ഭാര്യയുടെ പ്രവൃത്തികൾക്ക് പുരുഷൻ എന്തുകൊണ്ട് ഉത്തരവാദിത്വം വഹിക്കണം?
ഭാര്യയുടെ പ്രവൃത്തികൾക്ക് പുരുഷൻ എന്തുകൊണ്ട്
ഉത്തരവാദിത്വം വഹിക്കണം?
ഉല്പത്തി 3:2–7;
ഉല്പത്തി 2–3,
സംഖ്യാപുസ്തകം 30:1–16 എന്നിവയുടെ വെളിച്ചത്തിലുള്ള ഒരു
വ്യാഖ്യാനപരവും ദൈവശാസ്ത്രപരവുമായ പഠനം
സംഗ്രഹം (Abstract)
ഉല്പത്തി 3:2–7-ൽ
വിവരിക്കുന്ന സംഭവം മനുഷ്യജീവിതത്തിലേക്ക് പാപം കടന്നുവന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള
വേദപുസ്തകത്തിലെ നിർണായകമായ വിവരണമാണ്. സർപ്പത്താൽ വഞ്ചിക്കപ്പെട്ട സ്ത്രീയാണ്
വിലക്കപ്പെട്ട ഫലം ആദ്യം ഭക്ഷിച്ചതെങ്കിലും,
തുടർന്ന് അവളുടെ ഭർത്താവും അതിൽ പങ്കുചേർന്നതായി വിവരണം വ്യക്തമാക്കുന്നു.
എന്നാൽ സ്ത്രീയാണ് ആദ്യം ഫലം ഭക്ഷിച്ചതെന്നിരിക്കെ, ദൈവം പുരുഷന്റെമേൽ പ്രത്യേകമായ ഉത്തരവാദിത്വം ചുമത്തുന്നത്
എന്തുകൊണ്ടാണ് എന്നത് പ്രധാനപ്പെട്ട വ്യാഖ്യാനപരവും ദൈവശാസ്ത്രപരവുമായ ചോദ്യമാണ്.
ഉല്പത്തി 2–3-ന്റെ
സൂക്ഷ്മമായ വായനയിൽനിന്ന്,
ഭർത്താവെന്ന സ്ഥാനത്തിന്റെ പേരിൽ മാത്രമല്ല, ദൈവത്തിന്റെ കല്പന നേരത്തെ ലഭിച്ചിരുന്നതിനാലും, അതിനെ
അനുസരിക്കുന്നതിൽ പരാജയപ്പെട്ടതിനാലും,
അതിക്രമത്തിൽ നേരിട്ട് പങ്കുചേർന്നതിനാലും, മനുഷ്യവർഗത്തിന്റെ പ്രതിനിധിയായിരുന്ന സ്ഥാനത്താലുമാണ്
ആദാമിന്റെ ഉത്തരവാദിത്വം രൂപപ്പെടുന്നതെന്ന് വ്യക്തമാകുന്നു. സ്ത്രീ ഫലം
ഭക്ഷിക്കുമ്പോൾ ആദാം അവളോടുകൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നു എന്ന പ്രസ്താവനയും, ദൈവകല്പന
അനുസരിക്കുന്നതിനുപകരം ഭാര്യയുടെ വാക്ക് കേട്ടു എന്ന ഉല്പത്തി 3:17-ലെ ദൈവിക
പ്രഖ്യാപനവും ഇതിന് പ്രധാനപ്പെട്ട തെളിവുകളാണ്. സംഖ്യാപുസ്തകം 30:1–16-ൽ കാണുന്ന
കുടുംബവാഗ്ദാനങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ഭർത്താവിന്റെ ഉത്തരവാദിത്വം ഈ വിഷയത്തിന് ഒരു
പഞ്ചഗ്രന്ഥപരമായ താരതമ്യപശ്ചാത്തലം നൽകുന്നുണ്ടെങ്കിലും, ഇരു
ഭാഗങ്ങളുടെയും വ്യത്യാസങ്ങൾ ശ്രദ്ധാപൂർവം അംഗീകരിക്കേണ്ടതാണ്. ആദാമിന്റെ കുറ്റബോധം
പ്രധാനമായും സ്വന്തം അറിഞ്ഞുകൊണ്ടുള്ള അനുസരണക്കേടിലും, ദൈവകല്പന
ഉയർത്തിപ്പിടിക്കുന്നതിൽ വരുത്തിയ പരാജയത്തിലും, മനുഷ്യവർഗത്തിന്റെ പ്രതിനിധിയായുള്ള സ്ഥാനത്തിലും
അധിഷ്ഠിതമാണെന്നാണ് ഈ ലേഖനം വാദിക്കുന്നത്. അതിനാൽ ഉത്തരവാദിത്വം, ദാമ്പത്യബന്ധത്തിലെ
ധാർമിക കടമ, ആത്മീയ
നേതൃത്വം, അനുസരണക്കേടിന്റെ
മുമ്പിലുള്ള മൗനത്തിന്റെ പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ എന്നിവ മനസ്സിലാക്കുന്നതിന് ഈ ഭാഗം
നിർണായകമായ ദൈവശാസ്ത്രപരമായ അടിത്തറ നൽകുന്നു.
പ്രധാന പദങ്ങൾ: ഉല്പത്തി 3,
ആദാം, ഹവ്വാ, ഉത്തരവാദിത്വം, ദാമ്പത്യ
ഉത്തരവാദിത്വം, സംഖ്യാപുസ്തകം
30, കുടുംബനേതൃത്വം, മനുഷ്യപാപം, ദൈവിക കല്പന.
ആമുഖം
ഉല്പത്തി 3-ൽ
വിവരിക്കുന്ന മനുഷ്യന്റെ ആദ്യ അനുസരണക്കേടിന്റെ വിവരണം വേദപുസ്തകത്തിലെ ഏറ്റവും
നിർണായകമായ സംഭവങ്ങളിൽ ഒന്നാണ്. പാപം മനുഷ്യാനുഭവത്തിലേക്ക് എങ്ങനെ കടന്നുവന്നു
എന്നതുമാത്രമല്ല, ദൈവവും
മനുഷ്യനും തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തിലും,
ഭാര്യാഭർത്താക്കന്മാർ തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തിലും, മനുഷ്യനും സൃഷ്ടിയും തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തിലും എങ്ങനെ
വിള്ളലുണ്ടായി എന്നതും ഈ വിവരണം വിശദീകരിക്കുന്നു. വിലക്കപ്പെട്ട ഫലം ആദ്യം
ഭക്ഷിച്ചത് സ്ത്രീയാണെന്ന് വിവരണം വ്യക്തമാക്കുന്നു. തുടർന്ന് അവൾ അതിൽനിന്ന്
തന്റെ ഭർത്താവിനും കൊടുത്തു;
അവനും ഭക്ഷിച്ചു (ഉല്പത്തി 3:6).
എന്നിരുന്നാലും, ദൈവം
പുരുഷനെ ചോദ്യം ചെയ്യുകയും ന്യായവിധി പ്രഖ്യാപിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ അവന്റെ
ഉത്തരവാദിത്വത്തിന് പ്രത്യേക പ്രാധാന്യം നൽകുന്നു.
ഇത് ഒരു പ്രധാനപ്പെട്ട ദൈവശാസ്ത്രപരമായ ചോദ്യം ഉയർത്തുന്നു:
സ്ത്രീയാണ് ആദ്യം ഫലം ഭക്ഷിച്ചതെങ്കിൽ,
ആദാം എന്തുകൊണ്ടാണ് ഇത്രയധികം ഉത്തരവാദിത്വം വഹിക്കേണ്ടിവന്നത്? ഭർത്താവ് എന്ന
നിലയിലുള്ള അവന്റെ സ്ഥാനമാണോ അവന്റെ ഉത്തരവാദിത്വത്തിന് ഏക അടിസ്ഥാനം? അതോ അവന്റെ
കുറ്റം വ്യക്തമാക്കുന്ന പ്രത്യേകമായ പരാജയങ്ങൾ ഈ വിവരണത്തിലുണ്ടോ? ഭാര്യയുടെ ഓരോ
തീരുമാനത്തിനും ഭർത്താവ് ഉത്തരവാദിയാണെന്നാണോ ഈ ഭാഗം പഠിപ്പിക്കുന്നത്? അതോ ആദാമിന്റെ
ഉത്തരവാദിത്വം അവൻ അറിഞ്ഞുകൊണ്ട് പാപത്തിൽ പങ്കുചേർന്ന പ്രത്യേക സാഹചര്യങ്ങളുമായി
ബന്ധപ്പെട്ടതാണോ?
