കുടുംബത്തിലും സഭയിലും ബൈബിൾ അടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള ക്രമം: ക്രിസ്തീയ ശിഷ്യത്വത്തിന്റെയും നേതൃത്വത്തിന്റെയും അടിസ്ഥാനം

കുടുംബത്തിലും സഭയിലും ബൈബിൾ അടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള ക്രമം: ക്രിസ്തീയ ശിഷ്യത്വത്തിന്റെയും നേതൃത്വത്തിന്റെയും അടിസ്ഥാനം

ആമുഖം

ദൈവജനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള തന്റെ ഉദ്ദേശ്യങ്ങൾ നിറവേറ്റുന്നതിന് കുടുംബത്തിലും സഭയിലും ക്രമം ഉണ്ടായിരിക്കേണ്ടത് അനിവാര്യമാണ്. പുതിയ നിയമത്തിൽ, കുടുംബം എന്നത് ഒരു സ്വകാര്യ സാമൂഹിക സംവിധാനമാത്രമല്ല. ക്രിസ്തീയ ബന്ധങ്ങൾ, ആത്മീയ വളർച്ച, നേതൃത്വം, കൂട്ടായ ജീവിതം എന്നിവ മനസ്സിലാക്കുന്നതിനുള്ള പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു ചട്ടക്കൂടുകൂടിയാണ് അത്. വിശ്വാസികൾ തങ്ങളുടെ കുടുംബങ്ങളിലും ദൈവത്തിന്റെ ഭവനമായ സഭയിലും എങ്ങനെ പെരുമാറണം എന്നതിന് അപ്പൊസ്തലനായ പൗലോസ് പ്രത്യേക പ്രാധാന്യം നൽകുന്നു. ക്രിസ്തീയ വിശ്വാസം വ്യക്തികളുടെ വിശ്വാസപ്രമാണങ്ങളെ മാത്രമല്ല, അവർ വിശ്വാസം ജീവിതത്തിൽ പ്രകടമാക്കുന്ന ബന്ധങ്ങൾ, ഉത്തരവാദിത്വങ്ങൾ, പ്രവർത്തനങ്ങൾ എന്നിവയെയും സ്വാധീനിക്കണം എന്ന് പൗലോസിന്റെ നിർദേശങ്ങൾ വ്യക്തമാക്കുന്നു.

കുടുംബത്തിൽ ക്രമം ഉണ്ടായിരിക്കേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യകത ഒരു പ്രധാനപ്പെട്ട ചോദ്യം ഉയർത്തുന്നു: സ്വാഭാവിക കുടുംബത്തിലും ദൈവത്തിന്റെ ആത്മീയ കുടുംബത്തിലും പെരുമാറ്റത്തെക്കുറിച്ച് വ്യക്തമായ നിർദേശങ്ങൾ നൽകേണ്ടത് എന്തുകൊണ്ടാണ് പൗലോസ് അത്ര പ്രധാനമായി കണ്ടത്? ഈ രണ്ടു കുടുംബങ്ങളും പരസ്പരം ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു എന്നതാണ് അതിനുള്ള ഉത്തരം. വ്യക്തിഗത കുടുംബത്തിന്റെ ജീവിതം സഭയുടെ ജീവിതത്തെയും സാക്ഷ്യത്തെയും സ്വാധീനിക്കുന്നു. അതേസമയം, സഭയുടെ ഉപദേശങ്ങളും മൂല്യങ്ങളും ക്രിസ്തീയ കുടുംബങ്ങളുടെ ജീവിതത്തെ രൂപപ്പെടുത്തുന്നു. അതിനാൽ, കുടുംബത്തിലെ ക്രമം കേവലം ഭരണപരമായ ഒരു വിഷയമല്ല. ബന്ധങ്ങളെക്കുറിച്ചും സഭയുടെ ദൗത്യത്തെക്കുറിച്ചുമുള്ള ദൈവിക രൂപകൽപ്പനയിൽ വേരൂന്നിയ ദൈവശാസ്ത്രപരവും ഇടയപരവുമായ ആവശ്യകതയാണത്.

തന്റെ മിഷനറി ശുശ്രൂഷയിലുടനീളം പ്രാദേശിക സഭകളെ സ്ഥാപിക്കുകയും ശക്തിപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുന്നതിൽ പൗലോസ് സ്ഥിരമായ പ്രതിബദ്ധത പ്രകടിപ്പിച്ചു. പൗലോസും സഹപ്രവർത്തകരും സുവിശേഷം പ്രസംഗിക്കുകയും ആളുകൾ വിശ്വാസത്തോടെ പ്രതികരിക്കുകയും ചെയ്തപ്പോൾ, അവർ വിശ്വാസികളെ കൂട്ടായ്മകളായി ഒന്നിച്ചുകൂട്ടി, വിശ്വാസത്തിൽ അവരെ പഠിപ്പിക്കുകയും നേതാക്കളെ നിയമിക്കുന്നതുൾപ്പെടെയുള്ള പ്രാദേശിക സഭാ സംവിധാനങ്ങൾ സ്ഥാപിക്കുകയും ചെയ്തു. അപ്പൊസ്തലപ്രവൃത്തികൾ 13–14 അധ്യായങ്ങളിൽ വിവരിക്കുന്ന പൗലോസിന്റെ ഒന്നാം മിഷനറി യാത്ര ഈ മാതൃക വ്യക്തമാക്കുന്നു. സുവിശേഷം പ്രസംഗിക്കുകയും ശിഷ്യന്മാരെ ഉണ്ടാക്കുകയും ചെയ്തശേഷം പൗലോസും ബർന്നബാസും മടങ്ങിവന്ന് ശിഷ്യന്മാരെ ശക്തിപ്പെടുത്തുകയും സഭകളിൽ മൂപ്പന്മാരെ നിയമിക്കുകയും ചെയ്തു (പ്രവൃ. 14:21–23). പിന്നീട്, പ്രവൃത്തികൾ 15:41-ൽ പൗലോസ് സിറിയയിലും കിലിക്യയിലും സഞ്ചരിച്ച് സഭകളെ ശക്തിപ്പെടുത്തിയതായി രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു.

പ്രവൃത്തികൾ 15:41-ൽ ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്ന ഗ്രീക്ക് ക്രിയാപദം എപിസ്തെരിസോ (epistērizō, ἐπιστηρίζω) എന്നതാണ്. ശക്തിപ്പെടുത്തുക, പിന്തുണയ്ക്കുക, കൂടുതൽ ഉറപ്പുള്ളതാക്കുക എന്നിങ്ങനെയാണ് ഈ പദത്തിന്റെ അർഥം. ആദ്യകാല സുവിശേഷപ്രഘോഷണത്തിനപ്പുറം അപ്പൊസ്തലിക ശുശ്രൂഷയ്ക്ക് തുടർന്നും ഉത്തരവാദിത്വമുണ്ടെന്ന് ഈ പദത്തിന്റെ ഉപയോഗം വ്യക്തമാക്കുന്നു. വിശ്വാസത്തിൽ ഉറച്ചുനിൽക്കാൻ സഭകൾക്ക് തുടർച്ചയായ ഉപദേശവും പ്രോത്സാഹനവും ശക്തീകരണവും ആവശ്യമായിരുന്നു. അതിനാൽ, അപ്പൊസ്തലിക ദൗത്യം ആളുകളെ ക്രിസ്തുവിലേക്ക് കൊണ്ടുവരുന്നതിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങിയിരുന്നില്ല. ക്രമവും പക്വതയും സ്ഥിരതയുമുള്ള ക്രിസ്തീയ സമൂഹങ്ങളെ രൂപപ്പെടുത്തുന്നതും അതിന്റെ ഭാഗമായിരുന്നു.

സഭയുടെ ജീവിതത്തെയും ക്രമത്തെയും കുറിച്ചുള്ള ഈ ശ്രദ്ധ 1 തിമൊഥെയൊസ് 3:14–15-ൽ പ്രത്യേകമായി വ്യക്തമാകുന്നു. ദൈവത്തിന്റെ ഭവനമായ ജീവനുള്ള ദൈവത്തിന്റെ സഭയിൽ ആളുകൾ എങ്ങനെ പെരുമാറണം എന്ന് തിമൊഥെയൊസ് അറിയേണ്ടതിനാണ് താൻ എഴുതുന്നതെന്ന് പൗലോസ് ഇവിടെ പറയുന്നു. സഭ സത്യത്തിന്റെ തൂണും അടിസ്ഥാനവുമാണ്. ഈ ലേഖനത്തിൽ സഭയെ ദൈവത്തിന്റെ ഭവനമായി ചിത്രീകരിക്കുന്ന രൂപകം വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ടതാണ്. സഭ ദൈവത്തിന്റെ കുടുംബമാണ്. അതിലെ അംഗങ്ങൾ തങ്ങൾ ആരുടെ സ്വന്തമാണോ ആ ദൈവത്തിന്റെ സ്വഭാവത്തെയും ഉദ്ദേശ്യങ്ങളെയും സത്യത്തെയും പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്ന രീതിയിൽ ജീവിക്കണം.

