സംസ്കാരം ഉപദേശമായി മാറുമ്പോൾ: കേരളത്തിലെ പെന്തെക്കോസ്ത് പ്രസ്ഥാനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു ബൈബിൾ ചിന്ത

സംസ്കാരം ഉപദേശമായി മാറുമ്പോൾ: കേരളത്തിലെ പെന്തെക്കോസ്ത് പ്രസ്ഥാനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു ബൈബിൾ ചിന്ത

കഴിഞ്ഞ ഒരു നൂറ്റാണ്ടിനിടെ കേരളത്തിലെ പെന്തെക്കോസ്ത് പ്രസ്ഥാനം ലളിതവും ആത്മീയ ഉണർവുള്ളതുമായ കൂട്ടായ്മകളിൽനിന്ന് വളർന്ന്, സംഘടിത സഭകളും ശുശ്രൂഷകളും നേതൃത്വ സംവിധാനങ്ങളുമുള്ള പ്രസ്ഥാനമായി മാറിയിരിക്കുന്നു. ഈ വളർച്ച സുവിശേഷത്തിന്റെ വ്യാപനത്തിന് വലിയ സംഭാവന നൽകിയിട്ടുണ്ട്. എന്നാൽ ഈ വളർച്ചയോടൊപ്പം ഗൗരവമായി ചിന്തിക്കേണ്ട ഒരു വിഷയവും ഉയർന്നുവന്നിട്ടുണ്ട്. അതായത്, ചില സാംസ്കാരിക താൽപ്പര്യങ്ങളും ചരിത്രപരമായ ആചാരങ്ങളും പാരമ്പര്യമായി കൈമാറിവന്ന രീതികളും ബൈബിൾ ഉപദേശങ്ങളുടെ സ്ഥാനത്തേക്ക് ഉയർത്തപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

വിശുദ്ധിയും ആത്മീയ അച്ചടക്കവും വളർത്തുക എന്ന ഉദ്ദേശ്യത്തോടെ ആരംഭിച്ച ചില ആചാരങ്ങൾ ഇന്ന് ചില സഭകളിൽ കർശനമായ നിയമങ്ങളായി മാറിയിട്ടുണ്ട്. ഇതിന്റെ ഫലമായി, ദൈവത്തിന്റെ കല്പനകളും മനുഷ്യരുടെ ആചാരങ്ങളും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം മങ്ങിപ്പോകുന്നു. അങ്ങനെ വിശ്വാസികൾ ക്രിസ്തുവിനോടുള്ള അനുസരണത്താലും ജീവിതപരിവർത്തനത്താലും അല്ല, മറിച്ച് സഭയുടെ പാരമ്പര്യങ്ങളോടുള്ള പുറമേയുള്ള അനുസരണത്താലും ആത്മീയത അളക്കാൻ തുടങ്ങുന്നു.

ജീൻ എ. ഗെറ്റ്സ് തന്റെ Sharpening the Focus of the Church എന്ന പുസ്തകത്തിൽ സഭയുടെ പ്രവർത്തനങ്ങളെയും രീതികളെയും പരിശോധിക്കാൻ സഹായിക്കുന്ന ഒരു സമീപനം അവതരിപ്പിക്കുന്നു. തിരുവെഴുത്ത്, ചരിത്രം, സംസ്കാരം എന്നീ മൂന്ന് കാഴ്ചപ്പാടുകളിലൂടെ സഭയുടെ പ്രവർത്തനങ്ങളെ വിലയിരുത്താൻ അദ്ദേഹം നിർദേശിക്കുന്നു. നമ്മുടെ സഭാരീതികൾ ബൈബിളിൽ അടിസ്ഥാനപ്പെട്ടതാണോ, ചരിത്രപരമായ സാഹചര്യങ്ങളാൽ രൂപപ്പെട്ടതാണോ, അതോ സാംസ്കാരിക പ്രതീക്ഷകളാൽ സ്വാധീനിക്കപ്പെട്ടതാണോ എന്ന് മനസ്സിലാക്കാൻ ഈ സമീപനം സഹായിക്കുന്നു.

ഈ ചട്ടക്കൂട് ഉപയോഗിച്ചുകൊണ്ട്, കേരളത്തിലെ പെന്തെക്കോസ്ത് സഭകളിലെ ചില ആചാരങ്ങളെയും വളർച്ചയെയും ഈ ലേഖനം പരിശോധിക്കുന്നു. തിരുവെഴുത്തിന്റെ അധികാരം, കൃപ, യഥാർത്ഥ ക്രിസ്തീയ കൂട്ടായ്മ, സഭയുടെ ദൗത്യം എന്നിവയോടുള്ള പുതുക്കിയ പ്രതിബദ്ധതയാണ് ഇതിലൂടെ ലക്ഷ്യമിടുന്നത്.

ബൈബിളിന്റെ മാറ്റമില്ലാത്ത അധികാരവും ക്രിസ്തീയ വിശ്വാസം പ്രകടിപ്പിക്കുന്ന മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന സാംസ്കാരിക രീതികളും തമ്മിൽ വ്യക്തമായ വ്യത്യാസം ഉണ്ടായിരിക്കണം എന്നതാണ് ഈ ലേഖനത്തിന്റെ പ്രധാന വാദം. നിയമവാദം ഒഴിവാക്കാനും ബൈബിൾ അടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള ശിഷ്യത്വം ശക്തിപ്പെടുത്താനും പെന്തെക്കോസ്ത് പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ആത്മീയ ഉണർവ് നിലനിർത്താനും ഈ തിരിച്ചറിവ് ആവശ്യമാണ്.

1. തിരുവെഴുത്തിന്റെ കാഴ്ചപ്പാട്: ദൈവത്തിന്റെ കല്പനകളും മനുഷ്യരുടെ പാരമ്പര്യങ്ങളും തമ്മിൽ വേർതിരിച്ചറിയുക

തിരുവെഴുത്തിന്റെ അധികാരമാണ് ക്രിസ്തീയ വിശ്വാസത്തിന്റെയും ജീവിതത്തിന്റെയും അടിസ്ഥാനം. സാംസ്കാരിക താൽപ്പര്യങ്ങൾക്കോ സഭാ പാരമ്പര്യങ്ങൾക്കോ അനുസരിച്ച് ദൈവത്തിന്റെ കല്പനകളെ മാറ്റാൻ സഭയ്ക്ക് അധികാരമില്ല. അതുപോലെതന്നെ, സ്വന്തം ആചാരങ്ങളെ ദൈവിക വെളിപ്പാടിന്റെ സ്ഥാനത്തേക്ക് ഉയർത്താനും സഭയ്ക്ക് അവകാശമില്ല. ദൈവത്തിന്റെ കല്പനകളെ മാറ്റിവെച്ച് മനുഷ്യരുടെ പാരമ്പര്യങ്ങൾക്ക് പ്രാധാന്യം നൽകിയ മതനേതാക്കളെ യേശു ശാസിച്ചു (മർക്കോസ് 7:8). ക്രിസ്തുവിൽ നിന്നല്ല, മനുഷ്യരുടെ പാരമ്പര്യങ്ങളിൽനിന്ന് ഉത്ഭവിക്കുന്ന ഉപദേശങ്ങളെക്കുറിച്ചും പൗലോസ് വിശ്വാസികൾക്ക് മുന്നറിയിപ്പ് നൽകി (കൊലൊസ്സ്യർ 2:8).

ഈ വചനങ്ങൾ നമ്മെ ഓർമിപ്പിക്കുന്നത് ഒരു പാരമ്പര്യം അനേകം തലമുറകളായി പിന്തുടരുന്നു എന്നതുകൊണ്ടുമാത്രം അത് ബൈബിൾ ഉപദേശമായി മാറുന്നില്ല എന്നതാണ്.

കേരളത്തിലെ ചില പെന്തെക്കോസ്ത് സഭകളിൽ, ബൈബിൾ എല്ലാ വിശ്വാസികൾക്കും നിർബന്ധമാക്കിയിട്ടില്ലാത്ത ചില ആചാരങ്ങൾ വിശുദ്ധിയുടെ അനിവാര്യമായ അടയാളങ്ങളായി മാറിയിട്ടുണ്ട്. ഇത്തരം ആചാരങ്ങളെ പരിശോധിക്കുന്നത് നമ്മുടെ പാരമ്പര്യത്തെ തള്ളിക്കളയാനല്ല, മറിച്ച് നമ്മുടെ വിശ്വാസവും ജീവിതവും ദൈവവചനത്തിൽ ഉറച്ചുനിൽക്കുന്നുവെന്ന് ഉറപ്പാക്കാനാണ്.

