാണ് കഴിവുള്ളത്?” എന്നത് മാത്രമല്ല. “ആരാണ് വിശ്വസ്തൻ? ആത്മീയമായി പക്വനായത് ആര്? സഭ അംഗീകരിക്കുന്നവൻ ആര്? മറ്റുള്ളവരെ സേവിക്കാൻ തയ്യാറുള്ളവൻ ആര്?” എന്നതും ചോദിക്കണം. യഥാർത്ഥ ക്രിസ്തീയ നേതൃത്വം സ്വഭാവം, ദൈവവിളി, വരം, വിശ്വാസസമൂഹത്തിന്‍റെ അംഗീകാരം എന്നിവയുടെ സമന്വയത്തിൽ നിന്നാണ് വളരുന്നത്.

തദ്ദേശീയ നേതൃത്വവും സഭയുടെ സ്വയംഭരണവും

പൗലോസിന്‍റെ മിഷൻ പ്രവർത്തനം വളരെ സഞ്ചാരപരമായിരുന്നു. അദ്ദേഹം സ്ഥാപിച്ച ഓരോ സഭയിലും സ്ഥിരമായി താമസിച്ചില്ല. താൻ പോയശേഷവും സഭകൾക്ക് അവരുടെ ജീവിതവും ശുശ്രൂഷയും തുടരാൻ കഴിയുന്ന വിധത്തിൽ അവയെ സ്ഥാപിക്കുകയായിരുന്നു ലക്ഷ്യം. അപ്പൊസ്തലപ്രവൃത്തികൾ 14:21–23-ൽ പൗലോസും ബർന്നബാസും ശിഷ്യന്മാരെ ശക്തിപ്പെടുത്തുകയും സഭകളിൽ മൂപ്പന്മാരെ നിയമിക്കുകയും ചെയ്തതായി കാണുന്നു.

അപ്പോസ്തലന്‍റെ സാന്നിധ്യം സ്ഥിരമായ ആശ്രിതത്വം സൃഷ്ടിക്കുന്നതിനായിരുന്നില്ലെന്ന് ഇത് വ്യക്തമാക്കുന്നു. സഭകളെ വിട്ടുപോയ ശേഷവും പൗലോസ് അവരെക്കുറിച്ച് കരുതലോടെ തുടർന്നു; അവരെ ശക്തിപ്പെടുത്താൻ വീണ്ടും സന്ദർശിച്ചു, സഹപ്രവർത്തകരെ അയച്ചു, പ്രശ്നങ്ങൾ തിരുത്താനും പഠിപ്പിക്കാനും കത്തുകൾ എഴുതി. എന്നാൽ ഈ തുടർച്ചയായ കരുതൽ ഓരോ പ്രാദേശിക തീരുമാനവും സ്വയം നിയന്ത്രിക്കണമെന്നില്ലായിരുന്നു.

ഇവിടെ ഒരു പ്രധാന വ്യത്യാസം മനസ്സിലാക്കണം: സ്വയംഭരണം ഒറ്റപ്പെടലല്ല; പരസ്പരാശ്രയത്വം ആശ്രിതത്വവുമല്ല. പ്രാദേശിക സഭ ക്രിസ്തുവിന്റേതാണ്; ഒരു മിഷനറിയുടെയോ സ്ഥാപനത്തിന്‍റെയോ നിയന്ത്രണത്തിലുള്ളതല്ല. അതേസമയം, സഭ ക്രിസ്തുവിന്‍റെ വിശാലമായ ശരീരത്തിന്റെ ഭാഗമായതിനാൽ പരസ്പര പ്രോത്സാഹനം, പഠിപ്പിക്കൽ, തിരുത്തൽ, സഹകരണം എന്നിവയിൽ നിന്ന് പ്രയോജനം നേടുന്നു.

