തുറന്ന കർത്തൃമേശയുടെ (OPEN EUCHARIST) തെറ്റായ ഉപദേശം: ആടുകളുടെ വേഷത്തിൽ വരുന്ന കുറുക്കനെ സഭ എങ്ങനെ തിരിച്ചറിയണം?

തുറന്ന കർത്തൃമേശയുടെ (OPEN EUCHARIST) തെറ്റായ ഉപദേശം:

ആടുകളുടെ വേഷത്തിൽ വരുന്ന കുറുക്കനെ സഭ എങ്ങനെ തിരിച്ചറിയണം?

(കർത്താവിന്റെ അത്താഴത്തിൽ യാതൊരു ബൈബിൾപരമായ നിയന്ത്രണവുമില്ലാതെ പങ്കെടുക്കുന്ന സമ്പ്രദായത്തിന്റെ വേദപുസ്തകപരവും ചരിത്രപരവും ദൈവശാസ്ത്രപരവുമായ പരിശോധന)

സംഗ്രഹം (Abstract)

സമകാലിക സഭാജീവിതത്തിൽ തുറന്ന കർത്തൃമേശ (Open Eucharist) എന്ന ആശയത്തിലേക്കുള്ള വർധിച്ചുവരുന്ന പ്രവണത, പ്രത്യേകിച്ച് മാനസാന്തരം, പാപങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള പശ്ചാത്താപം, ജലസ്നാനം, ഉപദേശപരമായ പ്രതിബദ്ധത, പ്രാദേശിക സഭയുമായുള്ള ബന്ധം എന്നിവ പരിഗണിക്കാതെ ആളുകളെ കർത്താവിന്റെ അത്താഴത്തിൽ പങ്കെടുക്കാൻ ക്ഷണിക്കുന്ന രീതി, കർത്തൃമേശയുടെ വേദപുസ്തകപരമായ സ്വഭാവത്തെയും ദൈവശാസ്ത്രപരമായ ലക്ഷ്യത്തെയും സംബന്ധിച്ച് ഗൗരവമായ ചോദ്യങ്ങൾ ഉയർത്തുന്നു. ഈ സമ്പ്രദായം പലപ്പോഴും ക്രൈസ്തവ അതിഥിസൽക്കാരം, ഉൾക്കൊള്ളൽ, കൃപ, ഐക്യം എന്നീ ആശയങ്ങളുടെ ഭാഷയിലാണ് അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുന്നത്. എന്നാൽ അത്തരം ഒരു ധാരണ തിരുവെഴുത്തിൽ സംരക്ഷിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന അപ്പൊസ്തലിക ഉപദേശത്തിനും പ്രയോഗത്തിനും അനുസൃതമാണോ എന്ന് സഭ പരിശോധിക്കേണ്ടതുണ്ട്.

കർത്താവിന്റെ അത്താഴം യേശുക്രിസ്തു തന്നെയാണ് ഒരു ഉടമ്പടി ഭോജനമായി സ്ഥാപിച്ച് തന്റെ ശിഷ്യന്മാർക്ക് ഏൽപ്പിച്ചത്. തുടർന്ന് അപ്പൊസ്തലിക മാതൃകയിൽ വ്യക്തമായ ഒരു ക്രമം കാണാം: സുവിശേഷം സ്വീകരിക്കുക, ക്രിസ്തുവിൽ വിശ്വസിക്കുക, മാനസാന്തരപ്പെടുക, സ്നാനം സ്വീകരിക്കുക, വിശ്വാസികളുടെ സമൂഹത്തിൽ അംഗമാകുക, തുടർന്ന് അപ്പം നുറുക്കുന്നതിൽ പങ്കുചേരുക. വിശ്വാസത്താലും സ്നാനത്താലും ക്രൈസ്തവ സമൂഹത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചിട്ടില്ലാത്തവർക്കായി കർത്തൃമേശ ഒരു നിബന്ധനകളില്ലാത്ത മതപരമായ ചടങ്ങോ സുവിശേഷപ്രചാരണത്തിനുള്ള ഉപകരണമോ അല്ലെന്ന് ഈ ലേഖനം വാദിക്കുന്നു. മറിച്ച്, അത് ക്രിസ്തുവുമായുള്ള കൂട്ടായ്മയുടെയും അവന്റെ ശരീരമായ സഭയ്ക്കുള്ളിലെ വിശ്വാസികളുടെ പരസ്പരസഹവാസത്തിന്റെയും തുടർച്ചയായ പ്രകടനമാണ്.

മത്തായി 26:26–29; അപ്പൊസ്തലപ്രവൃത്തികൾ 2:41–42; 20:7; 1 കൊരിന്ത്യർ 10:14–22; 11:17–34; റോമർ 6:1–5; എഫെസ്യർ 4:1–6; എബ്രായർ 10:19–25 എന്നീ വേദഭാഗങ്ങളും ദിദാഖെ, ജസ്റ്റിൻ മാർട്ടിറിന്റെ ഫസ്റ്റ് അപോളജി തുടങ്ങിയ ആദ്യകാല ക്രൈസ്തവ രേഖകളും അടിസ്ഥാനമാക്കി, മാനസാന്തരം, സ്നാനം, സഭാപരമായ വ്യക്തിത്വം, വിശുദ്ധി, കർത്തൃമേശയിലെ പങ്കാളിത്തം എന്നിവ തമ്മിലുള്ള ബന്ധം ഈ ലേഖനം പരിശോധിക്കുന്നു. അപ്പൊസ്തലികമായി നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ട അതിരുകൾ അവഗണിക്കുന്നതിനെ ന്യായീകരിക്കാൻ അതിഥിസൽക്കാരത്തെ ദുരുപയോഗം ചെയ്യുന്നതിനെയും ഇത് ചോദ്യം ചെയ്യുന്നു. കൂടാതെ, കർത്താവിന്റെ മേശയെക്കുറിച്ചുള്ള വേദപുസ്തകാധിഷ്ഠിതമായ ധാരണ വീണ്ടെടുക്കാൻ സമകാലിക സഭയെ ആഹ്വാനം ചെയ്യുന്നു.

പ്രധാന പദങ്ങൾ: തുറന്ന കർത്തൃമേശ, തുറന്ന കൂട്ടായ്മ, കർത്താവിന്റെ അത്താഴം, സ്നാനം, സഭാശാസ്ത്രം, അപ്പൊസ്തലിക പാരമ്പര്യം, സഭാനിയമശിക്ഷണം, ക്രൈസ്തവ വിശുദ്ധി, കർത്തൃമേശയിലെ കൂട്ടായ്മ, പെന്തെക്കൊസ്ത് ദൈവശാസ്ത്രം.

ആമുഖം

സമകാലിക ക്രൈസ്തവ ആരാധനയിൽ ആശങ്കയുളവാക്കുന്ന ഒരു പ്രവണത, നിബന്ധനകളില്ലാത്ത അതിഥിസൽക്കാരത്തിന്റെയും എല്ലാവരെയും ഉൾക്കൊള്ളുന്നതിന്റെയും ഭാഷ ഉപയോഗിച്ച് കർത്താവിന്റെ അത്താഴത്തെ പുനർനിർവചിക്കാനുള്ള ശ്രമമാണ്. ഇന്ന് പല സഭകളും ആരാധനാസമ്മേളനത്തിൽ പങ്കെടുക്കുന്ന എല്ലാവരെയും കർത്തൃമേശയിൽ പങ്കുചേരാൻ ക്ഷണിക്കുന്നു. എന്നാൽ ക്ഷണിക്കപ്പെടുന്നവർ യേശുക്രിസ്തുവിൽ വ്യക്തിപരമായി വിശ്വസിച്ചിട്ടുണ്ടോ, പാപങ്ങളെക്കുറിച്ച് മാനസാന്തരപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടോ, ജലസ്നാനം സ്വീകരിച്ചിട്ടുണ്ടോ, വിശ്വാസികളുടെ സമൂഹത്തിന്റെ ഭാഗമായിട്ടുണ്ടോ എന്നൊന്നും ചിലപ്പോൾ പരിശോധിക്കപ്പെടുന്നില്ല. പാപികളെ സ്വീകരിക്കുകയും അന്നത്തെ മതനേതൃത്വം തള്ളിക്കളഞ്ഞവരുമായി സഹവസിക്കുകയും ചെയ്ത യേശുവിന്റെ ഉദാരമായ അതിഥിസൽക്കാരത്തിന്റെ പ്രകടനമായിട്ടാണ് ഈ സമ്പ്രദായം പലപ്പോഴും അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുന്നത്. അതിന്റെ ഫലമായി, കർത്താവിന്റെ മേശയിലെ പങ്കാളിത്തത്തിന് പരിധികൾ നിർദേശിക്കുന്നത് സ്നേഹമില്ലായ്മയോ, വിധിക്കുന്ന മനോഭാവമോ, വിഭാഗീയതയോ, ദൈവകൃപയ്ക്ക് വിരുദ്ധമായ പ്രവൃത്തിയോ ആണെന്ന് ചിത്രീകരിക്കപ്പെടുന്നു.

എന്നാൽ അത്തരം വാദങ്ങൾ ഗൗരവമായ ദൈവശാസ്ത്രപരമായ പരിശോധന ആവശ്യപ്പെടുന്നു. ക്രിസ്തു തന്നെ സ്ഥാപിച്ച ഒരു ആചാരത്തിന്റെ അർത്ഥം അവഗണിക്കുന്നതിലൂടെ സഭ ക്രിസ്തുവിനെപ്പോലെയുള്ള അതിഥിസൽക്കാരം പ്രകടിപ്പിക്കുകയാണോ? മാനസാന്തരം, ശിഷ്യത്വം, സ്നാനം, സഭാപരമായ ഉത്തരവാദിത്തം എന്നിവയെക്കുറിച്ചുള്ള വേദപുസ്തകപരമായ പ്രതീക്ഷകൾ ഇല്ലാതാക്കാൻ കൃപയുടെ ഭാഷ ഉപയോഗിക്കാമോ? മതപരമായ കൂട്ടായ്മ അനുഭവിക്കുന്നതിനുള്ള നിബന്ധനകളില്ലാത്ത ക്ഷണമാണോ കർത്താവിന്റെ അത്താഴം, അതോ സുവിശേഷത്തോട് പ്രതികരിച്ച് വിശ്വാസത്താലും സ്നാനത്താലും ക്രിസ്തുവിന്റെ സമൂഹത്തിൽ പ്രവേശിച്ചവർക്കുള്ള ഉടമ്പടി ഭോജനമാണോ?

അവിശ്വാസികളെ സഭ സ്വാഗതം ചെയ്യണമോ, സന്ദർശകരെ സ്വീകരിക്കണമോ, പാപികൾക്കുവേണ്ടി ശുശ്രൂഷിക്കണമോ, സുവിശേഷം കേൾക്കാൻ ആളുകളെ ക്ഷണിക്കണമോ എന്നതല്ല ഇവിടെ ഉയരുന്ന ചോദ്യം. ഇവയെല്ലാം ക്രൈസ്തവ ദൗത്യത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന ഉത്തരവാദിത്തങ്ങളാണ്. യഥാർത്ഥ ചോദ്യം, കർത്തൃമേശയുടെ ദൈവശാസ്ത്രപരമായ ഉദ്ദേശ്യവും അതിൽ പങ്കുചേരാനുള്ള അടിസ്ഥാന യോഗ്യതകളും മാറ്റിക്കൊണ്ട് അത്തരം അതിഥിസൽക്കാരം നടപ്പാക്കേണ്ടതുണ്ടോ എന്നതാണ്. ക്രൈസ്തവ ആരാധനാസമ്മേളനത്തിലേക്ക് ആളുകളെ സ്വാഗതം ചെയ്യുന്നതും ക്രിസ്തുവിനോടും അവന്റെ ജനത്തോടുമുള്ള നിലവിലുള്ള ബന്ധം പ്രകടിപ്പിക്കുന്ന ഒരു ആചാരത്തിൽ അവരെ പങ്കാളികളാക്കുന്നതും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം സഭ തിരിച്ചറിയണം.

മാനസാന്തരം, സ്നാനം, ശിഷ്യത്വം, സഭാംഗത്വം എന്നിവയിൽനിന്ന് വേർപെട്ട ഒരു സ്വതന്ത്ര മതപരമായ പ്രവർത്തനമായിട്ടല്ല പുതിയനിയമം കർത്താവിന്റെ അത്താഴത്തെ അവതരിപ്പിക്കുന്നത്. മറിച്ച്, അതിന്റെ സ്ഥാപനം, അപ്പൊസ്തലിക നടത്തിപ്പ്, ദൈവശാസ്ത്രപരമായ വ്യാഖ്യാനം എന്നിവ സുവിശേഷവും വീണ്ടെടുക്കപ്പെട്ട സമൂഹത്തിന്റെ ജീവിതവും തമ്മിൽ വ്യക്തമായ ബന്ധം സ്ഥാപിക്കുന്നു. അതിനാൽ, കർത്തൃമേശയിലെ പങ്കാളിത്തത്തെ ക്രൈസ്തവ വ്യക്തിത്വത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അപ്പൊസ്തലിക ധാരണയിൽനിന്ന് വേർതിരിക്കുന്ന ഏതൊരു വ്യാഖ്യാനത്തെയും സഭ ചെറുക്കണം.

