യേശു, അപ്പൊസ്തലിക പാരമ്പര്യം, മനുഷ്യ പാരമ്പര്യം സഭ എന്ത് കാത്തുസൂക്ഷിക്കണം, എന്ത് നിരസിക്കണം — ഒരു ബൈബിൾ പഠനം

യേശു, അപ്പൊസ്തലിക പാരമ്പര്യം, മനുഷ്യ പാരമ്പര്യം

സഭ എന്ത് കാത്തുസൂക്ഷിക്കണം, എന്ത് നിരസിക്കണം

— ഒരു ബൈബിൾ പഠനം

ബൈബിൾ എല്ലാ പാരമ്പര്യങ്ങളും തെറ്റാണെന്ന് പഠിപ്പിക്കുന്നില്ല. അതുപോലെ, തലമുറകളായി കൈമാറിവന്നതെല്ലാം ശരിയാണെന്നും പഠിപ്പിക്കുന്നില്ല. ദൈവത്തിൽ നിന്ന് ലഭിച്ചതും വിശ്വസ്തമായി കൈമാറപ്പെട്ടതുമായ കാര്യങ്ങളും മനുഷ്യർ ഉണ്ടാക്കിയ പാരമ്പര്യങ്ങളും തമ്മിൽ തിരുവെഴുത്ത് വ്യക്തമായ വ്യത്യാസം കാണിക്കുന്നു.

ദൈവത്തിന്റെ സത്യവും ക്രിസ്തുവിന്റെയും അപ്പൊസ്തലന്മാരുടെയും ഉപദേശവും സഭ വിശ്വസ്തമായി കാത്തുസൂക്ഷിക്കണം. എന്നാൽ മനുഷ്യരുടെ ആചാരങ്ങളും പാരമ്പര്യങ്ങളും ദൈവവചനത്തോട് വിരോധിക്കുന്നുവെങ്കിൽ അവ നിരസിക്കണം. അതിനാൽ ചോദിക്കേണ്ട പ്രധാന ചോദ്യം, “ഇത് ഒരു പാരമ്പര്യമാണോ?” എന്നതല്ല; മറിച്ച്, “ഈ പാരമ്പര്യം എവിടെ നിന്നാണ് വന്നത്? ഇത് ദൈവവചനത്തോട് യോജിക്കുന്നുണ്ടോ?” എന്നതാണ്.

1. ദൈവവചനം കാത്തുസൂക്ഷിക്കാനുള്ള ബൈബിൾ അടിസ്ഥാനം

ദൈവത്തിന്റെ സത്യം ഒരു തലമുറയിൽ നിന്ന് മറ്റൊരു തലമുറയിലേക്ക് വിശ്വസ്തമായി കൈമാറണം എന്ന ആശയം പഴയനിയമത്തിൽ തന്നെ കാണാം. ദൈവം ഇസ്രായേലിനോട് തന്റെ വചനങ്ങൾ ഓർക്കാനും മക്കളെ പഠിപ്പിക്കാനും കൽപ്പിച്ചു. ആവർത്തനപുസ്തകം 4:9-ൽ, “നിന്റെ മക്കളെയും മക്കളുടെ മക്കളെയും അവ അറിയിക്കണം” എന്ന് പറയുന്നു. ആവർത്തനപുസ്തകം 6:6–7-ൽ ദൈവത്തിന്റെ വചനങ്ങൾ മക്കളെ ശ്രദ്ധയോടെ പഠിപ്പിക്കണമെന്ന് പറയുന്നു. സങ്കീർത്തനം 78:5–7-ൽ ഒരു തലമുറ അടുത്ത തലമുറയോട് ദൈവത്തിന്റെ പ്രവൃത്തികളും കല്പനകളും അറിയിക്കണമെന്ന് പറയുന്നു.

ഇത് കാണിക്കുന്നത് ബൈബിൾ വിശ്വാസം ഓരോ തലമുറയും പുതുതായി നിർമ്മിക്കേണ്ട ഒന്നല്ല എന്നതാണ്. ദൈവം നൽകിയ സത്യം സ്വീകരിക്കണം, കാത്തുസൂക്ഷിക്കണം, പഠിപ്പിക്കണം, അടുത്ത തലമുറയ്ക്ക് കൈമാറണം.

അതേസമയം, ദൈവത്തിന്റെ വെളിപ്പാടിൽ മനുഷ്യർ കൂട്ടിച്ചേർക്കുകയോ കുറയ്ക്കുകയോ ചെയ്യരുതെന്നും ദൈവം മുന്നറിയിപ്പ് നൽകി. ആവർത്തനപുസ്തകം 4:2 പറയുന്നു: “ഞാൻ നിങ്ങളോടു കല്പിക്കുന്ന വചനത്തോടു ഒന്നും കൂട്ടരുത്; അതിൽനിന്ന് ഒന്നും കുറയ്ക്കുകയും അരുത്.” ആവർത്തനപുസ്തകം 12:32-ലും ഇതേ ആശയം കാണാം. സദൃശവാക്യങ്ങൾ 30:6 പറയുന്നു: “അവന്റെ വചനങ്ങളോടു ഒന്നും കൂട്ടരുത്.”

അതുകൊണ്ട് രണ്ട് അടിസ്ഥാന തത്വങ്ങൾ ഇവിടെ കാണാം: ദൈവം നൽകിയ സത്യം വിശ്വസ്തമായി കാത്തുസൂക്ഷിക്കണം; മനുഷ്യരുടെ കൂട്ടിച്ചേർക്കലുകൾ ദൈവത്തിന്റെ വചനമായി കണക്കാക്കരുത്.

2. മനുഷ്യരുടെ മതപാരമ്പര്യത്തിനെതിരെ പ്രവാചകന്മാരും യേശുവും

പഴയനിയമത്തിലെ പ്രവാചകന്മാർ പലപ്പോഴും ഇസ്രായേലിനെ ശാസിച്ചത് അവരുടെ മതപരമായ പ്രവർത്തനങ്ങൾ ദൈവത്തോടുള്ള യഥാർത്ഥ അനുസരണത്തിന് പകരമായതുകൊണ്ടാണ്. യെശയ്യാവ് 29:13 പറയുന്നു: “ഈ ജനം വായ്കൊണ്ട് എന്നെ സമീപിക്കുന്നു; അധരങ്ങൾകൊണ്ട് എന്നെ ബഹുമാനിക്കുന്നു; ഹൃദയമോ എന്നിൽനിന്ന് അകന്നിരിക്കുന്നു.” അവരുടെ ദൈവഭക്തി “മനുഷ്യരുടെ കല്പന” ആയി മാറിയിരുന്നു.

