പുതിയ നിയമത്തിലെ ക്രിസ്തീയ കാര്യസ്ഥത, ദാനം, സാമ്പത്തിക ഉത്തരവാദിത്വം

പുതിയ നിയമത്തിലെ ക്രിസ്തീയ കാര്യസ്ഥത, ദാനം, സാമ്പത്തിക ഉത്തരവാദിത്വം

പ്രധാനപ്പെട്ട പുതിയ നിയമ ഭാഗങ്ങൾ: അപ്പൊസ്തലപ്രവൃത്തികൾ 6:1–7; 11:27–30; 1 കൊരിന്ത്യർ 16:1–4; 2 കൊരിന്ത്യർ 8:1–9:15; ഗലാത്യർ 6:6–10; 1 തിമൊഥെയൊസ് 3:3; 5:1–18; 2 തെസ്സലൊനിക്ക്യർ 3:6–15

പുതിയ നിയമം ക്രിസ്തീയ ദാനത്തെയും സാമ്പത്തിക കാര്യസ്ഥതയെയും വെറും വ്യക്തിപരമായ ഔദാര്യത്തിന്‍റെ വിഷയമായി മാത്രം കാണുന്നില്ല. അത് സുവിശേഷത്തോടും ക്രിസ്തീയ കൂട്ടായ്മയോടും ഉത്തരവാദിത്തമുള്ള അധ്വാനത്തോടും മറ്റുള്ളവരുടെ ആവശ്യങ്ങളോടുള്ള കരുതലോടും ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. പണം സ്വതവേ ദോഷകരമായ ഒന്നായോ വ്യക്തിപരമായ ഉയർച്ചയ്ക്കുള്ള ഒരു മാർഗമായോ പുതിയ നിയമം കാണുന്നില്ല. മറിച്ച്, പണവും സമ്പത്തും ക്രിസ്തുവിന്റെ കർത്തൃത്വത്തിന് കീഴിൽ ഉപയോഗിക്കേണ്ട ദൈവം ഏൽപ്പിച്ച വിഭവങ്ങളായി കാണുന്നു. അതിനാൽ ക്രിസ്തീയ കാര്യസ്ഥതയിൽ സത്യസന്ധമായ അധ്വാനത്തിലൂടെ വിഭവങ്ങൾ സമ്പാദിക്കുന്നതും അവ ദൈവത്തിന്‍റെ ഉദ്ദേശ്യങ്ങൾക്കനുസരിച്ച് വിശ്വസ്തമായി ഉപയോഗിക്കുന്നതും ഉൾപ്പെടുന്നു.

ഈ തത്വത്തിന്‍റെ വ്യക്തമായ ഉദാഹരണം യെരൂശലേമിലെ വിശ്വാസികൾക്കായി പൗലോസ് നടത്തിയ ധനശേഖരണത്തിലാണ് കാണുന്നത്. 1 കൊരിന്ത്യർ 16:1–4-ൽ, ആവശ്യത്തിലായിരുന്ന ക്രിസ്ത്യാനികളുടെ സഹായത്തിനായി വിശ്വാസികൾ തങ്ങളുടെ വിഭവങ്ങളിൽ നിന്ന് ഒരു ഭാഗം സ്ഥിരമായി മാറ്റിവയ്ക്കണമെന്ന് പൗലോസ് നിർദ്ദേശിക്കുന്നു. ദൈവജനത്തിലെ ദരിദ്രരോടുള്ള സഭകളുടെ വിശാലമായ ഉത്തരവാദിത്വത്തിന്‍റെ ഭാഗമായിരുന്നു ഈ ശേഖരണം. യെരൂശലേം സഭയ്ക്ക് വലിയ സാമ്പത്തിക ബുദ്ധിമുട്ട് ഉണ്ടായപ്പോൾ അന്ത്യോക്യയിലെ വിശ്വാസികൾ ബർന്നബാസിന്‍റെയും ശൗലിന്‍റെയും മുഖാന്തരം സഹായം അയച്ചിരുന്നു (അപ്പൊ.പ്രവൃ. 11:27–30). പിന്നീട് പൗലോസ് ജാതികളിൽ നിന്നുള്ള സഭകൾ അവരുടെ ആവശ്യത്തിലായിരുന്ന യെഹൂദ സഹവിശ്വാസികളെ ഓർക്കേണ്ടത് ഒരു തുടർച്ചയായ ഉത്തരവാദിത്വമായി കണ്ടു (ഗലാ. 2:10; റോമർ 15:25–27).

