സഭയിലെ വിധവകളും അവരുടെ ശുശ്രൂഷയും: ബൈബിൾപരവും ദൈവശാസ്ത്രപരവും ചരിത്രപരവുമായ ഒരു പഠനം

സഭയിലെ വിധവകളും അവരുടെ ശുശ്രൂഷയും:

ബൈബിൾപരവും ദൈവശാസ്ത്രപരവും ചരിത്രപരവുമായ ഒരു പഠനം

സംഗ്രഹം (Abstract)

ഭർത്താവിന്റെ മരണത്തെത്തുടർന്നുള്ള ദുഃഖം, സാമ്പത്തിക അരക്ഷിതാവസ്ഥ, കുടുംബപിന്തുണയുടെ അഭാവം എന്നിവയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ഒരു അവസ്ഥയായിട്ടാണ് സഭയിൽ പലപ്പോഴും വിധവത്വം മനസ്സിലാക്കപ്പെടുന്നത്. ഈ വിഷയങ്ങൾ ബൈബിൾപരമായി പ്രാധാന്യമുള്ളവയാണെങ്കിലും, ദൈവജനത്തിന്റെ ഇടയിൽ വിധവകൾക്കുള്ള സ്ഥാനത്തെക്കുറിച്ച് തിരുവെഴുത്ത് കൂടുതൽ വിശാലമായ കാഴ്ചപ്പാടാണ് അവതരിപ്പിക്കുന്നത്. പഴയനിയമത്തിലെ ഉടമ്പടി സമൂഹത്തിന്റെ ഉത്തരവാദിത്തം മുതൽ പുതിയനിയമത്തിലെ പ്രാർത്ഥന, ഭക്തി, അതിഥിസൽക്കാരം, ഔദാര്യം, സേവനം എന്നിവ വരെയുള്ള വിവരണങ്ങൾ വിധവകളെ കരുണയുടെ സ്വീകർത്താക്കളായി മാത്രമല്ല, ദൈവജനത്തിന്റെ ആത്മീയജീവിതത്തിലും ദൗത്യത്തിലും സജീവമായി പങ്കുചേരുന്നവരായും അവതരിപ്പിക്കുന്നു.

1 തിമൊഥെയൊസ് 5:3–16-ൽ പൗലോസ് നൽകുന്ന നിർദ്ദേശങ്ങൾ കുടുംബത്തിന്റെ ഉത്തരവാദിത്തം, സഭയുടെ സംരക്ഷണം, ആത്മീയ പക്വതയുള്ള വിധവകളുടെ അംഗീകാരം എന്നിവ തമ്മിലുള്ള ബന്ധം മനസ്സിലാക്കുന്നതിനുള്ള പ്രധാനപ്പെട്ട അടിസ്ഥാനമാണ്. "യഥാർത്ഥ വിധവകൾ" എന്ന പ്രയോഗത്തിന്റെ അർത്ഥം, ആദിമസഭയിൽ വിധവകൾക്കായി സംഘടിതമായ ഒരു ശുശ്രൂഷാസംവിധാനം ഉണ്ടായിരുന്നോ എന്ന ചോദ്യം, അറുപത് വയസ്സ് എന്ന പ്രായപരിധിയുടെ പ്രാധാന്യം, "ഒരു ഭർത്താവിന്റെ ഭാര്യ" എന്ന യോഗ്യതയുടെ അർത്ഥം എന്നിവ ഈ ലേഖനം പരിശോധിക്കുന്നു. പിൽക്കാല സഭാചരിത്രത്തിൽ രൂപപ്പെട്ട സംവിധാനങ്ങളെല്ലാം അപ്പൊസ്തലിക കാലത്തെ നിർബന്ധിത മാതൃകകളായി കാണാതെ, ഭൗതികപരിചരണത്തോടൊപ്പം ആത്മീയ അംഗീകാരവും അർത്ഥവത്തായ ശുശ്രൂഷാപങ്കാളിത്തവും ഉൾക്കൊള്ളുന്ന ബൈബിൾപരമായ കാഴ്ചപ്പാട് ഇന്നത്തെ സഭകൾ വീണ്ടെടുക്കണമെന്ന് ഈ പഠനം വാദിക്കുന്നു.

ആമുഖം

ഒരു സഭ വിധവകളോട് എങ്ങനെ പെരുമാറുന്നു എന്നത് സുവിശേഷത്തെയും ദൈവത്തിന്റെ സ്വഭാവത്തെയും കുറിച്ചുള്ള ആ സഭയുടെ ധാരണയെ വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. സാമൂഹിക അനീതി, സാമ്പത്തിക അരക്ഷിതാവസ്ഥ, കുടുംബസംരക്ഷണത്തിന്റെ നഷ്ടം എന്നിവയ്ക്ക് കൂടുതൽ ഇരയാകാൻ സാധ്യതയുള്ളവരായിട്ടാണ് തിരുവെഴുത്തിൽ വിധവകളെ പലപ്പോഴും കാണുന്നത്. എന്നാൽ അവരുടെ ജീവിതത്തെ ഈ ദുർബലാവസ്ഥകൊണ്ടു മാത്രം ബൈബിൾ നിർവചിക്കുന്നില്ല. വിശ്വാസം, പ്രാർത്ഥന, സഹിഷ്ണുത, ഔദാര്യം, അതിഥിസൽക്കാരം, ആത്മീയ സ്വാധീനം എന്നിവയിലൂടെ ദൈവത്തിന് ഉപകാരപ്രദമായ ജീവിതം നയിക്കുന്നവരായും അവർ ചിത്രീകരിക്കപ്പെടുന്നു. ഭർത്താവിന്റെ മരണം ദൈവത്തിന്റെ ഉദ്ദേശ്യങ്ങളിൽ അവരുടെ പ്രയോജനത്തെ ഇല്ലാതാക്കുന്നില്ല; പ്രായം കൂടുന്നതുകൊണ്ട് വിശ്വാസസമൂഹത്തിലെ അവരുടെ സ്ഥാനവും കുറയുന്നില്ല. ഇന്നത്തെ പല സഭകളും വിധവകളെ പ്രധാനമായും സഹായം ആവശ്യമുള്ളവരായി മാത്രമാണ് കാണുന്നത്. അവർക്ക് സാമ്പത്തികസഹായം, ഭക്ഷണം, സന്ദർശനം, ആശ്വാസം എന്നിവ ലഭിക്കാറുണ്ടെങ്കിലും അവരുടെ ആത്മീയപക്വതയും അനുഭവസമ്പത്തും സഭയുടെ വളർച്ചയ്ക്കും ശുശ്രൂഷയ്ക്കും നൽകാവുന്ന സംഭാവനകളും പലപ്പോഴും അംഗീകരിക്കപ്പെടുന്നില്ല. അതിനാൽ ഒരു പ്രധാന ചോദ്യം ഉയരുന്നു: വിധവകളെ സംരക്ഷിക്കുകയും സഹായിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതിൽ മാത്രമാണോ സഭയുടെ ഉത്തരവാദിത്തം അവസാനിക്കുന്നത്, അതോ അവരുടെ ആത്മീയശുശ്രൂഷയും സഭ അംഗീകരിക്കുകയും പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യേണ്ടതുണ്ടോ? ഈ ചോദ്യത്തിന് ഉത്തരം കണ്ടെത്താൻ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട വേദഭാഗം 1 തിമൊഥെയൊസ് 5:3–16 ആണ്. വിധവകളെ മാനിക്കേണ്ടത്, കുടുംബത്തിന്റെ ഉത്തരവാദിത്തം, സഭയുടെ സഹായം, പ്രത്യേക പരിഗണന ലഭിക്കുന്ന വിധവകളുടെ യോഗ്യതകൾ എന്നിവയെക്കുറിച്ച് പൗലോസ് ഇവിടെ നിർദ്ദേശങ്ങൾ നൽകുന്നു. എന്നാൽ ഈ നിർദ്ദേശങ്ങളെ 1 തിമൊഥെയൊസ് 3:14–15-ൽ അവതരിപ്പിക്കുന്ന ദൈവത്തിന്റെ ഭവനമായ സഭ എന്ന വിശാലമായ പശ്ചാത്തലത്തിൽ മനസ്സിലാക്കണം. ശരിയായ ഉപദേശം, വിശുദ്ധമായ ജീവിതം, പരസ്പര ഉത്തരവാദിത്തം, പ്രായോഗിക സേവനം എന്നിവ സഭാജീവിതത്തിൽ വേർതിരിക്കാനാവാത്ത ഘടകങ്ങളാണ്. അതിനാൽ യഥാർത്ഥത്തിൽ സഹായം ആവശ്യമുള്ള വിധവകളെ സംരക്ഷിക്കുകയും ശുശ്രൂഷിക്കാൻ കഴിയുന്നവരുടെ ആത്മീയ സംഭാവനകളെ അംഗീകരിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഇരട്ട ഉത്തരവാദിത്തം സഭ ഏറ്റെടുക്കണം.