സ്വാഭാവിക കുടുംബവും ദൈവത്തിന്റെ ആത്മീയ കുടുംബവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം സഭാനേതൃത്വത്തിനായുള്ള പൗലോസിന്റെ യോഗ്യതാനിർദേശങ്ങളിൽ കൂടുതൽ വ്യക്തമായി കാണാം. 1 തിമൊഥെയൊസ് 3:4–5-ൽ, ഒരു മേൽവിചാരകൻ സ്വന്തം കുടുംബത്തെ നന്നായി നയിക്കുകയും മക്കളെ മാന്യമായ രീതിയിൽ അനുസരണത്തിൽ നിലനിർത്തുകയും വേണമെന്ന് പൗലോസ് പറയുന്നു. ഒരാൾക്ക് സ്വന്തം കുടുംബത്തെ നയിക്കാൻ അറിയില്ലെങ്കിൽ ദൈവത്തിന്റെ സഭയെ എങ്ങനെ പരിപാലിക്കാൻ കഴിയും എന്നും അദ്ദേഹം ചോദിക്കുന്നു. ഈ ചോദ്യം കുടുംബനേതൃത്വവും സഭാനേതൃത്വവും തമ്മിലുള്ള പ്രധാനപ്പെട്ട ബന്ധം സ്ഥാപിക്കുന്നു. സ്വന്തം കുടുംബത്തെ പരിപാലിക്കാനുള്ള കഴിവിലൂടെ ഒരാളുടെ പക്വതയും ഉത്തരവാദിത്വബോധവും ആത്മീയ നേതൃത്വത്തിനുള്ള ശേഷിയും വിലയിരുത്താൻ കഴിയും.

പുതിയ നിയമത്തിൽ കുടുംബജീവിതത്തെക്കുറിച്ചുള്ള നിർദേശങ്ങൾ ആവർത്തിച്ച് പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നതും ആദിമ ക്രിസ്തീയ സമൂഹങ്ങളിൽ ഈ വിഷയത്തിന് ഉണ്ടായിരുന്ന പ്രാധാന്യം വ്യക്തമാക്കുന്നു. എഫെസ്യർ 5:21–6:9, കൊലൊസ്സ്യർ 3:18–4:1, 1 പത്രൊസ് 2:18–3:7, ഇടയലേഖനങ്ങൾ എന്നിവയിലെ ഭാഗങ്ങൾ കുടുംബബന്ധങ്ങളെയും കുടുംബാംഗങ്ങളുടെ ഉത്തരവാദിത്വങ്ങളെയും കുറിച്ച് സംസാരിക്കുന്നു. ഈ ഭാഗങ്ങളെ പൊതുവെ ഹൗസ്ഫെൽൻ (Haustafeln), അഥവാ കുടുംബജീവിതത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പെരുമാറ്റച്ചട്ടങ്ങൾ എന്നു വിളിക്കുന്നു. ഇവയുടെ ചരിത്രപരമായ ഉത്ഭവത്തെക്കുറിച്ച് പണ്ഡിതന്മാർക്കിടയിൽ വ്യത്യസ്ത അഭിപ്രായങ്ങളുണ്ട്. ഗ്രീക്കോ-റോമൻ ധാർമിക പാരമ്പര്യങ്ങൾ, സ്റ്റോയിക് കടമകളുടെ പട്ടികകൾ, യഹൂദ ഉപദേശങ്ങൾ, ആദിമ ക്രിസ്തീയ പ്രബോധനങ്ങൾ എന്നിവയുമായുള്ള ബന്ധവും ചർച്ച ചെയ്യപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. എന്നിരുന്നാലും, പുതിയ നിയമത്തിലെ പല രചനകളിലും ഇത്തരം നിർദേശങ്ങൾ കാണപ്പെടുന്നത്, ക്രിസ്തീയ വിശ്വാസത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ കുടുംബബന്ധങ്ങളെ രൂപപ്പെടുത്തുന്നതിൽ ആദിമ സഭയ്ക്ക് ഉണ്ടായിരുന്ന ശ്രദ്ധ വ്യക്തമാക്കുന്നു.

ഈ നിർദേശങ്ങളുടെ പ്രധാന ലക്ഷ്യം സാമൂഹിക സ്ഥിരത നിലനിർത്തുക എന്നത് മാത്രമല്ല. തങ്ങളുടെ കാലഘട്ടത്തിലെ ബന്ധങ്ങളിലും സാമൂഹിക സംവിധാനങ്ങളിലും ക്രിസ്തുവിലുള്ള പുതിയ വ്യക്തിത്വം പ്രകടമാക്കാൻ അവ വിശ്വാസികളെ ആഹ്വാനം ചെയ്യുന്നു. അതിനാൽ, ക്രിസ്തീയ കുടുംബക്രമം ക്രിസ്തുവിന്റെ കർത്തൃത്വം, പരസ്പര ഉത്തരവാദിത്വം, ദൈവിക സ്വഭാവം, ദൈവജനത്തിന്റെ വിശ്വസ്ത സാക്ഷ്യം എന്നിവയുടെ വെളിച്ചത്തിൽ മനസ്സിലാക്കണം.

വ്യക്തിഗത കുടുംബത്തിലും ദൈവത്തിന്റെ ഭവനമായ സഭയിലും ക്രമം ആവശ്യമായിരിക്കുന്നതിന്റെ ബൈബിൾപരമായ കാരണങ്ങൾ ഈ ലേഖനം പരിശോധിക്കുന്നു. കുടുംബാംഗങ്ങളുടെ ഉത്തരവാദിത്വങ്ങൾ, കുടുംബപരിപാലനവും സഭാനേതൃത്വവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം, ആരോഗ്യകരമായ ക്രിസ്തീയ കുടുംബങ്ങളും വിശ്വസ്തമായ പ്രാദേശിക സഭകളും കെട്ടിപ്പടുക്കുന്നതിൽ ഈ നിർദേശങ്ങൾക്കുള്ള പ്രാധാന്യം എന്നിവയും ഇതിൽ ചർച്ച ചെയ്യുന്നു.

1. വ്യക്തിഗത കുടുംബത്തിലെ ബൈബിൾ അടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള ക്രമം

ക്രിസ്തീയ ശിഷ്യത്വത്തിന്റെയും ആത്മീയ വളർച്ചയുടെയും അടിസ്ഥാന സാഹചര്യമാണ് വ്യക്തിഗത കുടുംബം. കുടുംബത്തിനുള്ളിൽ വിശ്വാസികൾ പെരുമാറുന്ന രീതി ദൈവത്തിന്റെ വിശാലമായ കുടുംബമായ സഭയിലെ അവരുടെ പങ്കാളിത്തത്തെ നേരിട്ട് സ്വാധീനിക്കുന്നു. കുടുംബവും സഭയും പരസ്പരം ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതിനാൽ, കുടുംബത്തിനുള്ളിലെ ക്രമരാഹിത്യം, അവഗണന, വിശ്വസ്തതയില്ലായ്മ എന്നിവ സഭയുടെ ആത്മീയ ആരോഗ്യത്തെയും സാക്ഷ്യത്തെയും ബാധിച്ചേക്കാം. മറുവശത്ത്, ക്രിസ്തുവിന്റെ ഉപദേശങ്ങളാൽ രൂപപ്പെടുന്ന കുടുംബങ്ങൾ ക്രിസ്തീയ സമൂഹത്തിന്റെ പക്വതയ്ക്കും ഐക്യത്തിനും ദൗത്യത്തിനും സംഭാവന നൽകുന്നു.