ഈ ധനശേഖരണത്തിന് ദരിദ്രരുടെ ആവശ്യങ്ങൾ നിറവേറ്റുന്നതിനെക്കാൾ വലിയ പ്രാധാന്യമുണ്ടായിരുന്നു. വിവിധ സ്ഥലങ്ങളിലും വ്യത്യസ്ത സാംസ്കാരിക സാഹചര്യങ്ങളിലും ജീവിച്ചിരുന്ന വിശ്വാസികൾ ഒരേ ശരീരത്തിലെ അംഗങ്ങളാണെന്ന് അത് പ്രകടമാക്കി. ജാതികളിൽ നിന്നുള്ള സഭകൾ സ്വന്തം ആവശ്യങ്ങളിൽ മാത്രം ശ്രദ്ധിക്കുന്ന സ്വതന്ത്ര കൂട്ടായ്മകളായിരുന്നില്ല. അവർ ഒരേ ശരീരത്തിലെ അംഗങ്ങളായതിനാൽ പരസ്പരം ഭാരങ്ങൾ വഹിക്കേണ്ടവരായിരുന്നു. സുവിശേഷം വ്യത്യസ്ത പശ്ചാത്തലങ്ങളിലുള്ള വിശ്വാസികളെ ഒരുമിപ്പിക്കുകയും, സഹവിശ്വാസികളുടെ ക്ഷേമത്തിനായി തങ്ങളുടെ വിഭവങ്ങൾ പങ്കിടുന്ന ഒരു പുതിയ സമൂഹം സൃഷ്ടിക്കുകയും ചെയ്തു.

ഇവിടെ സംഭാവന നൽകിയ സഭകളുടെ സാമ്പത്തിക സാഹചര്യങ്ങളിലെ വ്യത്യാസവും ശ്രദ്ധേയമാണ്. ചിലർ സമൃദ്ധിയിൽ നിന്ന് നൽകി; ചിലർ സ്വന്തം ദാരിദ്ര്യത്തിനിടയിലും നൽകി. മക്കദോന്യ സഭകൾ “തങ്ങളുടെ കഴിവിനുമപ്പുറം” നൽകാൻ തയ്യാറായതായി പൗലോസ് പറയുന്നു (2 കൊരി. 8:2–3). അതിനാൽ ക്രിസ്തീയ ദാനത്തിന്‍റെ പ്രാധാന്യം നൽകുന്ന തുകയിൽ മാത്രം അല്ല. അതിന് പിന്നിലുള്ള കൃപ, ത്യാഗം, സ്നേഹം എന്നിവയും അതിന്‍റെ പ്രാധാന്യം നിർണ്ണയിക്കുന്നു.

ക്രിസ്തീയ ദാനത്തിന്‍റെ രണ്ടാമത്തെ തത്വം അത് ക്രമബദ്ധവും സ്ഥിരവുമായിരിക്കണം എന്നതാണ്. കൊരിന്ത്യർ തങ്ങളുടെ സമ്പത്തിൽ നിന്ന് ഒരു തുക സ്ഥിരമായി മാറ്റിവയ്ക്കണമെന്ന് പൗലോസ് നിർദ്ദേശിച്ചു (1 കൊരി. 16:1–4). ഒരു പ്രത്യേക അവസരത്തിൽ മാത്രം വികാരാധീനമായി നൽകുന്നതിനു പകരം, ഓരോ വിശ്വാസിയും തങ്ങളുടെ സാഹചര്യത്തിന് അനുസരിച്ച് മുൻകൂട്ടി തയ്യാറാകേണ്ടതായിരുന്നു. അന്ത്യോക്യയിലെ വിശ്വാസികൾ ഓരോരുത്തരും തങ്ങളുടെ കഴിവനുസരിച്ച് സഹായിക്കണമെന്ന് തീരുമാനിച്ച നടപടിയുമായി ഇത് സാമ്യമുള്ളതാണ് (അപ്പൊ.പ്രവൃ. 11:29). അതിനാൽ ക്രിസ്തീയ കാര്യസ്ഥത എന്നത് ഇടയ്ക്കിടെ കാണിക്കുന്ന ഔദാര്യം മാത്രമല്ല; ജീവിതത്തിന്‍റെ സ്ഥിരമായ ഒരു രീതിയാണ്.