ആടുകളുടെ വേഷത്തിൽ വരുന്ന കുറുക്കൻ എന്ന പ്രയോഗം, കരുണാപൂർണവും ആത്മീയമായി ആകർഷകവുമാണെന്ന് തോന്നുന്നുവെങ്കിലും വേദപുസ്തകസത്യത്തിൽനിന്നുള്ള വ്യതിചലനം ഉള്ളിൽ ഒളിപ്പിക്കുന്ന മതപരമായ ഉപദേശങ്ങൾക്കെതിരായ മുന്നറിയിപ്പാണ്. ആടുകളുടെ വേഷത്തിൽ വരുന്നെങ്കിലും ഉള്ളിൽ കടിച്ചുകീറുന്ന ചെന്നായ്ക്കളായ കള്ളപ്രവാചകന്മാരെക്കുറിച്ച് യേശു ശിഷ്യന്മാർക്ക് മുന്നറിയിപ്പ് നൽകി (മത്തായി 7:15). ഈ മുന്നറിയിപ്പ് വിവേചനബുദ്ധിയാണ് ആവശ്യപ്പെടുന്നത്; വിയോജിക്കുന്ന എല്ലാവരോടും സംശയം പുലർത്താനല്ല ഇത് ആഹ്വാനം ചെയ്യുന്നത്. ആകർഷകമായ ഭാഷയിൽ അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുന്നുവെങ്കിലും അപ്പൊസ്തലിക ഉപദേശത്തെ ദുർബലപ്പെടുത്തുന്ന ആചാരങ്ങളുടെ ദൈവശാസ്ത്രപരമായ ഫലങ്ങൾ തിരിച്ചറിയുകയും അവയെ തിരുവെഴുത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ പരിശോധിക്കുകയും വേണം.

യഥാർത്ഥ ക്രൈസ്തവ അതിഥിസൽക്കാരത്തെ അപലപിക്കുകയോ ഒരു സഭാവിഭാഗത്തിന്റെ മേന്മ സ്ഥാപിക്കുകയോ അല്ല ഈ ലേഖനത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം. മറിച്ച്, വിശ്വാസം, മാനസാന്തരം, സ്നാനം, ക്രിസ്തുവിന്റെ ശരീരത്തിലെ അംഗത്വം എന്നിവ അവഗണിച്ചുകൊണ്ടുള്ള നിബന്ധനകളില്ലാത്ത കർത്തൃമേശ പങ്കാളിത്തം കർത്താവിന്റെ അത്താഴത്തിന്റെ വേദപുസ്തകപരവും ചരിത്രപരവുമായ മാതൃകയ്ക്ക് വിരുദ്ധമാണെന്ന് തെളിയിക്കുകയാണ് ലക്ഷ്യം. സമകാലിക സാംസ്കാരിക പ്രതീക്ഷകൾക്ക് അപ്പൊസ്തലിക ആചാരത്തെ പുനർനിർവചിക്കാൻ അവസരം നൽകാതെ, ദൈവത്തിന്റെ സമ്പൂർണ്ണ ആലോചന സഭ വീണ്ടെടുക്കണം.

കർത്താവിന്റെ അത്താഴത്തിന്റെ സ്ഥാപനം: ശിഷ്യന്മാർക്ക് ഏൽപ്പിക്കപ്പെട്ട ഉടമ്പടി ഭോജനം

കർത്താവിന്റെ അത്താഴത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ശരിയായ ധാരണ ആരംഭിക്കേണ്ടത് യേശുക്രിസ്തു അതു സ്ഥാപിച്ച സംഭവത്തിൽ നിന്നാണ്. മത്തായി 26:26–29 രേഖപ്പെടുത്തുന്നതനുസരിച്ച്, യേശു അപ്പം എടുത്ത് അനുഗ്രഹിച്ച് നുറുക്കി ശിഷ്യന്മാർക്ക് കൊടുത്തുകൊണ്ട്, “വാങ്ങി ഭക്ഷിപ്പിൻ; ഇത് എന്റെ ശരീരം” എന്നു പറഞ്ഞു. തുടർന്ന് പാനപാത്രം എടുത്ത്, പാപമോചനത്തിനായി അനേകർക്ക് വേണ്ടി ചൊരിയപ്പെടുന്ന തന്റെ ഉടമ്പടിയുടെ രക്തവുമായി അതിനെ ബന്ധപ്പെടുത്തി. ഈ ഭോജനം സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടത് പെസഹയുടെ പശ്ചാത്തലത്തിലാണ്. ഈജിപ്തിലെ അടിമത്തത്തിൽനിന്നുള്ള യിസ്രായേലിന്റെ വിടുതലിന്റെ മഹത്തായ ഉടമ്പടി സ്മരണയായിരുന്നു പെസഹ. ഇപ്പോൾ യേശു അപ്പത്തെയും പാനപാത്രത്തെയും തന്റെ ആസന്നമായ യാഗമരണവുമായി ബന്ധപ്പെടുത്തി വ്യാഖ്യാനിക്കുകയും തന്റെ രക്തത്താൽ പുതിയ ഉടമ്പടി സ്ഥാപിക്കുകയും ചെയ്തു.

ഈ സ്ഥാപനത്തിന്റെ പ്രാധാന്യം പൊതുവായ മാനുഷിക അംഗീകാരത്തിന്റെ പ്രതീകാത്മകമായ ഒരു ഭോജനമായി ചുരുക്കാനാവില്ല. തന്റെ മരണത്തെ പുതിയ ഉടമ്പടി സമൂഹത്തിന്റെ വീണ്ടെടുപ്പിന്റെ അടിസ്ഥാനമായി യേശു അവതരിപ്പിക്കുകയായിരുന്നു. അവിടെ പങ്കെടുത്തവർ വെറും കൗതുകമുള്ള കാഴ്ചക്കാരുടെ കൂട്ടമായിരുന്നില്ല; അവർ അവനെ അനുഗമിക്കുകയും അവന്റെ ഉപദേശം സ്വീകരിക്കുകയും ചെയ്ത ശിഷ്യന്മാരായിരുന്നു. തന്റെ യാഗമരണത്തിന്റെ തുടർച്ചയായ ഓർമ്മയും പ്രഖ്യാപനവുമായി ഈ ഭോജനം ആ സമൂഹത്തിന് ഏൽപ്പിക്കപ്പെട്ടു.

“എന്റെ ഓർമ്മയ്ക്കായി ഇത് ചെയ്‌വിൻ” എന്ന കല്പനയിലൂടെ ലൂക്കോസ് 22:19–20 ഈ ആചാരത്തിന്റെ തുടർച്ചയായ സ്വഭാവം വ്യക്തമാക്കുന്നു. 1 കൊരിന്ത്യർ 11:23–26-ൽ പൗലൊസും ഇതേ നിർദേശം ആവർത്തിക്കുന്നു. കർത്താവിൽനിന്ന് ലഭിച്ച അപ്പൊസ്തലിക പാരമ്പര്യത്തിലാണ് സഭയുടെ ഈ ആചരണം അധിഷ്ഠിതമായിരിക്കുന്നതെന്ന് ഇതിലൂടെ വ്യക്തമാകുന്നു. അതിനാൽ, കർത്താവിന്റെ അത്താഴത്തിന്റെ ഓരോ ആചരണവും അവൻ വീണ്ടും വരുന്നതുവരെ ക്രിസ്തുവിന്റെ മരണത്തെ പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു.

ഈ ഭോജനത്തിന്റെ ഉടമ്പടിപരമായ പ്രാധാന്യം അതിന്റെ സഭാപരമായ സ്വഭാവത്തെയും നിർണയിക്കുന്നു. അപ്പവും പാനപാത്രവും വ്യക്തിപരമായ ഭക്തിയുടെ വസ്തുക്കൾ മാത്രമല്ല. ക്രിസ്തുവിനുള്ളവരുടെ പൊതുവായ വിശ്വാസപ്രഖ്യാപനത്തെയാണ് അവ പ്രകടിപ്പിക്കുന്നത്. ക്രിസ്തുവിന്റെ സമർപ്പിക്കപ്പെട്ട ശരീരത്തിലും ചൊരിയപ്പെട്ട രക്തത്തിലുമാണ് തങ്ങളുടെ രക്ഷ അധിഷ്ഠിതമായിരിക്കുന്നതെന്ന് പങ്കാളികൾ ഒരുമിച്ച് പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു. അതിനാൽ, പുതിയ ഉടമ്പടിയുടെയും സുവിശേഷത്തിലൂടെ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ട സമൂഹത്തിന്റെയും പശ്ചാത്തലത്തിലാണ് കർത്താവിന്റെ അത്താഴം മനസ്സിലാക്കേണ്ടത്.

യേശുവിന്റെ സ്ഥാപനം മാത്രം പിൽക്കാല സഭാപരമായ പങ്കാളിത്ത നടപടികളുടെ സമ്പൂർണ്ണ പട്ടിക നൽകുന്നുവെന്ന് വാദിക്കുന്നത് ഉചിതമല്ല. അപ്പൊസ്തലിക ഉപദേശത്തിലൂടെയും പ്രയോഗത്തിലൂടെയും പുതിയനിയമം ഈ സ്ഥാപനത്തിന്റെ പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ വികസിപ്പിക്കുന്നു. എന്നിരുന്നാലും, യേശു ഈ ഭോജനം തന്റെ ശിഷ്യന്മാർക്ക് ഏൽപ്പിച്ചു എന്ന വസ്തുത, അതിൽ പങ്കെടുക്കേണ്ടവർ ആരാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കുന്നതിനുള്ള അടിസ്ഥാനമായി നിലകൊള്ളുന്നു. തുടർന്ന് കാണുന്ന അപ്പൊസ്തലിക മാതൃക ശിഷ്യത്വം, സ്നാനം, കർത്തൃമേശയിലെ പങ്കാളിത്തം എന്നിവ തമ്മിലുള്ള ബന്ധം കൂടുതൽ വ്യക്തമായി വെളിപ്പെടുത്തുന്നു.

അപ്പൊസ്തലിക മാതൃക: മാനസാന്തരത്തിൽനിന്ന് സ്നാനത്തിലേക്കും അപ്പം നുറുക്കുന്നതിലേക്കും

മാനസാന്തരം, സ്നാനം, ക്രൈസ്തവ സമൂഹത്തിലേക്കുള്ള പ്രവേശനം, അപ്പം നുറുക്കുന്നതിലെ പങ്കാളിത്തം എന്നിവ തമ്മിലുള്ള ബന്ധം ഏറ്റവും വ്യക്തമായി കാണിക്കുന്ന വേദഭാഗങ്ങളിലൊന്നാണ് അപ്പൊസ്തലപ്രവൃത്തികൾ 2:41–42. പെന്തെക്കൊസ്ത് നാളിൽ പത്രൊസ് സുവിശേഷം പ്രസംഗിച്ചതിനുശേഷം, അവന്റെ വചനം കൈക്കൊണ്ടവർ സ്നാനം ഏറ്റു. അന്ന് ഏകദേശം മൂവായിരം പേർ സമൂഹത്തോട് ചേർക്കപ്പെട്ടതായി ലൂക്കോസ് രേഖപ്പെടുത്തുന്നു. തുടർന്ന് അവർ അപ്പൊസ്തലന്മാരുടെ ഉപദേശം, കൂട്ടായ്മ, അപ്പം നുറുക്കൽ, പ്രാർത്ഥന എന്നിവയിൽ നിരന്തരം ഉറച്ചുനിന്നതായി അദ്ദേഹം വിവരിക്കുന്നു.

ഈ ക്രമത്തിന് ദൈവശാസ്ത്രപരമായ പ്രാധാന്യമുണ്ട്. അപ്പൊസ്തലിക സന്ദേശം സ്വീകരിച്ചവർ സ്നാനം ഏറ്റു സമൂഹത്തോട് ചേർക്കപ്പെട്ടു. അതിനുശേഷമാണ് ആ സമൂഹത്തിന്റെ തുടർച്ചയായ ജീവിതത്തിൽ അവർ പങ്കാളികളായിരുന്നതായി ലൂക്കോസ് വിവരിക്കുന്നത്. അപ്പം നുറുക്കൽ ഏതൊരു വ്യത്യാസവുമില്ലാത്ത ജനക്കൂട്ടത്തിന് അനുവദിക്കപ്പെട്ട നിബന്ധനകളില്ലാത്ത പ്രവർത്തനമായി അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുന്നില്ല. സുവിശേഷത്തോട് പ്രതികരിച്ച് വിശ്വാസികളുടെ കൂട്ടായ്മയിൽ ചേർക്കപ്പെട്ടവരുടെ സമൂഹജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമായിട്ടാണ് അത് അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുന്നത്.

സുവിശേഷപ്രചാരണവും സഭാപരമായ പങ്കാളിത്തവും തമ്മിലുള്ള ഒരു പ്രധാന ബന്ധം ഈ വേദഭാഗം സ്ഥാപിക്കുന്നു. അപ്പൊസ്തലിക പ്രസംഗം ആളുകളെ മാനസാന്തരത്തിലേക്കും വിശ്വാസത്തിലേക്കും ക്ഷണിച്ചു; സ്നാനം ക്രിസ്തുവിനോടുള്ള അവരുടെ പ്രതികരണത്തെ പരസ്യമായി അടയാളപ്പെടുത്തി; സമൂഹത്തിൽ ചേർക്കപ്പെട്ടതിലൂടെ വിശ്വാസികളുടെ ഇടയിൽ അവരുടെ സ്ഥാനം ഉറപ്പിക്കപ്പെട്ടു; അപ്പം നുറുക്കൽ അവരുടെ തുടർച്ചയായ കൂട്ടായ്മയുടെ ഭാഗമായിത്തീർന്നു. ഇവയ്ക്ക് പരസ്പരം ബന്ധമില്ലാത്ത പ്രവർത്തനങ്ങളെന്ന നിലയിൽ വേർതിരിവ് വരുത്തരുത്.