1. വിധവകളോടുള്ള ദൈവത്തിന്റെ ഉടമ്പടിപരമായ കരുതൽ: പഴയനിയമം മുതൽ യേശുവിന്റെ ശുശ്രൂഷ വരെ

വിധവകളെ സംരക്ഷിക്കേണ്ടതിന്റെ ബൈബിൾപരമായ അടിസ്ഥാനം ദൈവത്തിന്റെ സ്വഭാവത്തിലാണ് ആരംഭിക്കുന്നത്. കുടുംബസംരക്ഷണവും സാമ്പത്തിക സുരക്ഷയും നഷ്ടപ്പെട്ടവരുടെ അവസ്ഥയിൽ ദൈവം നിസ്സംഗനല്ല. പുറപ്പാട് 22:22–24-ൽ വിധവകളെയും അനാഥരെയും പീഡിപ്പിക്കരുതെന്ന് ദൈവം യിസ്രായേലിന് മുന്നറിയിപ്പ് നൽകുന്നു. അവരുടെ നിലവിളി താൻ കേൾക്കുമെന്ന് അവിടുന്ന് പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു. ആവർത്തനപുസ്തകം 10:17–19-ൽ അനാഥർക്കും വിധവകൾക്കും ന്യായം നടത്തുകയും പരദേശിയെ സ്നേഹിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ദൈവമായിട്ടാണ് അവിടുന്ന് വെളിപ്പെടുന്നത്. അതിനാൽ ദുർബലരോടുള്ള ഉത്തരവാദിത്തം യിസ്രായേൽ ദൈവത്തിന്റെ സ്വഭാവത്തെ പ്രതിഫലിപ്പിക്കണമെന്ന ഉടമ്പടിപരമായ കടമയുടെ ഭാഗമായിരുന്നു. ഈ കരുതൽ യിസ്രായേലിന്റെ സാമൂഹികവും സാമ്പത്തികവുമായ ക്രമീകരണങ്ങളിലും ഉൾപ്പെടുത്തിയിരുന്നു. ആവർത്തനപുസ്തകം 14:28–29-ൽ ദശാംശത്തിന്റെ ഭാഗമായി വിധവകൾക്കും അനാഥർക്കും പരദേശികൾക്കും ഉപജീവനത്തിനുള്ള വ്യവസ്ഥ ചെയ്യുന്നു. ആവർത്തനപുസ്തകം 24:17–22-ൽ വിധവകൾക്കെതിരായ അനീതി നിരോധിക്കുകയും വിളവെടുപ്പിന്റെ ഒരു ഭാഗം ദരിദ്രർക്കും ദുർബലർക്കുമായി ശേഷിപ്പിക്കണമെന്ന് നിർദ്ദേശിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. അതിനാൽ വിധവകളെ സഹായിക്കുന്നത് ഐച്ഛികമായ ദാനധർമ്മമല്ല; അത് ഉടമ്പടിയോടുള്ള വിശ്വസ്തതയുടെ പ്രകടനമായിരുന്നു. ജ്ഞാനസാഹിത്യവും പ്രവാചകഗ്രന്ഥങ്ങളും ഈ സത്യത്തെ കൂടുതൽ ശക്തിപ്പെടുത്തുന്നു. വിധവകളെ സംരക്ഷിക്കുന്നതിനെ ഇയ്യോബ് നീതിയുടെ അടയാളമായി കണക്കാക്കുന്നു (ഇയ്യോബ് 29:12–13). സങ്കീർത്തനം 68:5 ദൈവത്തെ വിധവകളുടെ സംരക്ഷകനായി അവതരിപ്പിക്കുന്നു. യെശയ്യാവ് 1:17-ൽ വിധവകൾക്കുവേണ്ടി നീതി നടത്താൻ ദൈവജനത്തോട് ആഹ്വാനം ചെയ്യുന്നു. അതേസമയം, അവരുടെ അവകാശം അവഗണിക്കുന്ന നേതാക്കളെ യെശയ്യാവ് 1:23 കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നു. അതായത്, ദുർബലരെ അവഗണിക്കുന്ന ഒരു സമൂഹത്തിന് മതപരമായ പ്രവർത്തനങ്ങൾകൊണ്ട് നീതീകരണം നേടാനാവില്ല.

ചരിത്രവിവരണങ്ങളും വിധവകൾ ദൈവത്തിന്റെ പരിപാലനപ്രവർത്തനത്തിൽ പങ്കാളികളാകാമെന്ന് കാണിക്കുന്നു. ക്ഷാമകാലത്ത് സാരെഫാത്തിലെ വിധവ വിശ്വാസവും അതിഥിസൽക്കാരവും പ്രകടിപ്പിച്ചു; ഏലീയാവിലൂടെ ദൈവം അവളുടെ കുടുംബത്തെ പോഷിപ്പിച്ചു (1 രാജാക്കന്മാർ 17:8–24). 2 രാജാക്കന്മാർ 4:1–7-ൽ കടബാധ്യത മൂലം മക്കളെ നഷ്ടപ്പെടാനുള്ള അപകടത്തിലായിരുന്ന വിധവയെ എലീശാ സഹായിക്കുന്നു. ഈ സംഭവങ്ങൾ ദൈവത്തിന്റെ കരുതൽ സാമ്പത്തികസഹായത്തിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നില്ലെന്നും മനുഷ്യന്റെ അന്തസ്സും കുടുംബജീവിതവും സംരക്ഷിക്കുന്നതിൽ ഉൾപ്പെടുന്നുവെന്നും വ്യക്തമാക്കുന്നു. പുതിയനിയമവും ഇതേ ദൈവശാസ്ത്രപരമായ സത്യത്തെ തുടരുന്നു; എന്നാൽ ദൈവരാജ്യത്തിൽ വിധവകൾക്കുള്ള ആത്മീയസ്ഥാനവും കൂടുതൽ വ്യക്തമായി അവതരിപ്പിക്കുന്നു. നയീൻ പട്ടണത്തിലെ വിധവയോടുള്ള യേശുവിന്റെ കരുണ (ലൂക്കോസ് 7:11–17), ഭർത്താവിനെ നഷ്ടപ്പെട്ടവരുടെ ദുഃഖത്തെയും അരക്ഷിതാവസ്ഥയെയും യേശു ഗൗരവമായി കാണുന്നുവെന്ന് തെളിയിക്കുന്നു. ദീർഘകാലം വിധവയായി ജീവിച്ച അന്നാ ഉപവാസത്തിലും പ്രാർത്ഥനയിലും ദൈവാരാധനയിലും മുഴുകിയിരുന്നു. ശിശുവായ യേശുവിനെ കണ്ടപ്പോൾ അവൾ ദൈവത്തിന് സ്തോത്രം ചെയ്യുകയും യെരൂശലേമിന്റെ വീണ്ടെടുപ്പിനായി കാത്തിരുന്നവരോട് അവനെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുകയും ചെയ്തു (ലൂക്കോസ് 2:36–38). വിധവത്വം ഒരു സ്ത്രീയുടെ ആത്മീയപങ്കാളിത്തത്തിന് തടസ്സമല്ലെന്ന് അന്നായുടെ ജീവിതം വ്യക്തമാക്കുന്നു.

മർക്കോസ് 12:41–44-ലെ ദരിദ്രയായ വിധവയുടെ കാഴ്ചയും ആഴത്തിലുള്ള ഭക്തിയുടെ ഉദാഹരണമാണ്. സമ്പന്നരുടെ വലിയ വഴിപാടുകളെക്കാൾ അവളുടെ ചെറിയ വഴിപാട് യേശു വിലമതിച്ചു; കാരണം അവൾ തന്റെ ദാരിദ്ര്യത്തിൽനിന്ന് എല്ലാം സമർപ്പിച്ചു. എന്നാൽ ഇതിന്റെ സമീപസന്ദർഭത്തിൽ വിധവകളുടെ വീടുകളെ വിഴുങ്ങുന്ന മതനേതാക്കളെ യേശു കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നു (മർക്കോസ് 12:38–40). അതിനാൽ ഈ സംഭവത്തെ ദരിദ്രരായ വിധവകളിൽനിന്ന് കൂടുതൽ പണം ആവശ്യപ്പെടാനുള്ള ന്യായീകരണമായി ഉപയോഗിക്കരുത്. അവരുടെ ഭക്തിയെ മാനിക്കണം; അവരുടെ വിശ്വാസത്തെ ചൂഷണം ചെയ്യരുത്. ലൂക്കോസ് 18:1–8-ൽ നീതിക്കായി നിരന്തരം അപേക്ഷിക്കുന്ന വിധവയുടെ ദൃഷ്ടാന്തത്തിലൂടെ യേശു പ്രാർത്ഥനയിലെ സ്ഥിരത പഠിപ്പിക്കുന്നു. അനീതിക്കുമുന്നിൽ തളരാതെ നിലകൊള്ളുന്ന അവളുടെ നിലപാട് വിശ്വാസത്തിന്റെ സ്ഥിരതയെ പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്നു.