1 കൊരിന്ത്യർ 16:2-ൽ പറയുന്ന ആഴ്ചയുടെ ഒന്നാം ദിവസം എന്ന പരാമർശത്തിനും പ്രാധാന്യമുണ്ട്. സഭയുടെ ക്രമമായ കൂട്ടായ്മയോടും ആരാധനയോടും ബന്ധപ്പെട്ടാണ് പൗലോസ് വിഭവങ്ങൾ മാറ്റിവയ്ക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുന്നത്. അതിനാൽ സാമ്പത്തിക ദാനം ആരാധനയിൽ നിന്ന് വേറിട്ട ഒരു പ്രവർത്തിയായി കാണപ്പെട്ടിരുന്നില്ലെന്ന് ഇത് സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ക്രിസ്തീയ ജീവിതത്തിൽ “വിശുദ്ധം” എന്നും “സാധാരണ” എന്നും പൂർണ്ണമായി വേർതിരിക്കാനാവില്ല. ജോലി, സമ്പത്ത്, ദാനം, ആരാധന എന്നിവയെല്ലാം ക്രിസ്തുവിന്‍റെ കർത്തൃത്വത്തിന് കീഴിലാണ്. അതുകൊണ്ട് പണം നൽകുന്നതും ക്രിസ്തീയ ആരാധനയുടെയും ശിഷ്യത്വത്തിന്‍റെയും ഭാഗമാണ്.

സാമ്പത്തികമായും സാമൂഹികമായും വ്യത്യസ്ത സാഹചര്യങ്ങളിലുള്ള വിശ്വാസികൾ എല്ലാവരും ക്രിസ്തീയ കാര്യസ്ഥതയിൽ പങ്കാളികളാകണമെന്ന് പുതിയ നിയമം പഠിപ്പിക്കുന്നു. സഭയുടെ സമ്പന്നർക്ക് മാത്രമുള്ള ഉത്തരവാദിത്വമല്ല ഇത്. ഓരോ വിശ്വാസിയും തനിക്ക് ലഭിച്ച വിഭവങ്ങളും അവസരങ്ങളും അനുസരിച്ച് ദൈവത്തിന്‍റെ പ്രവർത്തനത്തിൽ പങ്കാളിയാകണം. അതിനാൽ ദാനം ഒരു പ്രത്യേക സാമ്പത്തിക വിഭാഗത്തിന്റെ കടമയല്ല; കൃപയാൽ രൂപപ്പെട്ട ഓരോ ക്രിസ്ത്യാനിയുടെയും ഉത്തരവാദിത്വമാണ്.

അതുപോലെ, ക്രിസ്തീയ ആത്മീയതയെ ഉത്തരവാദിത്വമുള്ള സാധാരണ ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് വേർതിരിക്കാനും പുതിയ നിയമം അനുവദിക്കുന്നില്ല. വിശ്വാസികൾ സമൂഹത്തിൽ നിന്ന് പിന്മാറി ഒറ്റപ്പെട്ട ധ്യാനജീവിതം നയിക്കാനല്ല വിളിക്കപ്പെട്ടത്. അവരുടെ ക്രിസ്തീയ വിളി ജോലി, കുടുംബം, ബന്ധങ്ങൾ, സാമൂഹിക ഉത്തരവാദിത്വങ്ങൾ, ശുശ്രൂഷ എന്നിവയിലൂടെ ജീവിക്കേണ്ടതാണ്. അലസതയെയും ഉത്തരവാദിത്വമില്ലായ്മയെയും പൗലോസ് ശക്തമായി നിരസിക്കുന്നു. 2 തെസ്സലൊനിക്ക്യർ 3:10–13-ൽ, ജോലി ചെയ്യാൻ തയ്യാറാകാതെ മറ്റുള്ളവരെ ആശ്രയിക്കുന്നതിനു പകരം വിശ്വാസികൾ ശാന്തമായി ജോലി ചെയ്ത് സ്വന്തം ഉപജീവനം നടത്തണമെന്ന് അദ്ദേഹം പഠിപ്പിക്കുന്നു.

ജോലിയെക്കുറിച്ചുള്ള പുതിയ നിയമത്തിന്റെ പൊതുവായ പഠിപ്പിക്കലിനോടും ഇത് യോജിക്കുന്നു. വിശ്വാസികൾ തങ്ങളുടെ ദൈനംദിന ജോലി ഉത്തരവാദിത്വത്തോടെയും വിശ്വസ്തതയോടെയും ചെയ്യണം; കാരണം അവരുടെ അന്തിമ സേവനം കർത്താവിനോടാണ് (കൊലൊ. 3:22–24; എഫെ. 6:5–8; തീത്തൊ. 2:1–10; 1 പത്രൊ. 2:18–20). ജോലി ഉപജീവനത്തിനുള്ള ശരിയായ മാർഗമാണ്. അതോടൊപ്പം മറ്റുള്ളവരുടെ നന്മയ്ക്കായി ഉപയോഗിക്കാവുന്ന വിഭവങ്ങൾ നേടുന്നതിനുള്ള അവസരവും അത് നൽകുന്നു. ഗലാത്യർ 6:6–10-ൽ ഭൗതിക വിഭവങ്ങൾ പങ്കിടുന്നതും നന്മ ചെയ്യുന്നതിൽ സ്ഥിരത പുലർത്തുന്നതും വിതയ്ക്കലിന്‍റെയും കൊയ്ത്തിന്റെയും തത്വവുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുന്നു. അതിനാൽ ക്രിസ്തീയ കാര്യസ്ഥതയിൽ ഉത്തരവാദിത്വമുള്ള ജോലിയും ഉദാരമായ ദാനവും ഉൾപ്പെടുന്നു.