അതിനാൽ, അവിശ്വാസികളെ സുവിശേഷം കേൾക്കാൻ സ്വാഗതം ചെയ്യുന്ന സുവിശേഷപ്രചാരണയോഗവും വിശ്വാസികൾ ഒത്തുചേർന്ന് കർത്താവിന്റെ അത്താഴം ആചരിക്കുന്ന ഉടമ്പടി കൂട്ടായ്മയും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം സഭ തിരിച്ചറിയണം. ഒരു അവിശ്വാസിക്ക് ക്രൈസ്തവ ആരാധനാസമ്മേളനത്തിൽ പങ്കെടുക്കാനും, വചനം കേൾക്കാനും, ആത്മീയ പരിപാലനം സ്വീകരിക്കാനും, ക്രിസ്തുവിനോട് പ്രതികരിക്കാൻ ക്ഷണം ലഭിക്കാനും കഴിയും. അത്തരം അതിഥിസൽക്കാരം സുവിശേഷത്തോട് പൂർണ്ണമായും യോജിക്കുന്നു. എന്നാൽ ഒരു ക്രൈസ്തവ ആരാധനാസമ്മേളനത്തിൽ പങ്കെടുക്കുന്നതുകൊണ്ടുമാത്രം സ്നാനം ഏറ്റ ക്രൈസ്തവ സമൂഹത്തിന്റെ വ്യക്തിത്വവും അവകാശങ്ങളും ഒരാൾക്ക് സ്വതവേ ലഭിക്കുന്നില്ല.

അപ്പൊസ്തലപ്രവൃത്തികൾ 20:7-ലും ഇതേ അപ്പൊസ്തലിക ബന്ധം കാണാം. ആഴ്ചയുടെ ഒന്നാം നാളിൽ വിശ്വാസികൾ അപ്പം നുറുക്കുന്നതിനായി ഒരുമിച്ചുകൂടി. സഭയുടെ പതിവായ ആരാധനയിലും കൂട്ടായ്മയിലും അപ്പം നുറുക്കലിനുള്ള പ്രാധാന്യമാണ് ഈ വേദഭാഗം വ്യക്തമാക്കുന്നത്. കർത്തൃമേശയിലെ പങ്കാളിത്തത്തിനുള്ള എല്ലാ യോഗ്യതകളും ഈ വാക്യം സ്വതന്ത്രമായി നിർവചിക്കുന്നില്ലെങ്കിലും, കർത്താവിന്റെ അത്താഴം പൊതുവായ ഒരു മതപരമായ ക്ഷണമല്ലെന്നും ഒരുമിച്ചുകൂടുന്ന ക്രൈസ്തവ സമൂഹത്തിന്റെ ഭാഗമാണെന്നും ഇത് ഉറപ്പിക്കുന്നു.

അതിനാൽ, അപ്പൊസ്തലിക ക്രമം ഇങ്ങനെയല്ല: മാനസാന്തരം, ഉടൻതന്നെ നിബന്ധനകളില്ലാത്ത പങ്കാളിത്തം, തുടർന്ന് സഭയിൽ ചേരുന്നത് ഐച്ഛികമാകുക. മറിച്ച്, സുവിശേഷപ്രഖ്യാപനം, വിശ്വാസത്താലും മാനസാന്തരത്താലുമുള്ള വ്യക്തിപരമായ പ്രതികരണം, സ്നാനം, വിശ്വാസികളുടെ സമൂഹത്തിലേക്കുള്ള പ്രവേശനം, തുടർന്ന് അപ്പൊസ്തലിക ജീവിതത്തിലെ തുടർച്ചയായ പങ്കാളിത്തം എന്നതാണ് ആ ക്രമം.

സ്നാനവും പുതിയ ഉടമ്പടി സമൂഹത്തിന്റെ രൂപീകരണവും

കർത്തൃമേശയിലെ പങ്കാളിത്തം മനസ്സിലാക്കുന്നതിൽ സ്നാനവും കർത്താവിന്റെ അത്താഴവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം അടിസ്ഥാനപരമായ പ്രാധാന്യമർഹിക്കുന്നു. റോമർ 6:1–5 യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ മരണം, സംസ്കാരം, പുനരുത്ഥാനം എന്നിവയോടുള്ള വിശ്വാസിയുടെ ഐക്യത്തിന്റെ അടയാളമായി സ്നാനത്തെ അവതരിപ്പിക്കുന്നു. ക്രിസ്തുയേശുവിൽ സ്നാനം ഏറ്റവർ അവന്റെ മരണത്തിൽ സ്നാനം ഏറ്റവരാണെന്നും സ്നാനത്താൽ അവനോടുകൂടെ അടക്കപ്പെട്ടവരാണെന്നും പൗലൊസ് വിശദീകരിക്കുന്നു. ക്രിസ്തു മരിച്ചവരിൽനിന്ന് ഉയിർത്തെഴുന്നേറ്റതുപോലെ അവരും പുതിയ ജീവിതത്തിൽ നടക്കേണ്ടതിനാണ് ഇത്.

സ്നാനം ഒരാൾ രക്ഷ സമ്പാദിക്കുന്ന മാനുഷിക നേട്ടമല്ല. യേശുക്രിസ്തുവിലുള്ള വിശ്വാസത്താൽ ദൈവത്തിന്റെ കൃപയിലാണു രക്ഷ പൂർണ്ണമായും അധിഷ്ഠിതമായിരിക്കുന്നത് (എഫെസ്യർ 2:8–9). എന്നിരുന്നാലും, ക്രിസ്തുവിനോടുള്ള വിശ്വാസിയുടെ പരസ്യമായ തിരിച്ചറിയലിൽനിന്ന് വേർപെടുത്താവുന്ന ഐച്ഛികമായ ഒരു മതപരമായ അലങ്കാരമല്ല സ്നാനം. കർത്താവിന്റെ മരണത്തോടും പുനരുത്ഥാനത്തോടും വിശ്വാസിയെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നതിനും അവൻ ക്രിസ്തുവിനുള്ളവനാണെന്ന് പരസ്യമായി ഏറ്റുപറയുന്നതിനുമായി നിയോഗിക്കപ്പെട്ട ക്രൈസ്തവ ആചാരമാണത്.

അപ്പൊസ്തലിക ധാരണപ്രകാരം, ക്രിസ്തുവിനെ ഏറ്റുപറയുന്നവരുടെ ദൃശ്യമായ സമൂഹത്തിലേക്കുള്ള വിശ്വാസിയുടെ പ്രവേശനത്തെയാണ് സ്നാനം അടയാളപ്പെടുത്തുന്നത്. ഒരു ആത്മാവിനാൽ നാം എല്ലാവരും ഒരു ശരീരത്തിലേക്കു സ്നാനം ഏറ്റവരായി എന്ന് 1 കൊരിന്ത്യർ 12:13 പറയുന്നു. ഈ വേദഭാഗം പ്രധാനമായും പരിശുദ്ധാത്മാവിനാൽ വിശ്വാസികൾ ക്രിസ്തുവിന്റെ ശരീരത്തിൽ ഉൾപ്പെടുത്തപ്പെടുന്നതിനെക്കുറിച്ചാണെങ്കിലും, ജലസ്നാനത്തെക്കുറിച്ചും സഭയുടെ ദൃശ്യമായ രൂപീകരണത്തെക്കുറിച്ചുമുള്ള പുതിയനിയമ ഉപദേശങ്ങളോടൊപ്പം ഇതിനെ വായിക്കണം. ആത്മസ്നാനവും ജലസ്നാനവും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം ഇല്ലാതാക്കരുത്. അതേസമയം, ക്രൈസ്തവ ജീവിതത്തിന്റെ ആരംഭത്തിലും സഭാപരമായ വ്യക്തിത്വത്തിലും അവയ്ക്കുള്ള ബന്ധവും പ്രാധാന്യവും അവഗണിക്കരുത്.

എഫെസ്യർ 4:1–6 ഒരു ശരീരം, ഒരു ആത്മാവ്, ഒരു പ്രത്യാശ, ഒരു കർത്താവ്, ഒരു വിശ്വാസം, ഒരു സ്നാനം, എല്ലാവർക്കും ഒരേ ദൈവവും പിതാവും എന്ന ഏറ്റുപറച്ചിലിലൂടെ സഭയുടെ ദൈവശാസ്ത്രപരമായ ഐക്യം സ്ഥാപിക്കുന്നു. അതിനാൽ ക്രൈസ്തവ ഐക്യം അമൂർത്തമായ ഒരു വികാരമോ പൊതുവായ മതാനുഭവങ്ങളെ മാത്രം അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ള ഒരു ക്രമീകരണമോ അല്ല. അപ്പൊസ്തലിക വിശ്വാസത്തിന്റെ പൊതുവായ ഏറ്റുപറച്ചിലിലും ക്രിസ്തുവിനുള്ളവരുടെ വ്യക്തിത്വത്തിലുമാണ് അത് അധിഷ്ഠിതമായിരിക്കുന്നത്.

കർത്തൃമേശ ക്രിസ്തുവുമായുള്ള വിശ്വാസിയുടെ കൂട്ടായ്മയെയും അവന്റെ ശരീരവുമായുള്ള സഹവാസത്തെയും തുടർച്ചയായി പ്രകടിപ്പിക്കുകയും ശക്തിപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുന്നു. സ്നാനം വിശ്വാസിയെ ക്രിസ്തുവിനോടും അവന്റെ ജനത്തോടും പരസ്യമായി ബന്ധിപ്പിക്കുന്നു. കർത്താവിന്റെ അത്താഴമാകട്ടെ ആ തുടർച്ചയായ ഉടമ്പടിബന്ധത്തെ ആവർത്തിച്ച് പ്രഖ്യാപിക്കുകയും പ്രകടിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഈ രണ്ട് ആചാരങ്ങളും വ്യത്യസ്തങ്ങളാണെങ്കിലും പരസ്പരബന്ധമില്ലാത്ത മതപരമായ പ്രവർത്തനങ്ങളായി കണക്കാക്കാനാവില്ല.

കർത്താവിന്റെ അത്താഴത്തെ വിശ്വാസിയുടെ സ്നാനപരമായ വ്യക്തിത്വത്തിൽനിന്ന് വേർതിരിക്കുന്നത്, ക്രൈസ്തവ ജീവിതത്തിന്റെ ആരംഭവും തുടർന്നുള്ള സഭാപരമായ പങ്കാളിത്തവും തമ്മിലുള്ള അപ്പൊസ്തലിക ബന്ധത്തെ ദുർബലപ്പെടുത്തുന്നു. അതിനാൽ, ക്രിസ്തുവിനെ ഇതുവരെ ഏറ്റുപറയുകയും ക്രൈസ്തവ ജലസ്നാനം സ്വീകരിക്കുകയും ചെയ്യാത്തവരെ, ക്രിസ്തുവിനുള്ളവരായിരിക്കുന്നതും ക്രൈസ്തവ സമൂഹത്തിന് പുറത്തായിരിക്കുന്നതും തമ്മിൽ യാതൊരു പ്രധാന വ്യത്യാസവുമില്ലെന്ന മട്ടിൽ കർത്തൃമേശയിൽ പങ്കുചേരാൻ സഭ ക്ഷണിക്കരുത്.

ഈ തത്ത്വം കുട്ടികൾക്കും ബാധകമാണ്. ഒരു ക്രൈസ്തവ കുടുംബത്തിൽ ജനിച്ചതുകൊണ്ടോ, സൺഡേ സ്കൂളിൽ പങ്കെടുത്തതുകൊണ്ടോ, ക്രൈസ്തവ ഭവനത്തിൽ വളർന്നതുകൊണ്ടോ, സഭയുടെ പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ പങ്കെടുത്തതുകൊണ്ടോ ഒരാൾക്ക് യേശുക്രിസ്തുവിലുള്ള വ്യക്തിപരമായ വിശ്വാസം സ്വതവേ ഉണ്ടാകുന്നില്ല. സുവിശേഷം വ്യക്തിപരമായി മനസ്സിലാക്കി അതിനോട് പ്രതികരിക്കുകയും മാനസാന്തരപ്പെടുകയും ക്രൈസ്തവ സ്നാനം സ്വീകരിക്കുകയും ചെയ്തിട്ടില്ലാത്ത കുട്ടികളെ മാതാപിതാക്കൾ വിശ്വാസികളാണെന്ന കാരണത്താൽ മാത്രം കർത്തൃമേശയിലെ യോഗ്യരായ പങ്കാളികളായി കണക്കാക്കരുത്. പകരം, അവരെ സ്നേഹത്തോടെ തിരുവെഴുത്തിൽ പഠിപ്പിക്കുകയും അവരുടെ ഗ്രാഹ്യശേഷിക്കനുസരിച്ച് ശിഷ്യരാക്കുകയും യഥാർത്ഥ വ്യക്തിപരമായ വിശ്വാസപ്രഖ്യാപനത്തിലേക്ക് പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുകയും വേണം. മാതാപിതാക്കളുടെ വിശ്വാസത്തെയോ കുടുംബബന്ധത്തെയോ വ്യക്തിപരമായ ശിഷ്യത്വമായി സഭ തെറ്റിദ്ധരിക്കരുത്.

ക്രിസ്തുവുമായും വിശ്വാസികളുടെ ശരീരവുമായുമുള്ള കൂട്ടായ്മയായി കർത്താവിന്റെ അത്താഴം

കർത്താവിന്റെ അത്താഴത്തിലെ പങ്കാളിത്തത്തിന്റെ അർത്ഥത്തെക്കുറിച്ച് വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ട ദൈവശാസ്ത്രപരമായ വിശദീകരണം 1 കൊരിന്ത്യർ 10:14–22-ൽ കാണാം. വിഗ്രഹാരാധനയിൽനിന്ന് ഓടിയകലാൻ പൗലൊസ് കൊരിന്ത്യരെ ഉപദേശിക്കുകയും പാനപാത്രത്തിന്റെയും അപ്പത്തിന്റെയും അർത്ഥത്തിലൂടെ തന്റെ വാദം വിശദീകരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. അനുഗ്രഹത്തിന്റെ പാനപാത്രം ക്രിസ്തുവിന്റെ രക്തത്തിലുള്ള കൂട്ടായ്മയല്ലയോ, നാം നുറുക്കുന്ന അപ്പം ക്രിസ്തുവിന്റെ ശരീരത്തിലുള്ള കൂട്ടായ്മയല്ലയോ എന്ന് അദ്ദേഹം ചോദിക്കുന്നു (1 കൊരിന്ത്യർ 10:16).

