ഹാലോവീൻ, വിജാതീയത, സഭയുടെ വിശുദ്ധി: മതസങ്കരവാദത്തെയും അതിനോടുള്ള ക്രൈസ്തവ പ്രതികരണത്തെയും കുറിച്ചുള്ള ബൈബിൾപരവും ചരിത്രപരവുമായ പഠനം

ഹാലോവീൻ, വിജാതീയത, സഭയുടെ വിശുദ്ധി:

മതസങ്കരവാദത്തെയും അതിനോടുള്ള ക്രൈസ്തവ പ്രതികരണത്തെയും കുറിച്ചുള്ള ബൈബിൾപരവും ചരിത്രപരവുമായ പഠനം

സംഗ്രഹം (Abstract)

ക്രൈസ്തവ വിശ്വാസവും ചുറ്റുപാടുമുള്ള സംസ്കാരങ്ങളുടെ മതപരമായ ആചാരങ്ങളും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം സഭാചരിത്രത്തിലുടനീളം ആവർത്തിച്ച് ഉയർന്നുവന്ന ഒരു വെല്ലുവിളിയാണ്. സ്നേഹം, വിനയം, മിഷനറി ഉത്തരവാദിത്വം എന്നിവയോടെ ലോകത്തിൽ ജീവിക്കാനും മനുഷ്യരിലേക്ക് സുവിശേഷവുമായി കടന്നുചെല്ലാനും വിശ്വാസികളെ സുവിശേഷം വിളിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും, തിരുവെഴുത്തിൽ വെളിപ്പെടുത്തപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ദൈവിക സത്യത്തിന് വിരുദ്ധമായ മതാചാരങ്ങൾ സ്വീകരിക്കാൻ അത് അനുവാദം നൽകുന്നില്ല. ഈ സംഘർഷം മനസ്സിലാക്കുന്നതിനുള്ള സമകാലിക ഉദാഹരണമാണ് ഹാലോവീൻ. വേഷവിധാനങ്ങൾ, മധുരപലഹാരങ്ങൾ, വിനോദം എന്നിവ ഉൾപ്പെടുന്ന നിരുപദ്രവകരമായ ഒരു സാംസ്കാരിക ആഘോഷമായാണ് സാധാരണയായി ഇതിനെ അവതരിപ്പിക്കുന്നത്. എന്നാൽ ക്രിസ്തീയതയ്ക്കു മുമ്പുള്ള കാലഘട്ടത്തിലെ ഋതുഭേദാഘോഷങ്ങൾ, മധ്യകാല ക്രൈസ്തവ ആചരണങ്ങൾ, പ്രാദേശിക നാടോടി പാരമ്പര്യങ്ങൾ, മരണം, മന്ത്രവാദം, അതീന്ദ്രിയ ശക്തികൾ എന്നിവയെ ആസ്പദമാക്കിയ ആധുനിക അവതരണങ്ങൾ എന്നിവയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട സങ്കീർണമായ ചരിത്രമാണ് ഹാലോവീനിനുള്ളത്. എന്നാൽ ഇവിടെ ഉയരുന്ന പ്രധാന പ്രശ്നം ക്രൈസ്തവർ ഹാലോവീനിൽ പങ്കെടുക്കണമോ വേണ്ടയോ എന്നതിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നില്ല. ബൈബിൾപരമായ ക്രൈസ്തവ വിശ്വാസത്തിന് വിരുദ്ധമായ ആശയങ്ങളും ആചാരങ്ങളും ക്രമേണ സഭയുടെ ആരാധനയിലും ഉപദേശത്തിലും കൂട്ടായ്മാജീവിതത്തിലും കടന്നുവരുമ്പോൾ സഭയ്ക്ക് തന്റെ വ്യതിരിക്തമായ ആത്മീയ സ്വത്വം എങ്ങനെ സംരക്ഷിക്കാനാകും എന്നതാണ് അതിലും പ്രധാനപ്പെട്ട ധാർമികശാസ്ത്രപരമായ ചോദ്യം.