1.1 വസ്ത്രധാരണവും പുറമേയുള്ള വിശുദ്ധിയുടെ അളവുകോലും

കേരളത്തിലെ ചില പെന്തെക്കോസ്ത് സഭകളിൽ വെള്ള വസ്ത്രം ഉൾപ്പെടെയുള്ള പ്രത്യേക വസ്ത്രധാരണ രീതികൾ വിശുദ്ധിയുടെയും ആത്മീയ പക്വതയുടെയും അടയാളമായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. എന്നാൽ എല്ലാ ക്രിസ്തീയ പുരുഷന്മാരും സ്ത്രീകളും വെള്ള വസ്ത്രം ധരിക്കണമെന്ന് ബൈബിൾ കല്പിക്കുന്നില്ല.

പുതിയ നിയമം ലാളിത്യത്തിനും ദൈവഭക്തിക്കും പ്രാധാന്യം നൽകുന്നു. സ്ത്രീകൾ മാന്യതയോടും ആത്മനിയന്ത്രണത്തോടും കൂടെ വസ്ത്രം ധരിക്കണമെന്നും നല്ല പ്രവൃത്തികളാൽ തങ്ങളെ അലങ്കരിക്കണമെന്നും പൗലോസ് പഠിപ്പിക്കുന്നു (1 തിമൊഥെയൊസ് 2:9–10). പുറമേയുള്ള അലങ്കാരത്തേക്കാൾ ഉള്ളിലെ സ്വഭാവത്തിനാണ് പ്രാധാന്യം നൽകേണ്ടതെന്ന് പത്രോസും പഠിപ്പിക്കുന്നു (1 പത്രോസ് 3:3–4).

ഈ വചനങ്ങൾ എല്ലാ വിശ്വാസികൾക്കും ഒരേ വസ്ത്രധാരണ രീതി നിർദേശിക്കുന്നില്ല. മറിച്ച്, നമ്മുടെ വസ്ത്രധാരണത്തിൽ ലാളിത്യവും വിനയവും ദൈവഭക്തിയും പ്രകടമാകണമെന്നാണ് അവ പഠിപ്പിക്കുന്നത്. ഒരു പ്രത്യേക വസ്ത്രധാരണ രീതി വിശുദ്ധിയുടെ നിർബന്ധിത അളവുകോലായി മാറുമ്പോൾ, സാംസ്കാരികമായ ഒരു താൽപ്പര്യത്തെ ദൈവിക കല്പനയായി മാറ്റുന്ന അപകടം സഭ നേരിടുന്നു. യഥാർത്ഥ വിശുദ്ധി നിർണയിക്കുന്നത് ഒരാൾ ധരിക്കുന്ന വസ്ത്രത്തിന്റെ നിറമല്ല, മറിച്ച് ക്രിസ്തുവിന്റെ സ്വഭാവം പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്ന ജീവിതമാണ്.

1.2 ആരാധനാക്രമവും ദൈവവചനത്തിന്റെ പ്രാധാന്യവും

പുതിയ നിയമം ക്രിസ്തീയ കൂട്ടായ്മകളെ പ്രാർത്ഥന, ആരാധന, ഉപദേശം, കൂട്ടായ്മ, പരസ്പര പ്രോത്സാഹനം എന്നിവയ്ക്കുള്ള അവസരങ്ങളായി അവതരിപ്പിക്കുന്നു (പ്രവൃത്തികൾ 2:42). 1 കൊരിന്ത്യർ 14:26-ൽ പൗലോസ് പഠിപ്പിക്കുന്നത് സഭയിൽ ഓരോരുത്തരും ചെയ്യുന്ന ശുശ്രൂഷ സഭയുടെ ആത്മീയ വളർച്ചയ്ക്കായി ആയിരിക്കണം എന്നാണ്. അതിനാൽ ക്രിസ്തീയ ആരാധന ഒരു നിശ്ചിത പരിപാടി പിന്തുടരുന്നതിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നില്ല. ദൈവത്തെ മഹത്വപ്പെടുത്തുകയും ദൈവവചനത്തിലൂടെയും സഭയുടെ പരസ്പര ശുശ്രൂഷയിലൂടെയും വിശ്വാസികളെ ആത്മീയമായി വളർത്തുകയും ചെയ്യുന്നതാണ് അതിന്റെ ലക്ഷ്യം.

ചില പെന്തെക്കോസ്ത് സഭകളിൽ പ്രാർത്ഥന, ഗാനങ്ങൾ, വചനവായന, സാക്ഷ്യങ്ങൾ, വഴിപാടുകൾ, പ്രസംഗം എന്നിവയ്ക്ക് കൃത്യമായ ഒരു ക്രമം പിന്തുടരുന്നു. ഇത്തരം ക്രമീകരണങ്ങൾ സ്വതവേ തെറ്റല്ല. എന്നാൽ സഭയുടെ ആത്മീയ ആവശ്യങ്ങളെക്കാൾ പരിപാടിയുടെ ക്രമത്തിന് പ്രാധാന്യം നൽകുമ്പോൾ പ്രശ്നങ്ങൾ ഉണ്ടാകുന്നു. നിശ്ചയിച്ച ക്രമം പാലിക്കുന്നതിനുവേണ്ടി വചനപഠനവും പ്രസംഗവും വേഗത്തിൽ അവസാനിപ്പിക്കുകയോ അവയ്ക്ക് വേണ്ടത്ര സമയം നൽകാതിരിക്കുകയോ ചെയ്താൽ സഭായോഗത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ ലക്ഷ്യം ദുർബലപ്പെടും.

എല്ലാ സഭകളും ഒരേ ആരാധനാക്രമം പിന്തുടരണമെന്ന് പുതിയ നിയമം നിർദേശിക്കുന്നില്ല. പകരം, വചനാധിഷ്ഠിതമായ ഉപദേശം, പരസ്പര ആത്മിക വളർച്ച, ക്രമമായ ആരാധന എന്നിവയ്ക്കാണ് പ്രാധാന്യം നൽകുന്നത്. അതിനാൽ നമ്മുടെ ആരാധനാരീതികൾ വിശ്വാസികളെ ക്രിസ്തുവിൽ വളർത്തുന്നുണ്ടോ, അതോ പാരമ്പര്യമായി ലഭിച്ച ഒരു ക്രമം മാത്രം സംരക്ഷിക്കുന്നുണ്ടോ എന്ന് ഓരോ സഭയും പരിശോധിക്കണം.

1.3 ആഭരണങ്ങൾ, ഭൗതികത്വം, വിശുദ്ധിയുടെ കാര്യത്തിലെ ഇരട്ടത്താപ്പ്

ചില പെന്തെക്കോസ്ത് സഭകളിൽ ലോകത്തിന്റെ സ്വാധീനത്തിൽനിന്നുള്ള വേർപാടിന്റെ അടയാളമായി സ്വർണാഭരണങ്ങൾ ധരിക്കുന്നത് ശക്തമായി നിരുത്സാഹപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. 1 തിമൊഥെയൊസ് 2:9–10, 1 പത്രോസ് 3:3–4 തുടങ്ങിയ വചനങ്ങൾ ലാളിത്യത്തിനും ദൈവഭക്തിക്കും പ്രാധാന്യം നൽകുന്നു. എന്നാൽ ഈ വചനങ്ങളെ ഉപയോഗിച്ച് ഒരു പ്രത്യേകതരം അലങ്കാരത്തെ മാത്രം കുറ്റപ്പെടുത്തുകയും അതേസമയം അഹങ്കാരം, ആഡംബരം, പദവിയോടുള്ള മോഹം തുടങ്ങിയ മറ്റു കാര്യങ്ങളെ അവഗണിക്കുകയും ചെയ്യരുത്.

ഉദാഹരണത്തിന്, സ്വർണം ധരിക്കുന്നത് ലൗകികതയായി കണക്കാക്കുകയും അതേസമയം വിലകൂടിയ വാച്ചുകൾ, ആഡംബര വാഹനങ്ങൾ, വിലയേറിയ ഗാഡ്ജറ്റുകൾ, സാമൂഹിക പദവിക്കുവേണ്ടിയുള്ള ആഗ്രഹം എന്നിവയെ ചോദ്യം ചെയ്യാതിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നുവെങ്കിൽ, സഭ ബൈബിൾ തത്ത്വങ്ങൾ ഒരേ രീതിയിൽ പ്രയോഗിക്കുന്നില്ലെന്ന് വരും. ഭൗമിക നിക്ഷേപങ്ങൾ സ്വരൂപിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ച് യേശു മുന്നറിയിപ്പ് നൽകുകയും ആദ്യം ദൈവരാജ്യം അന്വേഷിക്കാൻ പഠിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു (മത്തായി 6:19–21, 33). പണത്തോടുള്ള സ്നേഹത്തെക്കുറിച്ചും പൗലോസ് മുന്നറിയിപ്പ് നൽകുന്നു (1 തിമൊഥെയൊസ് 6:6–10).

യഥാർത്ഥത്തിൽ, ബൈബിൾ ഉയർത്തുന്ന ചോദ്യം ഒരാൾ ആഭരണം ധരിക്കുന്നുണ്ടോ എന്നത് മാത്രമല്ല, അയാളുടെ ഹൃദയം എവിടെയാണ് എന്നതാണ്. ലാളിത്യം, സംതൃപ്തി, ഔദാര്യം, ഭൗതിക മോഹങ്ങളിൽനിന്നുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം എന്നിവയാണ് ക്രിസ്തീയ വിശുദ്ധിയുടെ യഥാർത്ഥ അടയാളങ്ങൾ.