യെരൂശലേം കൗൺസിൽ ഇതിന് ഒരു പ്രധാന ഉദാഹരണമാണ്. ജാതികളിൽ നിന്നുള്ള സഭകൾ യെരൂശലേമിന്‍റെ നിയന്ത്രണത്തിലുള്ള ശാഖകളായിരുന്നില്ല. എന്നാൽ അവ തമ്മിൽ യാതൊരു ബന്ധവുമില്ലാത്ത സ്വതന്ത്ര സമൂഹങ്ങളും ആയിരുന്നില്ല. യെഹൂദന്മാരിലും ജാതികളിലും ഒരേ പരിശുദ്ധാത്മാവ് പ്രവർത്തിക്കുന്നുവെന്ന് പത്രോസ് സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തി (അപ്പൊ.പ്രവൃ. 15:8). അതിനാൽ ക്രിസ്തീയ സ്വാതന്ത്ര്യം ക്രിസ്തീയ കൂട്ടായ്മയോടും പരസ്പര ഉത്തരവാദിത്വത്തോടും ചേർന്നുനിൽക്കുന്നു.

പല വരങ്ങളുള്ള ക്രിസ്തുവിന്റെ ശരീരമായ സഭ

നേതൃത്വത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പൗലോസിന്‍റെ പഠിപ്പിക്കൽ സഭയെ ക്രിസ്തുവിന്റെ ശരീരമായി കാണുന്ന അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ ദൈവശാസ്ത്രത്തിന്‍റെ പശ്ചാത്തലത്തിലാണ് മനസ്സിലാക്കേണ്ടത്. റോമർ 12:3–8-ൽ ദൈവകൃപ അനുസരിച്ച് ഓരോ വിശ്വാസിക്കും വ്യത്യസ്ത വരങ്ങൾ ലഭിച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന് പറയുന്നു. 1 കൊരിന്ത്യർ 12:12–27-ൽ സഭയെ മനുഷ്യശരീരത്തോട് ഉപമിച്ച്, വ്യത്യസ്ത അവയവങ്ങൾ വ്യത്യസ്ത പ്രവർത്തനങ്ങൾ ചെയ്യുന്നതായി പൗലോസ് വിശദീകരിക്കുന്നു.

ഈ ദൈവശാസ്ത്രം നേതൃത്വവികസനത്തിന് ശക്തമായ അടിത്തറ നൽകുന്നു. ഓരോ വിശ്വാസിയും ക്രിസ്തുവിനുള്ളവനായതിനാൽ ഓരോരുത്തർക്കും മഹത്വവും മൂല്യവുമുണ്ട്. ഒരാൾക്കും എല്ലാ വരങ്ങളും ഇല്ല; ഒരൊറ്റ ശുശ്രൂഷയ്ക്കും മുഴുവൻ സഭയുടെ ശുശ്രൂഷയെ മാറ്റിസ്ഥാപിക്കാനാവില്ല.

അതിനാൽ അപ്പൊസ്തലന്മാർ, പ്രവാചകന്മാർ, ഉപദേഷ്ടാക്കൾ തുടങ്ങിയ വിവിധ ശുശ്രൂഷകളെ പൗലോസ് പരാമർശിക്കുന്നത് ആത്മീയ മൂല്യത്തിൽ ഒരു പദവിക്രമം സൃഷ്ടിക്കാനല്ല. ദൈവം സഭയ്ക്ക് വിവിധ വരങ്ങളും ശുശ്രൂഷകളും നൽകിയിരിക്കുന്നുവെന്ന് കാണിക്കാനാണ്. സഭ ഈ വരങ്ങളെ തിരിച്ചറിയുകയും അവ ഉപയോഗിക്കാൻ യോജിച്ച അവസരങ്ങൾ നൽകുകയും വേണം.