ഗ്രീക്ക് പദമായ കൊയ്നോണിയ (koinōnia) എന്നത് കൂട്ടായ്മ, പങ്കുവെക്കൽ, പങ്കാളിത്തം എന്നീ അർത്ഥങ്ങൾ ഉൾക്കൊള്ളുന്നു. പൗലൊസ് ഇവിടെ ഒരു സാധാരണ മതപരമായ ഭോജനത്തെക്കുറിച്ചല്ല സംസാരിക്കുന്നത്. കർത്തൃമേശയിലെ ഘടകങ്ങളിൽ പങ്കുചേരുന്നത് ക്രിസ്തുവുമായുള്ള യഥാർത്ഥ ബന്ധത്തെയും വിശ്വസ്തതയെയും കൂട്ടായ്മയെയും സൂചിപ്പിക്കുന്നുവെന്ന് അദ്ദേഹം വിശദീകരിക്കുന്നു. തുടർന്ന് അദ്ദേഹം പറയുന്നു: “അപ്പം ഒന്നാകയാൽ നാം പലരായിരിക്കുന്നവർ ഒരു ശരീരമാകുന്നു; നാം എല്ലാവരും ആ ഏക അപ്പത്തിൽ പങ്കാളികളാകുന്നുവല്ലോ” (1 കൊരിന്ത്യർ 10:17).

ഇതിന്റെ ദൈവശാസ്ത്രപരമായ അർത്ഥം വ്യക്തമാണ്: ഒരേ അപ്പത്തിൽ പങ്കുചേരുന്നത് ക്രിസ്തുവിനുള്ളവരുടെ ഐക്യത്തെ പ്രകടിപ്പിക്കുന്നു. അതിനാൽ കർത്താവിന്റെ അത്താഴം ക്രിസ്തുകേന്ദ്രിതവും സഭാകേന്ദ്രിതവുമാണ്. അത് ക്രിസ്തുവിന്റെ മരണത്തെ പ്രഖ്യാപിക്കുന്നതോടൊപ്പം അവനിൽ പങ്കാളികളായിരിക്കുന്ന സമൂഹത്തിന്റെ വ്യക്തിത്വവും പ്രകടിപ്പിക്കുന്നു.

കർത്താവിന്റെ മേശയിലെ പങ്കാളിത്തത്തെ വിജാതീയരുടെ യാഗഭോജനങ്ങളിലെ പങ്കാളിത്തവുമായി താരതമ്യം ചെയ്യുമ്പോൾ പൗലൊസിന്റെ വാദം കൂടുതൽ ശക്തമാകുന്നു. യാഗങ്ങളിൽ പങ്കുചേരുന്നവർ യാഗപീഠത്തിൽ പങ്കാളികളാകുന്നുവെന്ന് അദ്ദേഹം വിശദീകരിക്കുന്നു. തുടർന്ന് കർത്താവിന്റെ പാനപാത്രത്തിലും ഭൂതങ്ങളുടെ പാനപാത്രത്തിലും ഒരേസമയം പങ്കാളികളാകാൻ വിശ്വാസികൾക്കു കഴിയില്ലെന്ന് മുന്നറിയിപ്പ് നൽകുന്നു (1 കൊരിന്ത്യർ 10:18–21). പങ്കാളിത്തം വിശ്വസ്തത പ്രകടിപ്പിക്കുന്നു എന്ന തത്ത്വത്തിലാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ വാദം അധിഷ്ഠിതമായിരിക്കുന്നത്. കർത്താവിന്റെ മേശയെ ക്രിസ്തുവിനോടുള്ള ഏകാഗ്രമായ വിശ്വസ്തതയിൽനിന്ന് വേർപെടുത്താനാവില്ല.

കർത്തൃമേശയെ എല്ലാവർക്കും നിബന്ധനകളില്ലാതെ പങ്കെടുക്കാവുന്ന ഒരു മതപരമായ പ്രവർത്തനമായി കാണുന്ന ധാരണയെ ഈ വേദഭാഗം നേരിട്ട് ചോദ്യം ചെയ്യുന്നു. പങ്കാളിത്തം ക്രിസ്തുവുമായുള്ള കൂട്ടായ്മയെയും അവന്റെ ശരീരവുമായുള്ള ഐക്യത്തെയും പ്രകടിപ്പിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, അവിടെ സന്നിഹിതരായ എല്ലാവരോടുമുള്ള പൊതുവായ സൗഹൃദത്തിന്റെ പ്രകടനമായി മാത്രം സഭയ്ക്ക് അതിനെ കാണാനാവില്ല. കർത്താവിന്റെ മേശ ഒരു പ്രത്യേക ദൈവശാസ്ത്രപരമായ വ്യക്തിത്വവും വിശ്വസ്തതയും പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു.

ഇതിന്റെ അർത്ഥം സഭ അവിശ്വാസികളോട് ശത്രുത പുലർത്തണമെന്നോ അവരെ ക്രൈസ്തവ കൂട്ടായ്മയിൽനിന്ന് അകറ്റിനിർത്തണമെന്നോ അല്ല. സുവിശേഷം കേൾക്കാൻ ആളുകളെ സ്വാഗതം ചെയ്യുന്നതും ക്രിസ്തുവിനെ ഏറ്റുപറഞ്ഞവർക്കുള്ള ഉടമ്പടി ഭോജനത്തിൽ പങ്കുചേരാൻ ക്ഷണിക്കുന്നതും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം സഭ സംരക്ഷിക്കണമെന്നാണ് ഇതിന്റെ അർത്ഥം. കർത്തൃമേശ ക്രിസ്തുവുമായുള്ള കൂട്ടായ്മയെ സൂചിപ്പിക്കുന്നുവെന്ന് പ്രഖ്യാപിക്കുകയും അതേസമയം ക്രിസ്തുവിലുള്ള വ്യക്തിപരമായ വിശ്വാസം പങ്കാളിത്തത്തിന് പ്രസക്തമല്ലെന്ന് കണക്കാക്കുകയും ചെയ്യാൻ സഭയ്ക്ക് കഴിയില്ല. അത്തരം ഒരു പ്രയോഗം ഈ ആചാരത്തിന്റെ സഭാപരവും ഉടമ്പടിപരവുമായ പ്രാധാന്യത്തെ ശൂന്യമാക്കുന്നു.

സ്വയംപരിശോധന, വിശുദ്ധി, സഭാപരമായ ഉത്തരവാദിത്തം

കർത്താവിന്റെ അത്താഴത്തിന്റെ നടത്തിപ്പിനെയും പങ്കാളിത്തത്തെയും സംബന്ധിച്ച ഏറ്റവും വിപുലമായ അപ്പൊസ്തലിക ഉപദേശം 1 കൊരിന്ത്യർ 11:17–34-ൽ കാണാം. കൊരിന്ത്യർ തങ്ങളുടെ യോഗങ്ങൾ ശരിയായി നടത്താത്തതുമാത്രമല്ല പൗലൊസിന്റെ ആശങ്ക. അവരുടെ പെരുമാറ്റം കർത്തൃമേശയുടെ അർത്ഥത്തെത്തന്നെ വികലമാക്കിയിരുന്നു. ഭിന്നതകൾ, സ്വാർത്ഥത, ദരിദ്രരായ വിശ്വാസികളെ അപമാനിക്കൽ, ഒരുമിച്ചുകൂടിയ സമൂഹത്തെ അവഗണിക്കൽ എന്നിവ ക്രൈസ്തവ ഐക്യം പ്രകടിപ്പിക്കേണ്ടിയിരുന്ന ആചാരത്തെ സുവിശേഷത്തിന് വിരുദ്ധമാക്കി മാറ്റി.

അപ്പം, പാനപാത്രം എന്നിവയെക്കുറിച്ച് കർത്താവിൽനിന്ന് ലഭിച്ച പാരമ്പര്യം പൗലൊസ് അവരെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു (1 കൊരിന്ത്യർ 11:23–25). തുടർന്ന്, വിശ്വാസികൾ ഈ അപ്പം ഭക്ഷിക്കുകയും ഈ പാനപാത്രം കുടിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോഴെല്ലാം കർത്താവ് വരുവോളം അവന്റെ മരണത്തെ പ്രഖ്യാപിക്കുന്നുവെന്ന് അദ്ദേഹം പറയുന്നു (വാ. 26). അതിനാൽ കർത്താവിന്റെ അത്താഴം പ്രഖ്യാപനത്തിന്റെയും ഓർമ്മയുടെയും ഉടമ്പടി പങ്കാളിത്തത്തിന്റെയും പ്രവൃത്തിയാണ്.

കർത്താവിന്റെ അപ്പം അയോഗ്യമായ രീതിയിൽ ഭക്ഷിക്കുകയോ പാനപാത്രം കുടിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നവൻ കർത്താവിന്റെ ശരീരത്തിനും രക്തത്തിനും കുറ്റക്കാരനാകുമെന്ന് പൗലൊസ് മുന്നറിയിപ്പ് നൽകുന്നു (വാ. 27). അതിനാൽ ഭക്ഷിക്കുന്നതിനും കുടിക്കുന്നതിനും മുമ്പ് ഓരോരുത്തരും തങ്ങളെത്തന്നെ ശോധന ചെയ്യണമെന്ന് അദ്ദേഹം നിർദേശിക്കുന്നു (വാ. 28). “അയോഗ്യമായ രീതിയിൽ” എന്ന പ്രയോഗത്തിന് പ്രത്യേക പ്രാധാന്യമുണ്ട്. ധാർമ്മികമായി പൂർണ്ണരായവർക്ക് മാത്രമേ കർത്തൃമേശയിൽ പങ്കെടുക്കാനാവൂ എന്നാണ് പൗലൊസ് പഠിപ്പിക്കുന്നതെന്ന് ഇതിനർത്ഥമില്ല. അങ്ങനെയായിരുന്നെങ്കിൽ ഒരു വിശ്വാസിക്കും കർത്താവിന്റെ മേശയെ സമീപിക്കാൻ കഴിയുമായിരുന്നില്ല. മറിച്ച്, ക്രിസ്തുവിന്റെ യാഗത്തിന്റെ അർത്ഥത്തിനും അവന്റെ ശരീരത്തിന്റെ ഐക്യത്തിനും വിരുദ്ധമായ മനോഭാവത്തെയും പെരുമാറ്റത്തെയുമാണ് അദ്ദേഹം അഭിസംബോധന ചെയ്യുന്നത്.

അതിനാൽ സ്വയംപരിശോധനയ്ക്കുള്ള ആഹ്വാനം മാനസാന്തരം, വിശ്വാസം, അനുരഞ്ജനം, താഴ്മ, സമൂഹത്തിലെ ഉത്തരവാദിത്തപൂർണമായ പങ്കാളിത്തം എന്നിവയുടെ വിശാലമായ പശ്ചാത്തലത്തിൽ മനസ്സിലാക്കണം. കൊരിന്ത്യർ അപൂർണ്ണരായ മനുഷ്യരായിരുന്നതിനാൽ മാത്രമല്ല അവർ കുറ്റക്കാരായി കണക്കാക്കപ്പെട്ടത്. തങ്ങൾ ആഘോഷിക്കുന്നുവെന്ന് അവകാശപ്പെട്ട കൂട്ടായ്മയ്ക്കുതന്നെ വിരുദ്ധമായിരുന്നു അവരുടെ പെരുമാറ്റം; അതുകൊണ്ടാണ് അവരെ തിരുത്തിയത്.

ശരീരത്തെ വിവേചിക്കാതിരിക്കുന്നത് ന്യായവിധിക്ക് കാരണമാകുമെന്നും പൗലൊസ് മുന്നറിയിപ്പ് നൽകുന്നു (വാ. 29). “ശരീരം” എന്ന പ്രയോഗത്തിന്റെ കൃത്യമായ അർത്ഥത്തെക്കുറിച്ച് പണ്ഡിതന്മാർക്കിടയിൽ ചർച്ചയുണ്ട്. അത് ക്രിസ്തുവിന്റെ യാഗശരീരത്തെയാണോ, സഭയെന്ന ശരീരത്തെയാണോ, അതോ സന്ദർഭത്തിൽ ഈ രണ്ട് അർത്ഥങ്ങളെയും ഉൾക്കൊള്ളുന്നുവോ എന്നതാണ് പ്രധാനമായും ചർച്ച ചെയ്യപ്പെടുന്നത്. ഈ രണ്ട് അർത്ഥങ്ങളെയും കൃത്രിമമായി വേർതിരിക്കരുത്. കർത്താവിന്റെ ശരീരത്തെയും ഒരേ അപ്പത്തിലെ പങ്കാളിത്തത്തിലൂടെ ഐക്യം പ്രകടിപ്പിക്കുന്ന സമൂഹത്തെയുമാണ് പൗലൊസിന്റെ വാദം സംബന്ധിക്കുന്നത്.

ആദരവില്ലാത്ത പങ്കാളിത്തത്തിന്റെ ഫലങ്ങൾ ഗുരുതരമാണ്. കൊരിന്ത്യരുടെ ഇടയിലെ ബലഹീനത, രോഗം, മരണം എന്നിവയെ പൗലൊസ് പരാമർശിക്കുന്നു (വാ. 30–32). കർത്താവിന്റെ അത്താഴം നിസ്സാരമായ മതപരമായ ചടങ്ങല്ലെന്നും ആത്മീയ വിവേചനബുദ്ധി ആവശ്യമായ വിശുദ്ധ ഉത്തരവാദിത്തമാണെന്നും ഇത് വ്യക്തമാക്കുന്നു.