1.4 മുഖരോമവും എഴുതപ്പെടാത്ത മതനിയമങ്ങളുടെ രൂപീകരണവും

ചില പെന്തെക്കോസ്ത് സമൂഹങ്ങളിൽ, പ്രത്യേകിച്ച് ശുശ്രൂഷകരുടെ കാര്യത്തിൽ, മീശയും താടിയും വടിച്ചുകളയുന്നത് മാന്യതയുടെയോ ആത്മീയ അച്ചടക്കത്തിന്റെയോ അടയാളമായി കണക്കാക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. എന്നാൽ മീശയോ താടിയോ പാടില്ലെന്ന് പുതിയ നിയമം എല്ലാ വിശ്വാസികൾക്കും ബാധകമായ ഒരു കല്പന നൽകുന്നില്ല.

സാംസ്കാരികമോ പ്രായോഗികമോ ആയ കാരണങ്ങളാൽ സഭകൾക്ക് ചില വസ്ത്രധാരണ-രൂപഭാവ മാനദണ്ഡങ്ങൾ സ്വീകരിക്കാം. എന്നാൽ വ്യക്തമായ ബൈബിൾ അടിസ്ഥാനമില്ലാതെ അത്തരം പ്രതീക്ഷകളെ ദൈവിക കല്പനകളായി അവതരിപ്പിക്കരുത്.

മുഖരോമത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു എഴുതപ്പെടാത്ത നിയമം വിശുദ്ധിയുടെയോ ആത്മീയ പക്വതയുടെയോ ശുശ്രൂഷാ യോഗ്യതയുടെയോ അളവുകോലായി മാറുമ്പോൾ അത് തിരുവെഴുത്തിന്റെ അധികാരപരിധി കടക്കുന്നു. മനസ്സാക്ഷിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട കാര്യങ്ങളിൽ പരസ്പരം വിധിക്കരുതെന്ന് റോമർ 14:1–13 വിശ്വാസികളെ പഠിപ്പിക്കുന്നു. ദൈവസന്നിധിയിലെ നമ്മുടെ നിലയെ നിർണയിക്കാത്ത കാര്യങ്ങളിൽ പരസ്പരം കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നത് ഒഴിവാക്കണം.

അതിനാൽ, ബൈബിൾ കല്പനകളും സാംസ്കാരിക താൽപ്പര്യങ്ങളും തമ്മിൽ സഭ വ്യക്തമായ വ്യത്യാസം വരുത്തണം. തിരുവെഴുത്ത് നിയന്ത്രണം ഏർപ്പെടുത്താത്ത കാര്യങ്ങളിൽ ക്രിസ്തീയ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന് ഇടം നൽകണം.

1.5 വൈകാരിക പ്രകടനങ്ങളും ആത്മീയതയുടെ യഥാർത്ഥ അർത്ഥവും

പെന്തെക്കോസ്ത് പ്രസ്ഥാനം പ്രാർത്ഥന, സ്തുതി, ആത്മീയ വരങ്ങൾ, പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ ശക്തി എന്നിവയ്ക്ക് ചരിത്രപരമായി വലിയ പ്രാധാന്യം നൽകിയിട്ടുണ്ട്. ഇവയ്ക്ക് പുതിയ നിയമത്തിൽ വ്യക്തമായ അടിസ്ഥാനമുണ്ട്. എന്നാൽ പുറമേയുള്ള വൈകാരിക പ്രകടനങ്ങൾ മാത്രം ആത്മീയ പക്വതയുടെ തെളിവായി കണക്കാക്കാൻ കഴിയില്ല.

ക്രിസ്തുവിനോടുള്ള അനുസരണം, സ്നേഹം, വിശുദ്ധി, ആത്മാവിന്റെ ഫലം എന്നിവയിലൂടെയാണ് യഥാർത്ഥ ആത്മീയത പ്രകടമാകുന്നതെന്ന് ബൈബിൾ പഠിപ്പിക്കുന്നു (ഗലാത്യർ 5:16–23). 1 കൊരിന്ത്യർ 12–14 അധ്യായങ്ങളിൽ ആത്മീയ വരങ്ങൾ സ്നേഹത്തോടെയും സഭയുടെ ആത്മിക വളർച്ചയ്ക്കായും ഉപയോഗിക്കണമെന്ന് പൗലോസ് പഠിപ്പിക്കുന്നു. സ്നേഹമില്ലെങ്കിൽ അസാധാരണമായ ആത്മീയ അനുഭവങ്ങൾക്കുപോലും യഥാർത്ഥ മൂല്യമില്ല (1 കൊരിന്ത്യർ 13:1–3).

അതിനാൽ, ഉച്ചത്തിലുള്ള പ്രാർത്ഥന, വൈകാരികമായ ആരാധന, പുറമേയുള്ള ആത്മീയ പ്രകടനങ്ങൾ എന്നിവയെ മാത്രം ആത്മീയ പക്വതയുടെ അളവുകോലാക്കരുത്. ആരാധനയിലും ദൈനംദിന ജീവിതത്തിലും ക്രിസ്തുവിന്റെ സ്വഭാവം പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്ന പരിവർത്തിത ജീവിതമാണ് യഥാർത്ഥ ആത്മീയത.

1.6 ക്രിസ്തീയ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ ബൈബിൾ തത്ത്വം

മുകളിൽ പറഞ്ഞ ഉദാഹരണങ്ങളിലെ പ്രധാന പ്രശ്നം മനുഷ്യരുടെ പാരമ്പര്യങ്ങളെ ദൈവിക കല്പനകളുമായി കൂട്ടിക്കലർത്തുന്നതാണ്. ദൈവസന്നിധിയിൽ അംഗീകരിക്കപ്പെടാൻ വിശ്വാസികളുടെ മേൽ അധിക നിബന്ധനകൾ ചുമത്തുന്നതിനെതിരെ പൗലോസിന്റെ ഗലാത്യർക്കുള്ള ലേഖനം ശക്തമായ മുന്നറിയിപ്പ് നൽകുന്നു (ഗലാത്യർ 5:1–6).

എന്നാൽ ക്രിസ്തീയ സ്വാതന്ത്ര്യം വിശുദ്ധിയിൽനിന്നോ അനുസരണത്തിൽനിന്നോ ഉള്ള സ്വാതന്ത്ര്യമല്ല. സുവിശേഷത്തെ വളച്ചൊടിക്കുകയും വിശ്വാസികളുടെ മനസ്സാക്ഷിയെ ഭാരപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുന്ന മനുഷ്യനിയമങ്ങളിൽനിന്നുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യമാണത്.

സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ പേരിൽ ബൈബിൾ കല്പനകളെ തള്ളിക്കളയരുത്. അതുപോലെ, സാംസ്കാരിക ആചാരങ്ങളെ ദൈവിക കല്പനകളായി അടിച്ചേൽപ്പിക്കുകയും അരുത്. ഓരോ പാരമ്പര്യവും ദൈവവചനത്തിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ പരിശോധിക്കപ്പെടണം. ബൈബിൾ കല്പിക്കുന്നിടത്ത് സഭ അനുസരിക്കണം. ബൈബിൾ സ്വാതന്ത്ര്യം നൽകുന്നിടത്ത് ഭയത്തിനുപകരം സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന് ഇടം നൽകണം.

ഈ സന്തുലിത സമീപനം ബൈബിൾ അടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള വിശുദ്ധിയെയും ക്രിസ്തുവിലുള്ള വിശ്വാസികളുടെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തെയും സംരക്ഷിക്കുന്നു.

2. ചരിത്രത്തിന്റെ കാഴ്ചപ്പാട്: ആത്മീയ ഉണർവിൽനിന്ന് സ്ഥാപനപരമായ കർക്കശതയിലേക്ക്

സഭാചരിത്രത്തിലുടനീളം ആത്മീയ ഉണർവിലൂടെ ആരംഭിച്ച പല പ്രസ്ഥാനങ്ങളും പിന്നീട് സംഘടിത സ്ഥാപനങ്ങളായി മാറിയിട്ടുണ്ട്. ഇത്തരം വളർച്ച തെറ്റാണെന്ന് പറയാനാവില്ല. സ്ഥാപനങ്ങൾക്ക് ഉപദേശങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കാനും നേതൃത്വം നൽകാനും സഭയുടെ ദൗത്യം മുന്നോട്ടുകൊണ്ടുപോകാനും കഴിയും. എന്നാൽ സ്ഥാപനങ്ങളെയും അവയുടെ പാരമ്പര്യങ്ങളെയും സംരക്ഷിക്കുന്നത് അവയുടെ ആത്മീയ ലക്ഷ്യങ്ങളെക്കാൾ പ്രധാനമാകുമ്പോൾ പ്രശ്നങ്ങൾ ആരംഭിക്കുന്നു.