ഈ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് ഉത്തരം കണ്ടെത്തുന്നതിന് ഉല്പത്തി 2–3-ന്റെ
സാഹിത്യഘടനയും, ദൈവകല്പന
അറിയിക്കപ്പെട്ട ക്രമവും,
സർപ്പത്തിന്റെ വഞ്ചനയുടെ സ്വഭാവവും,
പാപം നടന്ന സമയത്ത് ആദാമിന്റെ സാന്നിധ്യവും, ഉല്പത്തി 3:17-ൽ ദൈവം
അവന്റെ കുറ്റത്തെക്കുറിച്ച് നൽകിയ വിശദീകരണവും സൂക്ഷ്മമായി പരിശോധിക്കേണ്ടതുണ്ട്.
കൂടാതെ, സംഖ്യാപുസ്തകം
30:1–16-ലെ
കുടുംബവാഗ്ദാനങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള നിയമവും ഒരു വിശാലമായ പഞ്ചഗ്രന്ഥപരമായ
കാഴ്ചപ്പാട് നൽകുന്നു. പ്രത്യേകിച്ച്,
കുടുംബത്തിനുള്ളിൽ ഒരു വാഗ്ദാനം കേട്ടിട്ടും ഇടപെടാതിരിക്കുന്ന ഭർത്താവിന്റെ
ഉത്തരവാദിത്വത്തെക്കുറിച്ചുള്ള നിയമം ഇവിടെ താരതമ്യപരമായി പരിഗണിക്കാവുന്നതാണ്.
എങ്കിലും, ഈ
ബന്ധത്തെ ഉല്പത്തി 3-ന്റെ
വ്യക്തമായി പ്രഖ്യാപിച്ച വിശദീകരണമായി കാണാതെ, സാധ്യതയുള്ള ഒരു വ്യാഖ്യാനപരമായ താരതമ്യമായി മാത്രം കാണണം.
ആദാമിന്റെ ഉത്തരവാദിത്വം അവന്റെ സ്വന്തം അനുസരണക്കേടിലും, ദൈവകല്പന
ഉയർത്തിപ്പിടിക്കുന്നതിൽ വരുത്തിയ പരാജയത്തിലും, മനുഷ്യവർഗത്തിന്റെ പ്രതിനിധിയായുള്ള സ്ഥാനത്തിലും
അധിഷ്ഠിതമാണെന്നാണ് ഈ ലേഖനത്തിന്റെ പ്രധാന വാദം. ഭാര്യ വഞ്ചിക്കപ്പെട്ടതുകൊണ്ട്
അവളുടെ പാപം ആദാമിലേക്ക് മാറ്റപ്പെടുന്നില്ല. മറിച്ച്, ആദാം സ്വന്തം
നിലയിൽ അതിക്രമത്തിൽ പങ്കുചേർന്നതിനാൽ ദൈവസന്നിധിയിൽ ഉത്തരവാദിയാകുന്നു.
ദൈവിക കല്പനയും ഉത്തരവാദിത്വത്തിന്റെ ക്രമവും
ഉല്പത്തി 3-ൽ
ആദാമിന്റെ ഉത്തരവാദിത്വം മനസ്സിലാക്കാൻ അതിനു മുമ്പുള്ള രണ്ടാം അധ്യായം
പരിശോധിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ഉല്പത്തി 2:15–17
പ്രകാരം ദൈവം മനുഷ്യനെ ഏദെൻതോട്ടത്തിൽ അതിനെ കൃഷി ചെയ്യാനും കാക്കാനുമായി
ആക്കി. തുടർന്ന് അവന് ഒരു പ്രത്യേക കല്പന നൽകി:
"തോട്ടത്തിലെ
സകല വൃക്ഷങ്ങളുടെയും ഫലം നിനക്കു ഇഷ്ടംപോലെ തിന്നാം; എന്നാൽ നന്മതിന്മകളെക്കുറിച്ചുള്ള അറിവിന്റെ വൃക്ഷത്തിന്റെ
ഫലം തിന്നരുത്; തിന്നുന്ന
നാളിൽ നീ മരിക്കും" (ഉല്പത്തി 2:16–17).
ദൈവിക കല്പനയോടൊപ്പം അനുസരണക്കേടിന്റെ ഫലമായി മരണം
സംഭവിക്കുമെന്ന മുന്നറിയിപ്പും നൽകിയിരുന്നു. ശ്രദ്ധേയമായ കാര്യം, ഉല്പത്തി 2:18–25-ൽ സ്ത്രീയെ
സൃഷ്ടിക്കുന്നതിനുമുമ്പാണ് ഈ നിർദേശം ആദാമിന് ലഭിക്കുന്നത്. അതിനാൽ ദൈവിക വിലക്ക്
ആദാം നേരത്തെ അറിഞ്ഞിരുന്നു എന്ന കാര്യം വിവരണത്തിന്റെ ക്രമം വ്യക്തമാക്കുന്നു.
ഈ ക്രമം പ്രധാനമാണ്. എന്നാൽ അതുകൊണ്ട് ഹവ്വായ്ക്ക്
ദൈവകല്പനയെക്കുറിച്ച് അറിവില്ലായിരുന്നുവെന്നോ, ഭാര്യയുടെമേൽ ഭർത്താവിന് നിയന്ത്രണമില്ലാത്ത അധികാരം ദൈവം
നൽകിയിരുന്നുവെന്നോ നിഗമനം ചെയ്യാൻ കഴിയില്ല. ഉല്പത്തി 3:2–3 സ്ത്രീക്കും ആ
വിലക്കിനെക്കുറിച്ച് അറിവുണ്ടായിരുന്നുവെന്നും, ആ വൃക്ഷത്തിന്റെ ഫലം തിന്നരുതെന്ന് അവൾ
മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നുവെന്നും വ്യക്തമാക്കുന്നു. അവൾക്ക് ഈ നിർദേശം കൃത്യമായി
എങ്ങനെയാണ് ലഭിച്ചതെന്ന് വേദഭാഗം വിശദീകരിക്കുന്നില്ല. എന്നാൽ ദൈവിക കല്പന അവൾക്ക്
അറിയാമായിരുന്നുവെന്നത് വ്യക്തമാണ്.
അതുകൊണ്ട്,
ദൈവിക കല്പന ശരിയായി അറിയിക്കുന്നതിൽ ആദാം പരാജയപ്പെട്ടിരിക്കാം എന്ന
സാധ്യതയിൽ മാത്രം അവന്റെ ഉത്തരവാദിത്വത്തെ ചുരുക്കാനാവില്ല. അത്തരമൊരു പരാജയം
വേദഭാഗം വ്യക്തമായി പറയുന്നില്ല. എന്നാൽ ദൈവത്തിന്റെ നിർദേശം നേരിട്ട്
ലഭിച്ചവനെന്ന നിലയിൽ ആദാം അതനുസരിക്കേണ്ട ബാധ്യതയുള്ളവനായിരുന്നു എന്നത് ഉറപ്പാണ്.
ഉല്പത്തി 2:15-ലെ
ഭാഷയും ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടതാണ്. തോട്ടം "കൃഷി ചെയ്യാനും കാക്കാനും" ആദാമിനെ
അവിടെ ആക്കി. ദൈവസൃഷ്ടിയുടെ പരിപാലകനും ഉത്തരവാദിത്വമുള്ളവനുമായുള്ള അവന്റെ
നിയോഗമാണ് ഇത് വ്യക്തമാക്കുന്നത്. തോട്ടത്തെ കാക്കുക എന്ന പ്രയോഗം
പരിപാലനത്തിന്റെയും സംരക്ഷണത്തിന്റെയും ഉത്തരവാദിത്വം സൂചിപ്പിക്കുന്നു.
സർപ്പത്തിനെതിരെ ഒരു പ്രത്യേക കാവൽക്കാരനായി ആദാമിനെ നിയമിച്ചതായി വേദഭാഗം
നേരിട്ട് പറയുന്നില്ലെങ്കിലും,
ദൈവകല്പനയോടുള്ള അനുസരണം സംരക്ഷിക്കേണ്ട ഉത്തരവാദിത്വം അവന്റെ
നിയോഗത്തിൽനിന്ന് വേർതിരിക്കാനാവില്ല.
വിവാഹം ദൈവം സ്ഥാപിച്ച ബന്ധമാണെന്നും സൃഷ്ടിവിവരണം
വ്യക്തമാക്കുന്നു. പുരുഷന് അനുയോജ്യമായ തുണയായിട്ടാണ് സ്ത്രീ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടത്
(ഉല്പത്തി 2:18). ഇരുവരും
ഏകശരീരമായിത്തീരുന്നു (ഉല്പത്തി 2:24).