ഈ വേദഭാഗങ്ങളെല്ലാം ചേർത്തുവായിക്കുമ്പോൾ വിധവകൾ കരുണ സ്വീകരിക്കുന്നവർ മാത്രമല്ലെന്ന് വ്യക്തമാകുന്നു. അവർ വിശ്വാസം, പ്രാർത്ഥന, ഔദാര്യം, സഹിഷ്ണുത, സാക്ഷ്യം എന്നിവയിലൂടെ ദൈവജനത്തിന്റെ ആത്മീയജീവിതത്തിൽ പങ്കുചേരാൻ കഴിവുള്ളവരാണ്. അതിനാൽ അവരുടെ ആവശ്യങ്ങളോടൊപ്പം ആത്മീയസംഭാവനകളും സഭ അംഗീകരിക്കണം.

2. ആദിമസഭയിലെ വിധവകൾ: പ്രായോഗിക പരിചരണവും ആത്മീയ അംഗീകാരവും

വിധവകളോടുള്ള ദൈവത്തിന്റെ കരുതലിനെ ആദിമസഭ പ്രായോഗികമായ സഭാ ഉത്തരവാദിത്തമായി മാറ്റി. അപ്പൊസ്തലപ്രവൃത്തികൾ 6:1–7-ൽ ദിവസേനയുള്ള ഭക്ഷണവിതരണത്തിൽ ഹെല്ലനിസ്റ്റ് വിധവകൾ അവഗണിക്കപ്പെടുന്നതായി പരാതി ഉയരുന്നു. അപ്പൊസ്തലന്മാർ ഇതിനെ ഒരു ചെറിയ ഭരണപരമായ പ്രശ്നമായി തള്ളിക്കളഞ്ഞില്ല. സഭയിലെ അസമത്വം കൂട്ടായ്മയുടെ ഐക്യത്തെയും സാക്ഷ്യത്തെയും ബാധിക്കുമെന്ന് അവർ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അതിനാൽ നല്ല സാക്ഷ്യമുള്ളവരും പരിശുദ്ധാത്മാവിനാലും ജ്ഞാനത്താലും നിറഞ്ഞവരുമായ ഏഴുപേരെ തിരഞ്ഞെടുക്കാൻ സഭയോട് ആവശ്യപ്പെട്ടു. ഈ സംഭവം പ്രായോഗിക പരിചരണം സഭയുടെ ആത്മീയജീവിതത്തിൽനിന്ന് വേർതിരിക്കാനാവില്ലെന്ന് തെളിയിക്കുന്നു. പ്രാർത്ഥനയിലും വചനശുശ്രൂഷയിലും ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കുന്നതുകൊണ്ട് ദുർബലരായ അംഗങ്ങൾക്ക് നീതിപൂർവമായ പരിചരണം ഉറപ്പാക്കാനുള്ള ഉത്തരവാദിത്തം നേതാക്കൾക്ക് ഇല്ലാതാകുന്നില്ല. ശരിയായ സംഘടനയും ഉത്തരവാദിത്തവിഭജനവും സഭയുടെ പ്രധാന ദൗത്യം തടസ്സപ്പെടാതെ എല്ലാ അംഗങ്ങളെയും പരിപാലിക്കാൻ സഹായിക്കുന്നു. അപ്പൊസ്തലപ്രവൃത്തികൾ 9:36–43-ൽ തബീഥയുടെ ജീവിതം മറ്റൊരു പ്രധാന വശം കാണിക്കുന്നു. സൽപ്രവൃത്തികളാലും ധർമ്മപ്രവൃത്തികളാലും പ്രസിദ്ധയായ ശിഷ്യയായിരുന്നു അവൾ. അവൾ മരിച്ചപ്പോൾ വിധവകൾ പത്രോസിന്റെ അടുക്കൽ വന്ന് അവൾ തങ്ങൾക്കുവേണ്ടി ഉണ്ടാക്കിയ വസ്ത്രങ്ങൾ കാണിച്ചു. ഇത് അവരുടെ ജീവിതത്തിൽ അവൾ നടത്തിയ പ്രായോഗിക ശുശ്രൂഷയുടെയും അവരുമായി സ്ഥാപിച്ച ബന്ധത്തിന്റെയും തെളിവാണ്. ലൂക്കോസ് ഇവിടെ സംഘടിതമായ ഒരു വിധവാസംഘത്തെ വിവരിക്കുന്നില്ലെങ്കിലും, ദുർബലരായ സ്ത്രീകളെ നിരന്തരം സഹായിക്കുന്നതും സഭയ്ക്കുള്ളിൽ അർത്ഥവത്തായ ബന്ധങ്ങൾ വളർത്തുന്നതും ക്രിസ്തീയ ശുശ്രൂഷയുടെ ഭാഗമാണെന്ന് ഈ സംഭവം വ്യക്തമാക്കുന്നു. ഇവയിൽനിന്ന് രണ്ടു പ്രധാന തത്വങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കാം: ആരും അവഗണിക്കപ്പെടാതിരിക്കാൻ സഭയുടെ പരിചരണസംവിധാനം ക്രമീകരിക്കണം; പ്രായോഗിക സേവനവും യഥാർത്ഥ ക്രിസ്തീയ ശിഷ്യത്വത്തിന്റെ പ്രകടനമാണ്.

ആദിമസഭയിൽ വിധവകൾക്കായി പ്രത്യേകമായി സംഘടിതമായ ഒരു ശുശ്രൂഷയോ അംഗീകൃത വിഭാഗമോ ഉണ്ടായിരുന്നോ എന്നത് ചരിത്രപരമായി പരിശോധിക്കേണ്ട വിഷയമാണ്. 1 തിമൊഥെയൊസ് 5:3–16-ൽ പൗലോസ് നൽകുന്ന നിർദ്ദേശങ്ങളാണ് വിധവകളുടെ അംഗീകൃത സംവിധാനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ബൈബിൾപരമായ തെളിവ്. ഒമ്പതാം വാക്യത്തിൽ അദ്ദേഹം ഉപയോഗിക്കുന്ന ഗ്രീക്ക് പദമായ katalegō എന്നത് പട്ടികയിൽ ഉൾപ്പെടുത്തുക അഥവാ ഔദ്യോഗികമായി രേഖപ്പെടുത്തുക എന്ന ആശയം നൽകുന്നു. അതിനാൽ ചില വിധവകൾക്ക് സഭയിൽ പ്രത്യേക അംഗീകാരമോ രജിസ്ട്രേഷനോ ഉണ്ടായിരുന്നുവെന്ന് കരുതാം. എന്നാൽ ഈ പട്ടികയുടെ കൃത്യമായ ഉദ്ദേശ്യത്തെക്കുറിച്ച് പണ്ഡിതന്മാർക്കിടയിൽ വ്യത്യസ്ത അഭിപ്രായങ്ങളുണ്ട്. ചിലർ ഇത് തുടർച്ചയായ സാമ്പത്തികസഹായത്തിന് അർഹരായ വിധവകളുടെ പട്ടികയായിരുന്നുവെന്ന് കരുതുന്നു. മറ്റുചിലർ പ്രാർത്ഥനയും സേവനവും ഉൾപ്പെടുന്ന പ്രത്യേക ഉത്തരവാദിത്തങ്ങളുള്ള ഒരു അംഗീകൃത കൂട്ടായ്മയായിരിക്കാമെന്നും അഭിപ്രായപ്പെടുന്നു. ഈ വേദഭാഗം ഒരു ക്രമീകരണം ഉണ്ടായിരുന്നതായി സൂചിപ്പിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും, പ്രത്യേകമായ ഒരു സഭാപദവി ഉണ്ടായിരുന്നുവെന്ന് വ്യക്തമായി പ്രഖ്യാപിക്കുന്നില്ല.