അതേസമയം, സമ്പത്തിനോടും പണത്തോടുമുള്ള തെറ്റായ ബന്ധത്തെക്കുറിച്ച് പുതിയ നിയമം ശക്തമായ മുന്നറിയിപ്പ് നൽകുന്നു. പ്രശ്നം സമ്പത്ത് കൈവശം വയ്ക്കുന്നതിൽ മാത്രം അല്ല; മനുഷ്യന്‍റെ ഹൃദയം സമ്പത്തിനോട് എങ്ങനെ ബന്ധപ്പെടുന്നു എന്നതിലാണ്. തെറ്റായ ലാഭത്തിനായി ബാലാമിന്‍റെ വഴി പിന്തുടർന്നവരെ പത്രോസ് കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നു (2 പത്രൊ. 2:15). അനന്യാസിന്‍റെയും സഫീരയുടെയും സംഭവം (അപ്പൊ.പ്രവൃ. 5:1–10), ശിമോൻ മന്ത്രവാദിയുടെ സംഭവം (അപ്പൊ.പ്രവൃ. 8:18–23), സമ്പത്തിനോടുള്ള അമിതമായ ആഗ്രഹത്തെക്കുറിച്ചുള്ള മുന്നറിയിപ്പുകൾ (1 തിമൊ. 6:9–10) എന്നിവ പണത്തോടുള്ള തെറ്റായ ബന്ധത്തിന്റെ അപകടം വ്യക്തമാക്കുന്നു. പണം തെറ്റായ വിശ്വാസത്തിന്‍റെ അടിസ്ഥാനമാകാനും അഴിമതിയുടെ കാരണമാകാനും സ്വാർത്ഥതയുടെ ഉപകരണമായി മാറാനും കഴിയും.

അതുകൊണ്ട് പുതിയ നിയമം ഒരു സമതുലിതമായ സമീപനമാണ് അവതരിപ്പിക്കുന്നത്. ഒരു വശത്ത്, സമ്പത്ത് ഹൃദയത്തെ നിയന്ത്രിക്കാൻ അനുവദിക്കരുതെന്ന് യേശുവും അപ്പൊസ്തലന്മാരും മുന്നറിയിപ്പ് നൽകുന്നു. മറുവശത്ത്, ഭൗതിക സമ്പത്ത് സ്വതവേ ദോഷകരമാണെന്നും ക്രിസ്തീയ ശിഷ്യത്വത്തിന് എല്ലാവരും സാമ്പത്തിക ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് പിന്മാറണമെന്നും പുതിയ നിയമം പഠിപ്പിക്കുന്നില്ല. പകരം, വിശ്വാസികൾ തങ്ങളുടെ വിഭവങ്ങൾ നന്മയ്ക്കായി ഉപയോഗിക്കുകയും ആവശ്യത്തിലായിരിക്കുന്നവരെ സഹായിക്കുകയും സഭയുടെ കൂട്ടായ്മയിലും ദൗത്യത്തിലും പങ്കാളികളാകുകയും വേണം. അതിനാൽ ചോദ്യം ക്രിസ്ത്യാനിക്ക് പണമുണ്ടോ എന്നത് മാത്രമല്ല; അവന്റെ സമ്പത്ത് ക്രിസ്തുവിന്റെ കർത്തൃത്വത്തിന് കീഴിലാണോ, ദേവരാജ്യത്തിന്‍റെ മൂല്യങ്ങൾക്കനുസരിച്ചാണോ അത് ഉപയോഗിക്കുന്നത് എന്നതാണ്.

2 കൊരിന്ത്യർ 8–9-ലെ ക്രിസ്തീയ ദാനത്തിന്‍റെ ദൈവശാസ്ത്രം

ക്രിസ്തീയ ദാനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പുതിയ നിയമത്തിലെ ഏറ്റവും വിപുലമായ പഠിപ്പിക്കൽ 2 കൊരിന്ത്യർ 8–9 അധ്യായങ്ങളിൽ കാണാം. ദാനം വെറും സാമ്പത്തിക കടമയല്ല, ദൈവകൃപയുടെ പ്രകടനമാണെന്ന് പൗലോസ് ഇവിടെ വ്യക്തമാക്കുന്നു. ഈ അധ്യായങ്ങളിൽ നിന്ന് ക്രിസ്തീയ ദാനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള നിരവധി പ്രധാന തത്വങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കാം.