എഫെസ്യർ 5:21–6:9, കൊലൊസ്സ്യർ 3:18–4:1 എന്നീ ഭാഗങ്ങളിലെ പൗലോസിന്റെ നിർദേശങ്ങൾ ക്രിസ്തീയ കുടുംബബന്ധങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കുന്നതിനുള്ള പ്രധാനപ്പെട്ട ചട്ടക്കൂട് നൽകുന്നു. 1 പത്രൊസ് 3:1–7-ൽ പത്രൊസും പ്രത്യേകിച്ച് ഭാര്യമാരുടെയും ഭർത്താക്കന്മാരുടെയും പെരുമാറ്റത്തെക്കുറിച്ച് കുടുംബ ഉത്തരവാദിത്വങ്ങൾ വിശദീകരിക്കുന്നു. പുതിയ നിയമത്തിലെ കുടുംബജീവിത പെരുമാറ്റച്ചട്ടങ്ങൾ എന്നറിയപ്പെടുന്ന ഈ ഭാഗങ്ങൾ, ദൈനംദിന ജീവിതത്തെ രൂപപ്പെടുത്തുന്ന ബന്ധങ്ങളിൽ വിശ്വാസം എങ്ങനെ പ്രകടമാക്കണമെന്ന് വിശ്വാസികളെ പഠിപ്പിക്കുന്നു.

ഈ നിർദേശങ്ങളുടെ പ്രത്യേകത, കുടുംബബന്ധങ്ങളെ ക്രിസ്തുവിന്റെ അധികാരത്തിൻ കീഴിലാണ് അവതരിപ്പിക്കുന്നത് എന്നതാണ്. സാമൂഹിക പ്രതീക്ഷകൾ നിറവേറ്റുക എന്നതുമാത്രമല്ല കുടുംബാംഗങ്ങളുടെ ലക്ഷ്യം. കർത്താവിനെ ബഹുമാനിക്കുന്ന രീതിയിൽ ജീവിക്കാനാണ് അവർ വിളിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്. അതിനാൽ, ക്രിസ്തീയ സ്വഭാവം, സ്നേഹം, അനുസരണം, ഉത്തരവാദിത്വം, പരസ്പര കരുതൽ എന്നിവ അഭ്യസിക്കുന്ന ഇടമായി കുടുംബം മാറുന്നു.

1.1 ഭാര്യമാരും അമ്മമാരും: ബഹുമാനം, പങ്കാളിത്തം, കർത്താവിനോടുള്ള സമർപ്പണം

എഫെസ്യർ 5:22–33, കൊലൊസ്സ്യർ 3:18–19 എന്നീ ഭാഗങ്ങളിൽ വിവാഹബന്ധത്തിനുള്ളിലെ ഭാര്യമാരുടെയും ഭർത്താക്കന്മാരുടെയും ഉത്തരവാദിത്വങ്ങളെക്കുറിച്ച് പൗലോസ് സംസാരിക്കുന്നു. എഫെസ്യർ 5:21-ന്റെ വിശാലമായ പശ്ചാത്തലത്തിൽ ഈ നിർദേശങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കണം. ക്രിസ്തുവിനോടുള്ള ഭക്തിനിമിത്തം പരസ്പരം കീഴടങ്ങുവാൻ ഈ വാക്യം വിശ്വാസികളെ ആഹ്വാനം ചെയ്യുന്നു. അതിനാൽ, വിവാഹത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പൗലോസിന്റെ ഉപദേശം യേശുവിന്റെ കർത്തൃത്വത്താൽ രൂപപ്പെടുന്ന ക്രിസ്തീയ ബന്ധങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള വിശാലമായ ദർശനത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്.

എഫെസ്യർ 5:22-ൽ ഭാര്യമാർ കർത്താവിനെന്നപോലെ ഭർത്താക്കന്മാർക്ക് കീഴടങ്ങണമെന്ന് പൗലോസ് പറയുന്നു. കൊലൊസ്സ്യർ 3:18-ൽ ഈ പെരുമാറ്റം കർത്താവിൽ ഉചിതമായതാണെന്ന് അദ്ദേഹം വ്യക്തമാക്കുന്നു. ഈ സമർപ്പണം പീഡനത്തെയോ നിർബന്ധത്തെയോ സ്ത്രീയുടെ അന്തസ്സിനെ നിഷേധിക്കുന്നതിനെയോ അംഗീകരിക്കുന്നില്ല. മറിച്ച്, ക്രിസ്തുവിനോട് ഉത്തരവാദിത്വമുള്ള ഒരു ബന്ധത്തിനുള്ളിൽ നിർവഹിക്കേണ്ട ക്രിസ്തീയ ഉത്തരവാദിത്വമായാണ് ഇത് അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുന്നത്.

എഫെസ്യർ 5:33-ൽ ഭാര്യ ഭർത്താവിനെ ബഹുമാനിക്കണമെന്നുള്ള നിർദേശവും ഈ പശ്ചാത്തലത്തിൽ മനസ്സിലാക്കണം. ബഹുമാനം എന്നത് അടിമത്തപരമായ ഭയമോ ദോഷകരമായ പെരുമാറ്റം അംഗീകരിക്കലോ അല്ല. കർത്താവിനോടുള്ള വിശ്വാസപ്രതിബദ്ധതയിൽ വേരൂന്നിയ, വിവാഹബന്ധത്തിനുള്ളിലെ ആദരവിന്റെയും അംഗീകാരത്തിന്റെയും മനോഭാവമാണ് അത്.

ഭർത്താവ് ഭാര്യയുടെ തലയാണെന്നും ക്രിസ്തു സഭയുടെ തലയാണെന്നും പൗലോസ് താരതമ്യം ചെയ്യുന്നതിനെ (എഫെ. 5:23) ക്രിസ്തീയ ദൈവശാസ്ത്രത്തിൽ വ്യത്യസ്ത രീതികളിൽ വ്യാഖ്യാനിച്ചിട്ടുണ്ട്. എന്നാൽ ഈ ഭാഗത്ത്, നേതൃത്വവും ഉത്തരവാദിത്വവും ക്രിസ്തു സഭയ്ക്കുവേണ്ടി തന്നെത്താൻ സമർപ്പിച്ച സ്നേഹത്തിൽനിന്ന് വേർപെടുത്താനാവില്ല. അതിനാൽ, വിവാഹത്തിലെ അധികാരത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഏതു ധാരണയും തന്റെ ജനത്തിനുവേണ്ടി തന്നെത്താൻ ഏൽപ്പിച്ചുകൊടുത്ത ക്രിസ്തുവിന്റെ മാതൃകയാൽ നിയന്ത്രിക്കപ്പെടണം (എഫെ. 5:25).

വിവാഹത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ബൈബിൾ ദർശനം ഭാര്യയെ കുടുംബത്തിലെ താഴ്ന്ന അംഗമായി അവതരിപ്പിക്കുന്നില്ല. മറിച്ച്, ഭാര്യയും ഭർത്താവും തങ്ങളുടെ വ്യത്യസ്ത ഉത്തരവാദിത്വങ്ങളിലൂടെ ക്രിസ്തുവിനെ ബഹുമാനിക്കാൻ വിളിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ബന്ധമായാണ് വിവാഹത്തെ കാണുന്നത്. ക്രിസ്തുകേന്ദ്രമായ ഈ ചട്ടക്കൂടിൽ മനസ്സിലാക്കുമ്പോൾ, ഭാര്യയുടെ പങ്ക് കുടുംബത്തിന്റെ സ്ഥിരതയ്ക്കും ഐക്യത്തിനും ആത്മീയ ആരോഗ്യത്തിനും സംഭാവന നൽകുന്നു.

1.2 ഭർത്താക്കന്മാരും പിതാക്കന്മാരും: സ്നേഹപൂർവമായ നേതൃത്വവും ഉത്തരവാദിത്വമുള്ള പരിപാലനവും

ഭർത്താക്കന്മാരുടെയും പിതാക്കന്മാരുടെയും മേൽ പൗലോസ് വളരെ ഗൗരവമുള്ള ഉത്തരവാദിത്വം ഏൽപ്പിക്കുന്നു. എഫെസ്യർ 5:25–33-ൽ, ക്രിസ്തു സഭയെ സ്നേഹിച്ച് അവൾക്കുവേണ്ടി തന്നെത്താൻ ഏൽപ്പിച്ചുകൊടുത്തതുപോലെ ഭാര്യമാരെ സ്നേഹിക്കണമെന്ന് ഭർത്താക്കന്മാരോട് കൽപ്പിക്കുന്നു. ഈ മാനദണ്ഡം സ്വാർത്ഥതയ്ക്കും ആധിപത്യത്തിനും പകരം ത്യാഗപൂർവമായ സ്നേഹത്തെയാണ് ക്രിസ്തീയ ദാമ്പത്യനേതൃത്വത്തിന്റെ മുഖമുദ്രയായി സ്ഥാപിക്കുന്നത്.