അവർ പരസ്പരം ബന്ധമില്ലാത്ത,
ധാർമിക ഉത്തരവാദിത്വങ്ങളില്ലാത്ത വ്യക്തികളായി അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുന്നില്ല.
ഇരുവരും ദൈവത്തിന്റെ സ്വരൂപത്തിൽ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടവരും മനുഷ്യർക്കായി നൽകിയ
സൃഷ്ടിപരമായ നിയോഗത്തിൽ ഒരുപോലെ പങ്കാളികളുമാണ് (ഉല്പത്തി 1:26–28).
അതിനാൽ ആദാമിന്റെ ഉത്തരവാദിത്വം ദൈവത്തോടുള്ള വ്യക്തിപരമായ
കടമയുടെയും ഭാര്യയുമായുള്ള ബന്ധത്തിന്റെയും പശ്ചാത്തലത്തിൽ മനസ്സിലാക്കണം. അവൻ
ഒറ്റപ്പെട്ട ഒരു വ്യക്തി മാത്രമായിരുന്നില്ല;
ദൈവത്തോടുള്ള വിശ്വസ്തത അനിവാര്യമായിരുന്ന ഒരു ദാമ്പത്യബന്ധത്തിന്റെ
ഭാഗമായിരുന്നു.
സർപ്പത്തിന്റെ വഞ്ചനയും ദൈവത്തിൽനിന്ന് സ്വതന്ത്രമായി
ജ്ഞാനം നേടാനുള്ള ശ്രമവും
ഉല്പത്തി 3:1–5-ൽ സർപ്പം
ദൈവവചനത്തെയും ദൈവത്തിന്റെ സ്വഭാവത്തെയും ക്രമേണ വളച്ചൊടിക്കുന്നതായി കാണാം. ആദ്യം
അത് ദൈവിക കല്പനയുടെ കൃത്യതയെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്നു: "തോട്ടത്തിലെ യാതൊരു
വൃക്ഷത്തിന്റെയും ഫലം നിങ്ങൾ തിന്നരുത് എന്ന് ദൈവം വാസ്തവമായി കല്പിച്ചിട്ടുണ്ടോ?" (ഉല്പത്തി 3:1). ഈ ചോദ്യം
ദൈവത്തിന്റെ സമൃദ്ധമായ കരുതലിനെ ഒരു നിയന്ത്രണമായി അവതരിപ്പിക്കുന്നു.
തുടർന്ന് സർപ്പം ദൈവത്തിന്റെ മുന്നറിയിപ്പിനെ നേരിട്ട്
നിഷേധിക്കുന്നു: "നിങ്ങൾ മരിക്കയില്ല നിശ്ചയം" (ഉല്പത്തി 3:4). ഒടുവിൽ ദൈവം
മനുഷ്യനിൽനിന്ന് എന്തോ നല്ലത് മറച്ചുവെക്കുകയാണെന്ന ധാരണ സൃഷ്ടിക്കുന്നു:
"അതു തിന്നുന്ന നാളിൽ നിങ്ങളുടെ കണ്ണു തുറക്കയും നിങ്ങൾ നന്മതിന്മകളെ
അറിയുന്നവരായി ദൈവത്തെപ്പോലെ ആകയും ചെയ്യും എന്ന് ദൈവം അറിയുന്നു" (ഉല്പത്തി 3:5).
അതുകൊണ്ട് ഈ പ്രലോഭനം വെറും വിലക്കപ്പെട്ട ഫലം
ഭക്ഷിക്കാനുള്ള ആഗ്രഹമല്ല. ദൈവത്തെ ആശ്രയിക്കാതെ സ്വതന്ത്രമായി ജ്ഞാനവും ധാർമിക
അധികാരവും നേടാനുള്ള പ്രലോഭനമാണത്. സ്രഷ്ടാവിന്റെ നന്മയിൽ സംശയിക്കാനും ദൈവിക
അധികാരത്തിൽനിന്ന് സ്വതന്ത്രരാകുന്നതിലൂടെയാണ് യഥാർഥ മനുഷ്യപൂർണത ലഭിക്കുന്നതെന്ന്
വിശ്വസിക്കാനും സർപ്പം സ്ത്രീയെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു.
ഉല്പത്തി 3:6-ൽ
ശ്രദ്ധേയമായ ഒരു സാഹിത്യസവിശേഷത കാണാം. സ്ത്രീ "ആ വൃക്ഷത്തിന്റെ ഫലം തിന്മാൻ
നല്ലതെന്നും കണ്ണിന് മനോഹരമെന്നും ജ്ഞാനം പ്രാപിപ്പാൻ ആഗ്രഹിക്കത്തക്കതെന്നും
കണ്ടു." ഉല്പത്തി ഒന്നാം അധ്യായത്തിൽ ദൈവം തന്റെ സൃഷ്ടിയെ നല്ലതെന്നു
കണ്ടതായി ആവർത്തിച്ച് പറയുന്നുണ്ട് (ഉല്പത്തി 1:4, 10, 12, 18, 21, 25, 31). എന്നാൽ ഇപ്പോൾ
സ്ത്രീയാണ് ആ വൃക്ഷത്തെ നല്ലതെന്നും ആഗ്രഹനീയമെന്നും വിലയിരുത്തുന്നത്. ദൈവിക
വിലക്കിനെ അവഗണിച്ചുകൊണ്ടുള്ള ഒരു ധാർമികവും പ്രായോഗികവുമായ തീരുമാനമാണ് അവൾ
എടുക്കുന്നതെന്ന് വിവരണം വ്യക്തമാക്കുന്നു.
വൃക്ഷത്തെക്കുറിച്ചുള്ള മൂന്ന് വിവരണങ്ങൾ ശ്രദ്ധേയമാണ്: അത്
ഭക്ഷണത്തിന് നല്ലതായിരുന്നു,
കണ്ണിന് മനോഹരമായിരുന്നു,
ജ്ഞാനം നേടാൻ ആഗ്രഹിക്കത്തക്കതായിരുന്നു. ഇവ ശരീരത്തിന്റെ ആഗ്രഹം, കാഴ്ചയുടെ ആകർഷണം, ബൗദ്ധികമായ
ആഗ്രഹം എന്നിവയുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഇവയൊന്നും സ്വതവേ പാപകരമല്ല. എന്നാൽ
ദൈവകല്പനയ്ക്ക് വിരുദ്ധമായി അവയെ പിന്തുടരുന്നതിലാണ് പ്രശ്നം.
ജ്ഞാനത്തിനുവേണ്ടിയുള്ള സ്ത്രീയുടെ ആഗ്രഹം ദൈവത്തോടുള്ള
അനുസരണത്തിൽനിന്ന് വേർപെട്ടപ്പോൾ വികൃതമായി. മനുഷ്യർ ദൈവത്തെപ്പോലെ ആകുമെന്ന്
സർപ്പം വാഗ്ദാനം ചെയ്തു. എന്നാൽ മനുഷ്യൻ ഇതിനകംതന്നെ ദൈവത്തിന്റെ സ്വരൂപത്തിൽ
സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടവനായിരുന്നു (ഉല്പത്തി 1:26–27).
ഉയർന്ന പദവി നേടാനുള്ള ഈ ശ്രമം ലജ്ജയിലും അകൽച്ചയിലും നഗ്നതയെക്കുറിച്ചുള്ള
ബോധത്തിലും അവസാനിച്ചു (ഉല്പത്തി 3:7).
തുടർന്ന് സ്ത്രീ വഞ്ചിക്കപ്പെട്ടതായി വേദപുസ്തകം
വ്യക്തമാക്കുന്നു (ഉല്പത്തി 3:13;
താരതമ്യം ചെയ്യുക: 1 തിമൊഥെയൊസ്
2:14). എന്നാൽ
വഞ്ചിക്കപ്പെട്ടുവെന്നത് അവളുടെ അതിക്രമത്തിന്റെ ഗൗരവം ഇല്ലാതാക്കുന്നില്ല. അവൾ
സർപ്പത്തിന്റെ വഞ്ചനയിൽ വിശ്വസിക്കുകയും വിലക്കപ്പെട്ട ഫലം ഭക്ഷിക്കുകയും ചെയ്തു.
ഭർത്താവും ഭക്ഷിച്ചു. എന്നാൽ ആദാമിനെ സർപ്പം വഞ്ചിച്ചതായി വിവരണം പറയുന്നില്ല.