ആദിമസഭയിലെ വിധവശുശ്രൂഷയുടെ ചരിത്രവികാസം മനസ്സിലാക്കാൻ ബോണി ബൗമാൻ തർസ്റ്റൺ, റോജർ ഗ്രൈസൺ, ഉട്ടെ ഐസൻ എന്നിവരുടെ പഠനങ്ങൾ സഹായകരമാണ്. പോളികാർപ്പിന്റെ ഫിലിപ്പിയർക്കുള്ള ലേഖനം, ഇഗ്നാത്തിയോസിന്റെ സ്മിർണാക്കാർക്കുള്ള ലേഖനം, ദിദസ്കാലിയ അപ്പൊസ്തലോരും, അപ്പൊസ്തലിക ഭരണഘടനകൾ തുടങ്ങിയ പിൽക്കാല ക്രിസ്തീയരചനകളിൽ വിധവകളുടെ അംഗീകൃത കൂട്ടായ്മകളെക്കുറിച്ച് കൂടുതൽ വ്യക്തമായ തെളിവുകൾ കാണാം. പിൽക്കാലത്ത് വികസിച്ച സഭാക്രമങ്ങളെ അപ്പൊസ്തലിക കാലഘട്ടത്തിലേക്ക് അതേപടി തിരികെ കൊണ്ടുപോകാൻ പാടില്ല. പിൽക്കാല നൂറ്റാണ്ടുകളിൽ കൂടുതൽ സംഘടിതമായ വിധവാശുശ്രൂഷ നിലനിന്നിരുന്നു എന്നത് ഒന്നാം നൂറ്റാണ്ടിലെ സഭയ്ക്കും അതേ സ്ഥാപനരൂപം ഉണ്ടായിരുന്നുവെന്ന് തെളിയിക്കുന്നില്ല. പൗലോസ് വിധവകൾക്കായി യോഗ്യത, ഉത്തരവാദിത്തം, സഭയുടെ അംഗീകാരം എന്നിവ ഉൾക്കൊള്ളുന്ന ഒരു ക്രമീകരണം അംഗീകരിച്ചിരുന്നു എന്നതാണ് ഏറ്റവും സൂക്ഷ്മമായ നിഗമനം. അതിനെ പിൽക്കാലത്ത് വികസിച്ച പൂർണമായ പ്രത്യേക ശുശ്രൂഷാപദവിയുമായി തുല്യപ്പെടുത്തുന്നത് ചരിത്രപരമായി ഉറപ്പില്ലാത്ത കാര്യമാണ്.

3. 1 തിമൊഥെയൊസ് 5:3–16-ലെ പൗലോസിന്റെ ഉപദേശം: കുടുംബത്തിന്റെ ഉത്തരവാദിത്തം, സഭയുടെ സംരക്ഷണം, ആത്മീയ യോഗ്യതകൾ

1 തിമൊഥെയൊസ് 5:3–16-ലെ പൗലോസിന്റെ നിർദ്ദേശങ്ങൾ ഈ ലേഖനത്തിലെ കേന്ദ്രപ്രമേയമാണ്. ദൈവത്തിന്റെ ഭവനമായ സഭയിൽ എങ്ങനെ പെരുമാറണം എന്നതാണ് ഈ ലേഖനത്തിന്റെ വിശാലമായ പശ്ചാത്തലം (1 തിമൊഥെയൊസ് 3:14–15). അതിനാൽ ഇവിടെ പൗലോസ് സാമ്പത്തികസഹായത്തിന്റെ കാര്യങ്ങൾ മാത്രമല്ല കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നത്; ശരിയായ ഉപദേശം, ഭക്തി, ഉത്തരവാദിത്തമുള്ള കുടുംബബന്ധങ്ങൾ, പരസ്പരപരിചരണം എന്നിവയിൽ അധിഷ്ഠിതമായ സഭാസമൂഹമാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം."യഥാർത്ഥ വിധവകളെ മാനിക്ക" എന്നാണ് പൗലോസ് ആദ്യം നിർദ്ദേശിക്കുന്നത് (1 തിമൊഥെയൊസ് 5:3). ഇവിടെ "മാനിക്കുക" എന്നതിന് ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്ന ഗ്രീക്ക് പദമായ timaō ബഹുമാനിക്കുകയും അംഗീകരിക്കുകയും ചെയ്യുക എന്നതിലുപരി പ്രായോഗികവും സാമ്പത്തികവുമായ സഹായം നൽകുക എന്ന അർത്ഥവും ഉൾക്കൊള്ളുന്നു. "യഥാർത്ഥ വിധവകൾ" എന്ന പ്രയോഗം ഭർത്താവിനെ നഷ്ടപ്പെടുകയും മതിയായ കുടുംബപിന്തുണ ഇല്ലാതിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന സ്ത്രീകളെയാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്.

അഞ്ചാം വാക്യത്തിൽ, തനിച്ചായിരിക്കുന്നതും ദൈവത്തിൽ പ്രത്യാശ വെക്കുന്നതും രാവും പകലും പ്രാർത്ഥനയിലും യാചനയിലും തുടരുന്നതുമായ സ്ത്രീയായിട്ടാണ് പൗലോസ് യഥാർത്ഥ വിധവയെ വിവരിക്കുന്നത്. ഇവിടെ അവളുടെ ജീവിതസാഹചര്യവും ആത്മീയസ്വഭാവവും പ്രസക്തമാണ്. എന്നാൽ പ്രാർത്ഥിക്കുന്ന എല്ലാ വിധവകൾക്കും സ്വയമേവ സഭയുടെ സാമ്പത്തികസഹായത്തിന് അർഹതയുണ്ടെന്ന് പൗലോസ് പറയുന്നില്ല. കുടുംബസാഹചര്യം, വ്യക്തിപരമായ പെരുമാറ്റം, യഥാർത്ഥ ആവശ്യം എന്നിവ സഭ പരിഗണിക്കണമെന്ന് ഈ ഭാഗം വ്യക്തമാക്കുന്നു. ഇതിലേക്ക് നമ്മെ നയിക്കുന്ന പ്രധാന തത്വം കുടുംബത്തിന്റെ ഉത്തരവാദിത്തമാണ്. നാലാം വാക്യത്തിൽ മക്കളും കൊച്ചുമക്കളും തങ്ങളുടെ വിധവയായ ബന്ധുവിനെ സംരക്ഷിച്ചുകൊണ്ട് സ്വന്തം കുടുംബത്തോടുള്ള ഭക്തി പ്രകടിപ്പിക്കണമെന്ന് പൗലോസ് പറയുന്നു. അത്തരം പ്രവൃത്തി ദൈവത്തിന് പ്രസാദകരമാണ്. എട്ടാം വാക്യത്തിൽ, സ്വന്തം വീട്ടുകാരെ സംരക്ഷിക്കാത്തവൻ വിശ്വാസത്തെ തള്ളിക്കളഞ്ഞവനും അവിശ്വാസിയെക്കാൾ മോശക്കാരനുമാണെന്ന് അദ്ദേഹം ശക്തമായി മുന്നറിയിപ്പ് നൽകുന്നു.

സാമ്പത്തികശേഷിയില്ലാത്ത കുടുംബങ്ങളെ പൗലോസ് കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നില്ല. സഹായിക്കാൻ കഴിവുണ്ടായിട്ടും കുടുംബത്തിന്റെ ഉത്തരവാദിത്തം മനഃപൂർവം ഉപേക്ഷിക്കുന്നവരെയാണ് അദ്ദേഹം വിമർശിക്കുന്നത്. പതിനാറാം വാക്യത്തിൽ വിശ്വാസിയായ ബന്ധുക്കൾ തങ്ങളുടെ വിധവകളെ സംരക്ഷിക്കണമെന്ന് വീണ്ടും നിർദ്ദേശിക്കുന്നു. അങ്ങനെ സഭയ്ക്ക് യഥാർത്ഥത്തിൽ തനിച്ചായിരിക്കുന്നവരെ സഹായിക്കാൻ കഴിയും. അതിനാൽ കുടുംബത്തിന്റെയും സഭയുടെയും ഉത്തരവാദിത്തങ്ങൾ പരസ്പരം വിരുദ്ധമല്ല; അവ പരസ്പരം പൂരകങ്ങളാണ്. കുടുംബം സ്വന്തം കടമ അനാവശ്യമായി സഭയുടെ മേൽ ചുമത്തരുത്. അതേസമയം, ബന്ധുക്കൾ ഇല്ലാത്തവരെയോ സഹായിക്കാൻ തയ്യാറാകാത്തവരെയോ മതിയായ പിന്തുണ നൽകാൻ കഴിയാത്തവരെയോ സഭ ഉപേക്ഷിക്കാനും പാടില്ല. ക്രിസ്തീയസ്നേഹത്തിൽ അധിഷ്ഠിതമായ പങ്കിട്ട ഉത്തരവാദിത്തമാണ് പൗലോസ് പഠിപ്പിക്കുന്നത്.