ഭർത്താവിന്റെ ഉത്തരവാദിത്വം അധികാരത്തിലോ സാമ്പത്തികമായി കുടുംബത്തെ പോറ്റുന്നതിലോ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നില്ല. ഭാര്യയെ പരിപാലിക്കാനും ബഹുമാനിക്കാനും അവളുടെ ക്ഷേമം അന്വേഷിക്കാനും അവൻ വിളിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. സഭയുമായുള്ള ക്രിസ്തുവിന്റെ ബന്ധത്തോടുള്ള താരതമ്യം ഭർത്താവിന്റെ മേൽ ആഴത്തിലുള്ള ധാർമികവും ആത്മീയവുമായ ഉത്തരവാദിത്വം ഏൽപ്പിക്കുന്നു. ക്രിസ്തുവിന്റെ നേതൃത്വം ത്യാഗപൂർവമായ സ്നേഹത്തിലൂടെയും വിശുദ്ധീകരിക്കുന്ന കരുതലിലൂടെയും വിശ്വസ്തമായ പ്രതിബദ്ധതയിലൂടെയും പ്രകടമാകുന്നു. അതിനാൽ, ക്രിസ്തീയ ഭർത്താക്കന്മാർ ഭാര്യമാരുമായുള്ള ബന്ധങ്ങളിൽ ഈ ഗുണങ്ങൾ പ്രതിഫലിപ്പിക്കണം.

എഫെസ്യർ 6:4, കൊലൊസ്സ്യർ 3:21 എന്നീ ഭാഗങ്ങളിൽ പിതാക്കന്മാരുടെ ഉത്തരവാദിത്വങ്ങളെക്കുറിച്ചും പൗലോസ് സംസാരിക്കുന്നു. മക്കളെ കർത്താവിന്റെ ശിക്ഷണത്തിലും ഉപദേശത്തിലും വളർത്തണമെന്നും അവരെ കോപിപ്പിക്കുകയോ നിരുത്സാഹപ്പെടുത്തുകയോ ചെയ്യുന്ന പെരുമാറ്റം ഒഴിവാക്കണമെന്നും പിതാക്കന്മാരോട് നിർദേശിക്കുന്നു. അതിനാൽ, മാതാപിതാക്കളുടെ അധികാരം ജ്ഞാനത്തോടും ക്ഷമയോടും ആത്മീയ വിവേകത്തോടും കൂടി പ്രയോഗിക്കണം. കഠിനമായ പെരുമാറ്റം, യുക്തിരഹിതമായ ആവശ്യങ്ങൾ, അമിതമായ ശിക്ഷണം എന്നിവ മാതാപിതാക്കൾക്ക് ഏൽപ്പിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന പരിപാലന ഉത്തരവാദിത്വത്തിന് വിരുദ്ധമാണ്.

1 തിമൊഥെയൊസ് 3:4–5-ൽ സഭയിലെ മേൽവിചാരകർക്കുള്ള യോഗ്യതകൾ ഈ കുടുംബനേതൃത്വവും സഭാനേതൃത്വവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം കൂടുതൽ ശക്തിപ്പെടുത്തുന്നു. മേൽവിചാരകനാകാൻ പരിഗണിക്കപ്പെടുന്ന ഒരാൾ സ്വന്തം കുടുംബത്തെ ഉത്തരവാദിത്വത്തോടെ നയിക്കാനും മക്കളെ മാന്യമായി പരിപാലിക്കാനും കഴിവുള്ളവനായിരിക്കണം. ദൈവത്തിന്റെ സഭയെ പരിപാലിക്കാനുള്ള ഒരാളുടെ കഴിവിന്റെ പ്രധാന സൂചകമായി പൗലോസ് ഈ ഉത്തരവാദിത്വത്തെ കാണുന്നു.

നേതൃത്വത്തിൽ ശുശ്രൂഷ ചെയ്യാൻ ഒരാളുടെ കുടുംബത്തിൽ യാതൊരു പ്രശ്നവും ഉണ്ടാകരുത് എന്നല്ല ഇതിന്റെ അർഥം. മറിച്ച്, ഉത്തരവാദിത്വമുള്ള പരിപാലനം, പക്വമായ പെരുമാറ്റം, വിശ്വസ്തമായ നേതൃത്വം എന്നിവയുടെ ദൃശ്യമായ മാതൃകകളെയാണ് ഈ ഭാഗം ഊന്നിപ്പറയുന്നത്. ഈ ഗുണങ്ങൾ പ്രകടമാക്കുന്നതിനുള്ള പ്രധാനപ്പെട്ട ഇടമാണ് കുടുംബം.

അതിനാൽ, കുടുംബത്തിനുള്ളിലെ ദൈവഭക്തിയുള്ള നേതൃത്വം സഭയിലെ ആത്മീയ നേതൃത്വത്തിന്റെ ഉത്തരവാദിത്വങ്ങളുമായി അടുത്ത ബന്ധം പുലർത്തുന്നു. ദൈവജനത്തെ പരിപാലിക്കാൻ നിയോഗിക്കപ്പെടുന്നവർ ആ വിളിക്ക് അനുയോജ്യമായ സ്വഭാവവും ഉത്തരവാദിത്വബോധവും പ്രകടമാക്കണം.

1.3 മക്കൾ: അനുസരണം, ബഹുമാനം, ആത്മീയ വളർച്ച

ബൈബിൾ അടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള കുടുംബക്രമത്തിൽ മക്കൾക്കും പ്രധാനപ്പെട്ട സ്ഥാനമുണ്ട്. എഫെസ്യർ 6:1–3, കൊലൊസ്സ്യർ 3:20 എന്നീ ഭാഗങ്ങളിൽ മക്കൾ കർത്താവിൽ മാതാപിതാക്കളെ അനുസരിക്കണമെന്ന് പൗലോസ് നിർദേശിക്കുന്നു. പിതാവിനെയും മാതാവിനെയും ബഹുമാനിക്കണമെന്നുള്ള കല്പനയുമായി അദ്ദേഹം ഈ നിർദേശത്തെ ബന്ധിപ്പിക്കുകയും പഴയ നിയമത്തിൽ അതിനോടു ചേർത്തുനൽകിയിരിക്കുന്ന വാഗ്ദാനം ഓർമിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

അനുസരണവും ബഹുമാനവും മക്കളുടെ ആത്മീയ വളർച്ചയിലെ പ്രധാനപ്പെട്ട ഘടകങ്ങളാണെന്ന് ഈ നിർദേശം വ്യക്തമാക്കുന്നു. മക്കൾ കുടുംബത്തിലെ നിഷ്ക്രിയ അംഗങ്ങളല്ല. അവർ കുടുംബത്തിന്റെ ആത്മീയ ജീവിതത്തിൽ പങ്കാളികളാണ്. ദൈവത്തെ ബഹുമാനിക്കുന്ന രീതിയിൽ മാതാപിതാക്കളുടെ മാർഗനിർദേശങ്ങളോട് പ്രതികരിക്കാൻ അവർ വിളിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

അതേസമയം, മക്കളെ കോപിപ്പിക്കരുതെന്ന പൗലോസിന്റെ നിർദേശം (എഫെ. 6:4; കൊലൊ. 3:21) മാതാപിതാക്കളുടെ മേൽ അനുബന്ധമായ ഉത്തരവാദിത്വവും ഏൽപ്പിക്കുന്നു. ബൈബിൾ അടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള കുടുംബക്രമം ഏകപക്ഷീയമല്ല. മക്കൾ മാതാപിതാക്കളെ അനുസരിക്കുകയും ബഹുമാനിക്കുകയും വേണം. അതുപോലെ, മാതാപിതാക്കൾ മക്കളെ ഉത്തരവാദിത്വത്തോടെ വളർത്തുകയും പഠിപ്പിക്കുകയും പരിപാലിക്കുകയും വേണം.

ദൈവവചനം പഠിപ്പിക്കുന്നതിനും ദൈവിക സ്വഭാവം വളർത്തുന്നതിനും വരുംതലമുറകൾക്ക് വിശ്വാസം കൈമാറുന്നതിനുമുള്ള പ്രാഥമിക ഇടമായി കുടുംബം മാറുന്നു. തിമൊഥെയൊസിന്റെ ജീവിതം ഇതിന് ഉദാഹരണമാണ്. അവന്റെ അമ്മൂമ്മ ലോവീസും അമ്മ യൂനീക്കയും അവന്റെ വിശ്വാസത്തെ വളർത്തിയെടുത്തു (2 തിമൊ. 1:5; 3:14–15). ആത്മീയ വളർച്ചയിൽ കുടുംബബന്ധങ്ങൾക്ക് എത്രമാത്രം പ്രാധാന്യമുണ്ടെന്ന് ഈ സംഭവം വ്യക്തമാക്കുന്നു.