ഇരുവരുടെയും ഉത്തരവാദിത്വത്തിന്റെ വ്യത്യസ്ത തലങ്ങൾ
മനസ്സിലാക്കുന്നതിൽ ഈ വ്യത്യാസം പ്രധാനമാണ്. ഇരുവരും ഒരേ അതിക്രമത്തിൽ
പങ്കുചേർന്നെങ്കിലും, സ്ത്രീയുടെ
വഞ്ചനയെക്കുറിച്ച് വിവരണം വ്യക്തമായി പറയുന്നു. ആദാമിന്റെ പ്രവൃത്തിയെക്കുറിച്ച്
അത്തരം ഒരു വിശദീകരണം നൽകുന്നില്ല.
ആദാമിന്റെ സാന്നിധ്യം, മൗനം,
വ്യക്തിപരമായ അനുസരണക്കേട്
ഉല്പത്തി 3:6-ൽ
ആദാമിന്റെ ഉത്തരവാദിത്വത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട സൂചന ഈ
വാക്കുകളിലാണ്: "അവൾ അതിൽനിന്നു എടുത്തു തിന്നു; തന്റെ
ഭർത്താവിനും കൊടുത്തു; അവനും
തിന്നു. അവൻ അവളോടുകൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നു."
ഇവിടെ "അവളോടുകൂടെ" എന്ന പ്രയോഗം, അവൾ ഫലം
കൊടുത്തപ്പോൾ ആദാം അവളോടൊപ്പം ഉണ്ടായിരുന്നുവെന്ന് വ്യക്തമാക്കുന്നു. സർപ്പവും
സ്ത്രീയും തമ്മിലുള്ള സംഭാഷണത്തിന്റെ എല്ലാ ഘട്ടങ്ങളിലും ആദാം സന്നിഹിതനായിരുന്നു
എന്ന് വേദഭാഗം വ്യക്തമായി പറയുന്നില്ല. അതിനാൽ പ്രലോഭനത്തിന്റെ മുഴുവൻ സമയത്തും
അവൻ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു എന്ന് ഉറപ്പിച്ചു പറയുന്നത് അതിരുകടന്ന
വ്യാഖ്യാനമായിരിക്കും.
എന്നിരുന്നാലും,
സ്ത്രീ ഫലം എടുത്ത് ഭക്ഷിച്ച സമയത്ത് ആദാം അവളോടുകൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നുവെന്നും, തുടർന്ന് അവനും
അതിൽ പങ്കുചേർന്നുവെന്നും വിവരണം വ്യക്തമായി രേഖപ്പെടുത്തുന്നു. ഫലം
നൽകപ്പെട്ടപ്പോൾ അവൻ സംഭവസ്ഥലത്തുനിന്ന് അകന്നിരുന്നില്ല. അവൻ അത് സ്വീകരിക്കുകയും
ഭക്ഷിക്കുകയും ചെയ്തു.
അതുകൊണ്ട്,
ഭാര്യ പാപം ചെയ്യുന്നത് തടയുന്നതിൽ പരാജയപ്പെട്ടു എന്നതുകൊണ്ട് മാത്രം അവന്റെ
ഉത്തരവാദിത്വം വിശദീകരിക്കാനാവില്ല. അവൻ തന്നെ ദൈവിക കല്പന ലംഘിച്ചു.
സർപ്പത്തിന്റെ സംഭാഷണത്തെ ചുറ്റിപ്പറ്റിയുള്ള സാഹചര്യങ്ങൾ എന്തുതന്നെയായിരുന്നാലും, ദൈവത്തിന്റെ
വിലക്ക് അറിഞ്ഞിരുന്ന ആദാം വിലക്കപ്പെട്ട ഫലം ഭക്ഷിച്ചു.
ഉല്പത്തി 3:17
ഈ കാര്യത്തെ കൂടുതൽ വ്യക്തമാക്കുന്നു. ആദാമിനോടുള്ള ന്യായവിധി
പ്രഖ്യാപിക്കുമ്പോൾ ദൈവം ഇപ്രകാരം പറയുന്നു:
"നീ
നിന്റെ ഭാര്യയുടെ വാക്കു കേട്ടു,
തിന്നരുതെന്ന് ഞാൻ നിന്നോട് കല്പിച്ച വൃക്ഷത്തിന്റെ ഫലം തിന്നതുകൊണ്ട് നിന്റെ
നിമിത്തം ഭൂമി ശപിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു" (ഉല്പത്തി 3:17).
ദൈവത്തിന്റെ ഈ പ്രസ്താവനയിൽ പരസ്പരം ബന്ധപ്പെട്ട രണ്ട്
കാര്യങ്ങളുണ്ട്: ആദാം ഭാര്യയുടെ വാക്കു കേട്ടു, വിലക്കപ്പെട്ട വൃക്ഷത്തിന്റെ ഫലം തിന്നു. രണ്ടാമത്തെ കാര്യം
അവന്റെ നേരിട്ടുള്ള അനുസരണക്കേടിനെ വ്യക്തമാക്കുന്നു. ഒന്നാമത്തേത് ആ അനുസരണക്കേട്
സംഭവിച്ച ബന്ധപരമായ സാഹചര്യത്തെ വെളിപ്പെടുത്തുന്നു.
ഇവിടെ പ്രശ്നം ആദാം ഭാര്യയെ സാധാരണ അർത്ഥത്തിൽ ശ്രദ്ധിച്ചു
എന്നതല്ല. ഭാര്യയുടെ അഭിപ്രായം കേൾക്കരുതെന്നോ, അവളുടെ വാക്കുകൾ പരിഗണിക്കുന്നത് തെറ്റാണെന്നോ വേദപുസ്തകം
പഠിപ്പിക്കുന്നില്ല. മറിച്ച്,
പരസ്പര ബഹുമാനവും കരുതലും പങ്കാളിത്തവുമാണ് വേദപുസ്തകത്തിലെ ദാമ്പത്യാദർശം.
എന്നാൽ ഈ പ്രത്യേക സാഹചര്യത്തിൽ ദൈവത്തിന്റെ വ്യക്തമായ കല്പനയ്ക്ക് വിരുദ്ധമായ
തീരുമാനത്തെ ആദാം സ്വീകരിച്ചതാണ് പ്രശ്നം.
ഈ സാഹചര്യത്തിൽ ഭാര്യയുടെ ശബ്ദത്തിന് ദൈവവചനത്തെക്കാൾ
പ്രാധാന്യം നൽകാൻ ആദാം അനുവദിച്ചു. അതിനാൽ അവന്റെ പരാജയം ദാമ്പത്യപരമായ
പരാജയമാകുന്നതിന് മുമ്പ് ദൈവശാസ്ത്രപരമായ പരാജയമായിരുന്നു. സ്രഷ്ടാവിനോടുള്ള
അനുസരണത്തിൽ അവൻ പരാജയപ്പെട്ടു.
ഈ വ്യത്യാസം നിർണായകമാണ്. ആദാമിന്റെ ഉത്തരവാദിത്വം അവൻ
ഭർത്താവായിരുന്നതുകൊണ്ടോ,
ഭാര്യയാണ് ആദ്യം പ്രവർത്തിച്ചതുകൊണ്ടോ മാത്രം ഉണ്ടായതല്ല. ദൈവത്തിന്റെ
കല്പനയ്ക്ക് വിരുദ്ധമായ ഒരു പ്രവൃത്തിയിൽ അറിഞ്ഞുകൊണ്ട് പങ്കുചേർന്നതിനാലാണ് അവൻ
ഉത്തരവാദിയായത്. അനുസരണക്കേടിന്റെ സാഹചര്യത്തിൽ ദൈവിക നിർദേശം
ഉയർത്തിപ്പിടിക്കാതിരുന്നത് അവന്റെ പരാജയത്തിന്റെ ഗൗരവം വർധിപ്പിച്ചെങ്കിലും, അവന്റെ
വ്യക്തിപരമായ അനുസരണക്കേടാണ് പ്രധാന കാരണം.
തുടർന്നുള്ള ദൈവിക ചോദ്യം ചെയ്യൽ ഈ വ്യാഖ്യാനത്തെ
ശക്തിപ്പെടുത്തുന്നു. ദൈവം ആദാമിനെ ആദ്യം വിളിച്ചു: "നീ എവിടെ?" (ഉല്പത്തി 3:9). താൻ
നഗ്നനായതുകൊണ്ട് ഭയന്ന് ഒളിച്ചുവെന്ന് ആദാം മറുപടി പറയുന്നു. എന്നാൽ വിലക്കപ്പെട്ട
വൃക്ഷത്തിന്റെ ഫലം തിന്നോ എന്ന് ചോദിച്ചപ്പോൾ അവൻ ഉത്തരവാദിത്വം സ്ത്രീയുടെമേൽ
ചുമത്താൻ ശ്രമിക്കുന്നു: "എന്നോടുകൂടെ ഇരിപ്പാൻ നീ തന്ന സ്ത്രീ വൃക്ഷത്തിന്റെ
ഫലം എനിക്കു തന്നു; ഞാൻ
തിന്നുകയും ചെയ്തു" (ഉല്പത്തി 3:12).