കേരളത്തിലെ പെന്തെക്കോസ്ത് പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ആദ്യകാല വളർച്ച പ്രാർത്ഥന, ത്യാഗം, സുവിശേഷപ്രവർത്തനം, ക്രിസ്തീയ ജീവിതത്തോടുള്ള പ്രതിബദ്ധത എന്നിവയുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരുന്നു. പ്രസ്ഥാനം വളർന്നതോടെ കൂട്ടായ്മകൾ സംഘടിത സഭകളായും വിവിധ വിഭാഗങ്ങളായും വികസിച്ചു. അതോടൊപ്പം നേതൃത്വ സംവിധാനങ്ങളും ആരാധനാരീതികളും കൂടുതൽ ക്രമീകരിക്കപ്പെട്ടു.

ഈ സ്ഥാപനപരമായ വളർച്ച തെറ്റായിരുന്നോ എന്നതല്ല പ്രധാന ചോദ്യം. മറിച്ച്, ഈ സംവിധാനങ്ങൾ ഇന്നും സഭയുടെ ബൈബിൾ അടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള ദൗത്യത്തെ സേവിക്കുന്നുണ്ടോ എന്നതാണ് പരിശോധിക്കേണ്ടത്.

2.1 നേതൃത്വം: കൂട്ടുത്തരവാദിത്വത്തിൽനിന്ന് അധികാര കേന്ദ്രീകരണത്തിലേക്ക്

പുതിയ നിയമം സഭാനേതൃത്വത്തെ യോഗ്യരായ മൂപ്പന്മാർ ചേർന്ന് നിർവഹിക്കേണ്ട ഉത്തരവാദിത്വമായി അവതരിപ്പിക്കുന്നു. അവർ സഭയെ മേയിക്കുകയും വിശ്വാസികളെ പരിപാലിക്കുകയും വേണം (പ്രവൃത്തികൾ 14:23; തീത്തൊസ് 1:5–9). ആധിപത്യം ചെലുത്തുന്നവരായിട്ടല്ല, മറിച്ച് മാതൃക കാണിക്കുന്നവരായിട്ടാണ് ദൈവത്തിന്റെ ആട്ടിൻകൂട്ടത്തെ നയിക്കേണ്ടതെന്ന് പത്രോസ് മൂപ്പന്മാരെ ഉപദേശിക്കുന്നു (1 പത്രോസ് 5:1–4).

ചില സമകാലിക സഭകളിൽ നേതൃത്വത്തിന്റെ ഉത്തരവാദിത്വങ്ങൾ ഒരു പ്രമുഖ ശുശ്രൂഷകനിൽ മാത്രം കേന്ദ്രീകരിക്കുകയും മറ്റ് യോഗ്യരായ നേതാക്കളുടെ പങ്കാളിത്തവും ഉത്തരവാദിത്വവും പരിമിതപ്പെടുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. ഇത്തരം സാഹചര്യങ്ങൾ സൂക്ഷ്മമായി പരിശോധിക്കേണ്ടതാണ്.

പുതിയ നിയമം ഒരു പ്രധാന ശുശ്രൂഷകനെയോ മുതിർന്ന പാസ്റ്ററെയോ നിരാകരിക്കുന്നില്ല. എന്നാൽ പങ്കുവെച്ച ഉത്തരവാദിത്വം, ദാസനേതൃത്വം, പരസ്പര ഉത്തരവാദിത്വം എന്നിവയ്ക്ക് പ്രാധാന്യം നൽകുന്നു. ഒരാളുടെ അധികാരം ചോദ്യം ചെയ്യാൻ കഴിയാത്ത അവസ്ഥയിലാകുമ്പോൾ സഭ ബൈബിൾ മാതൃകയിൽനിന്ന് അകന്നുപോകാനുള്ള സാധ്യതയുണ്ട്.

അതിനാൽ സഭാനേതാക്കൾ വിനയത്തോടെ അധികാരം പ്രയോഗിക്കുകയും ദൈവവചനത്തോടും തങ്ങൾ ശുശ്രൂഷിക്കുന്ന സമൂഹത്തോടും ഉത്തരവാദിത്വമുള്ളവരായിരിക്കുകയും വേണം.

2.2 ആത്മീയ ഉണർവിൽനിന്ന് ഔപചാരികമായ മതാചാരങ്ങളിലേക്ക്

സഭകൾ വളർന്ന് കൂടുതൽ സംഘടിതമാകുമ്പോൾ അവയുടെ പ്രവർത്തനങ്ങൾ കൂടുതൽ പ്രവചനീയവും സ്ഥിരവുമായിത്തീരാം. ആരാധനയിലെ ക്രമവും സ്ഥിരതയും പ്രയോജനകരമാണ്. എന്നാൽ അവയുടെ യഥാർത്ഥ ലക്ഷ്യങ്ങളിൽനിന്ന് അകന്നുപോകുമ്പോൾ പ്രശ്നങ്ങൾ ഉണ്ടാകുന്നു.

പുതിയ നിയമം ക്രമത്തെയോ സംവിധാനങ്ങളെയോ എതിർക്കുന്നില്ല. സഭയിൽ എല്ലാം ഉചിതമായും ക്രമമായും നടക്കണമെന്ന് പൗലോസ് വ്യക്തമായി പഠിപ്പിക്കുന്നു (1 കൊരിന്ത്യർ 14:40).

എന്നാൽ ബൈബിൾ അടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള ക്രമം വിശ്വാസികളുടെ ആത്മീയ വളർച്ചയെ സഹായിക്കേണ്ടതാണ്. സ്ഥാപനത്തിന്റെ സൗകര്യത്തിനുവേണ്ടി മാത്രം നിലനിൽക്കരുത്. സ്ഥാപിതമായ പരിപാടികളെ ചോദ്യം ചെയ്യാനോ വിലയിരുത്താനോ കഴിയാത്ത അവസ്ഥയുണ്ടാകുമ്പോൾ, സഭയുടെ പ്രവർത്തനങ്ങൾ തുടരുന്നുണ്ടെങ്കിലും ശിഷ്യത്വം, വചനപഠനം, പരസ്പര പരിചരണം എന്നിവയ്ക്ക് വേണ്ടത്ര ശ്രദ്ധ ലഭിക്കാതെ വരാം.

അതിനാൽ സഭകൾ പതിവായി ആരാധന നടത്തുന്നു എന്നത് മാത്രമല്ല പ്രധാനപ്പെട്ടത്. ആ ആരാധനാക്രമം സഭ കൂടിവരുന്നതിന്റെ ബൈബിൾ അടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള ലക്ഷ്യങ്ങൾ നിറവേറ്റുന്നുണ്ടോ എന്നതാണ് പരിശോധിക്കേണ്ടത്.

2.3 പാരമ്പര്യങ്ങളെ ചോദ്യം ചെയ്യാതെ അടുത്ത തലമുറയിലേക്ക് കൈമാറുന്നത്

സ്ഥാപിത സഭകൾ നേരിടുന്ന ഒരു പ്രധാന വെല്ലുവിളി പാരമ്പര്യങ്ങളെ ചോദ്യം ചെയ്യാതെ ഒരു തലമുറയിൽനിന്ന് അടുത്ത തലമുറയിലേക്ക് കൈമാറുന്നതാണ്. ഒരു പ്രത്യേക ചരിത്രപരമോ സാംസ്കാരികമോ ആയ സാഹചര്യത്തിൽ ആരംഭിച്ച ഒരു ആചാരം, പിന്നീട് അതിന്റെ യഥാർത്ഥ ലക്ഷ്യമോ ബൈബിൾ അടിസ്ഥാനമോ മനസ്സിലാക്കാതെ പിന്തുടരപ്പെടാം.

കാലക്രമത്തിൽ, ഒരു കാര്യം എക്കാലവും അങ്ങനെ ചെയ്തുവരുന്നു എന്നത് അതു തുടരാനുള്ള മതിയായ കാരണമായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു.

എന്നാൽ പുതിയ നിയമം വിശ്വാസം തലമുറകളിലേക്ക് കൈമാറുന്നതിനെ കൂടുതൽ ആഴത്തിൽ അവതരിപ്പിക്കുന്നു. തിമൊഥെയൊസ് പഠിച്ച കാര്യങ്ങൾ മറ്റുള്ളവരെ പഠിപ്പിക്കാൻ കഴിവുള്ള വിശ്വസ്തരായ ആളുകളെ ഏൽപ്പിക്കണമെന്ന് പൗലോസ് ഉപദേശിക്കുന്നു (2 തിമൊഥെയൊസ് 2:2).

ഇത് മതപരമായ ആചാരങ്ങൾ കൈമാറുന്നതിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നില്ല. അപ്പോസ്തലിക ഉപദേശങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കാനും ജീവിതത്തിൽ പ്രാവർത്തികമാക്കാനും മറ്റുള്ളവരെ പഠിപ്പിക്കാനും കഴിയുന്നവരെ രൂപപ്പെടുത്തുന്നതാണ് ഇതിന്റെ ലക്ഷ്യം.