ശമൂവേൽ ശൗലിനോട് പറഞ്ഞത് വളരെ പ്രധാനമാണ്: “അനുസരണം യാഗത്തെക്കാൾ നല്ലത്” (1 ശമൂവേൽ 15:22). ദൈവത്തിന് മതപരമായ പ്രവർത്തനങ്ങൾ മാത്രം വേണ്ട; തന്റെ വചനത്തോടുള്ള അനുസരണമാണ് വേണ്ടത്.

യേശുവും ഇതേ തത്വം തുടർന്നു. പരീശന്മാരും ശാസ്ത്രിമാരും ശിഷ്യന്മാർ “മൂപ്പന്മാരുടെ പാരമ്പര്യം” അനുസരിക്കാത്തതിനെക്കുറിച്ച് ചോദിച്ചു (മത്തായി 15:2–3). യേശു മറുപടി പറഞ്ഞു: “നിങ്ങളുടെ പാരമ്പര്യം നിമിത്തം ദൈവത്തിന്റെ കല്പന നിങ്ങൾ ലംഘിക്കുന്നത് എന്ത്?”

മർക്കോസ് 7:8-ൽ യേശു പറഞ്ഞു: “ദൈവത്തിന്റെ കല്പന വിട്ടുകളഞ്ഞ് മനുഷ്യരുടെ പാരമ്പര്യം നിങ്ങൾ പിടിച്ചുകൊള്ളുന്നു.” 13-ാം വാക്യത്തിൽ മനുഷ്യരുടെ പാരമ്പര്യം ദൈവവചനത്തെ “അസാധുവാക്കുന്നു” എന്നും പറഞ്ഞു.

അതുകൊണ്ട് യേശു എല്ലാ പാരമ്പര്യങ്ങളെയും നിരസിച്ചില്ല. എന്നാൽ മനുഷ്യരുടെ പാരമ്പര്യം ദൈവത്തിന്റെ കല്പനയ്ക്ക് മുകളിൽ വയ്ക്കുകയും ദൈവവചനത്തെ മാറ്റിനിർത്തുകയും ചെയ്യുന്ന രീതിയെ യേശു ശക്തമായി എതിർത്തു.

3. അപ്പൊസ്തലന്മാരും അപ്പൊസ്തലിക പാരമ്പര്യത്തിന്റെ അധികാരവും

പുതിയനിയമവും ശരിയായ അർത്ഥത്തിലുള്ള പാരമ്പര്യത്തെ അംഗീകരിക്കുന്നു. പൗലോസ് 2 തെസ്സലൊനീക്യർ 2:15-ൽ പറയുന്നു: “ഞങ്ങളാൽ വചനത്താലോ ലേഖനത്താലോ പഠിച്ച പാരമ്പര്യങ്ങളെ പിടിച്ചുകൊൾവിൻ.” 2 തെസ്സലൊനീക്യർ 3:6-ൽ “ഞങ്ങളിൽനിന്ന് പ്രാപിച്ച പാരമ്പര്യം” എന്നതിനെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുന്നു. 1 കൊരിന്ത്യർ 11:2-ലും പൗലോസ് താൻ ഏല്പിച്ച കാര്യങ്ങൾ വിശ്വാസികൾ കാത്തുസൂക്ഷിച്ചതിനെ പ്രശംസിക്കുന്നു.

അതിനാൽ പൗലോസ് എല്ലാ പാരമ്പര്യങ്ങളെയും നിരസിച്ചില്ല. ക്രിസ്തുവിനോട് വിരോധമുള്ള മനുഷ്യ പാരമ്പര്യത്തെ അദ്ദേഹം നിരസിച്ചു; എന്നാൽ ക്രിസ്തുവിൽനിന്നും അപ്പൊസ്തലന്മാരിൽനിന്നും ലഭിച്ച അപ്പൊസ്തലിക ഉപദേശത്തെ മുറുകെപ്പിടിക്കാൻ അദ്ദേഹം കല്പിച്ചു.

കൊലൊസ്സ്യർ 2:8-ൽ പൗലോസ് മുന്നറിയിപ്പ് നൽകുന്നു: മനുഷ്യരുടെ പാരമ്പര്യപ്രകാരം ഉള്ള ഉപദേശങ്ങൾ “ക്രിസ്തുവിനനുസരിച്ചുള്ളതല്ലെങ്കിൽ” അവ മനുഷ്യരെ തെറ്റിക്കാം.

അതുകൊണ്ട് വ്യത്യാസം വ്യക്തമാണ്:

അപ്പൊസ്തലിക പാരമ്പര്യം — കാത്തുസൂക്ഷിക്കണം.

ക്രിസ്തുവിന് വിരോധമായ മനുഷ്യ പാരമ്പര്യം — നിരസിക്കണം.

4. പൗലോസിന്റെ സ്വന്തം ജീവിതം ഈ വ്യത്യാസം കാണിക്കുന്നു

പൗലോസ് തന്റെ പഴയ ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് ഗലാത്യർ 1:14-ൽ പറയുന്നു. തന്റെ പിതാക്കന്മാരുടെ പാരമ്പര്യങ്ങൾക്കുവേണ്ടി താൻ വളരെ തീക്ഷ്ണതയുള്ളവനായിരുന്നു എന്ന് അദ്ദേഹം പറയുന്നു.

എന്നാൽ ക്രിസ്തുവിനെ കണ്ടുമുട്ടിയപ്പോൾ തന്റെ പാരമ്പര്യങ്ങളെല്ലാം ശരിയാണെന്ന് കരുതാൻ കഴിയില്ലെന്ന് അദ്ദേഹം മനസ്സിലാക്കി. ക്രിസ്തുവിന്റെ വെളിപ്പാട് തന്റെ പഴയ ധാരണകളെ തിരുത്തി.

ഇതിൽ നിന്ന് ഒരു പ്രധാന പാഠം ലഭിക്കുന്നു: ഒരു കാര്യം ആത്മാർത്ഥമായി വിശ്വസിക്കുന്നതുകൊണ്ടും, അത് വളരെ പഴയതായതുകൊണ്ടും, പലരും വിശ്വസിക്കുന്നതുകൊണ്ടും അത് ദൈവിക സത്യമാകുന്നില്ല.

ഒരു പാരമ്പര്യം ശരിയാണോ എന്ന് പരിശോധിക്കേണ്ടത് അത് ക്രിസ്തുവിനോടും തിരുവെഴുത്തിനോടും യോജിക്കുന്നുണ്ടോ എന്നതിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലാണ്.