എന്നിരുന്നാലും, ഇവിടെ ഒരു പ്രധാന വ്യാഖ്യാനപരമായ വ്യത്യാസം നിലനിർത്തണം. 1 കൊരിന്ത്യർ 11:27–29 അയോഗ്യമായ പങ്കാളിത്തത്തെയും ശരീരത്തെ വിവേചിക്കാതിരിക്കുന്നതിനെയും കുറിച്ചാണ് നേരിട്ട് സംസാരിക്കുന്നത്. എല്ലാ വിഭാഗം സന്ദർശകരെയും ഓരോ സ്നാനമേൽക്കാത്ത വ്യക്തിയെയും സംബന്ധിച്ച സമ്പൂർണ്ണ പ്രവേശനനയം ഈ വേദഭാഗം വ്യക്തമായി നിർവചിക്കുന്നില്ല. സ്നാനം പങ്കാളിത്തത്തിനുള്ള മുൻവ്യവസ്ഥയാണെന്ന വാദം അപ്പൊസ്തലിക മാതൃകയുടെ വിശാലമായ അടിസ്ഥാനത്തിൽനിന്ന് വികസിപ്പിക്കണം. പ്രത്യേകിച്ച് അപ്പൊസ്തലപ്രവൃത്തികൾ 2:41–42, റോമർ 6-ലെ ദൈവശാസ്ത്രപരമായ ഉപദേശം, ആദ്യകാല സഭയുടെ ക്രൈസ്തവ പ്രവേശനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ധാരണ എന്നിവ ഇതിന് അടിസ്ഥാനമാണ്.

എങ്കിലും പൗലൊസിന്റെ ഉപദേശം ഒരു അനിവാര്യ തത്ത്വം സ്ഥാപിക്കുന്നു: കർത്താവിന്റെ അത്താഴത്തിലെ പങ്കാളിത്തത്തെ ക്രൈസ്തവ ഉത്തരവാദിത്തത്തിൽനിന്ന് വേർപെടുത്താനാവില്ല. ഈ ആചാരത്തിന്റെ അർത്ഥം, ഉത്തരവാദിത്തങ്ങൾ, ആത്മീയ പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ എന്നിവ അവഗണിച്ചുകൊണ്ട് ആളുകളെ അതിൽ പങ്കുചേരാൻ സഭ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കരുത്. സഭാപരമായ വിവേചനബുദ്ധിയില്ലാതെ വിതരണം ചെയ്യാവുന്ന ഒരു മതപരമായ ആനുകൂല്യമല്ല കർത്തൃമേശ. ദൈവവചനത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ അംഗങ്ങളെ പഠിപ്പിക്കാനും, സ്വയംപരിശോധനയ്ക്ക് പ്രേരിപ്പിക്കാനും, തിരുത്താനും, അനുരഞ്ജിപ്പിക്കാനും, ആത്മീയമായി പരിപാലിക്കാനും സഭയ്ക്ക് ഉത്തരവാദിത്തമുണ്ട്.

ദൈവത്തിന്റെ സമ്പൂർണ്ണ ആലോചന: അതിഥിസൽക്കാരം വിശുദ്ധിക്ക് പകരമാകരുത്

തുറന്ന കർത്തൃമേശയെ അനുകൂലിക്കുന്നവർ ഉന്നയിക്കുന്ന ഏറ്റവും ശക്തമായ വാദങ്ങളിലൊന്ന് യേശു പാപികളെ സ്വീകരിക്കുകയും ചുങ്കക്കാരോടൊപ്പം ഭക്ഷണം കഴിക്കുകയും മതസമൂഹം തള്ളിക്കളഞ്ഞവരുമായി സഹവസിക്കുകയും ചെയ്തുവെന്നതാണ്. ആത്മീയ നിലയോ ക്രൈസ്തവ സമൂഹവുമായുള്ള ബന്ധമോ പരിഗണിക്കാതെ എല്ലാവർക്കും കർത്തൃമേശ തുറന്നിരിക്കണമെന്ന് സ്ഥാപിക്കാൻ സുവിശേഷങ്ങളിലെ ഈ സംഭവങ്ങൾ പലപ്പോഴും ഉപയോഗിക്കപ്പെടുന്നു.

എന്നാൽ ഈ വാദം രണ്ട് വ്യത്യസ്ത ദൈവശാസ്ത്രപരമായ യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളെ കൂട്ടിക്കലർത്തുന്നു: പാപികളോടുള്ള യേശുവിന്റെ ശുശ്രൂഷയും അവൻ തന്റെ ശിഷ്യന്മാർക്ക് ഏൽപ്പിച്ച ഉടമ്പടി ഭോജനവും.

യേശു പാപികളെ സ്വീകരിക്കുകയും അവരോടൊപ്പം ഭക്ഷണം കഴിക്കുകയും ചെയ്തുവെന്നത് സത്യമാണ്. ചുങ്കക്കാരോടും പാപികളോടുമുള്ള അവന്റെ ബന്ധം ദൈവകൃപയെയും അവന്റെ ദൗത്യത്തിന്റെ ലക്ഷ്യത്തെയും വെളിപ്പെടുത്തി. ലൂക്കോസ് 5:31–32-ൽ, സുഖമുള്ളവർക്ക് വൈദ്യനെക്കൊണ്ട് ആവശ്യമില്ലെന്നും രോഗികൾക്കാണ് ആവശ്യമെന്നും, നീതിമാന്മാരെയല്ല പാപികളെ മാനസാന്തരത്തിലേക്ക് വിളിക്കാനാണ് താൻ വന്നതെന്നും അവൻ പ്രഖ്യാപിച്ചു. പാപികളോടുള്ള അവന്റെ സഹവാസം സുവിശേഷപ്രചാരണപരവും വീണ്ടെടുപ്പിനെ ലക്ഷ്യമാക്കിയതുമായിരുന്നു. ശിഷ്യത്വത്തിന്റെ അംഗീകരിക്കപ്പെട്ട അവസ്ഥയായി അവൻ പാപത്തെ സ്വീകരിച്ചില്ല; മറിച്ച് മാനസാന്തരത്തിലേക്കും പരിവർത്തിത ജീവിതത്തിലേക്കും ആളുകളെ വിളിച്ചു.

ലൂക്കോസ് 15:1–7-ലെ കാണാതെപോയ ആടിന്റെ ഉപമ നഷ്ടപ്പെട്ടവരോടുള്ള ദൈവത്തിന്റെ കരുതൽ കൂടുതൽ വ്യക്തമാക്കുന്നു. എന്നാൽ നഷ്ടപ്പെട്ടവരെ അന്വേഷിക്കുന്നതിന്റെ ലക്ഷ്യം അവരെ വീണ്ടെടുക്കുകയാണ്; ആട്ടിൻകൂട്ടത്തിലുള്ളവരും പുറത്തുള്ളവരും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം ഇല്ലാതാക്കുകയല്ല.

അതിനാൽ ക്രൈസ്തവ ദൗത്യത്തിന്റെ സ്വാഗതപരമായ സ്വഭാവത്തെ കർത്തൃമേശയിലെ പങ്കാളിത്തത്തിനുള്ള യോഗ്യതകളുമായി സഭ കൂട്ടിക്കലർത്തരുത്. അവിശ്വാസികളെ സുവിശേഷം കേൾക്കാൻ സ്വാഗതം ചെയ്യണം; അതോടൊപ്പം മാനസാന്തരത്തിലേക്കും വിശ്വാസത്തിലേക്കും അവരെ വിളിക്കുകയും വേണം. ക്രിസ്തുവിന്റെ ശിഷ്യരാകാനും സ്നാനം സ്വീകരിക്കാനും വിശ്വാസികളുടെ സമൂഹത്തിൽ പ്രവേശിക്കാനും അവരെ ക്ഷണിക്കണം. മാനസാന്തരത്തിനും സ്നാനത്തിനും പകരമായി കർത്തൃമേശയെ അവതരിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് ഈ ക്രമം സഭ മറിച്ചിടരുത്.

കൃപയെക്കുറിച്ചുള്ള വേദപുസ്തകപരമായ ധാരണയ്ക്കും ഇതേ വ്യത്യാസം ബാധകമാണ്. കൃപ മാനസാന്തരത്തെയോ അനുസരണത്തെയോ ഇല്ലാതാക്കുന്നില്ല. ദൈവത്തിന്റെ കൃപ രക്ഷ കൊണ്ടുവരികയും അഭക്തിയും ലോകമോഹങ്ങളും ത്യജിച്ച് സുബോധത്തോടെയും നീതിയോടെയും ഭക്തിയോടെയും ജീവിക്കാൻ വിശ്വാസികളെ പരിശീലിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതായി തീത്തൊസ് 2:11–14 വ്യക്തമാക്കുന്നു. ക്രിസ്തുവിന്റെ ഉപദേശങ്ങൾ അവഗണിക്കാനുള്ള അനുവാദമല്ല കൃപ; ക്രിസ്തുവിനുള്ളവരെ രൂപാന്തരപ്പെടുത്തുന്ന ദൈവിക ദാനമാണ് അത്.

അതുപോലെ, യേശുവിന്റെ രക്തത്താൽ വിശുദ്ധസ്ഥലത്തേക്കു പ്രവേശിക്കാൻ വിശ്വാസികൾക്ക് ധൈര്യം ഉണ്ടെന്ന് എബ്രായർ 10:19–25 പഠിപ്പിക്കുന്നു. ആത്മാർത്ഥഹൃദയത്തോടും പൂർണ്ണവിശ്വാസത്തോടുംകൂടെ ദൈവത്തോട് അടുത്തുചെല്ലാൻ ഈ വേദഭാഗം അവരെ ആഹ്വാനം ചെയ്യുന്നു. അവരുടെ ഹൃദയങ്ങൾ ദുഷിച്ച മനസ്സാക്ഷിയിൽനിന്ന് ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; അവരുടെ ശരീരങ്ങൾ ശുദ്ധജലത്താൽ കഴുകപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. തങ്ങളുടെ പ്രത്യാശയുടെ ഏറ്റുപറച്ചിൽ മുറുകെപ്പിടിക്കാനും ഒരുമിച്ചുകൂടുന്നതു ഉപേക്ഷിക്കാതിരിക്കാനും ഈ ഭാഗം അവരെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്നു.

പ്രതിബദ്ധതയില്ലാത്ത നിബന്ധനകളില്ലാത്ത മതപരമായ പ്രവേശനമല്ല ഇവിടെ ഊന്നിപ്പറയുന്നത്. ക്രിസ്തുവിന്റെ പൂർത്തിയായ പ്രവൃത്തിയിലൂടെ ദൈവത്തോട് അടുത്തുചെല്ലുന്നവരുടെ അവകാശവും ഉത്തരവാദിത്തവുമാണ് അത്. അവരുടെ പ്രവേശനം അവന്റെ രക്തത്തിൽ അധിഷ്ഠിതമാണ്; വിശ്വാസം, ശുദ്ധീകരണം, സ്ഥിരത, പരസ്പര പ്രോത്സാഹനം, കൂട്ടായ ആരാധന എന്നിവയിലൂടെ അത് പ്രകടമാകുന്നു.

അതിനാൽ സഭ ദൈവത്തിന്റെ സമ്പൂർണ്ണ ആലോചന വീണ്ടെടുക്കണം. മാനസാന്തരത്തിനുള്ള വേദപുസ്തകപരമായ ആഹ്വാനത്തെ നിശ്ശബ്ദമാക്കാൻ അതിഥിസൽക്കാരം ഉപയോഗിക്കരുത്. വിശുദ്ധിയെ ദുർബലപ്പെടുത്താൻ കൃപയെ ഉപയോഗിക്കരുത്. ഉപദേശപരമായ നിസ്സംഗതയ്ക്ക് ഐക്യത്തെ ഒരു ന്യായീകരണമാക്കരുത്. സുവിശേഷപ്രചാരണത്തെ കർത്തൃമേശയിലെ പങ്കാളിത്തവുമായി കൂട്ടിക്കലർത്തരുത്. കർത്താവിന്റെ അത്താഴം സുവിശേഷത്തിന്റെ പ്രകടനമായി നിലനിൽക്കണം; സുവിശേഷത്തിന് പകരമായി മാറരുത്.

ആടുകളുടെ വേഷത്തിൽ വരുന്ന കുറുക്കനെ തിരിച്ചറിയുക: സമകാലിക സഭയിലെ ആത്മീയ വിവേചനബുദ്ധി

മത്തായി 7:15–20-ൽ ആടുകളുടെ വേഷത്തിൽ വരുന്നെങ്കിലും ഉള്ളിൽ കടിച്ചുകീറുന്ന ചെന്നായ്ക്കളായ കള്ളപ്രവാചകന്മാരെക്കുറിച്ചുള്ള യേശുവിന്റെ മുന്നറിയിപ്പ് ആത്മീയ വിവേചനബുദ്ധിക്കുള്ള ആഹ്വാനമാണ്. അവരുടെ ഫലങ്ങളാൽ അവരെ തിരിച്ചറിയാമെന്ന് യേശു പഠിപ്പിക്കുന്നു. മതപരമായ വഞ്ചന എല്ലായ്പ്പോഴും ക്രൈസ്തവ വിശ്വാസത്തോടുള്ള പരസ്യമായ ശത്രുതയായി പ്രത്യക്ഷപ്പെടണമെന്നില്ല എന്നതിനാൽ ഈ മുന്നറിയിപ്പിന് പ്രത്യേക പ്രാധാന്യമുണ്ട്. ആകർഷകമായ ഭാഷയിലൂടെയും നല്ല ഉദ്ദേശ്യങ്ങളിലൂടെയും തുടക്കത്തിൽ കരുണാപൂർണമായി തോന്നുന്ന പ്രയോഗങ്ങളിലൂടെയും അത് കടന്നുവരാം.

സമകാലിക സഭാജീവിതത്തിൽ ഉൾക്കൊള്ളൽ, അതിഥിസൽക്കാരം, ഐക്യം, സ്നേഹം എന്നീ ആശയങ്ങളുടെ ഭാഷ ഉപയോഗിച്ച് സഭയുടെ അപ്പൊസ്തലിക ഉപദേശത്തോടുള്ള പ്രതിബദ്ധതയെ ക്രമേണ ദുർബലപ്പെടുത്തുന്ന പ്രയോഗങ്ങൾ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കപ്പെടാം. ഈ മൂല്യങ്ങളെ വേദപുസ്തകസത്യത്തിൽനിന്ന് വേർപെടുത്തുമ്പോൾ, സഭയുടെ ദൈവശാസ്ത്രപരമായ വ്യക്തിത്വം നഷ്ടപ്പെടുത്തുന്ന ഉപകരണങ്ങളായി അവ മാറാം.