എഫെസ്യർ 4:11–16-ൽ നേതൃത്വത്തിന്‍റെ ഉദ്ദേശ്യം വളരെ വ്യക്തമായി പറയുന്നു. ക്രിസ്തു സഭയ്ക്ക് ശുശ്രൂഷകരെ നൽകുന്നത് “വിശുദ്ധന്മാരെ ശുശ്രൂഷയ്ക്കായി ഒരുക്കുവാൻ” വേണ്ടിയാണ് (എഫെ. 4:12). അതിനാൽ നേതാക്കൾ സാധാരണ വിശ്വാസികളുടെ ശുശ്രൂഷയ്ക്ക് പകരക്കാരല്ല. അവരുടെ പ്രധാന ഉത്തരവാദിത്വം വിശ്വാസികളെ ശുശ്രൂഷയ്ക്കായി ഒരുക്കുക എന്നതാണ്.

മിഷൻ സഭകൾക്ക് ഇതിന് വലിയ പ്രാധാന്യമുണ്ട്. ഒരു സഭ പക്വമാകുന്നത് അതിലെ ഓരോ അംഗവും ക്രിസ്തുവിന്‍റെ ശരീരത്തിലെ തന്റെ സ്ഥാനം മനസ്സിലാക്കി ശുശ്രൂഷയിൽ പങ്കാളിയാകുമ്പോഴാണ്. അതിനാൽ നേതൃത്വവികസനം പാസ്റ്റർമാരെ മാത്രം വളർത്തുന്നതിൽ ഒതുങ്ങരുത്. ഓരോ വിശ്വാസിയും തനിക്ക് ലഭിച്ച വിളിയും ഉത്തരവാദിത്വവും തിരിച്ചറിയുന്ന ഒരു സഭയെ വളർത്തുകയാണ് ലക്ഷ്യം.

നേരത്തെയുള്ള നേതൃത്വവികസനത്തിന്റെ പ്രയോജനങ്ങൾ

തദ്ദേശീയ നേതൃത്വത്തെ നേരത്തെ തന്നെ വളർത്തിയെടുക്കുന്നത് മിഷൻ സഭയ്ക്ക് നിരവധി പ്രയോജനങ്ങൾ നൽകുന്നു.

ഉത്തരവാദിത്വവും മുൻകൈയും

ഒന്നാമതായി, തദ്ദേശീയ നേതൃത്വം ഉത്തരവാദിത്വബോധവും മുൻകൈയും വളർത്തുന്നു. സഭയുടെ വളർച്ച, സാക്ഷ്യം, പാസ്റ്ററൽ പരിചരണം, പ്രായോഗിക നടത്തിപ്പ് എന്നിവ പുറത്തുനിന്നുള്ള മിഷനറിയുടെ മാത്രം ഉത്തരവാദിത്വമല്ല; സഭയുടെ തന്നെ ഉത്തരവാദിത്വമായി മാറുന്നു.

സഭ ക്രിസ്തുവിന് കീഴിലുള്ള ഒരു സമൂഹമെന്ന നിലയിൽ തങ്ങളുടേതാണെന്ന് വിശ്വാസികൾ മനസ്സിലാക്കുമ്പോൾ അവർ നിർജ്ജീവരായ സ്വീകരിക്കുന്നവരായി തുടരുകയില്ല. അവർ പ്രശ്നങ്ങൾ തിരിച്ചറിയാനും ബൈബിൾ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ള പരിഹാരങ്ങൾ അന്വേഷിക്കാനും പരസ്പരം കരുതാനും സഭയുടെ ദൗത്യത്തിന് ഉത്തരവാദിത്വം ഏറ്റെടുക്കാനും പഠിക്കുന്നു.

ഇത് ശരീരത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പൗലോസിന്റെ പഠിപ്പിക്കലുമായി യോജിക്കുന്നു. ഓരോ അവയവത്തിനും ഒരു പ്രവർത്തനമുണ്ട്; ശരീരത്തിന്‍റെ ആരോഗ്യം ഓരോ അംഗവും തന്‍റെ വരം ശരിയായി ഉപയോഗിക്കുന്നതിനെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു.