ഒമ്പതും പത്തും വാക്യങ്ങളിൽ ചില വിധവകൾക്ക് പ്രത്യേക അംഗീകാരം നൽകുന്നതിനുള്ള യോഗ്യതകളും പൗലോസ് വിശദീകരിക്കുന്നു. അറുപത് വയസ്സ് തികഞ്ഞവളായിരിക്കണം, ഒരു ഭർത്താവിന്റെ ഭാര്യയായിരിക്കണം, സൽപ്രവൃത്തികൾക്ക് നല്ല സാക്ഷ്യമുള്ളവളായിരിക്കണം എന്നിങ്ങനെയാണ് നിർദ്ദേശങ്ങൾ. മക്കളെ വളർത്തിയതും അതിഥിസൽക്കാരം ചെയ്തതും വിശുദ്ധന്മാരുടെ കാലുകൾ കഴുകിയതും കഷ്ടതയിലുള്ളവരെ സഹായിച്ചതും സകല സൽപ്രവൃത്തികളിലും ഏർപ്പെട്ടിരുന്നതും അദ്ദേഹം പരാമർശിക്കുന്നു. ഈ യോഗ്യതകൾ ക്രിസ്തീയപക്വത സ്ഥിരതയുള്ള വിശ്വസ്തതയുടെയും സേവനത്തിന്റെയും ജീവിതത്തിലൂടെയാണ് പ്രകടമാകുന്നതെന്ന് കാണിക്കുന്നു. സമ്പത്ത്, വിദ്യാഭ്യാസം, സാമൂഹികസ്വാധീനം, പൊതുവായ അംഗീകാരം എന്നിവയല്ല പൗലോസിന്റെ പ്രധാന പരിഗണന. ക്രിസ്തീയസ്വഭാവം പ്രായോഗികമായി പ്രകടിപ്പിക്കുന്ന ജീവിതമാണ് അദ്ദേഹം വിലമതിക്കുന്നത്. അതിഥിസൽക്കാരം സഭാകുടുംബത്തിന്റെ സ്വീകരണസ്വഭാവത്തെ പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്നു. വിശുദ്ധന്മാരുടെ കാലുകൾ കഴുകുന്നത് ക്രിസ്തുവിന്റെ താഴ്മയുള്ള മാതൃകയെ ഓർമിപ്പിക്കുന്നു (യോഹന്നാൻ 13:1–17). കഷ്ടതയിലുള്ളവരെ സഹായിക്കുന്നത് സ്വന്തം കുടുംബത്തിനപ്പുറം വ്യാപിക്കുന്ന സ്നേഹത്തെ വെളിപ്പെടുത്തുന്നു.

മക്കളെ വളർത്തിയിരിക്കണം എന്ന പരാമർശം മാതൃത്വത്തെയും കുടുംബപരിപാലനത്തെയും സംബന്ധിച്ച വിശ്വസ്തതയുടെ അംഗീകാരമായി മനസ്സിലാക്കണം. എല്ലാ വിധവകൾക്കും സ്വന്തം മക്കൾ ഉണ്ടായിരിക്കണം എന്ന നിർബന്ധിത വ്യവസ്ഥയായി അതിനെ കാണേണ്ടതില്ല. ദൈവഭക്തിയുള്ള ജീവിതത്തിന്റെ തെളിയിക്കപ്പെട്ട സാക്ഷ്യമാണ് ഈ യോഗ്യതകളുടെ വിശാലമായ ലക്ഷ്യം.

അറുപത് വയസ്സ് എന്ന പ്രായപരിധിയും "ഒരു ഭർത്താവിന്റെ ഭാര്യ" എന്ന യോഗ്യതയും

അറുപത് വയസ്സ് തികഞ്ഞിരിക്കണം എന്ന പൗലോസിന്റെ നിർദ്ദേശം (1 തിമൊഥെയൊസ് 5:9) ഒന്നാം നൂറ്റാണ്ടിലെ സാമൂഹികവും ചരിത്രപരവുമായ സാഹചര്യത്തിൽ മനസ്സിലാക്കണം. അന്നത്തെ സമൂഹത്തിൽ അറുപത് വയസ്സ് വാർധക്യത്തിന്റെ ഒരു ഘട്ടമായി കണക്കാക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. ജീവിതസാഹചര്യങ്ങളും ഭാവിയിലെ കുടുംബപ്രതിബദ്ധതകളും താരതമ്യേന സ്ഥിരതയുള്ള സ്ത്രീകളെ അംഗീകരിക്കാനുള്ള സഭയുടെ ഉദ്ദേശ്യത്തെയും ഈ പ്രായപരിധി പ്രതിഫലിപ്പിച്ചിരിക്കാം. ഇളയ വിധവകളെക്കുറിച്ചുള്ള തുടർന്നുള്ള നിർദ്ദേശങ്ങൾ ഇതിന് വ്യക്തത നൽകുന്നു. പതിനൊന്നുമുതൽ പതിനാലുവരെയുള്ള വാക്യങ്ങളിൽ വീണ്ടും വിവാഹം കഴിക്കാനുള്ള ആഗ്രഹം മൂലം മുമ്പ് സ്വീകരിച്ച പ്രതിബദ്ധത ഉപേക്ഷിക്കാൻ സാധ്യതയുള്ള ഇളയ വിധവകളെ പട്ടികയിൽ ഉൾപ്പെടുത്തരുതെന്ന് പൗലോസ് പറയുന്നു. അവർ വിവാഹം കഴിക്കുകയും കുടുംബം സ്ഥാപിക്കുകയും ഉത്തരവാദിത്തത്തോടെ ജീവിക്കുകയും ചെയ്യണമെന്ന് അദ്ദേഹം പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്നു.

ഇളയ വിധവകൾ ആത്മീയമായി താഴ്ന്നവരാണെന്നല്ല പൗലോസിന്റെ ആശയം. മറിച്ച്, ദീർഘകാല സഭാസഹായത്തോടും പ്രത്യേക പ്രതിബദ്ധതയോടും ബന്ധപ്പെട്ട ഒരു ക്രമീകരണം അവരുടെ ജീവിതസാഹചര്യങ്ങൾക്ക് അനുയോജ്യമാകണമെന്നില്ല എന്നതാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആശങ്ക. അതിനാൽ അറുപത് വയസ്സ് എന്ന നിബന്ധന എല്ലാ ക്രിസ്തീയ ശുശ്രൂഷകളിലും ഇളയ വിധവകൾക്ക് വിലക്കേർപ്പെടുത്തുന്ന പൊതുനിയമമായി കാണരുത്. അത് പൗലോസ് വിവരിക്കുന്ന പ്രത്യേക രജിസ്ട്രേഷനുമായി ബന്ധപ്പെട്ടതാണ്; പ്രാർത്ഥന, സേവനം, ശിഷ്യത്വപരിശീലനം, സുവിശേഷപ്രവർത്തനം എന്നിവയിൽ പങ്കുചേരുന്നതിന് അത് തടസ്സമല്ല.

"ഒരു ഭർത്താവിന്റെ ഭാര്യ" (1 തിമൊഥെയൊസ് 5:9) എന്ന പ്രയോഗത്തിന്റെ ഗ്രീക്ക് രൂപം henos andros gynē എന്നാണ്. അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ "ഒരു പുരുഷന്റെ സ്ത്രീ" എന്ന ആശയമാണ് അതിലുള്ളത്. മേൽവിചാരകന്മാരുടെയും ശുശ്രൂഷകന്മാരുടെയും യോഗ്യതകളിലും സമാനമായ പ്രയോഗം കാണാം (1 തിമൊഥെയൊസ് 3:2, 12). ദാമ്പത്യവിശ്വസ്തതയും ധാർമികസത്യസന്ധതയും ഊന്നിപ്പറയുന്ന പ്രയോഗമായിട്ടാണ് സാധാരണയായി ഇതിനെ വ്യാഖ്യാനിക്കുന്നത്. എന്നാൽ ഇത് ഒരിക്കൽ മാത്രം വിവാഹം കഴിച്ചിരിക്കണം എന്ന നിർബന്ധമാണോ എന്ന കാര്യത്തിൽ പണ്ഡിതന്മാർക്കിടയിൽ ചർച്ച തുടരുന്നു. ഇത് വ്യാഖ്യാനിക്കുമ്പോൾ പുതിയനിയമത്തിന്റെ മറ്റു ഉപദേശങ്ങളും പരിഗണിക്കണം. ഭർത്താവിന്റെ മരണശേഷം വീണ്ടും വിവാഹം കഴിക്കുന്നതിന് പൗലോസ് അംഗീകാരം നൽകുന്നു (റോമർ 7:2–3; 1 കൊരിന്ത്യർ 7:39). കൂടാതെ, ഇളയ വിധവകൾ വീണ്ടും വിവാഹം കഴിക്കണമെന്ന് 1 തിമൊഥെയൊസ് 5:14-ൽ അദ്ദേഹം തന്നെ നിർദ്ദേശിക്കുന്നു. അതിനാൽ ഭർത്താവിന്റെ മരണശേഷമുള്ള പുനർവിവാഹത്തെ പാപമായി ചിത്രീകരിക്കാൻ ഈ പ്രയോഗം ഉപയോഗിക്കരുത്. ദാമ്പത്യജീവിതത്തിലെ വിശ്വസ്തതയും മാതൃകാപരമായ സ്വഭാവവുമാണ് ഇതിന്റെ പ്രധാന ആശയം.