അതിഥിസൽക്കാരമോ ഐക്യമോ ഉൾക്കൊള്ളലോ വേദപുസ്തകവിരുദ്ധമാണെന്നല്ല പ്രശ്നം. ഇവ ഓരോന്നും പ്രധാനപ്പെട്ട ക്രൈസ്തവ സദ്ഗുണങ്ങളാണ്. എന്നാൽ ഒരു വേദപുസ്തകതത്ത്വത്തെ മറ്റുള്ള വേദപുസ്തകപരമായ ഉത്തരവാദിത്തങ്ങളെ എതിർക്കുകയോ അസാധുവാക്കുകയോ ചെയ്യുന്ന രീതിയിൽ ഉയർത്തിക്കാട്ടുമ്പോഴാണ് പ്രശ്നം ഉണ്ടാകുന്നത്. വിശുദ്ധിയെ അവഗണിച്ചുകൊണ്ട് അതിഥിസൽക്കാരത്തെ മാത്രം സഭയ്ക്ക് ഉയർത്തിക്കാട്ടാനാവില്ല. ക്രൈസ്തവ ഐക്യത്തിന് അടിത്തറയിടുന്ന അപ്പൊസ്തലിക വിശ്വാസത്തെ അവഗണിച്ചുകൊണ്ട് ഐക്യം ആഘോഷിക്കാനും കഴിയില്ല.

അതിനാൽ, സമകാലിക തുറന്ന കർത്തൃമേശ പ്രസ്ഥാനത്തെ അതിന്റെ യഥാർത്ഥ ദൈവശാസ്ത്രപരമായ അവകാശവാദങ്ങളുടെയും പ്രയോഗങ്ങളുടെയും അടിസ്ഥാനത്തിൽ വിലയിരുത്തണം. വിശ്വാസം, മാനസാന്തരം, സ്നാനം, സഭാപരമായ അംഗത്വം എന്നിവ പങ്കാളിത്തത്തിന് ആവശ്യമില്ലെന്ന് വാദിച്ചുകൊണ്ടാണ് നിബന്ധനകളില്ലാത്ത പങ്കാളിത്തം പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്നതെങ്കിൽ, അത് അപ്പൊസ്തലിക മാതൃകയ്ക്ക് വിരുദ്ധമാണെന്ന് സഭ തിരിച്ചറിയണം.

ആദ്യത്തെ മുന്നറിയിപ്പ് അടയാളം കർത്താവിന്റെ അത്താഴത്തെ വ്യക്തിപരമായ മാനസാന്തരത്തിൽനിന്ന് വേർപെടുത്തുന്നതാണ്. കർത്തൃമേശ ക്രിസ്തുവിന്റെ മരണത്തെ പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു. എന്നാൽ അതിൽ പങ്കെടുക്കുന്നവർ തങ്ങൾ പ്രഖ്യാപിക്കുന്ന ക്രിസ്തുവിനെ വ്യക്തിപരമായി ഏറ്റുപറഞ്ഞിരിക്കണം. ഒരു അവിശ്വാസിക്ക് ഈ പ്രഖ്യാപനം കേട്ട് സുവിശേഷത്തോട് പ്രതികരിക്കാം. എന്നാൽ വിശ്വാസത്തിൽനിന്ന് സ്വതന്ത്രമായി കർത്തൃമേശയിൽ പങ്കെടുക്കുന്നതിലൂടെ ഒരാൾക്ക് ക്രൈസ്തവ വ്യക്തിത്വം ലഭിക്കുന്നുവെന്ന മട്ടിൽ അതിനെ അവതരിപ്പിക്കരുത്.

രണ്ടാമത്തെ മുന്നറിയിപ്പ് അടയാളം സ്നാനത്തെ അവഗണിക്കുകയോ അതിന്റെ പ്രാധാന്യം കുറയ്ക്കുകയോ ചെയ്യുന്നതാണ്. ക്രിസ്തുവിനോടുള്ള പുതിയനിയമം നിശ്ചയിച്ച പരസ്യമായ തിരിച്ചറിയലായി സ്നാനത്തെ കാണാതെ, ഐച്ഛികമായ ഒരു സഭാവിഭാഗ ആചാരമായി കണക്കാക്കുമ്പോൾ, ക്രൈസ്തവ പ്രവേശനവും കർത്തൃമേശയിലെ പങ്കാളിത്തവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം ദുർബലമാകുന്നു. സമൂഹത്തിന്റെ സ്നാനപരമായ വ്യക്തിത്വത്തിൽനിന്ന് കർത്താവിന്റെ മേശയെ സഭ വേർപെടുത്തരുത്.

മൂന്നാമത്തെ മുന്നറിയിപ്പ് അടയാളം സഭാപരമായ അംഗത്വത്തെ വ്യക്തിപരമായ ഇഷ്ടമായി ചുരുക്കുന്നതാണ്. ക്രിസ്തുവിനോടും അവന്റെ സഭയോടുമുള്ള ബന്ധം വ്യക്തികൾ സ്വതന്ത്രമായി നിർണയിക്കുന്ന സ്വകാര്യ ആത്മീയ അനുഭവമല്ല കർത്തൃമേശ. ക്രിസ്തുവിന്റെ ശരീരത്തിനുള്ളിലെ കൂട്ടായ്മ പ്രകടിപ്പിക്കുന്ന ഒരു സമൂഹപ്രവൃത്തിയാണത്. ഒരുമിച്ചുകൂടുന്ന സമൂഹത്തെയും അതിന്റെ വിശ്വാസപ്രഖ്യാപനത്തെയും ആത്മീയ ഉത്തരവാദിത്തത്തെയും അവഗണിക്കുന്നത് ഈ ആചാരത്തിന്റെ സ്വഭാവത്തെ വികലമാക്കുന്നു.

നാലാമത്തെ മുന്നറിയിപ്പ് അടയാളം മാനസാന്തരത്തെയും വിശുദ്ധിയെയും ഉൾക്കൊള്ളലിന് തടസ്സമായി അവതരിപ്പിക്കുന്നതാണ്. പാപികളെ സുവിശേഷം സ്വീകരിക്കുന്നത് ക്രിസ്തു അവരെ മാനസാന്തരത്തിലേക്കും പുതിയ ജീവിതത്തിലേക്കും വിളിക്കുന്നതിനാലാണ്. എന്നാൽ മാനസാന്തരത്തിന്റെ ആവശ്യകത പഠിപ്പിക്കാൻ വിസമ്മതിച്ചുകൊണ്ട് പങ്കാളിത്തത്തിന് ക്ഷണിക്കുന്ന സഭ, കൃപയുടെ സ്വാഗതത്തെ മാറ്റമില്ലാത്ത ജീവിതത്തിന്റെ അംഗീകാരവുമായി കൂട്ടിക്കലർത്തുന്നു.

അഞ്ചാമത്തെ മുന്നറിയിപ്പ് അടയാളം ഉപദേശപരമായ ഐക്യത്തിന് പകരം സാംസ്കാരിക ഐക്യത്തെ സ്ഥാപിക്കുന്നതാണ്. എഫെസ്യർ 4:4–6 ആവശ്യമായ വിശ്വാസപ്രമാണങ്ങൾ നീക്കം ചെയ്തുകൊണ്ടല്ല ക്രൈസ്തവ ഐക്യം സ്ഥാപിക്കുന്നത്. ഒരു ശരീരം, ഒരു ആത്മാവ്, ഒരു പ്രത്യാശ, ഒരു കർത്താവ്, ഒരു വിശ്വാസം, ഒരു സ്നാനം എന്ന പ്രഖ്യാപനം ക്രിസ്തുവിനോടും അപ്പൊസ്തലിക സുവിശേഷത്തോടുമുള്ള പൊതുവായ വിശ്വസ്തതയിൽ അധിഷ്ഠിതമായ ഐക്യമാണ് സ്ഥാപിക്കുന്നത്. ക്രിസ്തുവിന്റെയും അവന്റെ അപ്പൊസ്തലന്മാരുടെയും ഉപദേശങ്ങൾ അവഗണിക്കേണ്ടിവരുന്ന ഐക്യം വേദപുസ്തകപരമായ ഐക്യമല്ല.

ആറാമത്തെ മുന്നറിയിപ്പ് അടയാളം സുവിശേഷപ്രചാരണത്തെയും കൂദാശാപരമായ പങ്കാളിത്തത്തെയും ഒരേ കാര്യമായി കാണുന്നതാണ്. അവിശ്വാസികളെ സഭാസമ്മേളനങ്ങളിലേക്ക് സ്വാഗതം ചെയ്യാനുള്ള സഭയുടെ ഉത്തരവാദിത്തത്തിൽ തർക്കമില്ല. എന്നാൽ സുവിശേഷം കേൾക്കാനുള്ള ക്ഷണത്തെ ഉടമ്പടി ഭോജനത്തിൽ പങ്കുചേരാനുള്ള ക്ഷണവുമായി കൂട്ടിക്കലർത്തരുത്. സുവിശേഷപ്രചാരണം ആളുകളെ ക്രിസ്തുവിലേക്ക് വിളിക്കുന്നു; സ്നാനം അവരെ പരസ്യമായി ക്രിസ്തുവിനോടു ബന്ധിപ്പിക്കുന്നു; കർത്താവിന്റെ അത്താഴം ക്രിസ്തുവുമായും അവന്റെ ജനവുമായുമുള്ള അവരുടെ തുടർച്ചയായ കൂട്ടായ്മ പ്രകടിപ്പിക്കുന്നു.

അവസാനമായി, കർത്തൃമേശ ക്രമേണ ഒരു സാംസ്കാരിക ചടങ്ങായി മാറുന്നതിനെക്കുറിച്ച് സഭ ജാഗ്രത പുലർത്തണം. കർത്താവിന്റെ അത്താഴം പ്രധാനമായും സ്ഥാപനത്തിന്റെ ജനപ്രീതി, സാമൂഹിക അംഗീകാരം, വൈകാരിക അനുഭവം, പൊതുവായ ഉൾക്കൊള്ളൽ എന്നിവയുടെ പ്രകടനമായി മാറുമ്പോൾ അതിന്റെ വേദപുസ്തകപരമായ ലക്ഷ്യം മറഞ്ഞുപോകുന്നു. ക്രിസ്തുവിന്റെ യാഗം, ഉടമ്പടി സ്മരണം, പ്രഖ്യാപനം, വിശുദ്ധി, സമൂഹപരമായ ഉത്തരവാദിത്തം എന്നിവ വീണ്ടും കേന്ദ്രസ്ഥാനത്ത് കൊണ്ടുവരണം.

ഈ ആശങ്കകളുടെ പേരിൽ തുറന്ന കൂട്ടായ്മയെ പിന്തുണയ്ക്കുന്ന എല്ലാവരെയും കള്ളപ്രവാചകന്മാരെന്ന് വിളിക്കുകയോ തെളിവില്ലാതെ അവരുടെ ഉദ്ദേശ്യങ്ങളെ വഞ്ചനാപരമെന്ന് വിലയിരുത്തുകയോ ചെയ്യരുത്. മത്തായി 7 ഉപദേശത്തെയും ഫലങ്ങളെയും വിവേചിക്കാനാണ് ആവശ്യപ്പെടുന്നത്; അടിസ്ഥാനരഹിതമായ ആരോപണങ്ങൾ ഉന്നയിക്കാനല്ല. ഉപദേശപരമായ തെറ്റുകൾ സഭ വെളിപ്പെടുത്തുകയും അവയുടെ ഫലങ്ങൾ പരിശോധിക്കുകയും അപ്പൊസ്തലിക സത്യത്തിന് വിരുദ്ധമായി പഠിപ്പിക്കുന്നവരെ തിരുത്തുകയും വേണം. ക്രിസ്തുവിന്റെ സ്വഭാവം കൈവിടാതെ വിശ്വാസത്തെ സംരക്ഷിക്കുകയാണ് സഭയുടെ ഉത്തരവാദിത്തം.

ആദ്യകാല സഭയുടെ സാക്ഷ്യം: അപ്പൊസ്തലിക മാതൃകയുടെ തുടർച്ച

ആദ്യകാല സഭയുടെ ചരിത്രസാക്ഷ്യം, സ്നാനവും കർത്തൃമേശയിലെ പങ്കാളിത്തവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം പിൽക്കാലത്ത് ഏതെങ്കിലും സഭാവിഭാഗം കണ്ടുപിടിച്ച ആശയം മാത്രമായിരുന്നില്ലെന്ന് തെളിയിക്കുന്ന പ്രധാന തെളിവാണ്. ആദ്യകാല ക്രൈസ്തവ രചനകൾ, ക്രൈസ്തവ പ്രവേശനം, ഉപദേശപരമായ ഏറ്റുപറച്ചിൽ, രൂപാന്തരപ്പെട്ട ജീവിതം എന്നിവയുടെ പശ്ചാത്തലത്തിലാണ് സഭ കർത്തൃമേശയെ മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നതെന്ന് വ്യക്തമാക്കുന്നു.