അവന്റെ മറുപടിയിൽ സ്വന്തം പങ്കാളിത്തത്തെക്കുറിച്ചുള്ള
സമ്മതം ഉണ്ടെങ്കിലും, കുറ്റം
മറ്റൊരാളിലേക്ക് മാറ്റാനുള്ള ശ്രമവും കാണാം. ഫലം നൽകിയ വ്യക്തിയായി സ്ത്രീയെ
ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നതിനൊപ്പം,
അവളെ നൽകിയ ദൈവത്തെയും പരോക്ഷമായി സാഹചര്യത്തിന് ഉത്തരവാദിയാക്കുന്നതായി
അവന്റെ വാക്കുകൾ തോന്നിപ്പിക്കുന്നു.
സ്ത്രീയും സർപ്പത്തെ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു: "സർപ്പം
എന്നെ വഞ്ചിച്ചു; ഞാൻ
തിന്നുകയും ചെയ്തു" (ഉല്പത്തി 3:13).
അനുസരണക്കേടിനു ശേഷം സ്വന്തം ഉത്തരവാദിത്വം ഒഴിവാക്കാനുള്ള മനുഷ്യന്റെ
പ്രവണതയാണ് ഇരുവരുടെയും മറുപടികൾ വെളിപ്പെടുത്തുന്നത്. സ്വന്തം പരാജയത്തെ പൂർണമായി
അംഗീകരിക്കുന്നതിനുപകരം അവർ മറ്റുള്ളവരുടെ പ്രവൃത്തികളെ മുൻനിർത്തുന്നു.
ഇവിടെയുള്ള ദൈവശാസ്ത്രപരമായ സത്യം വ്യക്തമാണ്:
വിലക്കപ്പെട്ട ഫലം ആദ്യം ഭക്ഷിച്ചത് ഭാര്യയാണെന്ന് ചൂണ്ടിക്കാണിച്ച് ആദാമിന്
സ്വന്തം ഉത്തരവാദിത്വത്തിൽനിന്ന് ഒഴിഞ്ഞുമാറാനാവില്ല. അവന്റെ സ്വന്തം പ്രവൃത്തി
തന്നെയാണ് അവന്റെ കുറ്റത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനം.
സംഖ്യാപുസ്തകം 30:1–16-ഉം ഭർത്താവിന്റെ ഉത്തരവാദിത്വവും
ആദാമിന്റെ ഉത്തരവാദിത്വം മനസ്സിലാക്കുന്നതിനുള്ള മറ്റൊരു
പഞ്ചഗ്രന്ഥപരമായ കാഴ്ചപ്പാട് സംഖ്യാപുസ്തകം 30:1–16-ൽ കാണാം.
ദൈവസന്നിധിയിൽ ഒരാൾ ചെയ്യുന്ന നേർച്ചകളും പ്രതിജ്ഞകളും സംബന്ധിച്ചുള്ള നിയമങ്ങളാണ്
ഈ ഭാഗത്ത് ഉൾക്കൊള്ളുന്നത്. നേർച്ച ചെയ്യുന്ന വ്യക്തി അത് നിറവേറ്റാൻ
ബാധ്യസ്ഥനാണെന്ന് ആദ്യം വ്യക്തമാക്കുന്നു (സംഖ്യാപുസ്തകം 30:2). തുടർന്ന്
അവിവാഹിതയായ മകൾ, വിവാഹിതയായ
സ്ത്രീ, വിധവ, വിവാഹമോചിതയായ
സ്ത്രീ എന്നിവരുടെ സാഹചര്യങ്ങളിൽ പിതാവിനോ ഭർത്താവിനോ ഉള്ള പ്രത്യേക നിയമപരമായ
പങ്ക് വിശദീകരിക്കുന്നു.
സംഖ്യാപുസ്തകം 30:6–8
പ്രകാരം ഒരു സ്ത്രീ നേർച്ച ചെയ്യുകയും ഭർത്താവ് അത് കേൾക്കുകയും ചെയ്തിട്ടും
അന്നുതന്നെ എതിർപ്പ് പ്രകടിപ്പിക്കാതിരിക്കുകയും ചെയ്താൽ ആ നേർച്ച നിലനിൽക്കും.
എന്നാൽ നിർദ്ദിഷ്ട സമയത്ത് ഭർത്താവ് അതിനെ അസാധുവാക്കുകയാണെങ്കിൽ അത്
റദ്ദാക്കപ്പെടും. ഇതേ തത്വം ഭർത്താവിന്റെ വീട്ടിൽ കഴിയുന്ന ഭാര്യയുടെ
നേർച്ചകളെക്കുറിച്ചുള്ള നിയമങ്ങളിലും കാണാം (സംഖ്യാപുസ്തകം 30:10–15). വിധവയുടെയോ
വിവാഹമോചിതയായ സ്ത്രീയുടെയോ സാഹചര്യത്തിൽ,
അവളുടെ നേർച്ച അവൾക്കുതന്നെ ബാധകമാണെന്നും നിയമം വ്യക്തമാക്കുന്നു
(സംഖ്യാപുസ്തകം 30:9).
പുരാതന ഇസ്രായേലിലെ കുടുംബഘടനയിൽ പിതാവിനോ ഭർത്താവിനോ ചില
കുടുംബകാര്യങ്ങളിൽ നിർവചിക്കപ്പെട്ട നിയമപരമായ അധികാരം ഉണ്ടായിരുന്നുവെന്ന് ഈ
നിയമം പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്നു. അതോടൊപ്പം,
ചില സാഹചര്യങ്ങളിൽ മൗനത്തിനുപോലും നിയമപരമായ പ്രത്യാഘാതങ്ങളുണ്ടാകാമെന്നും ഇത്
വ്യക്തമാക്കുന്നു. ഭാര്യയുടെ നേർച്ച കേട്ടിട്ടും നിർദ്ദിഷ്ട സമയത്ത് എതിർപ്പ്
പ്രകടിപ്പിക്കാത്ത ഭർത്താവിന് പിന്നീട് ആ നേർച്ച ഒരിക്കലും
നിലനിന്നിരുന്നില്ലെന്നപോലെ പെരുമാറാനാവില്ല.
ഉല്പത്തി 3:6-ലെ
സാഹചര്യവുമായി താരതമ്യം ചെയ്യുമ്പോൾ ഈ നിയമം ശ്രദ്ധേയമായ ഒരു പശ്ചാത്തലം നൽകുന്നു.
ഭാര്യ വിലക്കപ്പെട്ട ഫലം എടുത്തു ഭക്ഷിച്ചപ്പോൾ ആദാം അവളോടുകൂടെ
ഉണ്ടായിരുന്നുവെന്ന് വിവരണം പറയുന്നു. എന്നാൽ അവൻ എതിർപ്പ് പ്രകടിപ്പിച്ചതായി
രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടില്ല. പകരം,
അവൻ ഫലം സ്വീകരിക്കുകയും അതിൽ പങ്കുചേരുകയും ചെയ്തു.
അതിനാൽ,
കുടുംബത്തിനുള്ളിൽ കേൾക്കുന്ന ഒരു കാര്യത്തിൽ നിർവചിക്കപ്പെട്ട
ഉത്തരവാദിത്വമുണ്ടായിരിക്കെ ഇടപെടാതിരിക്കുന്നത് ചില സാഹചര്യങ്ങളിൽ ഉത്തരവാദിത്വം
സൃഷ്ടിക്കാമെന്ന പഞ്ചഗ്രന്ഥത്തിലെ വിശാലമായ തത്വത്തിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ ഈ സംഭവത്തെ
വായിക്കാവുന്നതാണ്. അതുകൊണ്ട്,
കുടുംബത്തിനുള്ളിലെ മൗനത്തിന്റെ പ്രത്യാഘാതങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു സാധ്യതയുള്ള
കാനോനിക താരതമ്യമായി സംഖ്യാപുസ്തകം 30
ഈ വിഷയത്തെ കൂടുതൽ വ്യക്തമാക്കുന്നു.