1.4 ദാസന്മാർ: സേവനത്തിലെ വിശ്വസ്തതയും സത്യസന്ധതയും

പുരാതന ലോകത്തിലെ സാമൂഹിക സംവിധാനങ്ങളിൽ ജീവിച്ചിരുന്ന ദാസന്മാരുടെയോ അടിമകളുടെയോ ഉത്തരവാദിത്വങ്ങളെക്കുറിച്ചും പുതിയ നിയമത്തിലെ കുടുംബജീവിത നിർദേശങ്ങൾ സംസാരിക്കുന്നു. തീത്തൊസ് 2:9–10-ൽ, ദാസന്മാർ യജമാനന്മാർക്ക് കീഴടങ്ങുകയും അവരെ പ്രസാദിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയും വിശ്വാസത്തെ തകർക്കുന്ന പെരുമാറ്റത്തിൽ ഏർപ്പെടാതിരിക്കുകയും വേണമെന്ന് പൗലോസ് നിർദേശിക്കുന്നു. സത്യസന്ധത, വിശ്വസ്തത, നമ്മുടെ രക്ഷകനായ ദൈവത്തിന്റെ ഉപദേശത്തെ ബഹുമാനിക്കുന്ന പെരുമാറ്റം എന്നിവയ്ക്കാണ് ഈ ഭാഗം പ്രാധാന്യം നൽകുന്നത്.

ഈ നിർദേശങ്ങൾ അവയുടെ ചരിത്രപരമായ പശ്ചാത്തലത്തിൽ വായിക്കേണ്ടതാണ്. പുരാതന ലോകത്ത് അടിമത്തം നിലനിന്നിരുന്നു എന്നതുകൊണ്ട് പുതിയ നിയമത്തിലെ കുടുംബജീവിത നിർദേശങ്ങൾ മനുഷ്യരെ ചൂഷണം ചെയ്യുന്നതിനെ ന്യായീകരിക്കാനോ അടിമത്തത്തെ ക്രിസ്തീയ ആദർശമായി അംഗീകരിക്കാനോ ഉപയോഗിക്കരുത്. മറിച്ച്, അന്നത്തെ നിലവിലുള്ള സാമൂഹിക സംവിധാനങ്ങളിൽ ജീവിച്ചിരുന്ന വിശ്വാസികളെ അഭിസംബോധന ചെയ്യുകയും ആ സാഹചര്യങ്ങളിൽ വിശ്വസ്തതയോടെ പെരുമാറാൻ അവരെ പഠിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതാണ് ഈ ഭാഗങ്ങൾ.

മനുഷ്യന്റെ അന്തസ്സ്, പരസ്പര ഉത്തരവാദിത്വം, ക്രിസ്തുവിലുള്ള ഐക്യം എന്നിവയെക്കുറിച്ചുള്ള വിശാലമായ ക്രിസ്തീയ ധാരണ ഈ വാക്യങ്ങൾ ഇന്ന് എങ്ങനെ പ്രയോഗിക്കണമെന്ന് നിർണയിക്കണം. ക്രിസ്തീയ സേവനത്തെ ദുരുപയോഗം, നിർബന്ധം, മറ്റുള്ളവരുടെ അന്തസ്സ് നിഷേധിക്കൽ എന്നിവ ന്യായീകരിക്കാൻ ഒരിക്കലും ഉപയോഗിക്കരുത്.

1.5 യജമാനന്മാർ: ഉത്തരവാദിത്വം, നീതി, കണക്കു നൽകേണ്ടതിന്റെ ബോധം

ദാസന്മാരുടെ മേൽ അധികാരമുള്ളവരോടും പൗലോസ് സംസാരിക്കുന്നു. 1 തിമൊഥെയൊസ് 6:2-ൽ, വിശ്വാസികളായ യജമാനന്മാരുള്ള ക്രിസ്തീയ ദാസന്മാർ അവരെ സഹവിശ്വാസികളാണെന്ന കാരണത്താൽ കുറച്ച് ബഹുമാനിക്കരുതെന്ന് അദ്ദേഹം നിർദേശിക്കുന്നു. മറിച്ച്, വിശ്വസ്തതയോടെ സേവിക്കണം. കാരണം, അവരുടെ സേവനം പ്രയോജനപ്പെടുത്തുന്ന യജമാനന്മാർ ക്രിസ്തീയ സമൂഹത്തിലെ സഹവിശ്വാസികളാണ്.

കൊലൊസ്സ്യർ 4:1-ൽ യജമാനന്മാർക്കുള്ള അനുബന്ധ നിർദേശം പൗലോസ് നൽകുന്നു. തങ്ങൾക്കും സ്വർഗത്തിൽ ഒരു യജമാനൻ ഉണ്ടെന്ന് ഓർത്തുകൊണ്ട് ദാസന്മാരോട് നീതിയോടും ന്യായത്തോടും കൂടി പെരുമാറണമെന്ന് അദ്ദേഹം പറയുന്നു. ഇതിലൂടെ അധികാരം പ്രയോഗിക്കുന്നവർ ദൈവത്തോട് കണക്കു ബോധിപ്പിക്കേണ്ടവരാണെന്ന് വ്യക്തമാകുന്നു. അവരുടെ സ്ഥാനം ക്രിസ്തീയ വിശ്വാസത്തിന്റെ ധാർമിക ആവശ്യങ്ങളിൽനിന്ന് അവരെ ഒഴിവാക്കുന്നില്ല.

ഈ നിർദേശങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാന തത്വം, അധികാരം ഉത്തരവാദിത്വത്തോടെ പ്രയോഗിക്കണമെന്നും ദൈവത്തിനാണ് പരമാധികാരം എന്ന കാര്യം അംഗീകരിക്കണമെന്നും ഉള്ളതാണ്. കുടുംബത്തിൽ ഏതൊരു സ്ഥാനത്തിരിക്കുന്ന വ്യക്തിക്കും അനീതിപൂർവം പ്രവർത്തിക്കാനോ മറ്റുള്ളവരുടെ അന്തസ്സ് അവഗണിക്കാനോ അവകാശമില്ല.

ഒന്നിച്ചെടുത്താൽ, പുതിയ നിയമത്തിലെ കുടുംബജീവിത നിർദേശങ്ങൾ കുടുംബത്തിലെ ഓരോ അംഗത്തിനും ദൈവത്തോടുള്ള ഉത്തരവാദിത്വമുണ്ടെന്ന് വ്യക്തമാക്കുന്നു. ക്രിസ്തീയ കുടുംബം വിശ്വസ്തത, ബഹുമാനം, ഉത്തരവാദിത്വമുള്ള പരിപാലനം, ക്രിസ്തുവിന്റെ കർത്തൃത്വത്തെ പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്ന പെരുമാറ്റം എന്നിവയാൽ സവിശേഷമാകണം.

2. ദൈവത്തിന്റെ ഭവനമായ സഭയിലെ ക്രമം

വ്യക്തിഗത കുടുംബത്തെ നിയന്ത്രിക്കുന്ന ബൈബിൾ തത്വങ്ങൾ സഭയുടെ ജീവിതത്തിലും ക്രമത്തിലും നിർണായകമായ സ്വാധീനം ചെലുത്തുന്നു. സ്വാഭാവിക കുടുംബത്തെ നയിക്കുന്നതും ദൈവത്തിന്റെ ആത്മീയ കുടുംബത്തെ പരിപാലിക്കുന്നതും തമ്മിൽ പൗലോസ് വ്യക്തമായ ബന്ധം സ്ഥാപിക്കുന്നു (1 തിമൊ. 3:4–5). സഭയുടെ ആരോഗ്യം അതിലെ അംഗങ്ങളുടെയും നേതാക്കളുടെയും ആത്മീയ പക്വതയിൽനിന്നും ബന്ധങ്ങളിലെ സത്യസന്ധതയിൽനിന്നും വേർതിരിക്കാനാവില്ലെന്ന് ഈ ബന്ധം വ്യക്തമാക്കുന്നു.