5. ക്രിസ്തു അപ്പൊസ്തലന്മാരെ തന്റെ സത്യം പഠിപ്പിക്കാനും കാത്തുസൂക്ഷിക്കാനും നിയോഗിച്ചു

അപ്പൊസ്തലന്മാർ ഒരു പുതിയ മതം സൃഷ്ടിച്ചില്ല. യേശു അവരെ തന്റെ ദൗത്യം തുടരാൻ നിയോഗിച്ചു. യോഹന്നാൻ 20:21-ൽ യേശു പറഞ്ഞു: “പിതാവ് എന്നെ അയച്ചതുപോലെ ഞാനും നിങ്ങളെ അയക്കുന്നു.”

മത്തായി 28:19–20-ൽ യേശു അവരോട് സകല ജാതികളെയും ശിഷ്യരാക്കാനും താൻ കല്പിച്ച സകലവും അവരെ പഠിപ്പിക്കാനും പറഞ്ഞു.

അതുകൊണ്ട് അപ്പൊസ്തലന്മാരുടെ ദൗത്യം പുതിയ ഉപദേശങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുക എന്നതല്ല; യേശു പഠിപ്പിച്ചതിനെ വിശ്വസ്തമായി കൈമാറുക എന്നതാണ്.

6. പരിശുദ്ധാത്മാവ് അപ്പൊസ്തലന്മാരെ സത്യത്തിലേക്ക് നയിച്ചു

യേശു അപ്പൊസ്തലന്മാർക്ക് പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ സഹായം വാഗ്ദാനം ചെയ്തു. യോഹന്നാൻ 14:26-ൽ പരിശുദ്ധാത്മാവ് യേശു പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങൾ അവരെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുമെന്ന് പറയുന്നു. യോഹന്നാൻ 16:13-ൽ പരിശുദ്ധാത്മാവ് അവരെ സകല സത്യത്തിലേക്കും നയിക്കുമെന്ന് പറയുന്നു. യോഹന്നാൻ 16:14-ൽ പരിശുദ്ധാത്മാവ് ക്രിസ്തുവിനെ മഹത്വപ്പെടുത്തുമെന്ന് പറയുന്നു.

അതുകൊണ്ട് അപ്പൊസ്തലിക ഉപദേശം ക്രിസ്തുവിൽനിന്ന് വേർപെട്ട ഒരു ഉപദേശമല്ല. അത് ക്രിസ്തുവിനെ കേന്ദ്രീകരിച്ചുള്ളതും പരിശുദ്ധാത്മാവിനാൽ നയിക്കപ്പെട്ടതുമാണ്.

പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ പേരിൽ ക്രിസ്തുവിന്റെ ഉപദേശത്തിന് വിരോധമായ പുതിയ സിദ്ധാന്തങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കാൻ അപ്പൊസ്തലന്മാർക്ക് അധികാരം നൽകിയിട്ടില്ല.

7. അപ്പൊസ്തലന്മാർ സ്വീകരിച്ചതും കൈമാറിയതുമായ സുവിശേഷം

പൗലോസ് തന്റെ ശുശ്രൂഷയെ പലപ്പോഴും “സ്വീകരിക്കുക” എന്നും “കൈമാറുക” എന്നും വിവരിക്കുന്നു. 1 കൊരിന്ത്യർ 11:23-ൽ, “ഞാൻ കർത്താവിൽനിന്ന് സ്വീകരിച്ചതിനെ നിങ്ങളെ ഏല്പിച്ചു” എന്ന് പറയുന്നു.

1 കൊരിന്ത്യർ 15:3–4-ൽ അദ്ദേഹം പറയുന്നു: “ഞാൻ പ്രാപിച്ചതിനെ പ്രധാനമായി നിങ്ങൾക്ക് ഏല്പിച്ചു.” തുടർന്ന് ക്രിസ്തു നമ്മുടെ പാപങ്ങൾക്കുവേണ്ടി മരിച്ചു, അടക്കപ്പെട്ടു, തിരുവെഴുത്തുകൾപ്രകാരം മൂന്നാം ദിവസം ഉയിർത്തെഴുന്നേറ്റു എന്ന സുവിശേഷത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന സത്യം അദ്ദേഹം പറയുന്നു.

ഇതിലൂടെ അപ്പൊസ്തലന്മാർ സുവിശേഷത്തിന്റെ സ്രഷ്ടാക്കൾ അല്ലെന്ന് മനസ്സിലാക്കാം. അവർ ലഭിച്ച സന്ദേശത്തിന്റെ വിശ്വസ്തരായ കാര്യസ്ഥന്മാരായിരുന്നു.

8. ആദ്യസഭ അപ്പൊസ്തലന്മാരുടെ ഉപദേശത്തിൽ നിലനിന്നു

അപ്പൊസ്തലപ്രവൃത്തികൾ 2:42 ആദ്യസഭയെക്കുറിച്ച് പറയുന്നു: “അവർ അപ്പൊസ്തലന്മാരുടെ ഉപദേശത്തിലും കൂട്ടായ്മയിലും അപ്പം നുറുക്കുന്നതിലും പ്രാർത്ഥനകളിലും ഉറച്ചുനിന്നു.”

ആദ്യസഭയുടെ അടിസ്ഥാനം അപ്പൊസ്തലന്മാരുടെ ഉപദേശമായിരുന്നു. എഫെസ്യർ 2:20 വിശ്വാസികൾ “അപ്പൊസ്തലന്മാരുടെയും പ്രവാചകന്മാരുടെയും അടിസ്ഥാനത്തിന്മേൽ” പണിയപ്പെട്ടവരാണെന്ന് പറയുന്നു; ക്രിസ്തുവാണ് മൂലക്കല്ല്.

അതുകൊണ്ട് സഭയുടെ അടിസ്ഥാനം പിന്നീട് ഉണ്ടായ ഒരു വിഭാഗീയ പാരമ്പര്യമല്ല. ക്രിസ്തുവും അവന്റെ അപ്പൊസ്തലിക ഉപദേശവുമാണ് സഭയുടെ അടിസ്ഥാനം.

9. തിരുവെഴുത്താണ് പാരമ്പര്യങ്ങളെ പരിശോധിക്കാനുള്ള മാനദണ്ഡം

അപ്പൊസ്തലിക ഉപദേശം സഭയ്ക്ക് അധികാരത്തോടെ ലഭിച്ചിരിക്കുന്നത് തിരുവെഴുത്തുകളിലൂടെയാണ്. 2 തിമൊഥെയൊസ് 3:16–17 പറയുന്നു: “എല്ലാ തിരുവെഴുത്തും ദൈവശ്വാസീയമാണ്.” അത് ഉപദേശത്തിനും ശാസനയ്ക്കും തിരുത്തലിനും നീതിയിലെ പരിശീലനത്തിനും പ്രയോജനകരമാണ്.