ഒന്നാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ അവസാനത്തെയോ രണ്ടാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ തുടക്കത്തിലെയോ ക്രൈസ്തവ ഉപദേശരേഖയായി പൊതുവെ കണക്കാക്കപ്പെടുന്ന ദിദാഖെ ഈ വിഷയത്തിൽ വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ട സാക്ഷ്യം നൽകുന്നു. അതിന്റെ 9-ാം അധ്യായം 5-ാം വാക്യം അനുസരിച്ച്, കർത്താവിന്റെ നാമത്തിൽ സ്നാനം ഏറ്റവർക്ക് മാത്രമേ കർത്തൃമേശയിലെ ഭക്ഷണപാനീയങ്ങളിൽ പങ്കുചേരാൻ കഴിയൂ. പങ്കാളിത്തത്തിന്റെ സ്നാനപരമായ അതിർത്തിയെക്കുറിച്ചുള്ള ഈ നിർദേശം വ്യക്തവും സംശയരഹിതവുമാണ്. 14-ാം അധ്യായം കർത്താവിന്റെ ദിവസത്തെ സമ്മേളനത്തെയും അപ്പം നുറുക്കുന്നതിനെയും പാപങ്ങളുടെ ഏറ്റുപറച്ചിലുമായും വിശ്വാസികൾ തമ്മിലുള്ള അനുരഞ്ജനവുമായും ബന്ധിപ്പിക്കുന്നു.

ഈ നിർദേശങ്ങളുടെ പ്രാധാന്യം വളരെ വലുതാണ്. നിയന്ത്രണങ്ങളില്ലാത്ത മതപരമായ അതിഥിസൽക്കാരത്തിന്റെ പ്രകടനമായി മാത്രം കർത്തൃമേശയെ ആദ്യകാല സഭ കണ്ടിരുന്നില്ല. പങ്കാളിത്തം സ്നാനവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരുന്നു. ഭോജനത്തിന്റെ ആചരണം മാനസാന്തരം, അനുരഞ്ജനം, ഒരുമിച്ചുകൂടിയ സമൂഹത്തിന്റെ വിശുദ്ധി എന്നിവയുമായും ബന്ധപ്പെട്ടിരുന്നു.

രണ്ടാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ മധ്യത്തിൽ എഴുതപ്പെട്ട ജസ്റ്റിൻ മാർട്ടിറിന്റെ ഫസ്റ്റ് അപോളജി 65–66-ാം അധ്യായങ്ങൾ ഇതിലും വ്യക്തമായ തെളിവുകൾ നൽകുന്നു. ക്രൈസ്തവ ആരാധനയെ വിവരിക്കുമ്പോൾ, സ്നാനം സ്വീകരിച്ചവരെ വിശ്വാസികളുടെ സമ്മേളനത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്നിരുന്നുവെന്നും അവിടെ പൊതുപ്രാർത്ഥനകൾ അർപ്പിക്കുകയും കർത്തൃമേശ ആചരിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നുവെന്നും ജസ്റ്റിൻ വിശദീകരിക്കുന്നു. 66-ാം അധ്യായത്തിൽ പങ്കാളിത്തത്തിനുള്ള മൂന്ന് യോഗ്യതകൾ അദ്ദേഹം ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു: വ്യക്തി ക്രൈസ്തവ ഉപദേശത്തിന്റെ സത്യത്തിൽ വിശ്വസിച്ചിരിക്കണം; പാപമോചനത്തോടും പുനർജനനത്തോടും ബന്ധപ്പെട്ട സ്നാനശുദ്ധീകരണം സ്വീകരിച്ചിരിക്കണം; ക്രിസ്തുവിന്റെ കല്പനകൾ അനുസരിച്ച് ജീവിച്ചിരിക്കണം.

ജസ്റ്റിന്റെ സാക്ഷ്യം പ്രത്യേകിച്ച് പ്രാധാന്യമർഹിക്കുന്നു. ഉപദേശപരമായ ഏറ്റുപറച്ചിൽ, സ്നാനം, ക്രൈസ്തവ ജീവിതം എന്നിവയെ കർത്തൃമേശയിലെ പങ്കാളിത്തവുമായി അത് ബന്ധിപ്പിക്കുന്നു. പിൽക്കാലത്ത് ഏതെങ്കിലും സ്ഥാപനം ഏകപക്ഷീയമായി ഏർപ്പെടുത്തിയ പരസ്പരബന്ധമില്ലാത്ത യോഗ്യതകളായിരുന്നില്ല ഇവ. ക്രൈസ്തവ സമൂഹത്തിൽ അംഗമായിരിക്കുക എന്നതിന്റെ അർത്ഥത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ആദ്യകാല സഭയുടെ ധാരണയാണ് അവ പ്രതിഫലിപ്പിച്ചത്.

പിൽക്കാല സഭാചര്യകളുടെ എല്ലാ വിശദാംശങ്ങളും പുതിയനിയമത്തിനുമേൽ അടിച്ചേൽപ്പിക്കാമെന്നല്ല ചരിത്രസാക്ഷ്യത്തിന്റെ അർത്ഥം. ആദ്യകാല സഭയുടെ സാക്ഷ്യത്തെ തിരുവെഴുത്തിനേക്കാൾ ഉയർന്ന അധികാരമായും കാണരുത്. ആദ്യകാല ക്രൈസ്തവ സമൂഹങ്ങൾ അപ്പൊസ്തലിക വിശ്വാസത്തെ എങ്ങനെ മനസ്സിലാക്കുകയും പ്രാവർത്തികമാക്കുകയും ചെയ്തു എന്നത് തെളിയിക്കുന്നതിലാണ് അതിന്റെ പ്രാധാന്യം.

പുതിയനിയമ മാതൃകയും ആദ്യകാല ക്രൈസ്തവ സാക്ഷ്യങ്ങളും ഒരുമിച്ച് പരിഗണിക്കുമ്പോൾ വ്യക്തമായ ഒരു ദൈവശാസ്ത്രപരമായ ബന്ധം വെളിപ്പെടുന്നു: ക്രിസ്തുവിനെ ഏറ്റുപറയുകയും സ്നാനം സ്വീകരിക്കുകയും ക്രൈസ്തവ സമൂഹത്തിൽ പ്രവേശിക്കുകയും ചെയ്തവരാണ് ആ സമൂഹത്തിന്റെ കർത്തൃമേശയിൽ പങ്കെടുത്തത്. നിയന്ത്രണങ്ങളില്ലാത്ത പങ്കാളിത്തം യഥാർത്ഥ ക്രൈസ്തവ അതിഥിസൽക്കാരത്തിന്റെ പുനഃസ്ഥാപനം മാത്രമാണെന്ന അവകാശവാദത്തെ ഈ ചരിത്രപരമായ തുടർച്ച ചോദ്യം ചെയ്യുന്നു.

സഭയുടെ അപ്പൊസ്തലിക ഉത്തരവാദിത്തം വീണ്ടെടുക്കുക

കർത്താവിന്റെ അത്താഴത്തിന്റെ വേദപുസ്തകപരമായ അർത്ഥം സംരക്ഷിക്കാനുള്ള ഉത്തരവാദിത്തം മുഴുവൻ സഭയ്ക്കുമുണ്ട്. എന്നാൽ അപ്പൊസ്തലിക വിശ്വാസത്തെ പഠിപ്പിക്കുകയും കാത്തുസൂക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യേണ്ട പ്രത്യേക ഉത്തരവാദിത്തം പാസ്റ്റർമാർക്കും മൂപ്പന്മാർക്കും ആത്മീയ നേതാക്കൾക്കുമാണ്. താൻ ദൈവത്തിന്റെ സമ്പൂർണ്ണ ആലോചന അറിയിക്കുന്നതിൽ മടിച്ചില്ലെന്ന് അപ്പൊസ്തലപ്രവൃത്തികൾ 20:27–31-ൽ പൗലൊസ് പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു. തുടർന്ന് എഫെസൊസിലെ മൂപ്പന്മാർക്ക് മുന്നറിയിപ്പ് നൽകുന്നു: ക്രൂരമായ ചെന്നായ്ക്കൾ അവരുടെ ഇടയിൽ കടന്നുവരും; അവരുടെ സ്വന്തം കൂട്ടത്തിൽനിന്നുപോലും ചിലർ എഴുന്നേറ്റ് സത്യത്തെ വളച്ചൊടിച്ച് ശിഷ്യന്മാരെ തങ്ങളുടെ പിന്നാലെ വലിച്ചിഴക്കും.

ഈ മുന്നറിയിപ്പ് സമകാലിക സഭയ്ക്ക് നേരിട്ട് പ്രസക്തമാണ്. ആത്മീയ അപകടം എല്ലായ്പ്പോഴും പരസ്യമായ ശത്രുതയുടെ രൂപത്തിൽ വരണമെന്നില്ല. നല്ലൊരു ലക്ഷ്യം മുന്നോട്ടുവയ്ക്കുന്നതായി തോന്നുന്നുവെങ്കിലും ക്രമേണ ബൈബിൾസത്യത്തിന്റെ അർത്ഥം മാറ്റുന്ന ഉപദേശങ്ങളിലൂടെയും അത് കടന്നുവരാം. അതിനാൽ, ഒരു ഉപദേശം എന്ത് നേടാൻ ശ്രമിക്കുന്നു എന്നതുമാത്രമല്ല, അതിന്റെ രീതികളും നിഗമനങ്ങളും ദൈവവചനത്തോട് യോജിക്കുന്നുണ്ടോ എന്നും സഭ പരിശോധിക്കണം.

1 തിമൊഥെയൊസ് 4:16-ൽ തന്റെ ജീവിതത്തിലും ഉപദേശത്തിലും സൂക്ഷ്മത പുലർത്താനും അവയിൽ സ്ഥിരതയോടെ തുടരാനും തിമൊഥെയൊസിനോട് നിർദേശിക്കുന്നു. കർത്താവിന്റെ അത്താഴം നടത്താനുള്ള ഉത്തരവാദിത്തം ഏൽപ്പിക്കപ്പെട്ടവർക്കു ഈ നിർദേശം പ്രത്യേക പ്രാധാന്യമുള്ളതാണ്. അപ്പത്തിന്റെയും പാനപാത്രത്തിന്റെയും പ്രാധാന്യം സഭാംഗങ്ങൾ സ്വാഭാവികമായി മനസ്സിലാക്കുമെന്ന് പാസ്റ്റർമാർ കരുതരുത്. മാനസാന്തരം, പാപങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള പശ്ചാത്താപം, സ്നാനം, സഭാംഗത്വം, വിശുദ്ധി, കർത്തൃമേശയിലെ പങ്കാളിത്തം എന്നിവ തമ്മിലുള്ള വേദപുസ്തകപരമായ ബന്ധം അവർ പഠിപ്പിക്കണം.

പങ്കാളിത്തത്തെക്കുറിച്ച് സഭ വ്യക്തമായ ആത്മീയവും ശുശ്രൂഷാപരവുമായ നിർദേശങ്ങൾ സ്ഥാപിക്കണം. യേശുക്രിസ്തുവിനെ കർത്താവും രക്ഷിതാവുമായി വ്യക്തിപരമായി ഏറ്റുപറയുകയും, മാനസാന്തരം പ്രകടിപ്പിക്കുകയും, ക്രൈസ്തവ ജലസ്നാനം സ്വീകരിക്കുകയും, അപ്പൊസ്തലിക വിശ്വാസത്തോടും ക്രൈസ്തവ സമൂഹത്തിന്റെ ജീവിതത്തോടും പ്രതിബദ്ധത പുലർത്തുകയും ചെയ്യുന്നവരെ കർത്തൃമേശയുടെ അർത്ഥത്തെയും ഉത്തരവാദിത്തത്തെയും കുറിച്ച് പഠിപ്പിക്കണം. അവരുടെ പങ്കാളിത്തത്തോടൊപ്പം തുടർച്ചയായ സ്വയംപരിശോധനയും അനുരഞ്ജനവും ദൈവവചനത്തിനു കീഴടങ്ങലും ഉണ്ടായിരിക്കണം.

ഇതുവരെ ക്രിസ്തുവിൽ വിശ്വസിച്ചിട്ടില്ലാത്തവരെ സുവിശേഷം കേൾക്കാനും ഉപദേശം സ്വീകരിക്കാനും ക്രിസ്തുവിനോട് പ്രതികരിക്കാനും സ്വാഗതം ചെയ്യണം. അവർ ഇതുവരെ ശിഷ്യരായിട്ടില്ലെന്ന കാരണത്താൽ അവരെ അനാവശ്യക്കാരായോ താഴ്ന്നവരായോ തോന്നിപ്പിക്കരുത്. പകരം, വിശ്വാസത്താലും സ്നാനത്താലും ക്രിസ്തുവിനുള്ളവർക്കുള്ള അവകാശവും ഉത്തരവാദിത്തവുമാണ് കർത്തൃമേശയെന്ന് സഭ സ്നേഹത്തോടെ വിശദീകരിക്കണം.

കുട്ടികൾക്ക് അവരുടെ പ്രായത്തിനും ഗ്രാഹ്യശേഷിക്കും അനുയോജ്യമായ വേദപുസ്തകപഠനം നൽകണം. ക്രൈസ്തവ കുടുംബത്തിൽപ്പെട്ടവരാണെന്നോ സഭയിൽ പങ്കെടുക്കുന്നവരാണെന്നോ ഉള്ള കാരണത്താൽ മാത്രം അവരെ കർത്താവിന്റെ മേശയിൽ സ്വയമേവ പങ്കാളികളാക്കരുത്. വ്യക്തിപരമായ വിശ്വാസം, മാനസാന്തരം, ക്രൈസ്തവ സ്നാനം, ആചാരത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അനുയോജ്യമായ ഗ്രാഹ്യം എന്നിവയ്ക്കുശേഷമായിരിക്കണം അവരുടെ പങ്കാളിത്തം. അവരെ അപമാനിക്കുകയോ അവഗണിക്കുകയോ ചെയ്യാതെ ക്ഷമയോടും പോഷണാത്മകമായ സമീപനത്തോടുംകൂടി സഭ അവരെ നയിക്കണം.