അടുത്ത തലമുറ എല്ലാ പാരമ്പര്യങ്ങളും ചോദ്യം ചെയ്യാതെ പകർത്തണമെന്ന് പ്രതീക്ഷിക്കരുത്. പകരം, തിരുവെഴുത്തിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ പാരമ്പര്യങ്ങളെ വിലയിരുത്താൻ അവരെ പരിശീലിപ്പിക്കണം.

നമ്മുടെ ചരിത്രം പരിശോധിക്കുന്നത് മുൻഗാമികളുടെ വിശ്വാസത്തെ തള്ളിക്കളയുന്നതല്ല. അവരുടെ വിശ്വാസത്തെ ആദരിച്ചുകൊണ്ട് പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ബൈബിൾ അടിസ്ഥാനങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കുന്നതിനുള്ള മാർഗമാണ് അത്.

3. സംസ്കാരത്തിന്റെ കാഴ്ചപ്പാട്: സംസ്കാരവുമായി ഇടപെടൽ, മതപരമായ സ്വത്വം, സഭയുടെ ദൗത്യം

ക്രിസ്തീയ വിശ്വാസം എല്ലായ്പ്പോഴും ഒരു പ്രത്യേക സാംസ്കാരിക സാഹചര്യത്തിലാണ് പ്രകടമാകുന്നത്. ഭാഷ, വസ്ത്രധാരണം, സംഗീതം, കുടുംബബന്ധങ്ങൾ, സാമൂഹിക ആചാരങ്ങൾ എന്നിവ സഭയുടെ ആരാധനയെയും കൂട്ടായ്മയെയും സ്വാധീനിക്കുന്നു.

സംസ്കാരം സഭയെ സ്വാധീനിക്കുന്നുണ്ടോ എന്നതല്ല പ്രധാന ചോദ്യം. ആ സ്വാധീനം തിരുവെഴുത്തിനോട് യോജിക്കുന്നതാണോ എന്നതാണ് പരിശോധിക്കേണ്ടത്.

വ്യത്യസ്ത ജനവിഭാഗങ്ങളിലേക്ക് സുവിശേഷം എത്തിക്കുന്നതിനായി പൗലോസ് അവരുടെ സാഹചര്യങ്ങളോട് പൊരുത്തപ്പെട്ടിരുന്നു. സുവിശേഷത്തിനുവേണ്ടി എല്ലാവർക്കും എല്ലാമായിത്തീർന്നതിനെക്കുറിച്ച് അദ്ദേഹം പറയുന്നു (1 കൊരിന്ത്യർ 9:19–23). എന്നാൽ ഈ പൊരുത്തപ്പെടൽ ക്രിസ്തുവിന്റെ കർത്തൃത്വത്തെയോ അപ്പോസ്തലിക ഉപദേശങ്ങളെയോ ഉപേക്ഷിക്കുന്നതായിരുന്നില്ല.

അതിനാൽ, സുവിശേഷത്തിന്റെ മാറ്റമില്ലാത്ത സന്ദേശവും അത് പ്രകടിപ്പിക്കുന്ന സാംസ്കാരിക രൂപങ്ങളും തമ്മിൽ സഭ വ്യക്തമായ വ്യത്യാസം തിരിച്ചറിയണം.

3.1 ഒരു പെന്തെക്കോസ്ത് ഉപസംസ്കാരത്തിന്റെ രൂപീകരണം

മതപരമായ പാരമ്പര്യങ്ങളും കുടുംബസംവിധാനങ്ങളും സാമൂഹിക പ്രതീക്ഷകളും മതപരമായ സ്വത്വത്തിന്റെ പ്രകടനങ്ങളും ശക്തമായിരുന്ന ഒരു സമൂഹത്തിലാണ് കേരളത്തിലെ പെന്തെക്കോസ്ത് പ്രസ്ഥാനം വളർന്നത്.

ചുറ്റുപാടുമുള്ള സമൂഹത്തിൽനിന്ന് വ്യത്യസ്തമായി ജീവിക്കാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ, ചില പ്രത്യേക വസ്ത്രധാരണ രീതികളും ആരാധനാശൈലികളും സാമൂഹിക പെരുമാറ്റങ്ങളും പെന്തെക്കോസ്ത് സ്വത്വത്തിന്റെ അടയാളങ്ങളായി മാറി. അവയുടെ ആദ്യകാല ചരിത്രപരമായ സാഹചര്യങ്ങളിൽ ഇത്തരം രീതികൾക്ക് പ്രയോജനമുണ്ടായിരുന്നിരിക്കാം. ദൈവത്തോടുള്ള പ്രതിബദ്ധത പ്രകടിപ്പിക്കാനും വിശ്വാസികളുടെ കൂട്ടായ്മയെ ശക്തിപ്പെടുത്താനും അവ സഹായിച്ചിരിക്കാം.

എന്നാൽ ചുറ്റുപാടുമുള്ള സംസ്കാരത്തിൽനിന്ന് വേർപെട്ടുനിൽക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ഒരു പ്രസ്ഥാനം ക്രമേണ സ്വന്തമായ ഒരു ഉപസംസ്കാരം രൂപപ്പെടുത്താൻ സാധ്യതയുണ്ട്. അതിന് എഴുതപ്പെടാത്ത നിയമങ്ങളും പ്രതീക്ഷകളും ഉണ്ടായിരിക്കും.

ഈ സാംസ്കാരിക പ്രകടനങ്ങളെ സാർവത്രികമായ ക്രിസ്തീയ വിശ്വസ്തതയുടെ മാനദണ്ഡങ്ങളായി കണക്കാക്കുമ്പോഴാണ് അപകടം ആരംഭിക്കുന്നത്.

സാംസ്കാരികമായ വ്യത്യസ്തതയും ബൈബിൾ അടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള വിശുദ്ധിയും ഒരുപോലെയല്ല. പുറമേയുള്ള മതപരമായ പ്രത്യേകതകൾ നിലനിർത്തിക്കൊണ്ടുതന്നെ നീതി, കരുണ, വിനയം, അനുരഞ്ജനം, സ്നേഹം എന്നിവ അവഗണിക്കാൻ ഒരു സഭയ്ക്ക് കഴിയും.

പുറമേയുള്ള മതപരമായ ആചാരങ്ങൾ ശ്രദ്ധയോടെ പാലിക്കുകയും എന്നാൽ ന്യായം, കരുണ, വിശ്വസ്തത തുടങ്ങിയ പ്രധാന കാര്യങ്ങളെ അവഗണിക്കുകയും ചെയ്ത മതനേതാക്കളെ യേശു ശാസിച്ചു (മത്തായി 23:23).

അതിനാൽ, നമ്മുടെ മതപരമായ സ്വത്വത്തിന്റെ പുറമേയുള്ള അടയാളങ്ങളോടൊപ്പം യഥാർത്ഥ വിനയവും സ്നേഹവും നീതിയും ദൈവത്തോടുള്ള അനുസരണവും ഉണ്ടോ എന്ന് പെന്തെക്കോസ്ത് സഭകൾ പരിശോധിക്കണം.

3.2 സാംസ്കാരിക വേർപാടും വിശുദ്ധിയുടെ കാര്യത്തിലെ ഇരട്ടത്താപ്പിന്റെ അപകടവും

ലൗകിക മൂല്യങ്ങളിൽനിന്നും പ്രവർത്തനങ്ങളിൽനിന്നും വേർപെട്ടുനിൽക്കുന്നതിന് പെന്തെക്കോസ്ത് സഭകൾ പലപ്പോഴും പ്രാധാന്യം നൽകിയിട്ടുണ്ട്. എന്നാൽ ബൈബിൾ അടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള വിശുദ്ധി പുറമേയുള്ള ചില വിലക്കുകളുടെ പട്ടികയിൽ ഒതുങ്ങുന്നില്ല.

വിശുദ്ധി വിശ്വാസിയുടെ ചിന്തകൾ, ആഗ്രഹങ്ങൾ, ബന്ധങ്ങൾ, പെരുമാറ്റം എന്നിവ ഉൾപ്പെടുന്ന സമഗ്രമായ ജീവിതപരിവർത്തനമാണ് (റോമർ 12:1–2; 1 പത്രോസ് 1:14–16).

ന്യായമായ സഭാപരമായോ ശുശ്രൂഷാപരമായോ കാരണങ്ങളാൽ സഭകൾക്ക് ചില പെരുമാറ്റ മാനദണ്ഡങ്ങൾ സ്വീകരിക്കാം. എന്നാൽ അവ തിരുവെഴുത്തിനോട് യോജിക്കുന്നതും നീതിപൂർവകവും ആയിരിക്കണം. ഹൃദയത്തിന്റെ അവസ്ഥയെക്കാൾ പുറമേയുള്ള രൂപത്തിന് കൂടുതൽ പ്രാധാന്യം നൽകുന്ന മാനദണ്ഡങ്ങൾ ഒഴിവാക്കണം.