ബെരോവക്കാരുടെ മാതൃകയും വളരെ പ്രധാനമാണ്. അപ്പൊസ്തലപ്രവൃത്തികൾ 17:11-ൽ അവർ പൗലോസിന്റെ പ്രസംഗം കേട്ടശേഷം “ഇവ അങ്ങനെ തന്നെയോ എന്ന് ദിനംപ്രതി തിരുവെഴുത്തുകൾ പരിശോധിച്ചു.”

അതുകൊണ്ട് ആരെങ്കിലും വലിയ ആത്മീയ നേതാവായാലും, അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഉപദേശം പരിശോധിക്കണം. സഭ പറയേണ്ടത്:

“ഞങ്ങളുടെ നേതാവ് പഠിപ്പിച്ചതുകൊണ്ട് ഞങ്ങൾ വിശ്വസിക്കുന്നു” എന്നല്ല.

മറിച്ച്:

“ഇത് തിരുവെഴുത്തിൽ ഉണ്ടോ? ഇത് ക്രിസ്തുവിനും അപ്പൊസ്തലന്മാർക്കും യോജിക്കുന്നുണ്ടോ?” എന്നാണ് ചോദിക്കേണ്ടത്.

10. അപ്പൊസ്തലിക പാരമ്പര്യവും പിന്നീട് ഉണ്ടായ സഭാപാരമ്പര്യങ്ങളും ഒന്നല്ല

അപ്പൊസ്തലിക പാരമ്പര്യത്തെ പിന്നീട് സഭയിൽ ഉണ്ടായ എല്ലാ പാരമ്പര്യങ്ങളുമായി ഒരുപോലെ കാണരുത്. ക്രിസ്തു നേരിട്ട് നിയോഗിച്ച അപ്പൊസ്തലന്മാരിലൂടെ ലഭിച്ച ഉപദേശമാണ് അപ്പൊസ്തലിക ഉപദേശം.

പിന്നീട് സഭാ നേതാക്കന്മാർ രൂപപ്പെടുത്തിയ ആചാരങ്ങളും രീതികളും ചരിത്രപരമായി വിലപ്പെട്ടവയായിരിക്കാം. എന്നാൽ അവ പഴയതാണെന്ന കാരണത്താൽ മാത്രം അവ അപ്പൊസ്തലികമാകുന്നില്ല.

പഴയത് എന്നതുകൊണ്ട് മാത്രം അത് ബൈബിൾപരമാകുന്നില്ല.

വ്യാപകമായി അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടത് എന്നതുകൊണ്ട് മാത്രം അത് ദൈവകല്പനയാകുന്നില്ല.

ഒരു വിഭാഗം തലമുറകളായി പഠിപ്പിക്കുന്നു എന്നതുകൊണ്ട് മാത്രം അത് അപ്പൊസ്തലികമാകുന്നില്ല.

അതുകൊണ്ട് അപ്പൊസ്തലിക ഉപദേശം, സഭാപാരമ്പര്യം, വിഭാഗീയ ആചാരം, സാംസ്കാരിക ആചാരം എന്നിവ തമ്മിൽ വ്യക്തമായ വ്യത്യാസം കാണണം.

11. “ഞങ്ങളുടെ പിതാക്കന്മാർ പഠിപ്പിച്ചതാണ്” എന്നത് മതിയായ തെളിവല്ല

ഒരു ഉപദേശത്തെ ന്യായീകരിക്കാൻ “ഞങ്ങളുടെ പിതാക്കന്മാർ അങ്ങനെ പഠിപ്പിച്ചു” എന്ന് പറയുന്നത് മാത്രം മതിയായ ബൈബിൾ തെളിവല്ല.

പരീശന്മാർക്കും അവരുടെ പിതാക്കന്മാരിൽനിന്ന് ലഭിച്ച പാരമ്പര്യം ഉണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ ദൈവവചനത്തോട് വിരോധിക്കുന്നപ്പോൾ യേശു അതിനെ ചോദ്യം ചെയ്തു.

പൗലോസും തന്റെ പിതാക്കന്മാരുടെ പാരമ്പര്യങ്ങളിൽ വളരെ തീക്ഷ്ണതയുള്ളവനായിരുന്നു. എന്നാൽ ക്രിസ്തുവിനെ അറിഞ്ഞപ്പോൾ അവയെ വീണ്ടും പരിശോധിക്കേണ്ടിവന്നു.

അതുകൊണ്ട് സഭയുടെ ചോദ്യം:

“ഞങ്ങളുടെ പിതാക്കന്മാർ എന്താണ് പഠിപ്പിച്ചത്?”

എന്നതിൽ അവസാനിക്കരുത്.

മറിച്ച്:

“ക്രിസ്തു എന്താണ് പഠിപ്പിച്ചത്? അപ്പൊസ്തലന്മാർ എന്താണ് പഠിപ്പിച്ചത്? തിരുവെഴുത്ത് എന്താണ് പറയുന്നത്?”

എന്നായിരിക്കണം.

12. അപ്പൊസ്തലിക സുവിശേഷം ഒരിക്കലും മാറ്റാൻ പാടില്ല

ഗലാത്യർ 1:8–9-ൽ പൗലോസ് വളരെ ശക്തമായ മുന്നറിയിപ്പ് നൽകുന്നു. സ്വർഗത്തിൽനിന്നുള്ള ഒരു ദൂതൻ പോലും അപ്പൊസ്തലന്മാർ പ്രസംഗിച്ച സുവിശേഷത്തിന് വിരുദ്ധമായ മറ്റൊരു സുവിശേഷം പ്രസംഗിച്ചാൽ അത് സ്വീകരിക്കരുതെന്ന് അദ്ദേഹം പറയുന്നു.

ഇത് കാണിക്കുന്നത് പിന്നീട് വരുന്ന ഒരു ഉപദേശത്തിനും അപ്പൊസ്തലിക സുവിശേഷത്തെ മാറ്റാനുള്ള അധികാരമില്ല എന്നതാണ്.

പുതിയ വെളിപ്പാട്, വ്യക്തിപരമായ അനുഭവം, ദർശനം, പ്രവചനം, അത്ഭുതം, വലിയ ആത്മീയ നേതാവ്—ഇവയൊന്നും അപ്പൊസ്തലിക സുവിശേഷത്തിന് മുകളിൽ നിൽക്കുന്ന അധികാരമല്ല.