1 തിമൊഥെയൊസ് 3:14–15-ൽ, ജീവനുള്ള ദൈവത്തിന്റെ സഭയായ ദൈവത്തിന്റെ ഭവനത്തിൽ വിശ്വാസികൾ എങ്ങനെ പെരുമാറണം എന്ന് പഠിപ്പിക്കാനാണ് താൻ നിർദേശങ്ങൾ നൽകുന്നതെന്ന് പൗലോസ് വ്യക്തമാക്കുന്നു. പെരുമാറ്റത്തിന് നൽകുന്ന പ്രാധാന്യം, ദൈവത്തിന്റെ ഭവനമെന്ന സഭയുടെ വ്യക്തിത്വം പ്രായോഗിക ഉത്തരവാദിത്വങ്ങൾ ഉൾക്കൊള്ളുന്നതാണെന്ന് കാണിക്കുന്നു. ദൈവത്തിന്റെ കുടുംബത്തിൽ അംഗമായിരിക്കുക എന്നത് അവന്റെ സ്വഭാവത്തോട് യോജിച്ച ജീവിതം നയിക്കേണ്ടതുണ്ടെന്ന അർഥവും ഉൾക്കൊള്ളുന്നു.

സഭ മതപരമായ പ്രവർത്തനങ്ങൾ നടത്തുന്നതിനായി രൂപീകരിച്ച ഒരു സ്ഥാപനം മാത്രമല്ല. ക്രിസ്തുവിൽ പൊതുവായ വ്യക്തിത്വം പങ്കിടുകയും വിശ്വാസത്തിലും സ്നേഹത്തിലും വിശുദ്ധിയിലും സേവനത്തിലും ഒരുമിച്ച് വളരാൻ വിളിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു ആത്മീയ കുടുംബമാണ് സഭ. അതിനാൽ, സഭയിലെ ക്രമം ബന്ധപരമായും ആത്മീയമായും ദൗത്യപരമായും മനസ്സിലാക്കണം.

2.1 ദൈവത്തിന്റെ ഭവനമായ സഭ

1 തിമൊഥെയൊസ് ലേഖനത്തിലെ പൗലോസിന്റെ നിർദേശങ്ങളിൽ കുടുംബം എന്ന രൂപകത്തിന് കേന്ദ്രസ്ഥാനമുണ്ട്. ഓയ്കോസ് (oikos, οἶκος) എന്ന ഗ്രീക്ക് പദത്തിന് വീട് അഥവാ കുടുംബം എന്നാണർഥം. ഈ പദം ക്രിസ്തീയ സമൂഹത്തിന്റെ ബന്ധപരമായ സ്വഭാവം വ്യക്തമാക്കുന്നു. 1 തിമൊഥെയൊസ് 3:15-ൽ പൗലോസ് സഭയെ ദൈവത്തിന്റെ ഭവനമായി വിശേഷിപ്പിക്കുകയും സത്യം ഉയർത്തിപ്പിടിക്കാനുള്ള ഉത്തരവാദിത്വവുമായി ഈ വ്യക്തിത്വത്തെ ബന്ധിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

ഈ വിശേഷണം വിശ്വാസികൾക്ക് പദവിയും ഉത്തരവാദിത്വവും ഒരുപോലെ നൽകുന്നു. ക്രിസ്തുവിലൂടെ വിശ്വാസികൾ ദൈവത്തിന്റെ കുടുംബത്തിൽ അംഗങ്ങളാകുന്നു. എന്നാൽ ഈ അംഗത്വം അവരുടെ സ്വർഗീയ പിതാവിന്റെ സ്വഭാവവും ഉദ്ദേശ്യങ്ങളും പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്ന രീതിയിൽ ജീവിക്കാനുള്ള ആഹ്വാനവും ഉൾക്കൊള്ളുന്നു.

അതിനാൽ, സഭയിലെ ക്രമം കേവലം ഒരു സംഘടനാപരമായ സംവിധാനമായി മനസ്സിലാക്കരുത്. ബന്ധങ്ങൾ വളർത്തിയെടുക്കുക, ഉത്തരവാദിത്വങ്ങൾ വിശ്വസ്തതയോടെ നിർവഹിക്കുക, ശരിയായ ഉപദേശം സംരക്ഷിക്കുക, ദൈവജനത്തെ ആത്മീയമായി വളർത്തുക എന്നിവയും അതിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു.

ആദിമ ക്രിസ്തീയ സമൂഹം ഈ ദർശനത്തിന്റെ പ്രായോഗിക ഉദാഹരണം നൽകുന്നു. അപ്പൊസ്തലപ്രവൃത്തികൾ 2:42–47-ൽ വിശ്വാസികൾ അപ്പൊസ്തലന്മാരുടെ ഉപദേശം, കൂട്ടായ്മ, അപ്പം നുറുക്കൽ, പ്രാർഥന എന്നിവയിൽ സ്ഥിരതയോടെ പങ്കെടുത്തതായി വിവരിക്കുന്നു. പരസ്പര കരുതൽ, ഔദാര്യം, ആരാധന, സമൂഹത്തിന്റെ വളർച്ചയ്ക്ക് സഹായകമായ പരസ്യസാക്ഷ്യം എന്നിവ അവരുടെ കൂട്ടായ ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമായിരുന്നു.

സഭയുടെ ആത്മീയ ഉണർവ് അതിന്റെ ഉപദേശത്തിലൂടെ മാത്രമല്ല, അംഗങ്ങൾ പരസ്പരം എങ്ങനെ ജീവിക്കുന്നു എന്നതിലൂടെയും പ്രകടമാകുന്നു എന്ന് ഈ മാതൃക കാണിക്കുന്നു. അതിനാൽ, ബൈബിൾസത്യം ബന്ധങ്ങളെയും പങ്കുവെക്കുന്ന ഉത്തരവാദിത്വങ്ങളെയും രൂപപ്പെടുത്തുന്ന അന്തരീക്ഷം ദൈവത്തിന്റെ ആരോഗ്യകരമായ ഭവനത്തിൽ ഉണ്ടായിരിക്കണം.

2.2 സഭാനേതൃത്വവും കുടുംബപരിപാലനത്തിന്റെ തത്വവും

വ്യക്തിഗത കുടുംബവും സഭയും തമ്മിലുള്ള ഏറ്റവും വ്യക്തമായ ബന്ധങ്ങളിലൊന്ന് 1 തിമൊഥെയൊസ് 3:1–7-ലെ മേൽവിചാരകർക്കുള്ള യോഗ്യതകളിൽ കാണാം. കുറ്റമറ്റവൻ, ആത്മനിയന്ത്രണമുള്ളവൻ, മാന്യൻ, അതിഥിസൽക്കാരപ്രിയൻ, ഉപദേശിക്കാൻ കഴിവുള്ളവൻ എന്നിവയായിരിക്കണം ഒരു മേൽവിചാരകൻ എന്ന് പൗലോസ് പറയുന്നു. ഈ യോഗ്യതകളിൽ സ്ഥാനാർഥിയുടെ കുടുംബത്തെ നയിക്കുന്ന കഴിവിന് അദ്ദേഹം പ്രത്യേക പ്രാധാന്യം നൽകുന്നു.

1 തിമൊഥെയൊസ് 3:5-ൽ പൗലോസ് ചോദിക്കുന്ന ചോദ്യം ശ്രദ്ധേയമാണ്: ഒരാൾക്ക് സ്വന്തം കുടുംബത്തെ നയിക്കാൻ അറിയില്ലെങ്കിൽ ദൈവത്തിന്റെ സഭയെ എങ്ങനെ പരിപാലിക്കാൻ കഴിയും?

സഭയെ എല്ലാ അർഥത്തിലും ഒരു സ്വകാര്യ കുടുംബത്തോട് തുല്യപ്പെടുത്തുക എന്നതല്ല ഈ താരതമ്യത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം. മറിച്ച്, ആത്മീയ നേതൃത്വത്തിന് ആവശ്യമായ ഗുണങ്ങൾ പ്രകടമാക്കുന്നതിനുള്ള പ്രധാനപ്പെട്ട സാഹചര്യമായി ഉത്തരവാദിത്വമുള്ള കുടുംബപരിപാലനത്തെ പൗലോസ് ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു.

1 തിമൊഥെയൊസ് 3:4–5-ൽ ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്ന പ്രൊഇസ്തേമി (proistēmi) എന്ന ഗ്രീക്ക് പദത്തിന് നേതൃത്വം നൽകുക, നയിക്കുക, പരിപാലിക്കുക എന്നിങ്ങനെയുള്ള അർഥങ്ങളുണ്ട്. കുടുംബത്തിനുള്ളിലെ ഉത്തരവാദിത്വമുള്ള നേതൃത്വവും വിശാലമായ ക്രിസ്തീയ സമൂഹത്തെ പരിപാലിക്കാനുള്ള കഴിവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം ഈ പദത്തിന്റെ ഉപയോഗത്തിലൂടെ പൗലോസ് വ്യക്തമാക്കുന്നു.