ചില പുറമേയുള്ള ആചാരങ്ങൾ കർശനമായി വിലക്കുകയും അതേസമയം അഹങ്കാരം, അത്യാഗ്രഹം, സത്യസന്ധതയില്ലായ്മ, പദവിക്കുവേണ്ടിയുള്ള മോഹം എന്നിവ അവഗണിക്കുകയും ചെയ്യുന്നുവെങ്കിൽ സഭയുടെ വിശുദ്ധിയെക്കുറിച്ചുള്ള ധാരണ വികലമാകും.

ചുറ്റുപാടുമുള്ള സംസ്കാരത്തിൽനിന്ന് വ്യത്യസ്തമായി കാണപ്പെടുക മാത്രമല്ല സുവിശേഷത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം. പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ പ്രവർത്തനത്തിലൂടെ ക്രിസ്തുവിന്റെ സ്വഭാവം പ്രകടിപ്പിക്കുന്ന ജീവിതമാണ് സുവിശേഷം നമ്മിൽനിന്ന് ആവശ്യപ്പെടുന്നത്.

3.3 ബന്ധാധിഷ്ഠിത കൂട്ടായ്മയിൽനിന്ന് വ്യക്തിബന്ധങ്ങളില്ലാത്ത സഭാജീവിതത്തിലേക്ക്

വിശ്വാസികൾ പരസ്പരം ജീവിതം പങ്കിടുകയും ഒരുവനെ മറ്റൊരുവൻ കരുതുകയും ആത്മീയ വരങ്ങൾ ഉപയോഗിക്കുകയും ദൈവത്തിന്റെ ദൗത്യത്തിൽ പങ്കാളികളാകുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു സമൂഹമായാണ് പുതിയ നിയമം സഭയെ അവതരിപ്പിക്കുന്നത് (പ്രവൃത്തികൾ 2:42–47; റോമർ 12:4–13).

ആദ്യകാല ക്രിസ്ത്യാനികൾ വീടുകളിൽ കൂടിവന്നിരുന്നതായി പുതിയ നിയമം വ്യക്തമാക്കുന്നു. ഈ കൂട്ടായ്മകൾ ഉപദേശം, സഹവാസം, പ്രാർത്ഥന, പരസ്പര പ്രോത്സാഹനം എന്നിവയ്ക്കുള്ള അവസരങ്ങൾ നൽകിയിരുന്നു (റോമർ 16:3–5; കൊലൊസ്സ്യർ 4:15).

എന്നാൽ ഇതിന്റെ അർത്ഥം എല്ലാ സഭകളും വീടുകളിൽ മാത്രമേ കൂടിവരാവൂ എന്നോ വലിയ സഭായോഗങ്ങൾ ബൈബിൾ വിരുദ്ധമാണെന്നോ അല്ല. എല്ലാ സഭകൾക്കും ഒരേ കെട്ടിടമോ ഒരേ വലുപ്പമോ വേണമെന്ന് പുതിയ നിയമം നിർദേശിക്കുന്നില്ല.

എന്നാൽ സഭ ഒരു യഥാർത്ഥ സമൂഹമായി പ്രവർത്തിക്കണം എന്ന കാര്യം പുതിയ നിയമം വ്യക്തമായി ഊന്നിപ്പറയുന്നു.

വിശ്വാസികൾ യോഗങ്ങളിൽ പങ്കെടുക്കുകയും കാണികളായി ഇരിക്കുകയും പിന്നീട് വ്യക്തിബന്ധങ്ങളില്ലാതെ മടങ്ങിപ്പോകുകയും ചെയ്യുന്ന അവസ്ഥയിൽ ശിഷ്യത്വത്തിനും പരസ്പര പരിചരണത്തിനുമുള്ള അവസരങ്ങൾ നഷ്ടപ്പെടാം. 1 കൊരിന്ത്യർ 14:26-ൽ സഭയുടെ ആത്മിക വളർച്ചയ്ക്കായി ഓരോ വിശ്വാസിയുടെയും പങ്കാളിത്തത്തിന് പൗലോസ് പ്രാധാന്യം നൽകുന്നു. വിശ്വാസികളെ വെറും കാണികളായി കാണുന്ന സഭാരീതികളെ ഈ വചനം ചോദ്യം ചെയ്യുന്നു.

അതിനാൽ, വിശ്വാസികൾ പരസ്പരം അറിയുകയും പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുകയും പഠിപ്പിക്കുകയും ശുശ്രൂഷയ്ക്കായി ഒരുക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു സമൂഹമായി സഭ വളരണം.

3.4 സഭയെ കുടുംബങ്ങളുടെ കുടുംബമായി വീണ്ടെടുക്കുക

പുതിയ നിയമം സഭയെ ദൈവത്തിന്റെ ഭവനമായി അവതരിപ്പിക്കുന്നു. ക്രിസ്തുവിന്റെ കർത്തൃത്വത്തിൻ കീഴിൽ വിശ്വാസികൾ ഒരുമിച്ചുചേരുന്ന ആത്മീയ കുടുംബമാണത് (എഫെസ്യർ 2:19–22; 1 തിമൊഥെയൊസ് 3:15).

ഈ കുടുംബരൂപകം സഭയെ മനസ്സിലാക്കാൻ സഹായിക്കുന്നു. പങ്കുവെച്ച ജീവിതം, വചനപഠനം, ശുശ്രൂഷ, പരസ്പര പരിചരണം എന്നിവയിലൂടെ വിശ്വാസികൾ വളരുന്ന ഒരു ആത്മീയ സമൂഹമാണ് സഭ.

ആദ്യകാല സഭയിൽ വീടുകൾ കൂട്ടായ്മകൾക്കും ശുശ്രൂഷകൾക്കും ഉപയോഗിച്ചിരുന്നത് ഈ ബന്ധാധിഷ്ഠിത കാഴ്ചപ്പാടിന്റെ പ്രധാന ഉദാഹരണമാണ്. എന്നാൽ എല്ലാ സഭകളെയും വീടുകളിലേക്ക് മാറ്റുക എന്നതല്ല ഇതിന്റെ ലക്ഷ്യം.

ഒരു സഭ വീടുകളിൽ കൂടിവന്നാലും ഒരാളുടെ ആധിപത്യത്തിന് കീഴിലാണെങ്കിൽ, ഉത്തരവാദിത്വവും ശിഷ്യത്വവും അവഗണിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, അത് ബൈബിൾ അടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള കൂട്ടായ്മയെ പ്രതിഫലിപ്പിക്കണമെന്നില്ല. അതുപോലെ, വലിയൊരു സഭയ്ക്കും ചെറിയ കൂട്ടായ്മകളിലൂടെയും വ്യക്തിപരമായ പരിചരണത്തിലൂടെയും പങ്കുവെച്ച ശുശ്രൂഷയിലൂടെയും അർത്ഥവത്തായ ബന്ധങ്ങൾ വളർത്താൻ കഴിയും.

അതിനാൽ, സഭയെ കുടുംബങ്ങളുടെ കുടുംബമായി വീണ്ടെടുക്കുക എന്നത് ആരാധനാസ്ഥലം മാറ്റുന്നതിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നില്ല. ബൈബിൾ അടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള കൂട്ടായ്മ, ബന്ധാധിഷ്ഠിത ശിഷ്യത്വം, പങ്കുവെച്ച ഉത്തരവാദിത്വം, ക്രിസ്തുവിന്റെ ദൗത്യം എന്നിവയോടുള്ള പുതുക്കിയ പ്രതിബദ്ധതയാണ് അതിന് ആവശ്യമായത്.

ലക്ഷ്യം ഒരു പഴയ ചരിത്രരൂപം അതേപടി പുനഃസൃഷ്ടിക്കുക എന്നതല്ല. മറിച്ച്, തിരുവെഴുത്തിനാൽ രൂപപ്പെടുകയും ശിഷ്യത്വത്തിലൂടെ വളരുകയും ദൗത്യത്തിൽ ഒന്നിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന അപ്പോസ്തലിക സഭയുടെ കാഴ്ചപ്പാട് വീണ്ടെടുക്കുകയാണ്.

4. മുന്നോട്ടുള്ള ബൈബിൾ അടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള വഴി: പാരമ്പര്യം തള്ളിക്കളയാതെ നവീകരിക്കുക

ഈ ലേഖനത്തിൽ ചർച്ച ചെയ്ത പ്രശ്നങ്ങൾ കേരളത്തിലെ പെന്തെക്കോസ്ത് സഭകൾ അവരുടെ പാരമ്പര്യത്തെ പൂർണമായി തള്ളിക്കളയണമെന്ന് ആവശ്യപ്പെടുന്നില്ല. മറിച്ച്, പാരമ്പര്യമായി ലഭിച്ച ആചാരങ്ങളെ തിരുവെഴുത്തിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ ശ്രദ്ധയോടെയും പ്രാർത്ഥനയോടെയും പരിശോധിക്കണമെന്നാണ് അവ നമ്മെ ഓർമിപ്പിക്കുന്നത്.