റിക്ക് റെന്നറുടെ Trick or Treat: A Christian Response to Halloween, ബ്രയാൻ ന്യൂമന്റെ Christians and Halloween: Removing the Mask from a Disguised Holiday എന്നീ കൃതികളെ അടിസ്ഥാനമാക്കി ഹാലോവീനിന്റെ ചരിത്രപരവും ബൈബിൾപരവും ഇടയശുശ്രൂഷാപരവുമായ വശങ്ങൾ ഈ പ്രബന്ധം പരിശോധിക്കുന്നു. ഇതോടൊപ്പം ജോർജിയ ഫ്രാങ്കിന്റെ Unfinished Christians: Ritual Objects and Silent Subjects in Late Antiquity എന്ന കൃതിയിലൂടെ ദൈനംദിന ആചാരങ്ങൾ, മതപരമായ അനുഷ്ഠാനങ്ങൾ, കൂട്ടായ അനുഭവങ്ങൾ എന്നിവയിലൂടെ മതപരമായ സ്വത്വം എങ്ങനെ രൂപപ്പെടുകയും കൈമാറപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു എന്നും പരിശോധിക്കുന്നു. ന്യായമായ സാംസ്കാരിക ഇടപെടലും മതസങ്കരവാദവും തമ്മിൽ സഭ വ്യക്തമായ വ്യത്യാസം തിരിച്ചറിയണം എന്നതാണ് ഈ പ്രബന്ധത്തിന്റെ പ്രധാന വാദം. മന്ത്രവാദം, വിഗ്രഹാരാധന, അന്ധവിശ്വാസം, ആത്മീയ അന്ധകാരത്തിന്റെ സാധാരണവൽക്കരണം എന്നിവ സഭ നിരസിക്കണം. അതേസമയം ചരിത്രപരമായ അതിശയോക്തി, ഭയത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയ ക്രൈസ്തവ വിശ്വാസം, നിയമവാദപരമായ സമീപനം എന്നിവയും ഒഴിവാക്കണം. കൂടുതൽ വിശാലമായി നോക്കുമ്പോൾ, വിനോദം, അന്ധവിശ്വാസം, ആത്മീയ നിയന്ത്രണശ്രമങ്ങൾ, ഭൗതികവാദം, തിരുവെഴുത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനമില്ലാത്ത മതപരമായ പുതുമകൾ എന്നിവയിലൂടെ വിജാതീയ ചിന്തകൾ ക്രമേണ സഭയിലേക്ക് കടന്നുവരുന്ന സമകാലിക ക്രൈസ്തവികതയുടെ വലിയൊരു വെല്ലുവിളിയെയാണ് ഹാലോവീൻ വെളിപ്പെടുത്തുന്നത്. അതിനാൽ സഭയുടെ പ്രതികരണം ബൈബിൾപരമായ വിവേചനശക്തി, അപ്പോസ്തോലിക ഉപദേശം, വിശുദ്ധി, വിശ്വസ്തമായ ശിഷ്യത്വം എന്നിവയുടെ പുനഃസ്ഥാപനത്തിൽ അധിഷ്ഠിതമായിരിക്കണം.

പ്രധാന പദങ്ങൾ: ഹാലോവീൻ, വിജാതീയത, പുറജാതീയത, മതസങ്കരവാദം, ക്രൈസ്തവ വിശുദ്ധി, അപ്പോസ്തോലിക പാരമ്പര്യം, മന്ത്രവാദം, സാംസ്കാരിക ഒത്തുതീർപ്പ്, ആദിമസഭ, ബൈബിൾപരമായ വിവേചനശക്തി.