13. ആത്മീയ അനുഭവങ്ങളും പ്രവചനങ്ങളും തിരുവെഴുത്തുകൊണ്ട് പരിശോധിക്കണം

പഴയനിയമത്തിലും ആത്മീയ അവകാശവാദങ്ങൾ പരിശോധിക്കണമെന്ന് ദൈവം പഠിപ്പിച്ചു. ആവർത്തനപുസ്തകം 13:1–4-ൽ ഒരു പ്രവാചകൻ അടയാളമോ അത്ഭുതമോ കാണിച്ചാലും അവന്റെ സന്ദേശം ദൈവത്തോട് വിരോധിക്കുന്നുവെങ്കിൽ അവനെ പിന്തുടരരുതെന്ന് പറയുന്നു.

പുതിയനിയമത്തിലും 1 യോഹന്നാൻ 4:1 പറയുന്നു: “എല്ലാ ആത്മാവിനെയും വിശ്വസിക്കാതെ ആത്മാക്കൾ ദൈവത്തിൽനിന്നുള്ളവയോ എന്നു പരിശോധിപ്പിൻ.”

യേശുവും വ്യാജപ്രവാചകന്മാരെക്കുറിച്ച് മുന്നറിയിപ്പ് നൽകി (മത്തായി 7:15–20; 24:24).

അതുകൊണ്ട് ഒരു അനുഭവം ശക്തമാണെന്നതുകൊണ്ടും, അത്ഭുതം സംഭവിച്ചതുകൊണ്ടും, ആരെങ്കിലും “പരിശുദ്ധാത്മാവ് എന്നോട് പറഞ്ഞു” എന്ന് പറഞ്ഞതുകൊണ്ടും അത് സത്യമായി സ്വീകരിക്കരുത്.

സന്ദേശം തിരുവെഴുത്തിനോട് യോജിക്കുന്നുണ്ടോ എന്നതാണ് പരിശോധിക്കേണ്ടത്.

14. വിശ്വാസം “ഒരിക്കൽ ഏല്പിക്കപ്പെട്ടത്” ആണ്

യൂദാ 3-ൽ വിശ്വാസികൾ “വിശുദ്ധന്മാർക്ക് ഒരിക്കൽ ഏല്പിക്കപ്പെട്ട വിശ്വാസത്തിനുവേണ്ടി പോരാടണം” എന്ന് പറയുന്നു.

ഇത് സഭയ്ക്ക് ഒരു വ്യക്തമായ ദൗത്യം നൽകുന്നു: ലഭിച്ച വിശ്വാസത്തെ കാത്തുസൂക്ഷിക്കുക.

2 തിമൊഥെയൊസ് 2:2-ൽ പൗലോസ് തിമൊഥെയൊസിനോട് താൻ പഠിപ്പിച്ച കാര്യങ്ങൾ വിശ്വസ്തരായ മനുഷ്യരെ ഏല്പിക്കാനും അവർ മറ്റുള്ളവരെ പഠിപ്പിക്കാനും പറയുന്നു.

ഇവിടെ ഒരു വ്യക്തമായ മാതൃക കാണാം:

സ്വീകരിക്കുക → കാത്തുസൂക്ഷിക്കുക → പഠിപ്പിക്കുക → അടുത്ത തലമുറയ്ക്ക് കൈമാറുക.

സഭയുടെ ദൗത്യം ഓരോ തലമുറയ്ക്കും പുതിയ സുവിശേഷം സൃഷ്ടിക്കുക എന്നതല്ല. ഒരിക്കൽ അപ്പൊസ്തലന്മാർക്ക് ഏല്പിക്കപ്പെട്ട സുവിശേഷം വിശ്വസ്തമായി കൈമാറുക എന്നതാണ്.

15. അപ്പൊസ്തലിക വിശ്വാസ്യത എന്നത് എല്ലാ ഒന്നാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ആചാരങ്ങളും പകർത്തുക എന്നല്ല

അപ്പൊസ്തലികമായിരിക്കുക എന്നതിന്റെ അർത്ഥം ഒന്നാം നൂറ്റാണ്ടിലെ എല്ലാ സാമൂഹികവും സാംസ്കാരികവുമായ രീതികളും ഇന്നും അതേപടി ആവർത്തിക്കുക എന്നല്ല.

സഭ അപ്പൊസ്തലിക സത്യവും ഉപദേശവും ധാർമ്മിക തത്വങ്ങളും കാത്തുസൂക്ഷിക്കണം. എന്നാൽ ചില പ്രായോഗിക രീതികൾ സംസ്കാരത്തിനനുസരിച്ച് മാറാം.

ഉദാഹരണത്തിന്, ശിഷ്യരെ ഉണ്ടാക്കാനുള്ള കല്പന മാറുന്നില്ല. എന്നാൽ ആളുകളെ പഠിപ്പിക്കുന്ന രീതികൾ മാറാം. വിശ്വാസികളുടെ കൂട്ടായ്മ എന്ന തത്വം മാറുന്നില്ല; എന്നാൽ കൂട്ടായ്മയുടെ ചില പ്രായോഗിക രീതികൾ വ്യത്യസ്തമായിരിക്കാം.

അതുകൊണ്ട് അപ്പൊസ്തലിക വിശ്വാസ്യത എന്നത് അപ്പൊസ്തലിക സത്യത്തെ കാത്തുസൂക്ഷിക്കുകയാണ്, എല്ലാ ചരിത്രപരമായ സാഹചര്യങ്ങളെയും അതേപടി പകർത്തുകയല്ല.

16. ദൈവവചനത്തിൽ ഇല്ലാത്ത മനുഷ്യനിയമങ്ങൾ സഭ ഉണ്ടാക്കരുത്

ദൈവം തന്റെ വചനത്തിൽ കൂട്ടിച്ചേർക്കരുതെന്ന് പഴയനിയമത്തിൽ മുന്നറിയിപ്പ് നൽകിയിട്ടുണ്ട് (ആവർത്തനം 4:2; 12:32; സദൃശവാക്യങ്ങൾ 30:6). യേശുവും മനുഷ്യരുടെ പാരമ്പര്യങ്ങൾ ദൈവത്തിന്റെ കല്പനകളെ മാറ്റിനിർത്തുന്നതിനെ ശാസിച്ചു (മർക്കോസ് 7:9–13).