സമത്വവും പരസ്പര ശുശ്രൂഷയും

രണ്ടാമതായി, നേരത്തെയുള്ള നേതൃത്വവികസനം ക്രിസ്തുവിന്‍റെ ശരീരത്തിലെ വിശ്വാസികളുടെ സമത്വവും മഹത്വവും പഠിപ്പിക്കുന്നു. റോമർ 12:4–5-ൽ അനേകം അവയവങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നാലും അവ ഒരേ ശരീരമാണെന്ന് പൗലോസ് പറയുന്നു. 1 കൊരിന്ത്യർ 12:18-ൽ ദൈവം തന്‍റെ ഇഷ്ടപ്രകാരം ശരീരത്തിലെ ഓരോ അവയവത്തെയും സ്ഥാപിച്ചുവെന്ന് പറയുന്നു.

ക്രിസ്തീയ സമത്വം എല്ലാവരും ഒരേ ജോലി ചെയ്യുന്നു എന്നല്ല. ഓരോരുത്തർക്കും മൂല്യമുണ്ടെന്നും ഓരോരുത്തർക്കും ശരീരത്തിൽ ഒരു സ്ഥാനമുണ്ടെന്നും അതിന്‍റെ അർത്ഥം. ചിലർ പഠിപ്പിക്കും, ചിലർ സേവിക്കും, ചിലർ നേതൃത്വം നൽകും, ചിലർ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കും; മറ്റുള്ളവർ മറ്റു രീതികളിൽ ശുശ്രൂഷ ചെയ്യും. അതിനാൽ വരങ്ങളുടെ വൈവിധ്യം മത്സരം സൃഷ്ടിക്കാതെ സഹകരണം സൃഷ്ടിക്കണം.

ഒരു ആരോഗ്യകരമായ സഭ ആരംഭം മുതൽ തന്നെ പഠിക്കേണ്ടത് ശുശ്രൂഷ കുറച്ച് നേതാക്കളുടെ മാത്രം സ്വത്തല്ല എന്നതാണ്. എല്ലാ വിശ്വാസികൾക്കും ശരീരത്തെ പണിയുന്നതിൽ ഒരു പങ്കുണ്ട്.

മനുഷ്യനിയന്ത്രണത്തിൽ നിന്നുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം

മൂന്നാമതായി, തദ്ദേശീയ നേതാക്കളെ വളർത്തുന്നത് സഭയുടെ ആവശ്യമായ സ്വാതന്ത്ര്യത്തെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്നു. സാധാരണ ആത്മീയവും സംഘടനാപരവുമായ തീരുമാനങ്ങൾക്കായി സഭകൾ വിദേശ മിഷനറിമാരെയോ പുറത്തുള്ള സ്ഥാപനങ്ങളെയോ സ്ഥിരമായി ആശ്രയിക്കരുത്.

ഇത് പുറത്തുനിന്നുള്ള സഹായം നിരസിക്കണമെന്ന് അർത്ഥമാക്കുന്നില്ല. പൗലോസ് തന്നെ അനേകം സഭകളുമായി ബന്ധം പുലർത്തുകയും പരസ്പര സഹകരണം നടത്തുകയും ചെയ്തു. എന്നാൽ പിന്തുണയും നിയന്ത്രണവും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം മനസ്സിലാക്കണം. ഒരു പക്വമായ സഭയ്ക്ക് മറ്റു സഭകളിൽ നിന്ന് പഠിപ്പിക്കൽ, കൂട്ടായ്മ, സാമ്പത്തിക സഹായം, പ്രോത്സാഹനം എന്നിവ സ്വീകരിക്കാം; അതേസമയം ക്രിസ്തുവിന്റെ കർത്തൃത്വത്തിന് കീഴിൽ സ്വന്തം ജീവിതത്തിന്‍റെ ഉത്തരവാദിത്വം ഏറ്റെടുക്കുകയും ചെയ്യാം.