1. ആമുഖം: ലോകം സഭയ്ക്കുള്ളിലേക്ക് കടന്നുവരുമ്പോൾ

സഭ നേരിടുന്ന ഏറ്റവും വലിയ അപകടങ്ങളിൽ ഒന്ന് എല്ലായ്പ്പോഴും പുറത്തുനിന്നുള്ള എതിർപ്പല്ല; മറിച്ച് സഭയുടെ സ്വന്തം മതപരമായ ജീവിതത്തിനുള്ളിൽ ക്രമേണ വളർന്നുവരുന്ന ഒത്തുതീർപ്പുകളാണ്. ക്രൈസ്തവ ചരിത്രത്തിലുടനീളം സഭ പീഡനങ്ങളെയും ദാർശനിക എതിർപ്പുകളെയും രാഷ്ട്രീയ സമ്മർദങ്ങളെയും മത്സരിക്കുന്ന മതവ്യവസ്ഥകളെയും നേരിട്ടിട്ടുണ്ട്. എന്നാൽ അതുപോലെതന്നെ തുടർച്ചയായി നിലനിന്ന മറ്റൊരു അപകടം, സഭയുടെ ബൈബിൾപരമായ സ്വത്വത്തിന് വിരുദ്ധമായ വിശ്വാസങ്ങളും ആചാരങ്ങളും മൂല്യങ്ങളും ക്രമേണ സ്വീകരിക്കപ്പെടുന്നതാണ്. ഇത്തരം ഒത്തുതീർപ്പ് സാധാരണയായി ക്രൈസ്തവ വിശ്വാസത്തെ പരസ്യമായി തള്ളിപ്പറയുന്നതിലൂടെയല്ല ആരംഭിക്കുന്നത്. പലപ്പോഴും നിരുപദ്രവകരമെന്ന് തോന്നുന്ന സാംസ്കാരിക അനുകരണത്തിലൂടെയാണ് അത് ആരംഭിക്കുന്നത്. തുടർന്ന് സംശയാസ്പദമായ ആചാരങ്ങൾ സാധാരണമായി അംഗീകരിക്കപ്പെടുകയും ഒടുവിൽ തിരുവെഴുത്തിന്റെ അധികാരത്തെ ദുർബലപ്പെടുത്തുന്ന ആശയങ്ങൾ സഭയിൽ സ്വീകാര്യമാവുകയും ചെയ്യുന്നു. അങ്ങനെ, ക്രൈസ്തവ ഭാഷയും ആരാധനാസമ്മേളനങ്ങളും സ്ഥാപനപരമായ ഘടനകളും നിലനിർത്തിക്കൊണ്ടുതന്നെ യേശുക്രിസ്തുവിനോടുള്ള വിശ്വസ്തതയുടെ അടയാളമായിരിക്കേണ്ട ധാർമികവും ദൈവശാസ്ത്രപരവുമായ വ്യതിരിക്തത സഭയ്ക്ക് നഷ്ടപ്പെടാം.

പുതിയ നിയമം ഈ സംഘർഷത്തെ ആവർത്തിച്ച് അഭിസംബോധന ചെയ്യുന്നു. വിജാതീയ ക്ഷേത്രങ്ങൾ, വിഗ്രഹാരാധനാപരമായ ഉത്സവങ്ങൾ, മാന്ത്രിക പ്രവർത്തനങ്ങൾ, ലൈംഗിക അധാർമികത, ദാർശനിക ഊഹാപോഹങ്ങൾ, മതബഹുസ്വരത എന്നിവ നിലനിന്നിരുന്ന സമൂഹങ്ങളിലാണ് അപ്പോസ്തോലിക സഭകൾ വളർന്നുവന്നത്. സാംസ്കാരികമായി സ്വീകാര്യരാകുന്നതിനായി ഇത്തരം ആചാരങ്ങൾ സ്വീകരിക്കാൻ അപ്പോസ്തോലന്മാർ വിശ്വാസികളെ പഠിപ്പിച്ചില്ല. മറിച്ച്, ചുറ്റുപാടുമുള്ള സമൂഹത്തിൽ ജീവിക്കുമ്പോഴും അതിന്റെ മതപരവും ധാർമികവുമായ മൂല്യങ്ങൾ തങ്ങളുടെ ക്രൈസ്തവ സ്വത്വത്തെ നിർണയിക്കാൻ അനുവദിക്കരുതെന്ന് അവർ സഭയെ പഠിപ്പിച്ചു. റോമർ 12:2-ൽ പൗലോസ് നൽകുന്ന, ഈ ലോകത്തിന്റെ മാതൃകയ്ക്ക് അനുരൂപരാകാതെ മനസ്സിന്റെ പുതുക്കത്താൽ രൂപാന്തരപ്പെടുവിൻ എന്ന ഉപദേശം ഈ അടിസ്ഥാന തത്വത്തെ വ്യക്തമാക്കുന്നു. അതുപോലെ എഫെസ്യർ 5:8–11, മുമ്പ് അന്ധകാരത്തിലായിരുന്ന വിശ്വാസികളുടെ ജീവിതവും ഇപ്പോൾ വെളിച്ചത്തിന്റെ മക്കളായുള്ള അവരുടെ പുതിയ സ്വത്വവും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നു. അന്ധകാരത്തിന്റെ നിഷ്ഫലപ്രവൃത്തികളിൽ പങ്കാളികളാകരുതെന്നും അത് അവരെ പഠിപ്പിക്കുന്നു.