ദൈവത്തിന്റെ ഭവനത്തിലെ നേതൃത്വം പക്വമായ സ്വഭാവം, വിശ്വസ്തമായ ഉത്തരവാദിത്വം, മറ്റുള്ളവരോടുള്ള യഥാർഥ കരുതൽ എന്നിവയിലൂടെ പ്രകടമാകണം എന്നതാണ് ഇതിലെ തത്വം. ഒരാളുടെ പദവിയോ അറിവോ പൊതുസമൂഹത്തിലെ പ്രശസ്തിയോ മാത്രം മതിയാകില്ല. ദൈനംദിന ബന്ധങ്ങളിൽ ഉത്തരവാദിത്വം വിശ്വസ്തതയോടെ നിർവഹിക്കാനുള്ള കഴിവും പ്രധാനമാണ്.

ഈ തത്വം സഭയിൽ നേതാക്കളെ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നതിൽ ശ്രദ്ധയും പ്രാർഥനയും ആവശ്യമാണെന്ന് ഉറപ്പിക്കുന്നു. മൂപ്പന്മാരായി അഥവാ മേൽവിചാരകരായി നിയമിക്കപ്പെടുന്നവർ ശരിയായ ഉപദേശം മാത്രമല്ല, ദൈവജനത്തെ പരിപാലിക്കാൻ ആവശ്യമായ ആത്മീയ പക്വതയും ബന്ധങ്ങളിലെ സത്യസന്ധതയും പ്രകടമാക്കണം.

2.3 അപ്പൊസ്തലിക ഉപദേശത്തിന്റെയും സഭാക്രമത്തിന്റെയും പ്രാധാന്യം

ദൈവത്തിന്റെ ഭവനത്തിലെ ക്രമം അപ്പൊസ്തലിക ഉപദേശത്തിന്റെ അധികാരത്തിൽനിന്ന് വേർപെടുത്താനാവില്ല. ചിലർ വ്യാജോപദേശങ്ങൾ പഠിപ്പിക്കാതിരിക്കേണ്ടതിന് തിമൊഥെയൊസ് എഫെസൊസിൽ തുടരണമെന്ന് പൗലോസ് നിർദേശിച്ചു (1 തിമൊ. 1:3–5). പൊതുവായ ആരാധന, നേതൃത്വം, ബന്ധങ്ങൾ, ക്രിസ്തീയ സമൂഹത്തിന്റെ പെരുമാറ്റം എന്നിവയെക്കുറിച്ചും അദ്ദേഹം നിർദേശങ്ങൾ നൽകി.

ദൈവം സഭയെ വിളിച്ചിരിക്കുന്ന ദൗത്യം നിറവേറ്റുന്നതിന് ശരിയായ ഉപദേശവും ഉത്തരവാദിത്വമുള്ള നേതൃത്വവും ആവശ്യമാണെന്ന് ഈ നിർദേശങ്ങൾ വ്യക്തമാക്കുന്നു. സഭയിലെ ക്രമം സ്വയം ഒരു ലക്ഷ്യമല്ല. സത്യത്തെ സംരക്ഷിക്കുക, വിശ്വാസികളുടെ ആത്മീയ ക്ഷേമം ഉറപ്പാക്കുക, ദൈവത്തിന്റെ ദൗത്യം വിശ്വസ്തതയോടെ നിറവേറ്റുക എന്നിവയ്ക്കാണ് അത് സേവനം ചെയ്യുന്നത്.

തീത്തൊസ് 1:5-ലും സഭാക്രമത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പൗലോസിന്റെ ശ്രദ്ധ കാണാം. ഓരോ പട്ടണത്തിലും മൂപ്പന്മാരെ നിയമിക്കണമെന്ന് അദ്ദേഹം തീത്തൊസിനോട് നിർദേശിക്കുന്നു. സഭകളെ സ്ഥാപിക്കുകയും ശക്തിപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുന്നതിന്റെ ഭാഗമായിരുന്നു ഈ ഉത്തരവാദിത്വം. അതുപോലെ, അപ്പൊസ്തലപ്രവൃത്തികൾ 14:21–23-ൽ പൗലോസും ബർന്നബാസും പുതുതായി സ്ഥാപിച്ച സഭകളിൽ ശിഷ്യന്മാരെ ശക്തിപ്പെടുത്തുകയും മൂപ്പന്മാരെ നിയമിക്കുകയും ചെയ്തതായി വിവരിക്കുന്നു.

ഈ ഭാഗങ്ങൾ അപ്പൊസ്തലിക ശുശ്രൂഷയുടെ സ്ഥിരമായ ഒരു മാതൃക വെളിപ്പെടുത്തുന്നു: സുവിശേഷം പ്രസംഗിക്കുക, ശിഷ്യന്മാരെ ഉണ്ടാക്കുക, പ്രാദേശിക സഭകൾ സ്ഥാപിക്കുക, യോഗ്യരായ നേതാക്കളെ നിയമിക്കുക, വിശ്വാസികളെ വിശ്വാസത്തിൽ ശക്തിപ്പെടുത്തുക.

അതിനാൽ, ബൈബിൾ അടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള സഭാക്രമം സംഘടനാപരമായ സ്ഥിരത നിലനിർത്തുന്നതിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നില്ല. സത്യം പഠിപ്പിക്കാനും ശിഷ്യന്മാരെ വളർത്താനും നേതാക്കളെ രൂപപ്പെടുത്താനും ദൈവത്തിന്റെ ദൗത്യം നിറവേറ്റാനും സഭയെ ശരിയായ രീതിയിൽ സജ്ജമാക്കുക എന്നതാണ് അതിന്റെ ലക്ഷ്യം.

3. വ്യക്തിഗത കുടുംബവും ദൈവത്തിന്റെ ഭവനമായ സഭയും തമ്മിലുള്ള പരസ്പരബന്ധം

സ്വാഭാവിക കുടുംബവും ദൈവത്തിന്റെ ഭവനവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം പൗലോസിന്റെ ഉപദേശങ്ങളിൽനിന്ന് വ്യക്തമാകുന്ന ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട തത്വങ്ങളിലൊന്നാണ്. ഈ രണ്ടു മേഖലകളും വ്യത്യസ്തമാണെങ്കിലും അവ അടുത്ത ബന്ധം പുലർത്തുന്നു. ആത്മീയ വളർച്ചയ്ക്കുള്ള പ്രധാനപ്പെട്ട സാഹചര്യമാണ് വ്യക്തിഗത കുടുംബം. അതേസമയം, വിശ്വാസികൾ വളരുകയും സേവിക്കുകയും ദൈവത്തിന്റെ ദൗത്യത്തിൽ പങ്കുചേരുകയും ചെയ്യുന്ന വിശാലമായ സമൂഹമാണ് സഭ.

ഒന്നാമതായി, വ്യക്തിഗത കുടുംബത്തിന്റെ ആത്മീയ അവസ്ഥ സഭയുടെ ജീവിതത്തെയും സാക്ഷ്യത്തെയും സ്വാധീനിക്കുന്നു. വിശ്വസ്തത, പരസ്പര കരുതൽ, ബൈബിൾപഠനം, ഉത്തരവാദിത്വമുള്ള ബന്ധങ്ങൾ എന്നിവ വളർത്തുന്ന കുടുംബങ്ങൾ ക്രിസ്തീയ സമൂഹത്തിന്റെ ആത്മീയ ആരോഗ്യത്തിന് സംഭാവന നൽകുന്നു. മറിച്ച്, കുടുംബ ഉത്തരവാദിത്വങ്ങളെ തുടർച്ചയായി അവഗണിക്കുന്നത് ക്രിസ്തീയ നേതൃത്വത്തിന്റെ വിശ്വാസ്യതയെ ദുർബലപ്പെടുത്തുകയും സഭയുടെ സാക്ഷ്യത്തെ ബാധിക്കുകയും ചെയ്യാം.

രണ്ടാമതായി, വ്യക്തിഗത കുടുംബങ്ങളെ സജ്ജമാക്കാനും ശക്തിപ്പെടുത്താനും സഭയ്ക്ക് ഉത്തരവാദിത്വമുണ്ട്. ബൈബിൾപഠനം, ശിഷ്യത്വപരിശീലനം, ഇടയപരിപാലനം, നേതൃത്വവികസനം എന്നിവയിലൂടെ കുടുംബങ്ങൾ ദൈവത്തിന്റെ മുമ്പിലുള്ള തങ്ങളുടെ ഉത്തരവാദിത്വങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കാനും അവ നിറവേറ്റാനും സഭ സഹായിക്കുന്നു. കുടുംബജീവിതത്തെ തങ്ങളുടെ ശുശ്രൂഷയിൽനിന്ന് വേറിട്ട ഒന്നായി സഭ കാണരുത്. മറിച്ച്, കുടുംബങ്ങളിൽ വിശ്വസ്തതയോടെ ജീവിക്കാൻ വിശ്വാസികളെ സജ്ജരാക്കണം.