ഇത്തരത്തിലുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം സുവിശേഷത്തിന്‍റെ സ്വഭാവത്തോട് യോജിക്കുന്നു. പരിശുദ്ധാത്മാവ് ഒരു പ്രത്യേക ഭൂമിശാസ്ത്ര കേന്ദ്രത്തിലോ സാംസ്കാരിക സമൂഹത്തിലോ മാത്രം പ്രവർത്തിക്കുന്നില്ല. വിവിധ സാഹചര്യങ്ങളിലുള്ള ദൈവജനങ്ങൾക്ക് ദൈവം ആത്മീയ വരങ്ങളും മാർഗനിർദ്ദേശവും നൽകുന്നു.

ആത്മീയ വളർച്ചയും പക്വതയും

നാലാമതായി, നേതൃത്വവികസനം ആത്മീയ പക്വതയ്ക്ക് നേരിട്ട് സഹായിക്കുന്നു. എഫെസ്യർ 4:15–16-ൽ ശരീരത്തിലെ ഓരോ ഭാഗവും ശരിയായി പ്രവർത്തിക്കുമ്പോൾ ശരീരം വളരുന്നതായി പൗലോസ് പറയുന്നു. അതിനാൽ ആത്മീയ വളർച്ച കൂടുതൽ പഠിപ്പിക്കൽ സ്വീകരിക്കുന്നതിലൂടെ മാത്രം ഉണ്ടാകുന്നതല്ല. വിശ്വാസികൾ തങ്ങളുടെ വരങ്ങൾ സജീവമായി ഉപയോഗിക്കുകയും മറ്റുള്ളവരെ സേവിക്കുന്നതിനുള്ള ഉത്തരവാദിത്വം ഏറ്റെടുക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോഴും വളർച്ച ഉണ്ടാകുന്നു.

ഒരു സഭ ഒരു പുറത്തുള്ള നേതാവിനെ നിരന്തരം ആശ്രയിച്ചാൽ, പഠിപ്പിക്കൽ ലഭിച്ചാലും യഥാർത്ഥ പക്വത വളരണമെന്നില്ല. എന്നാൽ വിശ്വാസികൾ പരസ്പരം പഠിപ്പിക്കുകയും സേവിക്കുകയും പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുകയും നേതൃത്വം നൽകുകയും സുവിശേഷം അറിയിക്കുകയും പരസ്പരം കരുതുകയും ചെയ്യുന്ന സഭയിൽ പ്രായോഗിക ആത്മീയ പക്വത വളരും.

ക്രിസ്തുവിന്റെ കർത്തൃത്വത്തിനും അപ്പൊസ്തലിക പഠിപ്പിക്കലിനും കീഴിൽ സഭകൾ സ്വന്തം പ്രശ്നങ്ങൾ കൈകാര്യം ചെയ്യുമെന്ന് പൗലോസ് പ്രതീക്ഷിച്ചു. അതിനർത്ഥം അവരെ യാതൊരു മാർഗനിർദ്ദേശവുമില്ലാതെ വിട്ടുകളഞ്ഞു എന്നല്ല. ലഭിച്ച സത്യം ജീവിതത്തിൽ പ്രയോഗിക്കാൻ കഴിയുന്നത്ര പക്വരാകണമെന്ന് അദ്ദേഹം പ്രതീക്ഷിച്ചു.

അതിനാൽ, പ്രവർത്തനം വളർച്ചയ്ക്ക് കാരണമാകുകയും വളർച്ച കൂടുതൽ പ്രവർത്തനത്തിന് കഴിവ് നൽകുകയും ചെയ്യുന്നു. വിശ്വാസികൾ ശുശ്രൂഷിക്കുമ്പോൾ പക്വരാകുന്നു; പക്വരാകുമ്പോൾ കൂടുതൽ ശുശ്രൂഷിക്കാൻ കഴിയുന്നു.