ഈ തുടർച്ചയായ വെല്ലുവിളിയുടെ സമകാലിക ഉദാഹരണമാണ് ഹാലോവീൻ. പലരും ഇതിനെ വേഷവിധാനങ്ങളുടെയും മധുരപലഹാരങ്ങളുടെയും വിനോദത്തിന്റെയും അവസരമായി കാണുന്നുണ്ടെങ്കിലും, മരണത്തോടും അതീന്ദ്രിയ വിശ്വാസങ്ങളോടും മന്ത്രവാദത്തോടും നിഗൂഢവിദ്യകളോടും ബന്ധപ്പെട്ട ആശയങ്ങളും ചിഹ്നങ്ങളും ഇതിന്റെ ചരിത്രപരവും സാംസ്കാരികവുമായ വികാസത്തിൽ ഉൾപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. അതിനാൽ, ഇതിൽ പങ്കെടുക്കുന്ന പ്രത്യേക രീതികൾ ബൈബിൾപരമായ വിശുദ്ധിക്കും ക്രൈസ്തവ ശിഷ്യത്വത്തിനും യോജിക്കുന്നതാണോ എന്ന് സഭ പരിശോധിക്കണം. ഹാലോവീൻ സാംസ്കാരികമായി ജനപ്രിയമാണോ സാമൂഹികമായി അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടതാണോ എന്നതല്ല പ്രധാന ചോദ്യം; അതിന്റെ ആചാരങ്ങളും അർത്ഥങ്ങളും പ്രകടനങ്ങളും ക്രിസ്തുവിനോടുള്ള വിശ്വസ്തതയ്ക്ക് അനുയോജ്യമാണോ എന്നതാണ് യഥാർത്ഥ ചോദ്യം.

റിക്ക് റെന്നറുടെ Trick or Treat: A Christian Response to Halloween, ബ്രയാൻ ന്യൂമന്റെ Christians and Halloween: Removing the Mask from a Disguised Holiday എന്നീ കൃതികൾ ഹാലോവീനെ ക്രൈസ്തവ വീക്ഷണത്തിൽ വിമർശിക്കുകയും അതിന്റെ ചരിത്രപരമായ ബന്ധങ്ങളിലേക്കും മന്ത്രവാദവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പ്രവർത്തനങ്ങൾക്കെതിരായ ബൈബിൾപരമായ നിരോധനത്തിലേക്കും ശ്രദ്ധ ക്ഷണിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. മറുവശത്ത്, വ്യത്യസ്തമായ ഒരു ചരിത്രവിഷയത്തെക്കുറിച്ചാണെങ്കിലും, ജോർജിയ ഫ്രാങ്കിന്റെ Unfinished Christians: Ritual Objects and Silent Subjects in Late Antiquity എന്ന കൃതി, സാമുദായിക ആചാരങ്ങളിലൂടെയും ഭൗതിക വസ്തുക്കളിലൂടെയും ദൈനംദിന മതാനുഭവങ്ങളിലൂടെയും ക്രൈസ്തവ സ്വത്വം എങ്ങനെ രൂപപ്പെടുന്നു എന്ന് മനസ്സിലാക്കാൻ സഹായിക്കുന്നു. ഈ കൃതികൾ കൂടുതൽ വിശാലമായ ഒരു ആശങ്ക പരിശോധിക്കുന്നതിനുള്ള അടിത്തറ നൽകുന്നു: വ്യക്തമായി തിരിച്ചറിയാവുന്ന പുറജാതീയ ആഘോഷങ്ങളെ മാത്രം സഭ നിരസിച്ചാൽ മതിയാകില്ല; വിനോദം, ആത്മീയത, പാരമ്പര്യം, സാംസ്കാരിക പ്രസക്തി എന്നിവയുടെ പേരിൽ വിജാതീയ മതചിന്തകൾ ക്രൈസ്തവ സമൂഹങ്ങളിലേക്ക് കടന്നുവരുന്ന സൂക്ഷ്മമായ വഴികളും സഭ തിരിച്ചറിയണം.