നവീകരണം എന്നത് കഴിഞ്ഞ കാലത്തെ എല്ലാം ഉപേക്ഷിക്കുന്നതല്ല. ദൈവവചനത്തോട് വിശ്വസ്തമായവ സംരക്ഷിക്കുകയും അതിനോട് പൊരുത്തപ്പെടാത്തവ തിരുത്തുകയും ചെയ്യുന്നതാണ് യഥാർത്ഥ നവീകരണം.

4.1 ബൈബിൾ കല്പനകളും സാംസ്കാരിക ആചാരങ്ങളും തമ്മിൽ വേർതിരിച്ചറിയുക

നേരിട്ടുള്ള ബൈബിൾ കല്പനകൾ, ബൈബിൾ തത്ത്വങ്ങൾ, സാംസ്കാരിക ആചാരങ്ങൾ എന്നിവ തമ്മിൽ വ്യക്തമായ വ്യത്യാസം തിരിച്ചറിയാൻ സഭകൾ പഠിക്കണം.

ബൈബിൾ കല്പനകൾ വിശ്വാസികൾക്ക് ബാധകമാണ്. ബൈബിൾ തത്ത്വങ്ങൾ വ്യത്യസ്ത സാഹചര്യങ്ങളിൽ വിശ്വസ്തമായി പ്രാവർത്തികമാക്കണം. സാംസ്കാരിക ആചാരങ്ങൾ സഭയുടെ ദൗത്യത്തിന് സഹായകരമാണെങ്കിൽ നിലനിർത്താം. എന്നാൽ വ്യക്തമായ ബൈബിൾ അടിസ്ഥാനമില്ലാതെ അവയെ എല്ലാവർക്കും ബാധകമായ ദൈവിക കല്പനകളായി അടിച്ചേൽപ്പിക്കരുത്.

മനസ്സാക്ഷിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട കാര്യങ്ങളിലും മനുഷ്യർ ഏർപ്പെടുത്തുന്ന നിയന്ത്രണങ്ങളെക്കുറിച്ചും റോമർ 14:1–13, കൊലൊസ്സ്യർ 2:16–23 എന്നീ ഭാഗങ്ങൾ പ്രധാനപ്പെട്ട മാർഗനിർദേശങ്ങൾ നൽകുന്നു.

തിരുവെഴുത്ത് സ്വാതന്ത്ര്യം നൽകുന്നിടത്ത് വിശ്വാസികളുടെ മനസ്സാക്ഷിയെ ഭാരപ്പെടുത്തുകയോ ക്രിസ്തുവിന്റെ ശരീരത്തെ അനാവശ്യമായി ഭിന്നിപ്പിക്കുകയോ ചെയ്യുന്ന നിയന്ത്രണങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കാതിരിക്കാൻ സഭ ശ്രദ്ധിക്കണം.

ഓരോ ആചാരവും പരിശോധിച്ച് അത് തിരുവെഴുത്തിൽ അടിസ്ഥാനപ്പെട്ടതാണോ, അതോ ഒരു പ്രത്യേക സംസ്കാരത്തിൽനിന്നോ ചരിത്രകാലഘട്ടത്തിൽനിന്നോ പാരമ്പര്യമായി ലഭിച്ചതാണോ എന്ന് തിരിച്ചറിയണം.

4.2 നിയമവാദത്തിനു പകരം കൃപയാൽ രൂപപ്പെടുന്ന ശിഷ്യത്വം വളർത്തുക

സഭാവിഭാഗത്തിന്റെ നിയമങ്ങളോട് പുറമേയുള്ള അനുസരണം മാത്രംകൊണ്ട് ക്രിസ്തീയ വിശുദ്ധി വളർത്താൻ കഴിയില്ല.

ദൈവകൃപ വിശ്വാസികളെ അഭക്തി ഉപേക്ഷിക്കാനും ആത്മനിയന്ത്രണത്തോടും നീതിയോടും ദൈവഭക്തിയോടും കൂടെ ജീവിക്കാനും പരിശീലിപ്പിക്കുന്നുവെന്ന് പുതിയ നിയമം പഠിപ്പിക്കുന്നു (തീത്തൊസ് 2:11–14). ക്രിസ്തുവിന്റെ സ്വഭാവം നമ്മിൽ വളർത്തുന്നതിനായി പരിശുദ്ധാത്മാവും പ്രവർത്തിക്കുന്നു (ഗലാത്യർ 5:16–25).

ഇതിന്റെ അർത്ഥം സഭകൾ ധാർമിക ഉപദേശമോ ശിക്ഷണമോ ഉപേക്ഷിക്കണം എന്നല്ല. അത്തരം ഉപദേശങ്ങൾ തിരുവെഴുത്തിൽ അടിസ്ഥാനപ്പെട്ടതും ആത്മീയ പക്വതയ്ക്കായി ലക്ഷ്യമിടുന്നതുമായിരിക്കണം.

വിശ്വാസികളിൽനിന്ന് എന്താണ് പ്രതീക്ഷിക്കുന്നതെന്ന് മാത്രമല്ല, സുവിശേഷത്തിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ വിശ്വസ്തമായ അനുസരണം എന്തുകൊണ്ട് പ്രധാനമാണെന്നും നേതാക്കൾ പഠിപ്പിക്കണം.

ലക്ഷ്യം പുറമേയുള്ള ഒരേപോലെയുള്ള പെരുമാറ്റമല്ല. ക്രിസ്തുവിന്റെ സ്വഭാവം പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്ന ശിഷ്യന്മാരെ രൂപപ്പെടുത്തുകയാണ്.

4.3 ബൈബിൾ അടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള കൂട്ടുമൂപ്പന്മാരുടെ നേതൃത്വത്തെ ശക്തിപ്പെടുത്തുക

യോഗ്യരായ മൂപ്പന്മാർ, പങ്കുവെച്ച ഉത്തരവാദിത്വം, ദാസനേതൃത്വം, പരസ്പര ഉത്തരവാദിത്വം എന്നിവയ്ക്ക് പുതിയ നിയമം നൽകുന്ന പ്രാധാന്യം സഭകൾ തങ്ങളുടെ നേതൃത്വസംവിധാനങ്ങളിൽ പരിശോധിക്കണം.

പ്രവൃത്തികൾ 14:23, തീത്തൊസ് 1:5–9, 1 പത്രോസ് 5:1–4 എന്നീ ഭാഗങ്ങൾ ഈ വിഷയത്തിൽ പ്രധാനപ്പെട്ട ബൈബിൾ അടിസ്ഥാനങ്ങൾ നൽകുന്നു.

ഒരു മുതിർന്ന പാസ്റ്ററോ പ്രമുഖ നേതാവോ ഉണ്ടായിരിക്കുന്നത് സ്വതവേ തിരുവെഴുത്തിന് വിരുദ്ധമല്ല. എന്നാൽ നേതൃത്വത്തിന്റെ അധികാരം ബൈബിൾ യോഗ്യതകൾക്കും പങ്കുവെച്ച മേൽനോട്ടത്തിനും ഉത്തരവാദിത്വത്തിനും വിധേയമാണോ എന്നതാണ് പ്രധാനപ്പെട്ട കാര്യം.

ഈ തത്ത്വങ്ങളെ ശക്തിപ്പെടുത്തുന്നത് ഏകാധിപത്യപരമായ നേതൃത്വത്തെ ഒഴിവാക്കാനും സഭയിലെ എല്ലാ വിശ്വാസികളെയും ശുശ്രൂഷയ്ക്കായി ഒരുക്കാനും സഹായിക്കും (എഫെസ്യർ 4:11–16).

4.4 ബന്ധാധിഷ്ഠിത ശിഷ്യത്വവും പരസ്പര ശുശ്രൂഷയും വീണ്ടെടുക്കുക

വിശ്വാസികൾ പരസ്പരം അറിയാനും ഒരുമിച്ച് തിരുവെഴുത്ത് പഠിക്കാനും പ്രാർത്ഥിക്കാനും സേവിക്കാനും വിശ്വാസത്തിൽ വളരാനും സഭകൾ ബോധപൂർവമായ അവസരങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കണം.

ഭവനകൂട്ടായ്മകൾ, ചെറിയ ഗ്രൂപ്പുകൾ, മാർഗദർശക ബന്ധങ്ങൾ, ശിഷ്യത്വ കൂട്ടായ്മകൾ എന്നിവ ഈ ലക്ഷ്യത്തിന് വലിയ സംഭാവന നൽകും.

ഇത്തരം കൂട്ടായ്മകൾ വലിയ സഭായോഗങ്ങൾക്ക് പകരമായി മാത്രം കാണേണ്ടതില്ല. മറിച്ച്, വ്യക്തിപരമായ പരിചരണം, ആഴത്തിലുള്ള വചനപഠനം, പരസ്പര പ്രോത്സാഹനം എന്നിവയ്ക്കുള്ള അവസരങ്ങൾ നൽകിക്കൊണ്ട് അവ വലിയ ആരാധനായോഗങ്ങൾക്ക് അനുബന്ധമായി പ്രവർത്തിക്കാം.