അതുപോലെ, വിഭാഗീയമായ അഹങ്കാരം വളർത്തുന്നതിനോ യഥാർത്ഥ വിശ്വാസികൾക്കിടയിൽ അനാവശ്യമായ തടസ്സങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നതിനോ സഭ കർത്തൃമേശയെ ഉപയോഗിക്കരുത്. വ്യത്യസ്ത പാരമ്പര്യങ്ങളിൽപ്പെട്ട ക്രൈസ്തവർ ഒരേ അപ്പൊസ്തലിക വിശ്വാസം ഏറ്റുപറയുകയും ക്രൈസ്തവ സ്നാനം സ്വീകരിക്കുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ, പങ്കാളിത്തവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ചോദ്യങ്ങൾ ദൈവശാസ്ത്രപരമായ ഗൗരവത്തോടെയും ശുശ്രൂഷാപരമായ ഉത്തരവാദിത്തത്തോടെയും സഭയുടെ വിശ്വാസപ്രമാണങ്ങളോട് യോജിച്ചും പരിഗണിക്കണം. ബൈബിൾപരമായ അതിരുകളുടെ ലക്ഷ്യം കർത്തൃമേശയുടെ അർത്ഥം സംരക്ഷിക്കുകയാണ്; മനുഷ്യരുടെ മേന്മ സ്ഥാപിക്കുകയല്ല.

അതിനാൽ രണ്ട് അതിരുകടന്ന നിലപാടുകളെയും സഭ ചെറുക്കണം: അപ്പൊസ്തലിക യോഗ്യതകൾ അവഗണിക്കുന്ന നിയന്ത്രണങ്ങളില്ലാത്ത പങ്കാളിത്തവും തിരുവെഴുത്ത് ആവശ്യപ്പെടുന്നതിലും അധികമായി നിയന്ത്രണങ്ങൾ ഏർപ്പെടുത്തുന്ന വിഭാഗീയ സമീപനവും. വ്യക്തിപരമായ ഇഷ്ടമനുസരിച്ച് യോഗ്യതകൾ സൃഷ്ടിക്കുകയല്ല സഭയുടെ അധികാരം; ദൈവവചനത്തിൽ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ട തത്ത്വങ്ങൾ വിശ്വസ്തതയോടെ പഠിപ്പിക്കുകയും പ്രയോഗിക്കുകയും ചെയ്യുകയാണ് അതിന്റെ ഉത്തരവാദിത്തം.

ഉപസംഹാരം

ക്രൈസ്തവ വിശ്വാസത്തിന്റെയും സഭയുടെ കൂട്ടായ വ്യക്തിത്വത്തിന്റെയും ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട പ്രകടനങ്ങളിലൊന്നാണ് കർത്താവിന്റെ അത്താഴം. യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ യാഗമരണത്തിന്റെ തുടർച്ചയായ ഓർമ്മയും പ്രഖ്യാപനവും അവനുമായുള്ള കൂട്ടായ്മയുടെ പ്രകടനവും അവന്റെ ശരീരത്തിന്റെ ഐക്യത്തിന്റെ ദൃശ്യമായ പ്രഖ്യാപനവുമാണത്. ക്രൈസ്തവ സമൂഹത്തെ സ്ഥാപിക്കുന്ന സുവിശേഷത്തിൽനിന്ന് അതിന്റെ അർത്ഥത്തെ വേർപെടുത്താനാവില്ല.

അപ്പൊസ്തലിക മാതൃക വ്യക്തമായ ഒരു ക്രമം വെളിപ്പെടുത്തുന്നു: സുവിശേഷം പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെടുന്നു; വ്യക്തികൾ വിശ്വാസത്താലും മാനസാന്തരത്താലും വ്യക്തിപരമായി പ്രതികരിക്കുന്നു; അവർ ജലസ്നാനം സ്വീകരിക്കുന്നു; വിശ്വാസികളുടെ സമൂഹത്തിൽ ചേർക്കപ്പെടുന്നു; തുടർന്ന് അപ്പൊസ്തലന്മാരുടെ ഉപദേശം, കൂട്ടായ്മ, പ്രാർത്ഥന, അപ്പം നുറുക്കൽ എന്നിവയിലൂടെ ആ സമൂഹത്തിന്റെ തുടർച്ചയായ ജീവിതത്തിൽ പങ്കാളികളാകുന്നു. സ്നാനം വിശ്വാസിയെ ക്രിസ്തുവിനോടും അവന്റെ ശരീരത്തോടും പരസ്യമായി തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. കർത്താവിന്റെ അത്താഴമാകട്ടെ ക്രിസ്തുവുമായുള്ള വിശ്വാസിയുടെ തുടർച്ചയായ ഉടമ്പടിബന്ധവും അവന്റെ ജനവുമായുള്ള കൂട്ടായ്മയും പ്രകടിപ്പിക്കുന്നു.

അതിനാൽ, അവിശ്വാസികളെയും മാനസാന്തരപ്പെടാത്തവരെയും ക്രൈസ്തവ സ്നാനം സ്വീകരിക്കാത്തവരെയും യാതൊരു വ്യത്യാസവുമില്ലാതെ പങ്കാളികളാക്കുന്ന തുറന്ന കർത്തൃമേശയെക്കുറിച്ചുള്ള ധാരണ വിശാലമായ അപ്പൊസ്തലിക മാതൃകയുമായി പൊരുത്തപ്പെടുന്നില്ല. അത്തരമൊരു പ്രയോഗം സുവിശേഷപ്രചാരണപരമായ അതിഥിസൽക്കാരത്തെ ഉടമ്പടി പങ്കാളിത്തവുമായി കൂട്ടിക്കലർത്തുകയും കർത്താവിന്റെ അത്താഴത്തെ മതപരമായ ഉൾക്കൊള്ളലിന്റെ ഒരു പൊതുചടങ്ങായി ചുരുക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. മാനസാന്തരം, സ്നാനം, വിശുദ്ധി, സഭാപരമായ ഉത്തരവാദിത്തം എന്നിവ അവഗണിക്കാൻ കൃപയുടെയും അതിഥിസൽക്കാരത്തിന്റെയും ഭാഷ ഉപയോഗിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, സാംസ്കാരിക ആകർഷണത്തിന് വഴങ്ങാതെ ആ ദൈവശാസ്ത്രപരമായ തെറ്റ് സഭ തിരിച്ചറിയണം.

ആടുകളുടെ വേഷത്തിൽ വരുന്ന കള്ളപ്രവാചകന്മാരെക്കുറിച്ചുള്ള യേശുവിന്റെ മുന്നറിയിപ്പ് ഇന്നും പ്രസക്തമാണ്. ഉപദേശങ്ങളെ അവയുടെ ആകർഷകമായ അവതരണത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ മാത്രമല്ല, തിരുവെഴുത്തിനോടുള്ള പൊരുത്തവും അവ സൃഷ്ടിക്കുന്ന ഫലങ്ങളും അടിസ്ഥാനമാക്കി തിരിച്ചറിയാൻ സഭ പഠിക്കണം. സ്നേഹപൂർവമെന്നും ഉൾക്കൊള്ളുന്നതെന്നും സ്വാഗതം ചെയ്യുന്നതെന്നും വിശേഷിപ്പിക്കപ്പെടുന്നതുകൊണ്ടുമാത്രം ഒരു പ്രയോഗം വേദപുസ്തകപരമാകുന്നില്ല. യഥാർത്ഥ ക്രൈസ്തവ സ്നേഹം ദൈവവചനത്തിന്റെ സത്യത്തെ എതിർക്കുന്നില്ല; മറിച്ച് അതിന്റെ പരിധിക്കുള്ളിലാണ് പ്രവർത്തിക്കുന്നത്.

അതിനാൽ ദൈവത്തിന്റെ സമ്പൂർണ്ണ ആലോചന സഭ വീണ്ടെടുക്കണം. സുവിശേഷം കേൾക്കാൻ പാപികളെ സ്വാഗതം ചെയ്യുകയും മാനസാന്തരത്തിലേക്കും വിശ്വാസത്തിലേക്കും അവരെ വിളിക്കുകയും ശിഷ്യരാക്കുകയും സ്നാനം നൽകുകയും ക്രിസ്തുവിന്റെ ശരീരത്തിൽ ചേർക്കുകയും വേണം. തുടർന്ന് ഭക്തിയോടും വിവേചനബുദ്ധിയോടും അപ്പൊസ്തലിക വിശ്വാസത്തോടുള്ള തുടർച്ചയായ പ്രതിബദ്ധതയോടുംകൂടെ കർത്താവിന്റെ അത്താഴത്തിൽ പങ്കുചേരാൻ അവരെ പഠിപ്പിക്കണം. മാനസാന്തരത്തിന് പകരമായോ ശിഷ്യത്വത്തിന് പകരമായോ കർത്താവിന്റെ മേശ ഒരിക്കലും മാറരുത്.

മതപരമായ ഉൾക്കൊള്ളലിലൂടെ ആളുകളെ ആകർഷിക്കാനുള്ള സഭയുടെ ഉപകരണമല്ല കർത്താവിന്റെ മേശ. അത് ക്രിസ്തു തന്റെ ശിഷ്യന്മാർക്ക് ഏൽപ്പിച്ചതും അവന്റെ വീണ്ടെടുക്കപ്പെട്ട സമൂഹം ആചരിക്കുന്നതുമായ ഉടമ്പടി ഭോജനമാണ്. അതിന്റെ അർത്ഥം സംരക്ഷിക്കുന്നത് ക്രൈസ്തവ അതിഥിസൽക്കാരത്തെ എതിർക്കലല്ല; മറിച്ച് അത് സ്ഥാപിച്ച കർത്താവിനോട് വിശ്വസ്തരായിരിക്കുന്നതാണ്.

ലോകത്തിന് മുന്നിൽ സ്വാഗതം ചെയ്യുന്നവരായി തോന്നുന്നതിനുവേണ്ടി ക്രിസ്തു തന്റെ ശിഷ്യന്മാർക്ക് ഏൽപ്പിച്ച മേശയെ സഭ എല്ലാവർക്കുമായി തുറന്നുകൊടുക്കരുത്. സമകാലിക പ്രതീക്ഷകൾക്കനുസരിച്ച് കർത്താവിന്റെ മേശയെ രൂപപ്പെടുത്തുകയല്ല സഭയുടെ വിളി; മറിച്ച് ആരാധനയും ഉപദേശവും പ്രയോഗവും ദൈവത്തിന്റെ സമ്പൂർണ്ണ ആലോചനയ്ക്ക് അനുസൃതമാക്കുകയാണ്.

ഗ്രന്ഥസൂചി

Bradshaw, Paul F. Eucharistic Origins. Revised edition. London: SPCK, 2004.

Farwell, James W. "Baptism, Eucharist, and the Hospitality of Jesus: On the Practice of Open Communion." Anglican Theological Review 86, no. 2 (2004): 215–230.

Hollander, Harm W. "The Idea of Fellowship in 1 Corinthians 10.14–22." New Testament Studies 56 (2010).

Justin Martyr. The First Apology. Chapters 61, 65–66. In The Ante-Nicene Fathers, vol. 1, edited by Alexander Roberts and James Donaldson. Peabody, MA: Hendrickson Publishers, 1994.

Schreiner, Thomas R., and Matthew R. Crawford, eds. The Lord's Supper: Remembering and Proclaiming Christ Until He Comes. Nashville: B&H Academic, 2011.

Strout, Shawn O. Bound Together: Baptism, Eucharist, and the Church. New York: Church Publishing, 2024.

The Didache. Chapters 9–10, 14. In The Apostolic Fathers, translated by Michael W. Holmes. 3rd ed. Grand Rapids: Baker Academic, 2007.

Vandiver, Dallas W. Who Can Take the Lord's Supper? A Biblical-Theological Argument for Close Communion. Eugene, OR: Pickwick Publications, 2021.

 

Comments

Popular posts from this blog

𝐓𝐡𝐞 𝐂𝐡𝐮𝐫𝐜𝐡 𝐇𝐚𝐬 𝐋𝐞𝐚𝐝𝐞𝐫𝐬, 𝐁𝐮𝐭 𝐖𝐡𝐞𝐫𝐞 𝐀𝐫𝐞 𝐭𝐡𝐞 𝐀𝐩𝐨𝐬𝐭𝐥𝐞𝐬?

𝐓𝐡𝐞 𝐋𝐨𝐬𝐭 𝐑𝐞𝐬𝐩𝐨𝐧𝐬𝐢𝐛𝐢𝐥𝐢𝐭𝐲 𝐨𝐟 𝐅𝐚𝐭𝐡𝐞𝐫𝐡𝐨𝐨𝐝 𝐓𝐨𝐝𝐚𝐲: 𝐑𝐞𝐜𝐨𝐯𝐞𝐫𝐢𝐧𝐠 𝐭𝐡𝐞 𝐁𝐢𝐛𝐥𝐢𝐜𝐚𝐥 𝐕𝐨𝐜𝐚𝐭𝐢𝐨𝐧 𝐨𝐟 𝐅𝐚𝐭𝐡𝐞𝐫𝐬 𝐢𝐧 𝐭𝐡𝐞 𝐅𝐚𝐦𝐢𝐥𝐲, 𝐂𝐡𝐮𝐫𝐜𝐡, 𝐚𝐧𝐝 𝐒𝐨𝐜𝐢𝐞𝐭𝐲

𝐑𝐞𝐥𝐚𝐭𝐢𝐨𝐧𝐚𝐥 𝐄𝐯𝐚𝐧𝐠𝐞𝐥𝐢𝐬𝐦 𝐢𝐧 𝐭𝐡𝐞 𝐍𝐞𝐰 𝐓𝐞𝐬𝐭𝐚𝐦𝐞𝐧𝐭: 𝐀 𝐓𝐡𝐞𝐨𝐥𝐨𝐠𝐢𝐜𝐚𝐥 𝐃𝐞𝐟𝐞𝐧𝐬𝐞 𝐰𝐢𝐭𝐡 𝐌𝐢𝐬𝐬𝐢𝐨𝐥𝐨𝐠𝐢𝐜𝐚𝐥 𝐑𝐞𝐟𝐥𝐞𝐜𝐭𝐢𝐨𝐧𝐬 𝐟𝐨𝐫 𝐭𝐡𝐞 𝐈𝐧𝐝𝐢𝐚𝐧 𝐂𝐨𝐧𝐭𝐞𝐱𝐭