എന്നിരുന്നാലും,
ഇവിടെ ഒരു പ്രധാനപ്പെട്ട വ്യത്യാസം അംഗീകരിക്കണം. സംഖ്യാപുസ്തകം 30 നേർച്ചകളുടെ
നിയമപരമായ സാധുതയെക്കുറിച്ചാണ് സംസാരിക്കുന്നത്; ഭാര്യ ചെയ്യുന്ന എല്ലാ പാപങ്ങൾക്കും ഭർത്താവ് സ്വമേധയാ
കുറ്റക്കാരനാകുന്നു എന്ന പൊതുതത്വം അതിൽ സ്ഥാപിക്കുന്നില്ല. അതുപോലെ, ഉല്പത്തി 3-ൽ ആദാമിന്റെ
കുറ്റം സംഖ്യാപുസ്തകം 30-ലെ
നേർച്ചകളെക്കുറിച്ചുള്ള നിയമത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലാണെന്ന് വ്യക്തമായി
പറയുന്നുമില്ല. ഇരു ഭാഗങ്ങളും വ്യത്യസ്ത സാഹചര്യങ്ങളെയാണ് കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നത്.
അതുകൊണ്ട്,
സംഖ്യാപുസ്തകം 30-നെ
ആദാമിന്റെ കുറ്റത്തിനുള്ള പ്രാഥമിക വിശദീകരണമായി കാണരുത്. മറിച്ച്, കുടുംബത്തിനുള്ളിൽ
ഒരു വ്യക്തിക്ക് നിർവചിക്കപ്പെട്ട ഉത്തരവാദിത്വമുള്ളപ്പോൾ കേട്ടിട്ടും
പ്രതികരിക്കാതിരിക്കുന്നതിന്റെ പ്രത്യാഘാതങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു കാനോനിക
താരതമ്യമായി അതിനെ കാണാം. ആദാമിന്റെ കുറ്റത്തിന് ഏറ്റവും വ്യക്തമായ വിശദീകരണം
ഉല്പത്തി 3:17-ലാണ്.
ദൈവകല്പനയ്ക്ക് പകരം ഭാര്യയുടെ വാക്ക് കേട്ടതും വിലക്കപ്പെട്ട ഫലം ഭക്ഷിച്ചതുമാണ്
അവന്റെ ന്യായവിധിയുടെ കാരണമായി ദൈവം വ്യക്തമാക്കുന്നത്.
അതിനാൽ ദൈവശാസ്ത്രപരമായ ബന്ധം ഇതാണ്: ഭാര്യയുടെ എല്ലാ
പ്രവൃത്തികൾക്കും ഭർത്താവ് വിവേചനമില്ലാതെ ഉത്തരവാദിയാകുന്നു എന്നല്ല; മറിച്ച്, അറിഞ്ഞുകൊണ്ട്
പാപത്തിൽ പങ്കുചേരുകയോ അതിന് അംഗീകാരം നൽകുകയോ പ്രതികരിക്കേണ്ട ഉത്തരവാദിത്വമുള്ള
സാഹചര്യത്തിൽ പ്രതികരിക്കാതിരിക്കുകയോ ചെയ്യുമ്പോൾ അവൻ ഉത്തരവാദിയാകാം.
ആദാമിന്റെ പ്രതിനിധിത്വപരമായ ഉത്തരവാദിത്വവും
പാപപതനത്തിന്റെ ദൈവശാസ്ത്രവും
ആദാമിന്റെ ഉത്തരവാദിത്വത്തിന്റെ പ്രാധാന്യം ഏദെൻതോട്ടത്തിലെ
സംഭവങ്ങളിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നില്ല. പുതിയ നിയമം പാപപതനത്തെ മനുഷ്യവർഗത്തോടുള്ള
ആദാമിന്റെ പ്രതിനിധിത്വബന്ധത്തിന്റെ വെളിച്ചത്തിലാണ് വ്യാഖ്യാനിക്കുന്നത്.
റോമർ 5:12–19-ൽ
ആദാമിന്റെ അതിക്രമത്തിലൂടെയാണ് പാപവും മരണവും മനുഷ്യാനുഭവത്തിലേക്ക്
കടന്നുവന്നതെന്ന് പൗലോസ് അവതരിപ്പിക്കുന്നു. ആദാമിന്റെ അനുസരണക്കേടിനെയും
ക്രിസ്തുവിന്റെ അനുസരണത്തെയും അദ്ദേഹം താരതമ്യം ചെയ്യുന്നു. ഒരു മനുഷ്യന്റെ
അനുസരണക്കേടിനാൽ അനേകർ പാപികളായിത്തീർന്നു;
ഒരു മനുഷ്യനായ യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ അനുസരണത്താൽ അനേകർ നീതിമാന്മാരായിത്തീരുന്നു
(റോമർ 5:18–19).
ഈ താരതമ്യം പൗലോസിന്റെ ദൈവശാസ്ത്രപരമായ വാദത്തിന്റെ
കേന്ദ്രമാണ്. പാപപതനത്തിൽ ഹവ്വാ പങ്കുചേർന്നില്ലെന്ന് അദ്ദേഹം പറയുന്നില്ല. എന്നാൽ
പാപവും മരണവും മനുഷ്യാനുഭവത്തിലേക്ക് കടന്നുവന്ന സംഭവത്തിൽ പ്രതിനിധിയായ
വ്യക്തിയായി ആദാമിനെയാണ് അദ്ദേഹം ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നത്.
അതുപോലെ,
1 കൊരിന്ത്യർ 15:21–22 ഇപ്രകാരം
പറയുന്നു: "മനുഷ്യൻ മൂലം മരണം ഉണ്ടായതുപോലെ മനുഷ്യൻ മൂലം മരിച്ചവരുടെ
പുനരുത്ഥാനവും ഉണ്ടായി. ആദാമിൽ എല്ലാവരും മരിക്കുന്നതുപോലെ ക്രിസ്തുവിൽ എല്ലാവരും
ജീവിപ്പിക്കപ്പെടും."
അതിനാൽ,
ആദാമിനെക്കുറിച്ചുള്ള പൗലോസിന്റെ ഊന്നൽ ദാമ്പത്യത്തിലെ
അധികാരക്രമത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു പരാമർശം മാത്രമല്ല. ആദാമുമായുള്ള
മനുഷ്യവർഗത്തിന്റെ ഐക്യത്തെയും ക്രിസ്തു അവസാനത്തെ ആദാമായുള്ള വീണ്ടെടുപ്പിന്റെ
പ്രാധാന്യത്തെയും സംബന്ധിച്ച വിശാലമായ ദൈവശാസ്ത്രപരമായ കാഴ്ചപ്പാടിന്റെ ഭാഗമാണത് (1 കൊരിന്ത്യർ 15:45–49).
ആദാമിന്റെ ഉത്തരവാദിത്വം അതിനാൽ വ്യക്തിപരവും
പ്രതിനിധിത്വപരവുമാണ്. വ്യക്തിപരമായി അവൻ ദൈവകല്പന ലംഘിച്ചു. പ്രതിനിധിത്വപരമായി, അവന്റെ
അനുസരണക്കേട് മനുഷ്യവർഗത്തിന്റെ ചരിത്രാനുഭവത്തിലേക്ക് പാപവും മരണവും കടന്നുവന്ന
നിർണായക സംഭവമായി മാറി.
സ്ത്രീ ആദ്യം ഫലം ഭക്ഷിച്ചിരുന്നിട്ടും, വേദപുസ്തക വിവരണം
ആദാമിന്റെ ഉത്തരവാദിത്വത്തിന് പ്രത്യേക പ്രാധാന്യം നൽകുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണെന്നും
ഇത് വ്യക്തമാക്കുന്നു. ഹവ്വായുടെ വഞ്ചനയും ആദാമിന്റെ അനുസരണക്കേടും ഒരേ
സംഭവത്തിന്റെ വ്യത്യസ്ത വശങ്ങളാണ്. ഇരുവരും ഉത്തരവാദികളാണ്. എന്നാൽ ആദാമിന്റെ
പ്രതിനിധിത്വപരമായ സ്ഥാനം പുതിയ നിയമത്തിൽ പ്രത്യേകമായി ഊന്നിപ്പറയപ്പെടുന്നു.
ആദാമും ക്രിസ്തുവും തമ്മിലുള്ള താരതമ്യം അനുസരണത്തിന്റെ
പ്രാധാന്യം കൂടുതൽ വ്യക്തമാക്കുന്നു. ആദാം ദൈവകല്പനയ്ക്ക് വിരുദ്ധമായ ശബ്ദം കേട്ട്
അനുസരണക്കേടിൽ പങ്കുചേർന്നു. എന്നാൽ ക്രിസ്തു മരണംവരെയും പിതാവിനോട്
അനുസരണയുള്ളവനായിരുന്നു (റോമർ 5:19;
ഫിലിപ്പിയർ 2:8; എബ്രായർ 5:8). അതിനാൽ
വീണ്ടെടുപ്പിന്റെ വേദപുസ്തകചരിത്രം പരാജയപ്പെട്ട ഒരു ദാമ്പത്യബന്ധത്തിന്റെ
പുനഃസ്ഥാപനം മാത്രമല്ല; മനുഷ്യന്റെ
മത്സരത്തിന്റെ പ്രത്യാഘാതങ്ങളെ യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ അനുസരണത്തിലൂടെ മറികടക്കുന്ന
ദൈവിക പദ്ധതിയാണ്.