ദൈവകൃപയിൽ നിന്നാണ് ദാനം ആരംഭിക്കുന്നത്

മക്കദോന്യ സഭകളിൽ പ്രവർത്തിച്ച ദൈവകൃപയിലേക്കാണ് പൗലോസ് ആദ്യം ശ്രദ്ധ തിരിക്കുന്നത് (2 കൊരി. 8:1–5). വലിയ കഷ്ടതയിലും ദാരിദ്ര്യത്തിലും ആയിരുന്നിട്ടും അവർ വളരെ ഉദാരമായി നൽകി. അവരുടെ ദാനശീലം അവരുടെ സാമ്പത്തിക സമൃദ്ധികൊണ്ടല്ല, ദൈവകൃപകൊണ്ടാണ് വിശദീകരിക്കപ്പെടുന്നത്. അതിനാൽ ക്രിസ്തീയ ദാനം മനുഷ്യന്റെ സമ്പത്തിൽ നിന്ന് ആരംഭിക്കുന്നതല്ല; ദൈവത്തിൽ നിന്നാണ് ആരംഭിക്കുന്നത്.

പൗലോസ് ഒടുവിൽ ഇതിന്‍റെ അടിസ്ഥാനം ക്രിസ്തുവിൽ സ്ഥാപിക്കുന്നു: “അവൻ സമ്പന്നനായിരിക്കെ നിങ്ങൾക്കുവേണ്ടി ദരിദ്രനായിത്തീർന്നു” (2 കൊരി. 8:9). ക്രിസ്തുവിന്റെ സ്വയംത്യാഗമാണ് ക്രിസ്തീയ ദാനത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനവും മാതൃകയും. സുവിശേഷം മറ്റുള്ളവർക്കായി തന്നെത്തന്നെ നൽകുന്ന ദൈവത്തെ വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. അതിനാൽ ക്രിസ്തീയ കാര്യസ്ഥത ദൈവത്തിന്‍റെ മഹത്തായ ദാനത്തോടുള്ള പ്രതികരണമാണ്.

സ്വയം സമർപ്പിക്കുകയാണ് ആദ്യത്തെ ദാനം

ക്രിസ്തീയ ദാനത്തെ ഒരാളുടെ ജീവിതസമർപ്പണത്തിൽ നിന്ന് വേർതിരിക്കാനാവില്ല. മക്കദോന്യ വിശ്വാസികളെ പൗലോസ് പ്രശംസിച്ചത് അവർ “ആദ്യം തങ്ങളെത്തന്നെ കർത്താവിന് സമർപ്പിച്ചു” എന്നതിനാലാണ് (2 കൊരി. 8:5). ക്രിസ്തു മരിച്ചത് വിശ്വാസികൾ ഇനി തങ്ങൾക്കായി മാത്രം ജീവിക്കാതെ തങ്ങൾക്കുവേണ്ടി മരിക്കുകയും ഉയിർത്തെഴുന്നേൽക്കുകയും ചെയ്തവനുവേണ്ടി ജീവിക്കേണ്ടതിനാണ് (2 കൊരി. 5:15).

അതിനാൽ ക്രിസ്ത്യാനിയുടെ ഏറ്റവും അടിസ്ഥാനപരമായ വഴിപാട് പണമല്ല; സ്വയം തന്നെയാണ്. ഒരാളുടെ ജീവിതം ആദ്യം ക്രിസ്തുവിന് സമർപ്പിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുമ്പോഴാണ് സാമ്പത്തിക ദാനം യഥാർത്ഥ അർത്ഥം നേടുന്നത്. വ്യക്തിപരമായ സമർപ്പണമില്ലാത്ത ദാനം വെറും പുറംകാഴ്ചയിലുള്ള മതപരമായ പ്രവർത്തിയായി മാറാം. എന്നാൽ ക്രിസ്തുവിനോടുള്ള സമർപ്പണത്തിൽ നിന്ന് വരുന്ന ദാനം ആരാധനയുടെയും ശിഷ്യത്വത്തിന്‍റെയും പ്രകടനമാകുന്നു.

ക്രിസ്തീയ ഉദാരത ദൈവകൃപയ്ക്കുള്ള പ്രതികരണമാണ്

പൗലോസ് ദാനത്തെ വീണ്ടും വീണ്ടും കൃപയുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുന്നു. മക്കദോന്യ വിശ്വാസികൾക്ക് ദൈവകൃപ ലഭിച്ചു; ആ കൃപ അവരുടെ ഉദാരതയായി പുറത്തുവന്നു (2 കൊരി. 8:1; 9:14). അതിനാൽ ക്രിസ്തീയ ദാനം വെറും ഒരു സാമ്പത്തിക നിയമം അനുസരിക്കുന്നതല്ല. ലഭിച്ച ദൈവകൃപ ജീവിതത്തിൽ പ്രകടമാകുന്നതാണ്.