തദ്ദേശീയ സാഹചര്യത്തിലുള്ള ക്രിസ്തീയ ജീവിതം

അവസാനമായി, തദ്ദേശീയ നേതൃത്വവികസനം ക്രിസ്തീയ വിശ്വാസം പ്രാദേശിക സാഹചര്യത്തിൽ വേരൂന്നാൻ സഹായിക്കുന്നു. ഒരു മിഷനറിക്ക് സുവിശേഷം പഠിപ്പിക്കാനും ക്രിസ്തീയ വിശ്വാസത്തിന്‍റെ അടിസ്ഥാനങ്ങൾ സ്ഥാപിക്കാനും കഴിയും. എന്നാൽ ഒരു പ്രത്യേക സാംസ്കാരികവും സാമൂഹികവുമായ സാഹചര്യത്തിൽ ബൈബിൾ സത്യം എങ്ങനെ ജീവിക്കണം എന്ന് മനസ്സിലാക്കുന്നതിൽ തദ്ദേശീയ വിശ്വാസികൾക്ക് പലപ്പോഴും കൂടുതൽ അനുയോജ്യതയുണ്ട്.

സന്ദർഭാനുസൃതമാക്കൽ എന്നത് ബൈബിൾ സത്യത്തെ സംസ്കാരത്തിന് അനുസരിച്ച് മാറ്റുക എന്നല്ല. മറിച്ച്, ഒരു പ്രത്യേക സാഹചര്യത്തിൽ മനസ്സിലാക്കാനും ജീവിക്കാനും കഴിയുന്ന രീതിയിൽ ബൈബിൾ സത്യം സഭയുടെ ജീവിതത്തെ രൂപപ്പെടുത്തുന്നതാണ്.

തദ്ദേശീയ വിശ്വാസികൾക്ക് അവരുടെ വിശ്വാസത്തിന്‍റെ പ്രായോഗിക ഫലങ്ങളെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കാനും ഉത്തരവാദിത്വം ഏറ്റെടുക്കാനും അവസരം നിഷേധിക്കുമ്പോൾ, പുറത്തുനിന്ന് കൊണ്ടുവന്ന രൂപങ്ങൾ ബൈബിൾ ആവശ്യകതകളായി തെറ്റിദ്ധരിക്കപ്പെടാം. അങ്ങനെ സഭകൾ തങ്ങളുടെ സ്വന്തം സാഹചര്യത്തിൽ വിശ്വാസത്തെ വിശ്വസ്തമായി പ്രകടിപ്പിക്കുന്നതിനുപകരം മറ്റൊരു സംസ്കാരത്തിന്‍റെ രൂപങ്ങൾ പകർത്തുന്നവരായി മാറാം.

അതുകൊണ്ട് ഒരു മിഷനറിക്ക് നൽകാൻ കഴിയുന്ന ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട സംഭാവനകളിലൊന്ന് സ്ഥിരമായ ആശ്രിതത്വം സൃഷ്ടിക്കുക എന്നതല്ല. പകരം, ബൈബിൾ അടിസ്ഥാനത്തിൽ ചിന്തിക്കാനും വിവേകത്തോടെ തീരുമാനിക്കാനും സ്വന്തം സാഹചര്യത്തിൽ വിശ്വസ്തമായി പ്രവർത്തിക്കാനും തദ്ദേശീയ വിശ്വാസികളെ പ്രാപ്തരാക്കുക എന്നതാണ്.

നിയന്ത്രിക്കുന്നതിനേക്കാൾ ശുശ്രൂഷയ്ക്കായി ഒരുക്കുന്ന നേതൃത്വം

അവസാനമായി, പൗലോസിന്‍റെ നേതൃത്വ മാതൃക നിയന്ത്രണത്തെ കേന്ദ്രീകരിച്ചുള്ള നേതൃത്വത്തെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്നു. എഫെസ്യർ 4-ൽ ക്രിസ്തു സഭയ്ക്ക് നേതാക്കളെ നൽകുന്നത് വിശുദ്ധന്മാരെ ശുശ്രൂഷയ്ക്കായി ഒരുക്കുന്നതിനാണ്. അതിനാൽ ഒരു നേതാവിന്‍റെ വിജയത്തെ അദ്ദേഹം എത്ര കാര്യങ്ങൾ സ്വയം നിയന്ത്രിക്കുന്നു എന്നതുകൊണ്ട് അളക്കേണ്ടതില്ല. സഭയിലെ മുഴുവൻ അംഗങ്ങളെയും എത്രത്തോളം ശുശ്രൂഷയ്ക്കായി ഒരുക്കുന്നു എന്നതാണ് പ്രധാനപ്പെട്ടത്.