അതുകൊണ്ട്:

“ഞങ്ങളുടെ സഭ ഇത് ചെയ്യുന്നു”

എന്നതും

“ഓരോ ക്രിസ്ത്യാനിയും ഇത് ചെയ്യണമെന്ന് ദൈവം കല്പിക്കുന്നു”

എന്നതും ഒരേ കാര്യമല്ല.

രണ്ടാമത്തെ അവകാശവാദത്തിന് വ്യക്തമായ ബൈബിൾ അടിസ്ഥാനം ആവശ്യമാണ്.

റോമർ 14 കാണിക്കുന്നത് തിരുവെഴുത്ത് സ്വാതന്ത്ര്യം നൽകുന്ന കാര്യങ്ങളിൽ വിശ്വാസികളുടെ മനസ്സാക്ഷിയെ അനാവശ്യമായി ബന്ധിക്കരുതെന്നാണ്.

17. സഭാപാരമ്പര്യം പുതിയ വെളിപ്പാടിന് അനുമതി നൽകുന്നില്ല

“അപ്പൊസ്തലികം” എന്ന വാക്ക് ഉപയോഗിച്ച് പിന്നീട് വന്ന ഏതൊരു ഉപദേശവും ദൈവികമാക്കാൻ കഴിയില്ല.

ഗലാത്യർ 1:8–9-ൽ പൗലോസ് മറ്റൊരു സുവിശേഷത്തിനെതിരെ ശക്തമായ മുന്നറിയിപ്പ് നൽകുന്നു. അതുകൊണ്ട് പിന്നീട് വരുന്ന ഒരു പ്രവചനം, ദർശനം, വെളിപ്പാട്, അനുഭവം എന്നിവയ്ക്ക് അപ്പൊസ്തലിക സുവിശേഷത്തെ തിരുത്താനുള്ള അധികാരമില്ല.

യഥാർത്ഥ പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ പ്രവർത്തനം ക്രിസ്തുവിനെ മഹത്വപ്പെടുത്തും (യോഹന്നാൻ 16:14). അതിനാൽ പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ പേരിൽ ക്രിസ്തുവിനും തിരുവെഴുത്തിനും വിരോധമായ ഉപദേശം സ്വീകരിക്കരുത്.

18. ക്രിസ്തുവാണ് സഭയുടെ തല

സഭയുടെ അന്തിമ അധികാരം ഒരു വിഭാഗത്തിനോ, സ്ഥാപകനോ, പാസ്റ്ററിനോ, സഭാ നേതാവിനോ, പാരമ്പര്യത്തിനോ അല്ല. ക്രിസ്തുവാണ് സഭയുടെ തല.

കൊലൊസ്സ്യർ 1:18 പറയുന്നു: “അവൻ ശരീരമായ സഭയുടെ തല.” എഫെസ്യർ 5:23-ലും ക്രിസ്തു സഭയുടെ തല എന്ന് പറയുന്നു.

എബ്രായർ 1:1–2 ദൈവം തന്റെ പുത്രനിൽ നമ്മോടു സംസാരിച്ചുവെന്ന് പറയുന്നു.

അതുകൊണ്ട് സഭയുടെ പാരമ്പര്യങ്ങൾ ക്രിസ്തുവിന്റെ അധികാരത്തിന് കീഴിലായിരിക്കണം.

സഭ പാരമ്പര്യത്തിന്റേതല്ല; ക്രിസ്തുവിന്റേതാണ്.

19. സഭ എന്താണ് കാത്തുസൂക്ഷിക്കേണ്ടത്?

സഭ അപ്പൊസ്തലിക സുവിശേഷം കാത്തുസൂക്ഷിക്കണം. യേശുക്രിസ്തു ദൈവപുത്രനാണെന്നും, അവൻ ജഡത്തിൽ വന്നുവെന്നും, പാപമില്ലാത്ത ജീവിതം നയിച്ചുവെന്നും, നമ്മുടെ പാപങ്ങൾക്കുവേണ്ടി മരിച്ചുവെന്നും, അടക്കപ്പെട്ടുവെന്നും, മൂന്നാം ദിവസം ഉയിർത്തെഴുന്നേറ്റുവെന്നും, സ്വർഗ്ഗാരോഹണം ചെയ്തുവെന്നും, കർത്താവായി വാഴുന്നുവെന്നും, വീണ്ടും വരുമെന്നും സഭ പഠിപ്പിക്കണം.

അതോടൊപ്പം മാനസാന്തരം, വിശ്വാസം, വിശുദ്ധി, സ്നേഹം, പ്രാർത്ഥന, ശിഷ്യത്വം, സുവിശേഷപ്രഘോഷണം, വിശ്വാസികളുടെ കൂട്ടായ്മ, കർത്താവിന്റെ അത്താഴം, പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ പ്രവർത്തനം, ആത്മീയ വരങ്ങൾ, ഉയിർത്തെഴുന്നേൽപ്പ്, ന്യായവിധി, നിത്യജീവൻ എന്നിവയിലുള്ള അപ്പൊസ്തലിക ഉപദേശവും കാത്തുസൂക്ഷിക്കണം.

സഭ തെറ്റായ ഉപദേശങ്ങളെ പരിശോധിക്കുകയും സുവിശേഷത്തെ സംരക്ഷിക്കുകയും അടുത്ത തലമുറയ്ക്ക് വിശ്വസ്തമായി കൈമാറുകയും വേണം.

20. സഭ എന്താണ് നിരസിക്കേണ്ടത്?

തിരുവെഴുത്തിനോട് വിരോധിക്കുന്ന പാരമ്പര്യങ്ങൾ സഭ നിരസിക്കണം. ദൈവം കല്പിക്കാത്ത കാര്യങ്ങളെ ദൈവത്തിന്റെ കല്പനയായി മാറ്റുന്ന പാരമ്പര്യങ്ങളും നിരസിക്കണം. ദൈവവചനത്തിൽ വ്യക്തമായി ആവശ്യപ്പെടുന്ന കാര്യങ്ങളെ ഒഴിവാക്കുന്ന പാരമ്പര്യങ്ങളും തിരുത്തണം.

മനുഷ്യരുടെ വിഭാഗീയ ആചാരങ്ങളെ ദൈവിക കല്പനയായി ഉയർത്തരുത്. വ്യക്തിപരമായ അനുഭവങ്ങളെയും പുതിയ വെളിപ്പാടുകളെയും തിരുവെഴുത്തിന് തുല്യമായ അധികാരമായി കാണരുത്.