ഇങ്ങനെ, യഥാർത്ഥ സഹായം ആവശ്യമുള്ള സാഹചര്യവും തെളിയിക്കപ്പെട്ട ക്രിസ്തീയവിശ്വസ്തതയും ഒരുമിച്ച് പരിഗണിക്കുന്ന സമഗ്രമായ യോഗ്യതകളാണ് ഈ ഭാഗം അവതരിപ്പിക്കുന്നത്.

4. വിധവകളുടെ ശുശ്രൂഷയും ദൈവത്തിന്റെ സമഗ്രമായ ആലോചനയും

വിധവകളെക്കുറിച്ചുള്ള പൗലോസിന്റെ നിർദ്ദേശങ്ങൾ ഒറ്റപ്പെട്ട ഭരണപരമായ ചട്ടങ്ങളല്ല. അപ്പൊസ്തലിക ഉപദേശത്തിലൂടെ വെളിപ്പെടുത്തപ്പെട്ട ദൈവത്തിന്റെ സമഗ്രമായ ആലോചനയുടെ ഭാഗമാണ് അവ (അപ്പൊസ്തലപ്രവൃത്തികൾ 20:27). വിധവകളെ സംരക്ഷിക്കേണ്ട ഉത്തരവാദിത്തം ദൈവത്തിന്റെ സ്വഭാവത്തിൽനിന്ന് ആരംഭിക്കുന്നു; യേശുവിന്റെ ശുശ്രൂഷയിൽ അത് പ്രകടമാകുന്നു; സഭയുടെ പ്രായോഗിക ഉത്തരവാദിത്തമായി അത് തുടരുന്നു. യാക്കോബ് 1:27 ഈ വിഷയങ്ങളെ ഒന്നിച്ചുചേർക്കുന്നു. അനാഥരെയും വിധവകളെയും അവരുടെ കഷ്ടതയിൽ സന്ദർശിക്കുന്നതും ലോകത്തിന്റെ മാലിന്യത്തിൽനിന്ന് തന്നെത്താൻ കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്നതുമാണ് ദൈവസന്നിധിയിൽ ശുദ്ധവും നിർമ്മലവുമായ ഭക്തി എന്ന് യാക്കോബ് പറയുന്നു. ഇവിടെ പ്രായോഗിക കരുണയും വ്യക്തിപരമായ വിശുദ്ധിയും വേർതിരിക്കാനാവാത്തവയാണ്. ദുർബലരെ അവഗണിച്ചുകൊണ്ട് വിശുദ്ധിയെക്കുറിച്ച് പഠിപ്പിക്കുന്ന സഭ താൻ വിശ്വസിക്കുന്ന സത്യത്തോടുതന്നെ വിരോധമായി പ്രവർത്തിക്കുന്നു.

ഈ ഉത്തരവാദിത്തം ദൈവത്തിന്റെ ഭവനമായ സഭയുടെ സ്വഭാവത്തോടും ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു (1 തിമൊഥെയൊസ് 3:15). വിശ്വാസികൾ പരസ്പരം അവയവങ്ങളാണ്; അന്യോന്യം ഭാരങ്ങൾ ചുമക്കേണ്ടവരാണ് (ഗലാത്യർ 6:2, 10). സഭ ആരാധനയ്ക്കും വചനപഠനത്തിനുമുള്ള ഒരു കൂട്ടായ്മ മാത്രമല്ല; ബന്ധങ്ങൾ, ഉത്തരവാദിത്തം, സേവനം എന്നിവയിലൂടെ സുവിശേഷം ദൃശ്യമാകുന്ന സമൂഹമാണ്. അതുകൊണ്ട് വിധവകളുടെ ശുശ്രൂഷ ക്രിസ്തുവിന്റെ ശരീരത്തിന്റെ വിശാലമായ ദൗത്യത്തിന്റെ ഭാഗമായി മനസ്സിലാക്കണം. ഒരു ഔദ്യോഗിക പദവി വഹിക്കുന്നതിനെ ആശ്രയിച്ചല്ല അവരുടെ സംഭാവനയുടെ മൂല്യം. പ്രാർത്ഥന, അതിഥിസൽക്കാരം, പ്രോത്സാഹനം, ശിഷ്യത്വപരിശീലനം, ഔദാര്യം, പ്രായോഗികസേവനം എന്നിവയെല്ലാം ക്രിസ്തീയപങ്കാളിത്തത്തിന്റെ അർത്ഥവത്തായ പ്രകടനങ്ങളാണ്. അന്നായുടെ ജീവിതം പ്രാർത്ഥനയുടെയും സാക്ഷ്യത്തിന്റെയും പ്രാധാന്യം വ്യക്തമാക്കുന്നു (ലൂക്കോസ് 2:36–38). തബീഥയുടെ ജീവിതം പ്രായോഗികസേവനത്തിന്റെ മാതൃകയാണ് (അപ്പൊസ്തലപ്രവൃത്തികൾ 9:36–43). തീത്തൊസ് 2:3–5-ൽ പൗലോസ് വിവരിക്കുന്ന പ്രായമുള്ള സ്ത്രീകൾ തലമുറകൾ തമ്മിലുള്ള ശിഷ്യത്വപരിശീലനത്തിന്റെ പ്രാധാന്യം കാണിക്കുന്നു. പ്രായമുള്ള സ്ത്രീകൾ ഭക്തിയുള്ള ജീവിതം നയിക്കുകയും നല്ലതു പഠിപ്പിക്കുകയും ഇളയ സ്ത്രീകളെ ദൈവഭക്തിയുള്ള ജീവിതത്തിലേക്ക് പരിശീലിപ്പിക്കുകയും വേണമെന്ന് അദ്ദേഹം നിർദ്ദേശിക്കുന്നു. ഈ വേദഭാഗം വിധവകളെ മാത്രം അഭിസംബോധന ചെയ്യുന്നില്ലെങ്കിലും ആത്മീയപക്വതയുള്ള പ്രായമായ സ്ത്രീകളുടെ സംഭാവന അംഗീകരിക്കുന്നതിന് പ്രധാനപ്പെട്ട അടിസ്ഥാനം നൽകുന്നു.

അതിനാൽ വിധവത്വത്തെ ശുശ്രൂഷയ്ക്കുള്ള അയോഗ്യതയായോ നേതൃത്വത്തിനുള്ള സ്വാഭാവിക യോഗ്യതയായോ കാണരുത്. ആത്മീയപക്വത, ശരിയായ ഉപദേശം, സ്വഭാവം, ദൈവം നൽകിയ വരങ്ങളുടെ ഉചിതമായ ഉപയോഗം എന്നിവയാണ് പ്രധാനം.

5. ഇന്നത്തെ സഭയിൽ വിധവകളുടെ ശുശ്രൂഷ വീണ്ടെടുക്കുക

വിധവകളുടെ ശുശ്രൂഷയെ ബൈബിൾപരമായി വീണ്ടെടുക്കണമെങ്കിൽ അവർ പ്രധാനമായും സഹായം സ്വീകരിക്കുന്നവരാണ് എന്ന ധാരണയിൽനിന്ന് സഭ മാറണം. അവരുടെ ഭൗതികാവശ്യങ്ങൾ നിറവേറ്റേണ്ടത് അനിവാര്യമാണ്; അതോടൊപ്പം അവരുടെ ആത്മീയവരങ്ങളും ജീവിതാനുഭവങ്ങളും സഭ അംഗീകരിക്കുകയും വേണം.

ഒന്നാമതായി, പ്രാർത്ഥനയ്ക്കും മധ്യസ്ഥതയ്ക്കും അർത്ഥവത്തായ അവസരങ്ങൾ ഒരുക്കണം. ദൈവത്തിൽ പ്രത്യാശവെച്ച് പ്രാർത്ഥനയിൽ തുടരുന്ന വിധവയെക്കുറിച്ചുള്ള പൗലോസിന്റെ വിവരണവും അന്നായുടെ മാതൃകയും (1 തിമൊഥെയൊസ് 5:5; ലൂക്കോസ് 2:36–38) പ്രാർത്ഥനാജീവിതത്തിന്റെ പ്രാധാന്യം വ്യക്തമാക്കുന്നു. ആത്മീയപക്വതയുള്ള വിധവകളെ സഭയുടെ പ്രാർത്ഥനാകൂട്ടായ്മകളിൽ ഉൾപ്പെടുത്തുകയും ശുശ്രൂഷകർക്കും മിഷനറിമാർക്കും കുടുംബങ്ങൾക്കും യുവവിശ്വാസികൾക്കും വേണ്ടി മധ്യസ്ഥത വഹിക്കാൻ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യാം.