ദാമ്പത്യ ഉത്തരവാദിത്വവും സമകാലിക ദൈവശാസ്ത്രപരമായ
പ്രസക്തിയും
ഉല്പത്തി 3-ലെ
വിവരണം ക്രിസ്തീയ വിവാഹത്തിനും നേതൃത്വത്തിനും പ്രധാനപ്പെട്ട പാഠങ്ങൾ നൽകുന്നു.
എന്നാൽ വേദപുസ്തകം പിന്തുണയ്ക്കാത്ത നിഗമനങ്ങൾ ഒഴിവാക്കുന്നതിനായി ഈ ഭാഗം
സൂക്ഷ്മമായി വ്യാഖ്യാനിക്കണം.
ഒന്നാമതായി,
ഭാര്യ സ്വതന്ത്രമായി എടുക്കുന്ന ഓരോ തീരുമാനത്തിനും ഭർത്താവ് ധാർമികമായി
കുറ്റക്കാരനാണെന്ന് ആദാമിന്റെ ഉത്തരവാദിത്വം അർത്ഥമാക്കുന്നില്ല. ദൈവസന്നിധിയിൽ
ഓരോ വ്യക്തിക്കും വ്യക്തിപരമായ ഉത്തരവാദിത്വമുണ്ടെന്ന് തിരുവെഴുത്ത് നിരന്തരം
പഠിപ്പിക്കുന്നു. "പാപം ചെയ്യുന്ന ദേഹി മരിക്കും" എന്ന് യെഹെസ്കേൽ 18:20 വ്യക്തമാക്കുന്നു.
ഓരോരുത്തനും സ്വന്തം ഭാരം ചുമക്കുമെന്ന് ഗലാത്യർ 6:5 പഠിപ്പിക്കുന്നു. ഭാര്യയ്ക്ക് തീരുമാനങ്ങളെടുക്കാനുള്ള
ധാർമികശേഷിയില്ലെന്നും അവൾ ചെയ്യുന്ന എല്ലാ പ്രവൃത്തികൾക്കും ഭർത്താവ് സ്വമേധയാ
കുറ്റക്കാരനാകുന്നുവെന്നും പറയാനാവില്ല.
രണ്ടാമതായി,
ഭർത്താവ് ഭാര്യയുടെമേൽ ഏകാധിപത്യപരമായ നിയന്ത്രണം സ്ഥാപിക്കണമെന്ന് ഈ ഭാഗം
പഠിപ്പിക്കുന്നില്ല. ഉല്പത്തി 1:27
പ്രകാരം പുരുഷനും സ്ത്രീയും ദൈവത്തിന്റെ സ്വരൂപത്തിൽ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടവരാണ്.
ഉല്പത്തി 2:18 സ്ത്രീയെ
പുരുഷന്റെ അനുയോജ്യമായ തുണയായി അവതരിപ്പിക്കുന്നു. ഉല്പത്തി 2:24 വിവാഹത്തിന്റെ
ഐക്യം സ്ഥാപിക്കുന്നു. അതിനാൽ ദാമ്പത്യ ഉത്തരവാദിത്വത്തെക്കുറിച്ചുള്ള വേദപുസ്തക
കാഴ്ചപ്പാട് ആധിപത്യത്തിലല്ല,
ദൈവഹിതത്തോടുള്ള പരസ്പര പ്രതിബദ്ധതയിലാണ് അധിഷ്ഠിതമായിരിക്കേണ്ടത്.
മൂന്നാമതായി,
ദൈവത്തോടുള്ള അനുസരണമാണ് പ്രധാനമായിരിക്കുന്ന സാഹചര്യങ്ങളിൽ പുരുഷന്മാർ
നിഷ്ക്രിയരായി തുടരുന്ന പ്രവണതയെ ഈ ഭാഗം ചോദ്യം ചെയ്യുന്നു. ആദാമിന്റെ പരാജയം
ഭാര്യയെ ഫലം ഭക്ഷിക്കുന്നതിൽനിന്ന് തടയാൻ കഴിയാതിരുന്നതിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നില്ല.
അവൻ തന്നെ ദൈവത്തോട് അനുസരണക്കേട് കാണിച്ചു. വ്യക്തിബന്ധങ്ങൾക്കും ആഗ്രഹങ്ങൾക്കും
സാമൂഹിക സമ്മർദങ്ങൾക്കും ദൈവിക വെളിപ്പാടിനെക്കാൾ പ്രാധാന്യം നൽകുന്നതിന്റെ അപകടം
അവന്റെ മൗനവും തുടർന്നുള്ള പങ്കാളിത്തവും വെളിപ്പെടുത്തുന്നു.
ക്രിസ്തീയ ഭർത്താക്കന്മാർക്ക് ആത്മീയ ഉത്തരവാദിത്വം എന്നത്
ദൈവത്തോടുള്ള വിശ്വസ്തത, ധാർമികമായ
സത്യസന്ധത, സ്നേഹപൂർവമായ
കരുതൽ, വിശുദ്ധിയിലേക്കുള്ള
പരസ്പര പ്രോത്സാഹനം എന്നിവയാണ്. എഫെസ്യർ 5:25-ൽ
ക്രിസ്തു സഭയെ സ്നേഹിച്ച് അതിനുവേണ്ടി തന്നെത്താൻ ഏല്പിച്ചതുപോലെ ഭാര്യമാരെ
സ്നേഹിക്കണമെന്ന് ഭർത്താക്കന്മാരോട് ആവശ്യപ്പെടുന്നു. ഇത് ബലപ്രയോഗത്തിലൂടെയുള്ള
അധികാരമല്ല, ത്യാഗപൂർവമായ
ഉത്തരവാദിത്വത്തിന്റെ മാതൃകയാണ്.
അതുപോലെ,
1 പത്രൊസ് 3:7 ഭർത്താക്കന്മാർ
ഭാര്യമാരോടുകൂടെ വിവേകത്തോടെ ജീവിക്കണമെന്നും അവരെ ജീവന്റെ കൃപയുടെ
കൂട്ടവകാശികളെന്ന നിലയിൽ ബഹുമാനിക്കണമെന്നും പഠിപ്പിക്കുന്നു. ഭാര്യമാരെ
മാന്യതയോടും ആത്മീയ പരിഗണനയോടുംകൂടെ കൈകാര്യം ചെയ്യേണ്ട ഉത്തരവാദിത്വം ഈ വേദഭാഗം
ഭർത്താക്കന്മാരുടെമേൽ ചുമത്തുന്നു.
വിശാലമായ വേദപുസ്തകതത്വം ഇതാണ്: ദാമ്പത്യനേതൃത്വം
ആധിപത്യത്തിന് ഒരു ന്യായീകരണമാകരുത്;
അതുപോലെ, വ്യക്തിപരമായ
ഉത്തരവാദിത്വത്തിൽനിന്ന് ഒഴിഞ്ഞുമാറാനുള്ള മാർഗവുമാകരുത്. ഭാര്യയുടെ സ്വാധീനത്തെ
ചൂണ്ടിക്കാട്ടി ഭർത്താവിന് സ്വന്തം അനുസരണക്കേടിനെ ന്യായീകരിക്കാനാവില്ല. അതുപോലെ, തെറ്റായ
പ്രവൃത്തി ആരംഭിച്ചത് താനല്ലെന്ന കാരണത്താൽ മാത്രം താൻ നിരപരാധിയാണെന്ന്
അവകാശപ്പെടാനും കഴിയില്ല.
ഇതേ തത്വം സഭയിലെ ആത്മീയ നേതൃത്വത്തിനും ബാധകമാണ്. നേതാക്കൾ
സ്വന്തം ജീവിതത്തിനും തങ്ങളെ ഏല്പിച്ചിരിക്കുന്ന ഉത്തരവാദിത്വങ്ങൾക്കും
കണക്കുകൊടുക്കേണ്ടവരാണ്. ദൈവത്തിന്റെ മുന്നറിയിപ്പ് വിശ്വസ്തതയോടെ അറിയിക്കേണ്ട
കാവൽക്കാരന്റെ ഉത്തരവാദിത്വം യെഹെസ്കേൽ 33:1–9
വ്യക്തമാക്കുന്നു. ഉപദേഷ്ടാക്കൾ കൂടുതൽ കർശനമായി ന്യായവിധിക്കപ്പെടുമെന്ന്
യാക്കോബ് 3:1 ഓർമിപ്പിക്കുന്നു.