യേശു ദൈവവചനത്തെ അസാധുവാക്കുന്ന പാരമ്പര്യങ്ങളെ എതിർത്തു. പൗലോസ് ക്രിസ്തുവിനനുസരിച്ചല്ലാത്ത മനുഷ്യപാരമ്പര്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് മുന്നറിയിപ്പ് നൽകി.

അതുകൊണ്ട് ഒരു പാരമ്പര്യം പഴയതാണെന്ന കാരണത്താൽ മാത്രം അതിനെ സംരക്ഷിക്കരുത്. അത് ക്രിസ്തുവിനോടും അപ്പൊസ്തലന്മാരോടും തിരുവെഴുത്തിനോടും വിശ്വസ്തമാണോ എന്നതാണ് നോക്കേണ്ടത്.

21. ഓരോ പാരമ്പര്യത്തെയും പരിശോധിക്കാനുള്ള ബൈബിൾ പരിശോധന

ഓരോ ക്രിസ്തീയ പാരമ്പര്യത്തെയും കുറിച്ച് ചില ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കണം:

ഇത് ആരാണ് ആരംഭിച്ചത്? ക്രിസ്തുവോ അപ്പൊസ്തലന്മാരോ, അതോ പിന്നീട് വന്ന മനുഷ്യരോ?

ഇത് തിരുവെഴുത്തിൽ പഠിപ്പിക്കുന്നുണ്ടോ?

ഇത് ക്രിസ്തുവിന്റെ ഉപദേശത്തോട് യോജിക്കുന്നുണ്ടോ?

അപ്പൊസ്തലന്മാർ ഇത് പഠിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ടോ?

ഇത് സുവിശേഷത്തോട് യോജിക്കുന്നുണ്ടോ?

ഇത് ദൈവവചനത്തിലെ ഏതെങ്കിലും വ്യക്തമായ കല്പനയ്ക്ക് വിരോധമാണോ?

തിരുവെഴുത്ത് സ്വാതന്ത്ര്യം നൽകുന്ന കാര്യത്തെ മനുഷ്യർ നിർബന്ധമാക്കുന്നുണ്ടോ?

ഇത് ക്രിസ്തുവിനെ മഹത്വപ്പെടുത്തുന്നുണ്ടോ, അതോ ഒരു വിഭാഗത്തെയോ നേതാവിനെയോ മാത്രം ഉയർത്തുന്നുണ്ടോ?

ഈ പരിശോധനയിൽ ഒരു പാരമ്പര്യം തിരുവെഴുത്തിനോട് യോജിക്കുന്നുവെങ്കിൽ അത് ഒരു നല്ല സഭാ ആചാരമായി തുടരാം. അത് സാംസ്കാരികമായ കാര്യമാണെങ്കിൽ സാംസ്കാരികമായി മാത്രം കാണണം. എന്നാൽ അത് ദൈവവചനത്തോട് വിരോധിക്കുന്നുവെങ്കിൽ അത് എത്ര പഴയതായാലും നിരസിക്കണം.

22. ശരിയായ ബൈബിൾ സമതുലനം

ബൈബിളിന്റെ നിലപാട് “എല്ലാ പാരമ്പര്യങ്ങളും നിരസിക്കുക” എന്നതല്ല.

അതുപോലെ “എല്ലാ പാരമ്പര്യങ്ങളും സ്വീകരിക്കുക” എന്നതുമല്ല.

ശരിയായ നിലപാട്:

അപ്പൊസ്തലിക പാരമ്പര്യം മുറുകെപ്പിടിക്കുക; ദൈവവചനത്തോട് വിരോധിക്കുന്ന മനുഷ്യ പാരമ്പര്യം നിരസിക്കുക.

യേശു പറഞ്ഞു:

“ദൈവത്തിന്റെ കല്പന വിട്ടുകളഞ്ഞ് മനുഷ്യരുടെ പാരമ്പര്യം നിങ്ങൾ പിടിച്ചുകൊള്ളുന്നു.”

— മർക്കോസ് 7:8

പൗലോസ് പറഞ്ഞു:

“ഞങ്ങളാൽ പഠിപ്പിക്കപ്പെട്ട പാരമ്പര്യങ്ങളെ മുറുകെപ്പിടിപ്പിൻ.”

— 2 തെസ്സലൊനീക്യർ 2:15

അതേസമയം പൗലോസ് മുന്നറിയിപ്പ് നൽകി:

“മനുഷ്യരുടെ പാരമ്പര്യപ്രകാരം... ക്രിസ്തുവിനനുസരിച്ചല്ലാത്തത്.”

— കൊലൊസ്സ്യർ 2:8

ഈ വാക്യങ്ങൾ തമ്മിൽ വൈരുദ്ധ്യമില്ല. അവ രണ്ട് വ്യത്യസ്ത തരത്തിലുള്ള പാരമ്പര്യങ്ങളെക്കുറിച്ചാണ് സംസാരിക്കുന്നത്.

അപ്പൊസ്തലന്മാരിൽനിന്ന് ലഭിച്ച പാരമ്പര്യം — കാത്തുസൂക്ഷിക്കണം.

ക്രിസ്തുവിനും ദൈവവചനത്തിനും വിരോധമായ മനുഷ്യ പാരമ്പര്യം — നിരസിക്കണം.

ഉപസംഹാരം: ക്രിസ്തുവും അപ്പൊസ്തലന്മാരും ഏല്പിച്ചതിനെ കാത്തുസൂക്ഷിക്കുക

സഭ സ്വീകരിക്കുന്നതും, കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്നതും, പഠിപ്പിക്കുന്നതും, അടുത്ത തലമുറയ്ക്ക് കൈമാറുന്നതുമായ ഒരു സമൂഹമാണ്.

പഴയനിയമം ദൈവവചനം അടുത്ത തലമുറയ്ക്ക് കൈമാറാനും അതിൽ ഒന്നും കൂട്ടുകയോ കുറയ്ക്കുകയോ ചെയ്യാതിരിക്കാനും പഠിപ്പിക്കുന്നു. യേശു ദൈവത്തിന്റെ കല്പനയെ മാറ്റിനിർത്തിയ മനുഷ്യ പാരമ്പര്യങ്ങളെ എതിർത്തു. പൗലോസ് മനുഷ്യപാരമ്പര്യത്തെക്കുറിച്ച് മുന്നറിയിപ്പ് നൽകുകയും അപ്പൊസ്തലന്മാരിൽനിന്ന് ലഭിച്ച ഉപദേശത്തെ മുറുകെപ്പിടിക്കാൻ കല്പിക്കുകയും ചെയ്തു.