രണ്ടാമതായി, ആത്മീയപക്വതയുള്ള വിധവകളെ തലമുറകൾ തമ്മിലുള്ള ശിഷ്യത്വപരിശീലനത്തിൽ ഉൾപ്പെടുത്തണം. തീത്തൊസ് 2:3–5-ൽ പ്രായമുള്ള സ്ത്രീകൾ ഇളയ സ്ത്രീകളെ പഠിപ്പിക്കുകയും പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യേണ്ടതിന്റെ ബൈബിൾപരമായ അടിസ്ഥാനം കാണാം. ശരിയായ ഉപദേശവും മാതൃകാപരമായ ജീവിതവും ഉള്ള വിധവകൾക്ക് ഉപദേശകശുശ്രൂഷ, ബൈബിൾപ്രോത്സാഹനം, ക്രിസ്തീയമൂല്യങ്ങളുടെ കൈമാറ്റം എന്നിവയിൽ സംഭാവന നൽകാൻ കഴിയും.

മൂന്നാമതായി, അതിഥിസൽക്കാരവും കരുണാപ്രവർത്തനങ്ങളും പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കണം. തബീഥയുടെ മാതൃക പ്രായോഗിക ഔദാര്യം വിശ്വാസസമൂഹത്തെ ശക്തിപ്പെടുത്തുമെന്ന് കാണിക്കുന്നു. ഓരോരുത്തരുടെയും കഴിവിനും സാഹചര്യത്തിനും അനുസരിച്ച് രോഗികളെ സന്ദർശിക്കുക, ദരിദ്രകുടുംബങ്ങളെ സഹായിക്കുക, പുതിയ വിശ്വാസികളെ സ്വീകരിക്കുക, ദുഃഖമോ പ്രതിസന്ധിയോ നേരിടുന്ന സ്ത്രീകളെ പിന്തുണയ്ക്കുക തുടങ്ങിയ ശുശ്രൂഷകളിൽ വിധവകൾക്ക് പങ്കുചേരാം.

നാലാമതായി, അവരുടെ ജീവിതാനുഭവം സഭയുടെ കരുതൽശുശ്രൂഷയ്ക്ക് വലിയ സഹായമാകാം. ഭർത്താവിനെ നഷ്ടപ്പെട്ട ദുഃഖത്തിലൂടെ കടന്നുപോയ സ്ത്രീകൾക്ക് സമാനമായ അനുഭവം നേരിടുന്ന മറ്റുള്ളവർക്ക് ആശ്വാസവും കൂട്ടായ്മയും നൽകാൻ കഴിയും. ഉത്തരവാദിത്തമുള്ള സഭാനേതൃത്വത്തിന്റെ മാർഗനിർദേശത്തിൽ ദുഃഖിതർക്കുള്ള പിന്തുണ, സന്ദർശനം, പ്രോത്സാഹനം എന്നിവയിൽ അവർക്ക് പങ്കുചേരാം.

അഞ്ചാമതായി, വിധവത്വം സുവിശേഷദൗത്യത്തിൽനിന്നുള്ള വിരമിക്കലായി കാണരുത്. അന്നാ ക്രിസ്തുവിനെക്കുറിച്ച് സാക്ഷ്യം പറഞ്ഞു. പ്രായമായ വിശ്വാസികൾക്കും ദൈവത്തിന്റെ സാക്ഷികളായി തുടരാൻ കഴിയുമെന്ന് അവളുടെ ജീവിതം ഓർമിപ്പിക്കുന്നു. സുവിശേഷപ്രവർത്തനം, ശിഷ്യത്വപരിശീലനം, സഭാനടീൽപ്രവർത്തനങ്ങൾക്കുള്ള പ്രാർത്ഥനാസഹായം, മറ്റു ക്രിസ്തീയസേവനങ്ങൾ എന്നിവയിൽ വിധവകൾക്ക് തങ്ങളുടെ കഴിവിനും ദൈവം നൽകിയ വരങ്ങൾക്കും അനുസരിച്ച് പങ്കുചേരാം.

അവസാനമായി, സാമ്പത്തികവും സാമൂഹികവുമായ സഹായത്തിനായി ഉത്തരവാദിത്തമുള്ള സംവിധാനങ്ങൾ സഭ ഒരുക്കണം. ആത്മീയഅംഗീകാരം ഭൗതികപരിചരണത്തിന് പകരമാകരുതെന്ന് 1 തിമൊഥെയൊസ് 5 വ്യക്തമാക്കുന്നു. കുടുംബപിന്തുണ യഥാർത്ഥത്തിൽ ഇല്ലാത്ത വിധവകളെ കണ്ടെത്തി സുതാര്യവും ഉത്തരവാദിത്തമുള്ളതുമായ രീതിയിൽ സഹായിക്കണം. ഭക്ഷണം, താമസസൗകര്യം, ചികിത്സ, അടിയന്തരസഹായം, കൂട്ടായ്മ, ചൂഷണത്തിൽനിന്നുള്ള സംരക്ഷണം എന്നിവ ഇതിൽ ഉൾപ്പെടാം.

ഇത്തരം ശുശ്രൂഷ ഉത്തരവാദിത്തമുള്ള സഭാനേതൃത്വത്തിന്റെ മേൽനോട്ടത്തിൽ നടത്തണം. പ്രാർത്ഥന, സേവനം, ശിഷ്യത്വപരിശീലനം, പരസ്പരപ്രോത്സാഹനം എന്നിവയ്ക്കായി വിധവകളുടെ കൂട്ടായ്മയോ പ്രത്യേക ശുശ്രൂഷാവിഭാഗമോ സഭയ്ക്ക് രൂപീകരിക്കാം. എന്നാൽ അത്തരമൊരു പ്രായോഗിക ക്രമീകരണത്തെ പ്രത്യേകം അഭിഷിക്തമായ സഭാപദവിയായി കാണരുത്. 1 തിമൊഥെയൊസ് 5 അത്തരം ഒരു പദവി നിർബന്ധമാക്കുന്നില്ല. പ്രായമോ വൈവാഹികസാഹചര്യമോ എന്തുതന്നെയായാലും ക്രിസ്തുവിന്റെ ശരീരത്തിൽ ഓരോ വിശ്വാസിക്കും അന്തസ്സുണ്ട്; ബൈബിൾ ഉപദേശത്തിനും ആത്മീയപക്വതയ്ക്കും കഴിവിനും അനുസരിച്ച് എല്ലാവരെയും ശുശ്രൂഷയിൽ പങ്കാളികളാക്കണം (1 കൊരിന്ത്യർ 12:12–27).

ഉപസംഹാരം

വിധവത്വത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ബൈബിൾപഠനം ദുഃഖത്തിലും അരക്ഷിതാവസ്ഥയിലും മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നില്ല; ഭർത്താവിനെ നഷ്ടപ്പെട്ട സ്ത്രീകളുടെ അന്തസ്സും വിശ്വാസവും ശുശ്രൂഷയും അത് അംഗീകരിക്കുന്നു. പഴയനിയമം വിധവകളോടുള്ള ദൈവത്തിന്റെ ഉടമ്പടിപരമായ കരുതൽ സ്ഥാപിക്കുകയും അവരെ സംരക്ഷിക്കാനും സഹായിക്കാനും ദൈവജനത്തോട് ആവശ്യപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു. യേശു വിധവകളോട് കരുണ കാണിക്കുകയും അവരുടെ ഭക്തിയും സ്ഥിരതയും വിശ്വാസവും അംഗീകരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ആദിമസഭ ഈ ഉത്തരവാദിത്തത്തെ നീതിപൂർവമായ പ്രായോഗികപരിചരണമായി ക്രമീകരിച്ചു. പൗലോസ് കുടുംബത്തിന്റെ ഉത്തരവാദിത്തം, സഭയുടെ സഹായം, ആത്മീയപക്വതയുള്ള വിധവകളുടെ അംഗീകാരം എന്നിവയെക്കുറിച്ച് കൂടുതൽ വ്യക്തമായ നിർദ്ദേശങ്ങൾ നൽകുന്നു. 1 തിമൊഥെയൊസ് 5:3–16 ഈ ചർച്ചയുടെ കേന്ദ്രമായി തുടരുന്നു. "യഥാർത്ഥ വിധവകൾ" എന്ന പൗലോസിന്റെ പ്രയോഗം പ്രത്യേക സഭാപരിചരണം ആവശ്യമായ സാഹചര്യത്തിലുള്ള സ്ത്രീകളെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. പട്ടികയിൽ ഉൾപ്പെടുത്തുന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള നിർദ്ദേശങ്ങൾ ഒരു അംഗീകൃത ക്രമീകരണം ഉണ്ടായിരുന്നുവെന്ന് സൂചിപ്പിക്കുന്നുവെങ്കിലും അതിന്റെ കൃത്യമായ സ്ഥാപനരൂപം ഇന്നും ചർച്ചാവിഷയമാണ്. അറുപത് വയസ്സ് എന്ന പ്രായപരിധിയും "ഒരു ഭർത്താവിന്റെ ഭാര്യ" എന്ന യോഗ്യതയും ചരിത്രപരവും സാഹിത്യപരവുമായ പശ്ചാത്തലത്തിൽ വ്യാഖ്യാനിക്കണം; എല്ലാ ക്രിസ്തീയശുശ്രൂഷകൾക്കും പൊതുവായ വിലക്കുകളായി അവയെ മാറ്റരുത്. ഇളയ വിധവകൾ വീണ്ടും വിവാഹം കഴിക്കണമെന്ന പൗലോസിന്റെ നിർദ്ദേശവും ഭർത്താവിന്റെ മരണശേഷമുള്ള പുനർവിവാഹം സ്വതവേ പാപമല്ലെന്ന് വ്യക്തമാക്കുന്നു.