അതുകൊണ്ടാണ് പൗലോസ് നിർബന്ധത്തിന് പകരം മനസ്സൊരുക്കത്തിന് പ്രാധാന്യം നൽകുന്നത്. “മനസ്സൊരുക്കം ഉണ്ടെങ്കിൽ, ഒരുവന് ഉള്ളതനുസരിച്ചാണ് ദാനം സ്വീകരിക്കപ്പെടുന്നത്; ഇല്ലാത്തതനുസരിച്ചല്ല” (2 കൊരി. 8:12). അതിനാൽ ക്രിസ്തീയ ദാനം സമ്മർദ്ദം, നിർബന്ധം, വികാരപരമായ കൈകാര്യം എന്നിവയിലൂടെ ഉണ്ടാകേണ്ടതല്ല. അത് മനസ്സിൽ നിന്നുള്ള സ്വമേധയാ ഉള്ള പ്രതികരണമായിരിക്കണം.

ദാനം ഓരോരുത്തരുടെയും കഴിവനുസരിച്ചായിരിക്കണം

സാമ്പത്തിക സാഹചര്യങ്ങൾ എല്ലാവർക്കും ഒരുപോലെയല്ലെന്ന് പൗലോസ് അംഗീകരിക്കുന്നു. ഓരോ വിശ്വാസിയും ഒരേ തുക നൽകണമെന്ന് ക്രിസ്തീയ ദാനം ആവശ്യപ്പെടുന്നില്ല. മറിച്ച്, ഓരോരുത്തരും തങ്ങൾക്ക് ഉള്ളതനുസരിച്ച് നൽകണം (2 കൊരി. 8:11–12). “ഇപ്പോഴത്തെ നിങ്ങളുടെ സമൃദ്ധി അവരുടെ ആവശ്യത്തിന് ഉപകാരപ്പെടട്ടെ” എന്നാണ് പൗലോസ് പറയുന്നത് (2 കൊരി. 8:14).

ഇത് ഒരു വിഭാഗത്തിന് അനാവശ്യമായ സാമ്പത്തികഭാരം ഉണ്ടാക്കുകയും മറ്റൊരു വിഭാഗത്തിന്‍റെ എല്ലാ ആവശ്യങ്ങളും നിറവേറ്റുകയും ചെയ്യുന്ന രീതിയല്ല. പരസ്പര കരുതലാണ് ഇതിന്‍റെ ലക്ഷ്യം. അതിനാൽ ക്രിസ്തീയ ദാനത്തിന്റെ അളവ് വെറും തുകകൊണ്ട് മാത്രം അളക്കരുത്. ഒരാൾക്കുള്ള വിഭവങ്ങളുമായി താരതമ്യപ്പെടുത്തി അവൻ നൽകുന്ന തുകയും അവന്‍റെ ഹൃദയത്തിലെ ഉദാരതയും പരിഗണിക്കണം.

ദൈവം അന്തിമ ദാതാവും പരിപാലകനുമാണ്

ദൈവം തന്‍റെ ജനങ്ങൾക്ക് ആവശ്യമായത് നൽകുകയും നന്മ ചെയ്യുന്നതിൽ തുടരാൻ അവരെ പ്രാപ്തരാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു എന്ന് പൗലോസ് പഠിപ്പിക്കുന്നു. 2 കൊരിന്ത്യർ 9:8–11-ൽ ദൈവം “വിതയ്ക്കുന്നവന് വിത്തും ഭക്ഷണത്തിന് അപ്പവും” നൽകുന്നവനായി ചിത്രീകരിക്കപ്പെടുന്നു. നന്മ ചെയ്യുന്നതിനായി ആവശ്യമായ വിഭവങ്ങൾ ദൈവം വർധിപ്പിക്കുന്നു.

ഇത് വ്യക്തിപരമായ സമ്പത്തും ഭൗതിക സമൃദ്ധിയും ഉറപ്പുനൽകുന്ന വാഗ്ദാനമായി കാണരുത്. മറിച്ച്, വിശ്വാസികൾക്ക് ഉദാരമായി നൽകാനും നന്മ ചെയ്യാനും കഴിയുന്നതിനായി ദൈവം നൽകുന്ന പരിപാലനത്തെക്കുറിച്ചാണ് പൗലോസ് സംസാരിക്കുന്നത്. അതിനാൽ ദൈവത്തിന്‍റെ അനുഗ്രഹം സ്വാർത്ഥമായ സമ്പാദ്യത്തിനല്ല, വിശ്വസ്തമായ കാര്യസ്ഥതയ്ക്കും നന്മയ്ക്കുമാണ് ഉപയോഗിക്കേണ്ടത്.