വിശ്വാസികൾ യോഗങ്ങളിൽ പങ്കെടുക്കുക മാത്രമല്ല, ക്രിസ്തുവിന്റെ ശരീരത്തിന്റെ ജീവിതത്തിലും ദൗത്യത്തിലും സജീവമായി പങ്കാളികളാകുകയും ചെയ്യുന്ന സഭകളെ രൂപപ്പെടുത്തുകയാണ് ലക്ഷ്യം.

4.5 അടുത്ത തലമുറയെ ബൈബിൾ അടിസ്ഥാനത്തിൽ ചിന്തിക്കാൻ പരിശീലിപ്പിക്കുക

കേരളത്തിലെ പെന്തെക്കോസ്ത് പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ഭാവി മുൻതലമുറയുടെ പാരമ്പര്യങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കുന്നതിൽ മാത്രം ആശ്രയിക്കുന്നില്ല. തിരുവെഴുത്ത് മനസ്സിലാക്കാനും അത് വിശ്വസ്തമായി പ്രാവർത്തികമാക്കാനും വിശ്വാസികളെ ഒരുക്കുന്നതും അത്യാവശ്യമാണ്.

2 തിമൊഥെയൊസ് 2:2-ൽ പൗലോസ് നൽകുന്ന ഉപദേശം തലമുറകൾക്കിടയിലെ ശിഷ്യത്വത്തിന് നല്ല മാതൃകയാണ്. വിശ്വസ്തമായ ഉപദേശം മറ്റുള്ളവരെ പഠിപ്പിക്കാൻ കഴിയുന്നവരെ ഏൽപ്പിക്കണം.

ഇതിനായി ബൈബിൾ പരിജ്ഞാനം, ദൈവശാസ്ത്രപരമായ തിരിച്ചറിവ്, നേതൃത്വ പരിശീലനം, പ്രായോഗിക ശിഷ്യത്വം എന്നിവയിൽ ബോധപൂർവമായ നിക്ഷേപം ആവശ്യമാണ്.

അടുത്ത തലമുറ എല്ലാ പാരമ്പര്യങ്ങളെയും ചോദ്യം ചെയ്യാതെ അംഗീകരിക്കുകയോ പഴയതാണെന്ന കാരണത്താൽ എല്ലാം തള്ളിക്കളയുകയോ ചെയ്യരുത്. പകരം, ഓരോ ആചാരത്തെയും തിരുവെഴുത്തിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ വിലയിരുത്താനും ബൈബിളിനോട് വിശ്വസ്തമായവ സംരക്ഷിക്കാനും വികലമായവ തിരുത്താനും അവരെ പരിശീലിപ്പിക്കണം.

ഇത്തരം ശിഷ്യത്വം പെന്തെക്കോസ്ത് സഭകളെ അവരുടെ ആത്മീയ പാരമ്പര്യത്തിൽ ഉറച്ചുനിൽക്കുന്നതിനൊപ്പം ഇന്നത്തെ സമൂഹത്തിന്റെ വെല്ലുവിളികളോട് വിശ്വസ്തമായി പ്രതികരിക്കാനും സഹായിക്കും.

കേരളത്തിലെ പെന്തെക്കോസ്ത് പ്രസ്ഥാനത്തിന് പ്രാർത്ഥനയുടെയും ത്യാഗത്തിന്റെയും സുവിശേഷപ്രവർത്തനത്തിന്റെയും ആത്മീയ പ്രതിബദ്ധതയുടെയും സമ്പന്നമായ ചരിത്രമുണ്ട്. എന്നാൽ അതിന്റെ തുടർന്നുള്ള ആത്മീയ വളർച്ച സ്ഥാപനങ്ങളെയും പാരമ്പര്യങ്ങളെയും സംരക്ഷിക്കുന്നതിൽ മാത്രം ആശ്രയിക്കുന്നില്ല. പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ സ്വത്വത്തെ രൂപപ്പെടുത്തിയ തിരുവെഴുത്തുകളോട് വിശ്വസ്തരായി തുടരുന്നതിലാണ് അതിന്റെ യഥാർത്ഥ ഭാവി.

സംസ്കാരത്തിനും പാരമ്പര്യത്തിനും സ്ഥാപനപരമായ സംവിധാനങ്ങൾക്കും സഭയിൽ സ്ഥാനമുണ്ടോ എന്നതല്ല ഈ ലേഖനത്തിലെ പ്രധാന വിഷയം. അവയെല്ലാം ക്രിസ്തീയ സമൂഹങ്ങളെ സ്വാധീനിക്കുന്നുണ്ട്. എന്നാൽ അവ തിരുവെഴുത്തിന്റെ അധികാരത്തിന് കീഴിലാണോ, ദൈവത്തിന്റെ ദൗത്യത്തെ സേവിക്കുന്നുണ്ടോ എന്നതാണ് പ്രധാനപ്പെട്ട ചോദ്യം.

സാംസ്കാരിക താൽപ്പര്യങ്ങൾ ചോദ്യം ചെയ്യാനാവാത്ത ഉപദേശങ്ങളായി മാറുകയും പുറമേയുള്ള അനുസരണം ഉള്ളിലെ പരിവർത്തനത്തിന് പകരമാവുകയും സ്ഥാപനപരമായ ആചാരങ്ങൾ ബന്ധാധിഷ്ഠിത ശിഷ്യത്വത്തെ ദുർബലപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ, സുവിശേഷത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ ആവശ്യങ്ങളെയും നമ്മുടെ പാരമ്പര്യങ്ങളെയും തമ്മിൽ സഭ കൂട്ടിക്കുഴയ്ക്കാനുള്ള അപകടമുണ്ട്.

അപ്പോസ്തലിക ഉപദേശങ്ങളിൽ ഉറച്ചുനിൽക്കുകയും പരിശുദ്ധാത്മാവിനാൽ രൂപാന്തരപ്പെടുകയും ദാസനേതൃത്വത്താൽ നയിക്കപ്പെടുകയും പരസ്പര ശുശ്രൂഷയാൽ ശക്തിപ്പെടുകയും യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ ദൗത്യത്തിൽ ഒന്നിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു സമൂഹമായിരിക്കാനാണ് പുതിയ നിയമം സഭയെ വിളിക്കുന്നത്.

അതിനാൽ, കേരളത്തിലെ പെന്തെക്കോസ്ത് പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ നവീകരണത്തിന് അതിന്റെ പാരമ്പര്യത്തെ തള്ളിക്കളയേണ്ടതില്ല. മറിച്ച്, അതിന്റെ ബൈബിൾ അടിസ്ഥാനങ്ങളിലേക്ക് കൂടുതൽ ആഴത്തിൽ മടങ്ങിവരേണ്ടതുണ്ട്. തിരുവെഴുത്തിനോട് വിശ്വസ്തമായവ സംരക്ഷിക്കുകയും വികലമായവ തിരുത്തുകയും ഓരോ തലമുറയിലും സുവിശേഷം ജീവിതത്തിൽ പ്രകടമാക്കുന്ന ശിഷ്യന്മാരെ രൂപപ്പെടുത്തുകയും വേണം.

Ecclesia semper reformanda est — സഭ എപ്പോഴും നവീകരിക്കപ്പെടേണ്ടതാണ് — എന്ന ചരിത്രപരമായ തത്ത്വം ഈ ചിന്തയ്ക്ക് അനുയോജ്യമായ സമാപനമാണ്. ദൈവവചനത്തിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ സഭയുടെ ജീവിതത്തെയും പ്രവർത്തനങ്ങളെയും നിരന്തരം പരിശോധിക്കേണ്ടതുണ്ടെന്ന് ഈ വാക്യം നമ്മെ ഓർമിപ്പിക്കുന്നു.

കേരളത്തിലെ പെന്തെക്കോസ്ത് പ്രസ്ഥാനം അംഗസംഖ്യയിലും സ്ഥാപനങ്ങളിലും പുറമേയുള്ള മതപരമായ അടയാളങ്ങളിലും മാത്രമല്ല, ബൈബിൾ പരിജ്ഞാനത്തിലും ക്രിസ്തുസമാന സ്വഭാവത്തിലും യഥാർത്ഥ കൂട്ടായ്മയിലും അപ്പോസ്തലിക സുവിശേഷത്തോടുള്ള വിശ്വസ്തതയിലും വളരട്ടെ.

എല്ലാ പാരമ്പര്യങ്ങളെയും എത്രത്തോളം മുറുകെപ്പിടിക്കുന്നു എന്നതിലല്ല സഭയുടെ വിശ്വസ്തത അളക്കപ്പെടുന്നത്; മറിച്ച്, പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ ശക്തിയിൽ ക്രിസ്തുവിന്റെ സത്യം എത്രത്തോളം വിശ്വസ്തമായി ജീവിതത്തിൽ പ്രകടമാക്കുന്നു എന്നതിലാണ്.