ഇന്നത്തെ സഭ പൗലോസിന്റെ ഉപദേശത്തിലുള്ള ഈ സന്തുലിതാവസ്ഥ വീണ്ടെടുക്കണം. വിധവകളെ ഇടയ്ക്കിടെ സഹായം സ്വീകരിക്കുന്നവരായി മാത്രം കണ്ട് അവഗണിക്കരുത്. അതുപോലെ അവരുടെ ഭൗതികാവശ്യങ്ങൾ അവഗണിച്ചുകൊണ്ട് ശുശ്രൂഷാഭാരങ്ങൾ ഏൽപ്പിക്കാനും പാടില്ല. ദൈവത്തിന്റെ ഭവനത്തിലെ അംഗങ്ങളെന്ന നിലയിൽ അവരെ മാനിക്കുകയും സംരക്ഷിക്കുകയും പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുകയും സഭയെ ശക്തിപ്പെടുത്താൻ കഴിയുന്നവരായി അംഗീകരിക്കുകയും വേണം. വിധവകളുടെ ശുശ്രൂഷ വീണ്ടെടുക്കുക എന്നത് മറ്റൊരു സഭാപരിപാടി ആരംഭിക്കുക എന്നതിലുപരി ബൈബിൾപരമായ ശിഷ്യത്വവും പരസ്പര ഉത്തരവാദിത്തവും തലമുറകൾ തമ്മിലുള്ള വിശ്വാസപരമ്പരയും വീണ്ടെടുക്കുന്നതാണ്. വിധവകളെ സംരക്ഷിക്കുന്ന സഭ ദൈവത്തിന്റെ സ്വഭാവം പ്രതിഫലിപ്പിക്കുകയും ക്രിസ്തുവിന്റെ ഉപദേശം അനുസരിക്കുകയും അപ്പൊസ്തലിക ക്രിസ്തീയതയുടെ പ്രായോഗിക വിശ്വസ്തത പ്രകടിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

വിധവത്വം ഒരു ക്രിസ്തീയജീവിതത്തിന്റെ പ്രയോജനത്തിന് വിരാമമിടുന്നില്ല. ഭർത്താവിന്റെ നഷ്ടം ഒരു സ്ത്രീയുടെ ജീവിതസാഹചര്യങ്ങളെ മാറ്റിയേക്കാം; എന്നാൽ അത് അവളുടെ അന്തസ്സിനെയോ ആത്മീയവിളിയെയോ ക്രിസ്തുവിന്റെ ശരീരത്തിലുള്ള സ്ഥാനത്തെയോ ഇല്ലാതാക്കുന്നില്ല. അതിനാൽ വിധവകളെ സംരക്ഷിക്കുന്നതിൽ മാത്രം സഭ ഒതുങ്ങരുത്; ദൈവം അവർക്കു നൽകുന്ന ശുശ്രൂഷയെ തിരിച്ചറിയുകയും പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുകയും സ്വീകരിക്കുകയും വേണം.

തിരഞ്ഞെടുത്ത ഗ്രന്ഥസൂചി

  1. Apostolic Constitutions.
  2. Collins, Raymond F. I & II Timothy and Titus. Sacra Pagina 12. Collegeville, MN: Liturgical Press, 2002.
  3. Didascalia Apostolorum.
  4. Eisen, Ute E. Women Officeholders in Early Christianity: Epigraphical and Literary Studies. Collegeville, MN: Liturgical Press, 2000.
  5. Gryson, Roger. The Ministry of Women in the Early Church. Collegeville, MN: Liturgical Press, 1976.
  6. Ignatius of Antioch. Letter to the Smyrnaeans.
  7. Keener, Craig S. The IVP Bible Background Commentary: New Testament. 2nd ed. Downers Grove, IL: IVP Academic, 2014.
  8. Knight III, George W. The Pastoral Epistles: A Commentary on the Greek Text. Grand Rapids: Eerdmans, 1992.
  9. Mounce, William D. Pastoral Epistles. Word Biblical Commentary 46. Nashville: Thomas Nelson, 2000.
  10. Polycarp. Letter to the Philippians.
  11. Tertullian. To His Wife.
  12. Thurston, Bonnie Bowman. The Widows: A Women's Ministry in the Early Church. Minneapolis: Fortress Press, 1989.
  13. Towner, Philip H. The Letters to Timothy and Titus. Grand Rapids: Eerdmans, 2006.
  14. Winter, Bruce W. "Providentia for the Widows of 1 Timothy 5:3–16." Tyndale Bulletin 39, no. 1 (1988): 83–99.
  15. Winter, Bruce W. Roman Wives, Roman Widows: The Appearance of New Women and the Pauline Communities. Grand Rapids: Eerdmans, 2003.

 

Comments

Popular posts from this blog

𝐓𝐡𝐞 𝐂𝐡𝐮𝐫𝐜𝐡 𝐇𝐚𝐬 𝐋𝐞𝐚𝐝𝐞𝐫𝐬, 𝐁𝐮𝐭 𝐖𝐡𝐞𝐫𝐞 𝐀𝐫𝐞 𝐭𝐡𝐞 𝐀𝐩𝐨𝐬𝐭𝐥𝐞𝐬?

𝐓𝐡𝐞 𝐋𝐨𝐬𝐭 𝐑𝐞𝐬𝐩𝐨𝐧𝐬𝐢𝐛𝐢𝐥𝐢𝐭𝐲 𝐨𝐟 𝐅𝐚𝐭𝐡𝐞𝐫𝐡𝐨𝐨𝐝 𝐓𝐨𝐝𝐚𝐲: 𝐑𝐞𝐜𝐨𝐯𝐞𝐫𝐢𝐧𝐠 𝐭𝐡𝐞 𝐁𝐢𝐛𝐥𝐢𝐜𝐚𝐥 𝐕𝐨𝐜𝐚𝐭𝐢𝐨𝐧 𝐨𝐟 𝐅𝐚𝐭𝐡𝐞𝐫𝐬 𝐢𝐧 𝐭𝐡𝐞 𝐅𝐚𝐦𝐢𝐥𝐲, 𝐂𝐡𝐮𝐫𝐜𝐡, 𝐚𝐧𝐝 𝐒𝐨𝐜𝐢𝐞𝐭𝐲

𝐑𝐞𝐥𝐚𝐭𝐢𝐨𝐧𝐚𝐥 𝐄𝐯𝐚𝐧𝐠𝐞𝐥𝐢𝐬𝐦 𝐢𝐧 𝐭𝐡𝐞 𝐍𝐞𝐰 𝐓𝐞𝐬𝐭𝐚𝐦𝐞𝐧𝐭: 𝐀 𝐓𝐡𝐞𝐨𝐥𝐨𝐠𝐢𝐜𝐚𝐥 𝐃𝐞𝐟𝐞𝐧𝐬𝐞 𝐰𝐢𝐭𝐡 𝐌𝐢𝐬𝐬𝐢𝐨𝐥𝐨𝐠𝐢𝐜𝐚𝐥 𝐑𝐞𝐟𝐥𝐞𝐜𝐭𝐢𝐨𝐧𝐬 𝐟𝐨𝐫 𝐭𝐡𝐞 𝐈𝐧𝐝𝐢𝐚𝐧 𝐂𝐨𝐧𝐭𝐞𝐱𝐭