സാമ്പത്തിക കാര്യസ്ഥതയ്ക്ക് സത്യസന്ധതയും ഉത്തരവാദിത്വവും ആവശ്യമാണ്

ധനശേഖരണം എങ്ങനെ കൈകാര്യം ചെയ്യണം എന്ന കാര്യത്തിൽ പൗലോസ് വളരെ ശ്രദ്ധാലുവായിരുന്നു. തനിക്ക് ഏൽപ്പിച്ചിരിക്കുന്ന ഈ വലിയ ദാനത്തെക്കുറിച്ച് ആരും തന്നെ കുറ്റപ്പെടുത്താതിരിക്കാനായി അദ്ദേഹം മുൻകരുതലുകൾ എടുത്തതായി പറയുന്നു (2 കൊരി. 8:20–21). “കർത്താവിന്‍റെ മുമ്പാകെ മാത്രമല്ല, മനുഷ്യരുടെ മുമ്പാകെയും നല്ലത് ചെയ്യുവാൻ” അദ്ദേഹം ആഗ്രഹിച്ചു.

ക്രിസ്തീയ നേതാക്കളും സഭകളും സാമ്പത്തിക വിഭവങ്ങൾ കൈകാര്യം ചെയ്യുമ്പോൾ ഈ തത്വം വളരെ പ്രധാനമാണ്. നല്ല കാര്യസ്ഥതയ്ക്ക് സത്യസന്ധത, ഉത്തരവാദിത്വം, സുതാര്യത, ശരിയായ നടത്തിപ്പ് എന്നിവ ആവശ്യമാണ്. സാമ്പത്തിക ശുശ്രൂഷയ്ക്ക് ആത്മീയ ലക്ഷ്യം മാത്രമുണ്ടായാൽ മതിയാകില്ല; അത് സഭയുടെയും നേതാക്കളുടെയും വിശ്വാസ്യത സംരക്ഷിക്കുന്ന രീതിയിലും നടത്തണം. അതിനാൽ ക്രിസ്തീയ സാമ്പത്തിക ഉത്തരവാദിത്വത്തിൽ ഉദാരമായി നൽകുന്നതും ലഭിച്ചതിനെ സത്യസന്ധമായി കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നതും ഒരുപോലെ ഉൾപ്പെടുന്നു.

ദാനം കൂട്ടായ്മയെ ശക്തിപ്പെടുത്തുകയും ദൈവത്തിന് സ്തോത്രം ഉണ്ടാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു

അവസാനമായി, ഉദാരമായ ദാനത്തിന്‍റെ ആത്മീയ ഫലത്തെക്കുറിച്ച് പൗലോസ് സംസാരിക്കുന്നു. ദാനം വെറും ഭൗതിക ആവശ്യങ്ങൾ നിറവേറ്റുന്നതല്ല. അത് ദൈവത്തിന് സ്തോത്രം ഉണ്ടാക്കുകയും വിശ്വാസികൾ തമ്മിലുള്ള സ്നേഹബന്ധം ശക്തിപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുന്നു (2 കൊരി. 9:12–14).

ദാനം സ്വീകരിക്കുന്നവർ ദാതാക്കളുടെ അനുസരണത്തെക്കുറിച്ച് ദൈവത്തെ മഹത്വപ്പെടുത്തുന്നു. അങ്ങനെ ദാതാവും സ്വീകരിക്കുന്നവനും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം ആരാധനയ്ക്കുള്ള അവസരമായി മാറുന്നു. ഉദാരത സഭയുടെ ഐക്യം പ്രകടമാക്കുകയും ദൈവത്തിന് മഹത്വം നൽകുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു മാർഗമായി മാറുന്നു.