മൂന്നാമതായി, ഈ രണ്ടു കുടുംബങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള ബന്ധം നേതൃത്വവികസനത്തെ സ്വാധീനിക്കുന്നു. 1 തിമൊഥെയൊസ് 3-ലെ പൗലോസിന്റെ നിർദേശങ്ങൾ അനുസരിച്ച്, ഒരാളുടെ സ്വഭാവവും ഉത്തരവാദിത്വത്തോടെ പരിപാലിക്കാനുള്ള കഴിവും നിരീക്ഷിക്കുന്നതിനുള്ള പ്രധാനപ്പെട്ട സാഹചര്യമാണ് കുടുംബജീവിതം. അതിനാൽ, ആത്മീയ പക്വതയ്ക്കും വിശ്വസ്തമായ ബന്ധങ്ങൾക്കും തെളിയിക്കപ്പെട്ട ഉത്തരവാദിത്വത്തിനും പ്രാധാന്യം നൽകുന്ന പ്രക്രിയയിലൂടെ സഭാനേതൃത്വം വളർത്തിയെടുക്കണം.

അവസാനമായി, വ്യക്തിഗത കുടുംബവും സഭയും തലമുറകളിലൂടെ വിശ്വാസം കൈമാറുന്നതിൽ പങ്കാളികളാണ്. കുടുംബജീവിതത്തിന്റെ ദൈനംദിന ക്രമങ്ങളിൽ ദൈവത്തിന്റെ കല്പനകൾ പഠിപ്പിക്കേണ്ട ഉത്തരവാദിത്വത്തെ ആവർത്തനപുസ്തകം 6:4–9 ഊന്നിപ്പറയുന്നു. പുതിയ നിയമത്തിൽ, മറ്റുള്ളവരെയും പഠിപ്പിക്കാൻ കഴിവുള്ള വിശ്വസ്തരായ ആളുകളെ അപ്പൊസ്തലിക ഉപദേശം ഏൽപ്പിക്കുന്ന ഒരു മാതൃക 2 തിമൊഥെയൊസ് 2:2 അവതരിപ്പിക്കുന്നു.

സഭയുടെ ദൗത്യം പരിപാടികളിലൂടെയോ സ്ഥാപനപരമായ സംവിധാനങ്ങളിലൂടെയോ മാത്രം നിലനിർത്താനാവില്ലെന്ന് ഈ തത്വങ്ങൾ വ്യക്തമാക്കുന്നു. ശിഷ്യന്മാരെ വളർത്താനും നേതാക്കളെ രൂപപ്പെടുത്താനും സുവിശേഷം വിശ്വസ്തതയോടെ കൈമാറാനും സജ്ജരായ കുടുംബങ്ങളും സഭാസമൂഹങ്ങളും അതിന് ആവശ്യമാണ്.

ഉപസംഹാരം

വ്യക്തിഗത കുടുംബത്തിലും ദൈവത്തിന്റെ ഭവനമായ സഭയിലും ക്രമം ആവശ്യമായിരിക്കുന്നത് ദൈവജനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ബൈബിൾ ദർശനത്തിൽ വേരൂന്നിയതാണ്. ക്രിസ്തീയ വിശ്വാസം കുടുംബബന്ധങ്ങളെയും സഭയുടെ ജീവിതത്തെയും ഒരുപോലെ രൂപപ്പെടുത്തണമെന്ന് പൗലോസിന്റെ നിർദേശങ്ങൾ വ്യക്തമാക്കുന്നു. അതിനാൽ, കുടുംബത്തിലെ ക്രമം ഭരണപരമായോ സാമൂഹിക സ്ഥിരതയുമായി ബന്ധപ്പെട്ടതോ ആയ ഒരു വിഷയം മാത്രമല്ല. ക്രിസ്തീയ ശിഷ്യത്വത്തിന്റെയും ആത്മീയ പക്വതയുടെയും വിശ്വസ്തമായ ഉത്തരവാദിത്വനിർവഹണത്തിന്റെയും അനിവാര്യമായ പ്രകടനമാണ് അത്.

വ്യക്തിഗത കുടുംബം വിശ്വാസികൾ ഉത്തരവാദിത്വം പഠിക്കുകയും ദൈവിക ബന്ധങ്ങൾ അഭ്യസിക്കുകയും അടുത്ത തലമുറയ്ക്ക് വിശ്വാസം കൈമാറുകയും ചെയ്യുന്ന പ്രാഥമിക ഇടമാണ്. ജീവനുള്ള ദൈവത്തിന്റെ ഭവനമായ സഭ, അപ്പൊസ്തലിക ഉപദേശം, പരസ്പര കരുതൽ, യോഗ്യമായ നേതൃത്വം, വിശ്വസ്തമായ സാക്ഷ്യം എന്നിവയാൽ രൂപപ്പെടുന്ന ഒരു സമൂഹമായി വളരാൻ വിളിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

സഭാനേതാക്കൾക്കുള്ള യോഗ്യതകളിൽ കുടുംബപരിപാലനത്തിന് പൗലോസ് നൽകുന്ന പ്രാധാന്യം ഈ രണ്ടു മേഖലകൾ തമ്മിലുള്ള അടുത്ത ബന്ധം വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. ദൈവത്തിന്റെ സഭയെ പരിപാലിക്കാൻ ഏൽപ്പിക്കപ്പെടുന്നവർ ആ വിളിക്ക് ആവശ്യമായ സ്വഭാവവും പക്വതയും ഉത്തരവാദിത്വബോധവും പ്രകടമാക്കണം. അതേസമയം, കുടുംബങ്ങൾ തങ്ങളുടെ ദൈവിക ഉത്തരവാദിത്വങ്ങൾ നിറവേറ്റുന്നതിനും ക്രിസ്തീയ സമൂഹത്തിന്റെ ജീവിതത്തിലും ദൗത്യത്തിലും സജീവമായി പങ്കുചേരുന്നതിനും സഭ അവരെ സജ്ജമാക്കണം.

പുതിയ നിയമത്തിലെ കുടുംബജീവിത നിർദേശങ്ങൾ ക്രിസ്തുവിന്റെ കർത്തൃത്വത്തിന്റെയും സ്നേഹം, അന്തസ്സ്, നീതി, പരസ്പര ഉത്തരവാദിത്വം, വിശ്വസ്തമായ സേവനം എന്നീ വിശാലമായ ബൈബിൾ തത്വങ്ങളുടെയും വെളിച്ചത്തിൽ മനസ്സിലാക്കണം. ദുരുപയോഗത്തെ ന്യായീകരിക്കുകയോ അനീതിപരമായ സാമൂഹിക ബന്ധങ്ങൾ നിലനിർത്തുകയോ ചെയ്യുക എന്നതല്ല അവയുടെ ലക്ഷ്യം. മറിച്ച്, സുവിശേഷത്തിന് അനുസൃതമായി ക്രിസ്തീയ പെരുമാറ്റത്തെ രൂപപ്പെടുത്തുകയാണ് അവയുടെ ഉദ്ദേശ്യം.

ആത്യന്തികമായി, വ്യക്തിഗത കുടുംബത്തിലെയും ദൈവത്തിന്റെ ഭവനമായ സഭയിലെയും ക്രമം ഒരേ ലക്ഷ്യമാണ് നിറവേറ്റുന്നത്: ക്രിസ്തുവിന്റെ സ്വഭാവം പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്ന ബന്ധങ്ങളുള്ള, സുവിശേഷസത്യം ഉയർത്തിപ്പിടിക്കുന്ന ജീവിതമുള്ള, തലമുറകളിലൂടെ ദൈവത്തിന്റെ ദൗത്യം നിറവേറ്റാൻ സജ്ജമായ വിശ്വസ്ത ജനത്തെ രൂപപ്പെടുത്തുക.

കുടുംബങ്ങളും സഭകളും ഈ ബൈബിൾ ബോധ്യങ്ങളാൽ രൂപപ്പെടുമ്പോൾ, ശിഷ്യന്മാർ വളരുകയും നേതാക്കൾ സജ്ജരാകുകയും വിശ്വാസം വരുംതലമുറകൾക്ക് വിശ്വസ്തതയോടെ കൈമാറപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്ന ഇടങ്ങളായി അവ മാറുന്നു.