ഈ മാതൃക മിഷനറിയുടെയും പാസ്റ്ററുടെയും പങ്കിനെ മാറ്റുന്നു. നേതാവ് അധ്യാപകനും പരിശീലകനും പ്രോത്സാഹകനും സഭയുടെ ദൈവശാസ്ത്രപരവും ആത്മീയവുമായ ആരോഗ്യത്തിന്‍റെ സംരക്ഷകനുമായി മാറുന്നു. അധികാരം ഇപ്പോഴും പ്രധാനമാണ്. എന്നാൽ അത് വ്യക്തിപരമായ നിയന്ത്രണത്തിനല്ല, ശരീരത്തിന്‍റെ വളർച്ചയ്ക്കാണ് ഉപയോഗിക്കേണ്ടത്.

പൗലോസിന്‍റെ സ്വന്തം ജീവിതം ഈ സമതുലിതാവസ്ഥ കാണിക്കുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന് യഥാർത്ഥ അപ്പൊസ്തലിക അധികാരമുണ്ടായിരുന്നു. ഗുരുതരമായ ഉപദേശപരവും ധാർമ്മികവുമായ പ്രശ്നങ്ങൾ അദ്ദേഹം തിരുത്തി. ചിലപ്പോൾ വളരെ ശക്തമായ ഭാഷയും ഉപയോഗിച്ചു. എന്നാൽ അതേ സമയം അദ്ദേഹം മറ്റുള്ളവർക്ക് ശുശ്രൂഷാ ഉത്തരവാദിത്വങ്ങൾ നൽകി, സഹപ്രവർത്തകരെ വിവിധ സ്ഥലങ്ങളിലേക്ക് അയച്ചു, വളർന്നുവരുന്ന നേതാക്കളെ പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചു, സഭകൾക്ക് ഉത്തരവാദിത്വം നൽകി.

അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ ലക്ഷ്യം പൗലോസിനെ ആശ്രയിക്കുന്ന സഭകൾ സൃഷ്ടിക്കുക എന്നതല്ല; ക്രിസ്തുവിൽ പക്വതയുള്ള സഭകൾ വളർത്തുക എന്നതായിരുന്നു.

ഉപസംഹാരം

റോമർ 12:3–16, 1 കൊരിന്ത്യർ 12:1–31, എഫെസ്യർ 4:11–16 എന്നീ ഭാഗങ്ങൾ ക്രിസ്തുവിന്റെ ശരീരത്തിൽ വിശ്വാസികളെ ശുശ്രൂഷയ്ക്കായി ഒരുക്കുന്ന നേതൃത്വത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ശക്തമായ ദൈവശാസ്ത്രപരമായ അടിത്തറ നൽകുന്നു. ഓരോ വിശ്വാസിയും ശരീരത്തിന്‍റെ ഭാഗമാണ്; ഓരോരുത്തർക്കും ഒരു സ്ഥാനം ഉണ്ട്; പൊതുനന്മയ്ക്കായി ആത്മീയ വരങ്ങൾ നൽകപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അതിനാൽ സഭയിലെ നേതാക്കൾ ശുശ്രൂഷയെ തങ്ങളിലേക്ക് മാത്രം കേന്ദ്രീകരിക്കാതെ വിശ്വാസികളെ ഒരുക്കുകയും മുഴുവൻ സഭയും ദൈവത്തിന്‍റെ പ്രവർത്തനത്തിൽ പങ്കാളികളാകാൻ സഹായിക്കുകയും വേണം.