അതുകൊണ്ട് ക്രിസ്തീയ ദാനം വ്യക്തിയും ദൈവവും തമ്മിലുള്ള സ്വകാര്യ ഇടപാട് മാത്രമല്ല. അത് ക്രിസ്തീയ സമൂഹത്തിന്‍റെ ജീവിതത്തെ ശക്തിപ്പെടുത്തുകയും ആവശ്യത്തിലായിരിക്കുന്ന വിശ്വാസികളോടുള്ള ഐക്യദാർഢ്യം പ്രകടിപ്പിക്കുകയും കൂട്ടായ്മ വളർത്തുകയും സുവിശേഷത്തിന്‍റെ അനുരഞ്ജനശക്തിക്ക് സാക്ഷ്യം വഹിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

ഉപസംഹാരം

പുതിയ നിയമം സാമ്പത്തിക കാര്യസ്ഥതയെ ക്രിസ്തീയ ശിഷ്യത്വത്തിന്റെ ഒരു പ്രധാന ഭാഗമായാണ് അവതരിപ്പിക്കുന്നത്. വിശ്വാസികൾ ഉത്തരവാദിത്വത്തോടെ ജോലി ചെയ്യുകയും തങ്ങളുടെ വിഭവങ്ങൾ വിശ്വസ്തമായി കൈകാര്യം ചെയ്യുകയും ആവശ്യത്തിലായിരിക്കുന്നവരെ സഹായിക്കുകയും സഭയുടെ ശുശ്രൂഷയെ പിന്തുണയ്ക്കുകയും തങ്ങളുടെ കഴിവനുസരിച്ച് ഉദാരമായി നൽകുകയും വേണം. അതോടൊപ്പം അത്യാഗ്രഹം, ധനമോഹം, സത്യസന്ധമല്ലാത്ത ലാഭം, സമ്പത്തിന്റെ ദുരുപയോഗം എന്നിവയ്ക്കെതിരെയും അവർ ജാഗ്രത പാലിക്കണം.

ഇതിന്റെ കേന്ദ്ര ദൈവശാസ്ത്രപരമായ തത്വം ഇതാണ്: ക്രിസ്തീയ ദാനം ആരംഭിക്കുന്നത് ദൈവകൃപയിൽ നിന്നാണ്; യേശുക്രിസ്തുവിൽ ആ കൃപ ഏറ്റവും വ്യക്തമായി വെളിപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ക്രിസ്തുവിന്‍റെ സ്വയംത്യാഗം ക്രിസ്തീയ ഉദാരതയുടെ അടിത്തറയും മാതൃകയുമാണ്. ദൈവത്തിൽ നിന്ന് ആദ്യം സ്വീകരിച്ചവരായതിനാൽ, വിശ്വാസികൾ തങ്ങളെയും തങ്ങളുടെ വിഭവങ്ങളെയും മറ്റുള്ളവരുടെ നന്മയ്ക്കായി നൽകുന്നവരാകണം.

യെരൂശലേമിലെ വിശ്വാസികൾക്കായുള്ള ധനശേഖരണം സഭയുടെ ഐക്യത്തെയും പ്രകടമാക്കി. സമ്പന്നരും ദരിദ്രരുമായ സഭകൾ, യെഹൂദരും ജാതികളിൽ നിന്നുള്ളവരുമായ വിശ്വാസികൾ, വ്യത്യസ്ത പ്രദേശങ്ങളിൽ ജീവിച്ചിരുന്ന ക്രിസ്ത്യാനികൾ—എല്ലാവരും ക്രിസ്തുവിൽ ഒരേ ശരീരത്തിന്റെ അംഗങ്ങളായിരുന്നു. അതിനാൽ ഭൗതിക വിഭവങ്ങൾ പങ്കിടുന്നത് സുവിശേഷം വ്യത്യസ്ത സമൂഹങ്ങളെ ഒരൊറ്റ ജനമായി മാറ്റിയതിന്‍റെ ദൃശ്യമായ തെളിവായി മാറി.

അതുകൊണ്ട് ക്രിസ്തീയ കാര്യസ്ഥതയെ വെറും സാമ്പത്തിക പ്രവർത്തിയായി കാണരുത്. അത് കൃപയിൽ വേരൂന്നിയതും, ഉത്തരവാദിത്വമുള്ള ജോലിയിലൂടെയും ഉദാരമായ ദാനത്തിലൂടെയും പ്രകടമാകുന്നതും, സത്യസന്ധതയാൽ നിയന്ത്രിക്കപ്പെടുന്നതും, മറ്റുള്ളവരുടെ നന്മയ്ക്കും ദൈവത്തിന്‍റെ മഹത്വത്തിനുമായി ഉപയോഗിക്കപ്പെടുന്നതുമായ ഒരു ക്രിസ്തീയ ശിഷ്യത്വമാണ്.

ഇത്തരത്തിൽ വിഭവങ്ങൾ കൈകാര്യം ചെയ്യുമ്പോൾ പണം സ്വാർത്ഥമായ സമ്പാദ്യത്തിന്‍റെ ഉപകരണമല്ല, മറിച്ച് ആരാധനയ്ക്കും സേവനത്തിനും കൂട്ടായ്മയ്ക്കും സുവിശേഷ ദൗത്യത്തിനും ഉപയോഗിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു ഉപകരണമായി മാറുന്നു.