അതിനാൽ നേതൃത്വം അധികാരസ്ഥാനം കൈവശംവയ്ക്കുന്നതിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നില്ല; സത്യത്തെ
ഉയർത്തിപ്പിടിക്കാനുള്ള കടമയും അതിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു.
ആദാമിന്റെ പരാജയം ഒരു പ്രധാന
മുന്നറിയിപ്പ് നൽകുന്നു: ഉത്തരവാദിത്വത്തിന്റെ സ്ഥാനം കൈവശമുണ്ടായിട്ടും
അതിനനുസരിച്ചുള്ള അനുസരണവും വിശ്വസ്തതയും ഇല്ലെങ്കിൽ അത് മതിയാകുകയില്ല.
ഉപസംഹാരം
ഉല്പത്തി 3:2–7-ൽ
സ്ത്രീയും പുരുഷനും പങ്കുചേർന്ന മനുഷ്യന്റെ അനുസരണക്കേടായിട്ടാണ് പാപപതനത്തെ
അവതരിപ്പിക്കുന്നത്. സ്ത്രീ വഞ്ചിക്കപ്പെടുകയും ആദ്യം വിലക്കപ്പെട്ട ഫലം
ഭക്ഷിക്കുകയും ചെയ്തെങ്കിലും,
ആദാം ദൈവകല്പന നേരിട്ട് ലംഘിച്ചതിനാലും മനുഷ്യവർഗത്തിന്റെ പ്രതിനിധിയായിരുന്ന
സ്ഥാനത്താലും അവന്റെ ഉത്തരവാദിത്വത്തിന് പ്രത്യേക പ്രാധാന്യം നൽകപ്പെടുന്നു.
ഭാര്യ ഫലം കൊടുത്തപ്പോൾ ആദാം അവളോടുകൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നുവെന്ന
വിവരണവും, ഭാര്യയുടെ
വാക്ക് കേട്ട് വിലക്കപ്പെട്ട വൃക്ഷത്തിന്റെ ഫലം തിന്നു എന്ന ഉല്പത്തി 3:17-ലെ ദൈവിക
പ്രഖ്യാപനവും അവന്റെ കുറ്റത്തിന്റെ ഏറ്റവും വ്യക്തമായ വിശദീകരണം നൽകുന്നു. അവന്റെ
പരാജയം ഭാര്യ പാപം ചെയ്യുന്നത് തടയാതിരുന്നതിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നില്ല. ദൈവകല്പന
ഉയർത്തിപ്പിടിക്കുന്നതിൽ അവൻ പരാജയപ്പെട്ടു;
തുടർന്ന് അതിക്രമത്തിൽ സ്വയം പങ്കുചേരുകയും ചെയ്തു.
കുടുംബത്തിനുള്ളിലെ ചില കാര്യങ്ങളിൽ ഭർത്താവിന്റെ
മൗനത്തിന്റെ പ്രത്യാഘാതങ്ങളെക്കുറിച്ച് സംഖ്യാപുസ്തകം 30:1–16 ഒരു സാധ്യതയുള്ള
കാനോനിക താരതമ്യം നൽകുന്നു. എന്നാൽ അതിനെ ഉല്പത്തി 3-ന്റെ നേരിട്ടുള്ള നിയമപരമായ വിശദീകരണമായി കാണരുത്.
ആദാമിന്റെ കുറ്റം പ്രധാനമായും അവന്റെ സ്വന്തം അനുസരണക്കേടിലാണ്
അധിഷ്ഠിതമായിരിക്കുന്നത്;
ഭാര്യയുടെ കുറ്റം സ്വമേധയാ അവനിലേക്ക് മാറ്റപ്പെടുന്നതിലല്ല.
പുതിയ നിയമത്തിലെ വിശാലമായ സാക്ഷ്യവും ആദാമിന്റെ
പ്രതിനിധിത്വപരമായ ഉത്തരവാദിത്വത്തിന്റെ പ്രാധാന്യം സ്ഥിരീകരിക്കുന്നു. ആദാമിലൂടെ
പാപവും മരണവും മനുഷ്യലോകത്തിലേക്ക് കടന്നുവന്നതായി പൗലോസ് ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുകയും
അവന്റെ അനുസരണക്കേടിനെ യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ അനുസരണവുമായി താരതമ്യം ചെയ്യുകയും
ചെയ്യുന്നു (റോമർ 5:12–19;
1 കൊരിന്ത്യർ 15:21–22).
അവസാനമായി,
മറ്റൊരാൾ ആദ്യം പ്രവർത്തിച്ചു എന്ന കാരണത്താലോ, സ്വാധീനം ചെലുത്തി എന്ന കാരണത്താലോ, പ്രലോഭനം
അവതരിപ്പിച്ചു എന്ന കാരണത്താലോ സ്വന്തം ഉത്തരവാദിത്വം മറ്റൊരാളിലേക്ക്
മാറ്റാനാവില്ലെന്ന് പാപപതനം നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നു. ഭാര്യയാണ് ഫലം ആദ്യം
ഭക്ഷിച്ചതെന്ന് ആദാമിന് ചൂണ്ടിക്കാണിക്കാമായിരുന്നു. എന്നാൽ താനും അത്
ഭക്ഷിച്ചുവെന്ന സത്യത്തിൽനിന്ന് ഒഴിഞ്ഞുമാറാൻ അവന് കഴിഞ്ഞില്ല. മനുഷ്യന്റെ
ഉത്തരവാദിത്വത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അടിസ്ഥാനപരമായ ഒരു സത്യം അവന്റെ പരാജയം
വെളിപ്പെടുത്തുന്നു:
മറ്റൊരാളുടെ സ്വാധീനം നമ്മുടെ അനുസരണക്കേടിന്റെ സാഹചര്യങ്ങൾ വിശദീകരിച്ചേക്കാം; എന്നാൽ ദൈവത്തോട്
അനുസരണക്കേട് കാണിക്കാൻ നാം എടുത്ത തീരുമാനത്തിന്റെ ഉത്തരവാദിത്വം അതിലൂടെ
ഇല്ലാതാകുന്നില്ല.
അതുകൊണ്ട് ക്രിസ്തീയ ദാമ്പത്യത്തിനുള്ള ഈ സംഭവത്തിന്റെ
ശാശ്വതമായ പാഠം, ഭാര്യ
ചെയ്യുന്ന എല്ലാ പ്രവൃത്തികൾക്കും ഭർത്താവ് കുറ്റക്കാരനാകുന്നു എന്നതല്ല. മറിച്ച്, ഇരുവരും
ദൈവത്തോടു വ്യക്തിപരമായി ഉത്തരവാദികളായിരിക്കണമെന്നും ദൈവവചനത്തോടുള്ള അനുസരണത്തിൽ
പരസ്പരം പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കണമെന്നും ഉള്ളതാണ്. വിശ്വസ്തമായ ദാമ്പത്യ ഉത്തരവാദിത്വം
പ്രകടമാകുന്നത് നിയന്ത്രണത്തിലൂടെയോ കുറ്റപ്പെടുത്തലിലൂടെയോ അല്ല; പരസ്പര
വിശ്വസ്തതയിലൂടെയും ആത്മീയ സമഗ്രതയിലൂടെയും മത്സരിക്കുന്ന എല്ലാ ശബ്ദങ്ങൾക്കും
മീതെ ദൈവത്തിന്റെ അധികാരത്തെ ഉയർത്തിപ്പിടിക്കുന്നതിലൂടെയുമാണ്.
തിരഞ്ഞെടുത്ത ഗ്രന്ഥസൂചി
Hamilton,
Victor P. The Book of Genesis: Chapters 1–17. New International
Commentary on the Old Testament. Grand Rapids: Eerdmans, 1990.
Mathews,
Kenneth A. Genesis 1–11:26. New American Commentary, vol. 1A. Nashville:
Broadman & Holman, 1996.
Sailhamer,
John H. The Pentateuch as Narrative: A Biblical-Theological Commentary.
Grand Rapids: Zondervan, 1992.
Waltke,
Bruce K., with Cathi J. Fredricks. Genesis: A Commentary. Grand Rapids:
Zondervan, 2001.
Wenham,
Gordon J. Genesis 1–15. Word Biblical Commentary, vol. 1. Waco, TX: Word
Books, 1987.
Wenham,
Gordon J. Numbers: An Introduction and Commentary. Tyndale Old Testament
Commentaries. Downers Grove, IL: InterVarsity Press, 1981.
Comments