പൗലോസിന്‍റെ മിഷൻ പ്രവർത്തനം ഈ ദൈവശാസ്ത്രത്തെ പ്രായോഗികമായി കാണിക്കുന്നു. അദ്ദേഹം വളർന്നുവരുന്ന നേതാക്കളെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു, ശുശ്രൂഷയിൽ പങ്കെടുപ്പിച്ചുകൊണ്ട് പരിശീലിപ്പിച്ചു, മൂപ്പന്മാരെ നിയമിച്ചു, സഹപ്രവർത്തകർക്ക് പ്രധാനപ്പെട്ട ഉത്തരവാദിത്വങ്ങൾ നൽകി, താൻ പോയശേഷവും സഭകളെ ശക്തിപ്പെടുത്തി, എന്നാൽ അവരെ സ്ഥിരമായ ആശ്രിതത്വത്തിലാക്കിയില്ല. ക്രിസ്തുവിന്‍റെ കർത്തൃത്വത്തിന് കീഴിൽ ജീവിക്കുകയും ശുശ്രൂഷിക്കുകയും വളരുകയും ചെയ്യാൻ കഴിയുന്ന പക്വമായ സഭകളെയാണ് അദ്ദേഹം ലക്ഷ്യമിട്ടത്.

ഇന്നത്തെ മിഷൻ സഭകൾക്കും ഈ തത്വം വളരെ പ്രസക്തമാണ്. ആരോഗ്യകരമായ സഭാസ്ഥാപനത്തിന്‍റെ ലക്ഷ്യം വെറും അംഗസംഖ്യ വർധിപ്പിക്കുകയോ സ്ഥിരമായ ആരാധനാ യോഗങ്ങൾ ആരംഭിക്കുകയോ മാത്രമാകരുത്. പകരം, പക്വതയുള്ള, സ്വയം പ്രവർത്തിക്കാൻ കഴിയുന്ന, പരസ്പരം ഉത്തരവാദിത്വമുള്ള, സ്വന്തം സാഹചര്യത്തിൽ വേരൂന്നിയ സഭകൾ വളർത്തിയെടുക്കുകയാണ് ലക്ഷ്യം.

ഇത്തരം സഭകൾ തങ്ങളുടെ ആത്മീയ വരങ്ങളെ തിരിച്ചറിയുകയും വിശ്വസ്തരായ നേതാക്കളെ വളർത്തുകയും സ്വന്തം ശുശ്രൂഷയുടെ ഉത്തരവാദിത്വം ഏറ്റെടുക്കുകയും മറ്റു സഭകളുമായി സഹകരിക്കുകയും അപ്പൊസ്തലിക പഠിപ്പിക്കലിൽ ഉറച്ചുനിൽക്കുകയും ചെയ്യും.

അതിനാൽ നേതൃത്വത്തിന്‍റെ അന്തിമ അളവുകോൽ ഒരു നേതാവ് എത്രത്തോളം കാര്യങ്ങൾ സ്വയം നിയന്ത്രിക്കുന്നു എന്നതല്ല; മറ്റുള്ളവരെ എത്രത്തോളം ശുശ്രൂഷയ്ക്കായി ഒരുക്കുന്നു എന്നതാണ്. പൗലോസ് പറയുന്നു: “ഓരോ അവയവവും അതിന്‍റെ അളവിൽ പ്രവർത്തിക്കുമ്പോൾ ശരീരം സ്നേഹത്തിൽ സ്വയം പണിതുയരുന്നതിനായി ശരീരത്തിന്‍റെ വളർച്ച ഉണ്ടാകുന്നു” (എഫെ. 4:16).

അതുകൊണ്ട് ഒരു പക്വമായ മിഷൻ സഭ എന്നത് മിഷനറിയെ അനന്തമായി ആശ്രയിക്കുന്ന സഭയല്ല. മറിച്ച്, ക്രിസ്തുവിന്‍റെ ശരീരമെന്ന നിലയിൽ ജീവിക്കാനും ശുശ്രൂഷിക്കാനും പുതിയ തലമുറകളെ വളർത്താനും വളരാനും മതിയായ രീതിയിൽ ഒരുക്കപ്പെട്ട സഭയാണ്.