അതുകൊണ്ട് സഭ മുൻതലമുറകൾ കൈമാറിയ എല്ലാം അന്ധമായി സംരക്ഷിക്കരുത്. പകരം, ക്രിസ്തുവും അവന്റെ അപ്പൊസ്തലന്മാരും ഏല്പിച്ച സത്യവും പിന്നീട് മനുഷ്യർ കൂട്ടിച്ചേർത്ത പാരമ്പര്യങ്ങളും തമ്മിൽ തിരിച്ചറിയണം.

സഭാ ചരിത്രത്തെ നമുക്ക് ബഹുമാനിക്കാം. വിശ്വസ്തരായ മുൻകാല വിശ്വാസികളിൽനിന്ന് പഠിക്കാം. എന്നാൽ ചരിത്രം നമ്മുടെ അന്തിമ അധികാരമല്ല. വിഭാഗീയ പാരമ്പര്യം അന്തിമ അധികാരമല്ല. വ്യക്തിപരമായ അനുഭവം അന്തിമ അധികാരമല്ല. ഒരു സഭാനേതാവും അന്തിമ അധികാരമല്ല.

ക്രിസ്തുവാണ് സഭയുടെ തല.

അപ്പൊസ്തലന്മാർ ക്രിസ്തുവിന്റെ നിയോഗിക്കപ്പെട്ട സാക്ഷികളായിരുന്നു.

അപ്പൊസ്തലിക വിശ്വാസം സഭയ്ക്ക് ഏല്പിക്കപ്പെട്ടതാണ്.

തിരുവെഴുത്ത് ആ അപ്പൊസ്തലിക വിശ്വാസത്തെ സംരക്ഷിക്കുകയും നിയന്ത്രിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

സഭയ്ക്ക് അത് കാത്തുസൂക്ഷിക്കാനും പഠിപ്പിക്കാനും കൈമാറാനും ഉത്തരവാദിത്വമുണ്ട്.

മനുഷ്യ പാരമ്പര്യം ദൈവവചനത്തിന് കീഴിലായിരിക്കണം.

അതുകൊണ്ട് നമ്മുടെ പ്രധാന ചോദ്യം:

“ഞങ്ങളുടെ പിതാക്കന്മാർ എന്താണ് പഠിപ്പിച്ചത്?”

എന്നതല്ല.

മറിച്ച്:

“ക്രിസ്തു എന്താണ് കല്പിച്ചത്? അപ്പൊസ്തലന്മാർ എന്താണ് ഏല്പിച്ചത്? തിരുവെഴുത്ത് എന്താണ് പഠിപ്പിക്കുന്നത്?”

എന്നതാണ്.

നമ്മുടെ പാരമ്പര്യം തിരുവെഴുത്തിനോട് യോജിക്കുന്നുവെങ്കിൽ അത് തുടരാം. അത് വെറും സാംസ്കാരിക ആചാരമാണെങ്കിൽ അതിനെ ദൈവകല്പനയാക്കരുത്. അത് ദൈവവചനത്തോട് വിരോധിക്കുന്നുവെങ്കിൽ തലമുറകളായി നിലനിന്നാലും അത് നിരസിക്കണം.

സഭയുടെ വിളി നമ്മുടെ പിതാക്കന്മാർ കൈമാറിയ എല്ലാം സംരക്ഷിക്കുക എന്നതല്ല. മറിച്ച്, ക്രിസ്തുവും അവന്റെ അപ്പൊസ്തലന്മാരും സഭയ്ക്ക് ഏല്പിച്ച വിശ്വാസം വിശ്വസ്തമായി സംരക്ഷിക്കുക എന്നതാണ്.

പ്രധാന ബൈബിൾ തത്വം

പാരമ്പര്യമാണെന്ന കാരണത്താൽ മാത്രം അത് നിരസിക്കരുത്.

പഴയതാണെന്ന കാരണത്താൽ മാത്രം അത് സ്വീകരിക്കരുത്.

ഒരു വിഭാഗം അത് ആചരിക്കുന്നു എന്ന കാരണത്താൽ മാത്രം അതിനെ അപ്പൊസ്തലികമെന്ന് വിളിക്കരുത്.

ഒരു ബഹുമാനപ്പെട്ട നേതാവ് പഠിപ്പിക്കുന്നു എന്ന കാരണത്താൽ മാത്രം അതിനെ ബൈബിൾപരമെന്ന് കരുതരുത്.

ഒരു ആത്മീയ അനുഭവമോ പ്രകടനമോ ഉണ്ടായതുകൊണ്ട് മാത്രം അത് ദൈവികമാണെന്ന് കരുതരുത്.

പകരം:

എല്ലാം തിരുവെഴുത്തുകൊണ്ട് പരിശോധിക്കുക.

അപ്പൊസ്തലിക വിശ്വാസം മുറുകെപ്പിടിക്കുക.

ക്രിസ്തുവിന് വിരോധമായ മനുഷ്യ പാരമ്പര്യം നിരസിക്കുക.

സുവിശേഷത്തെ കാത്തുസൂക്ഷിക്കുക.

അടുത്ത തലമുറയെ പഠിപ്പിക്കുക.

യേശുക്രിസ്തുവിനോട് വിശ്വസ്തരായി നിലനിൽക്കുക.

“വിശുദ്ധന്മാർക്ക് ഒരിക്കൽ ഏല്പിച്ച വിശ്വാസത്തിനുവേണ്ടി പോരാടുവിൻ.” — യൂദാ 3

“ഞങ്ങളാൽ പഠിപ്പിക്കപ്പെട്ട പാരമ്പര്യങ്ങളെ മുറുകെപ്പിടിപ്പിൻ.” — 2 തെസ്സലൊനീക്യർ 2:15

“ദൈവത്തിന്റെ കല്പന വിട്ടുകളഞ്ഞ് മനുഷ്യരുടെ പാരമ്പര്യം നിങ്ങൾ പിടിച്ചുകൊള്ളുന്നു.” — മർക്കോസ് 7:8

ഒരു വാക്യത്തിൽ

ക്രിസ്തുവിന്റെ ഉപദേശം വിശ്വസ്തമായി കൈമാറുന്ന അപ്പൊസ്തലിക പാരമ്പര്യം സഭ മുറുകെപ്പിടിക്കണം; എന്നാൽ ദൈവവചനത്തോട് വിരോധിക്കുന്നതോ അതിൽ മനുഷ്യരുടെ കല്പനകൾ കൂട്ടിച്ചേർക്കുന്നതോ ദൈവവചനത്തെ അസാധുവാക്കുന്നതോ ആയ എല്ലാ മനുഷ്യ പാരമ്പര്യങ്ങളും സഭ നിരസിക്കണം.