2. ഹാലോവീൻ: ചരിത്രപരമായ വികാസവും മതപരമായ പ്രാധാന്യവും

ഹാലോവീനിനെക്കുറിച്ചുള്ള ഉത്തരവാദിത്വപൂർണമായ ദൈവശാസ്ത്രപരമായ പഠനം ചരിത്രപരമായ കൃത്യത ആവശ്യപ്പെടുന്നു. അതിശയോക്തിപരമായ ചരിത്രവാദങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ സഭയ്ക്ക് ബൈബിൾപരമായ വിശുദ്ധിയെ സംരക്ഷിക്കാനാവില്ല. അതുപോലെ ചരിത്രപരമായ സങ്കീർണതയെ സമകാലിക ആചാരങ്ങളുടെ മതപരവും ധാർമികവുമായ പ്രത്യാഘാതങ്ങളെ അവഗണിക്കുന്നതിനുള്ള ന്യായീകരണമായും ഉപയോഗിക്കരുത്. നിരവധി ചരിത്രപരവും സാംസ്കാരികവുമായ പ്രക്രിയകളിലൂടെയാണ് ഹാലോവീൻ വികസിച്ചുവന്നത്. അതിനാൽ ഇന്നത്തെ അതിന്റെ രൂപത്തെ മാറ്റമില്ലാതെ നിലനിൽക്കുന്ന ഒരു പ്രാചീന പാരമ്പര്യമായി വിശദീകരിക്കാനാവില്ല.

ഹാലോവീൻ സാധാരണയായി പ്രാചീന കെൽറ്റിക് ഉത്സവമായ Samhain എന്നതുമായി ബന്ധപ്പെടുത്തപ്പെടുന്നു. വിളവെടുപ്പ് കാലത്തിന്റെ അവസാനത്തെയും ശൈത്യകാലത്തിന്റെ തുടക്കത്തെയും അടയാളപ്പെടുത്തിയിരുന്ന ഒരു ആഘോഷമായിരുന്നു ഇത്. പ്രത്യേകിച്ച് അയർലൻഡിലും മറ്റു കെൽറ്റിക് പ്രദേശങ്ങളിലും ആചരിച്ചിരുന്ന ഈ ഉത്സവം ഋതുഭേദം, ഇരുണ്ട ശൈത്യകാലത്തിന്റെ ആരംഭം, അതീന്ദ്രിയ ജീവികളെയും അദൃശ്യലോകത്തെയും സംബന്ധിച്ച വിവിധ വിശ്വാസങ്ങൾ എന്നിവയുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരുന്നു. ചില ചരിത്രവിവരണങ്ങൾ ഈ ഉത്സവത്തെ സംരക്ഷണത്തിനായി തീ കത്തിക്കൽ, വേഷംമാറൽ, ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവരും മരിച്ചവരും തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തെക്കുറിച്ചുള്ള വിശ്വാസങ്ങൾ എന്നിവയുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുന്നു. എന്നാൽ ലഭ്യമായ ചരിത്രരേഖകൾ അതിന്റെ എല്ലാ പ്രാചീന മതപരമായ അർത്ഥങ്ങളും ഉറപ്പോടെ സ്ഥാപിക്കുന്നില്ല. പ്രത്യേകിച്ച് മരിച്ചവർ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവരെ സന്ദർശിക്കാൻ മടങ്ങിവരുന്ന ഉത്സവമായാണ് Samhain എല്ലായിടത്തും മനസ്സിലാക്കപ്പെട്ടിരുന്നതെന്ന ജനപ്രിയ വാദം ചരിത്രപരമായ സൂക്ഷ്മപരിശോധന ആവശ്യപ്പെടുന്നു. രേഖാമൂലം തെളിയിക്കപ്പെട്ട ആചാരങ്ങൾ, പിന്നീട് രൂപപ്പെട്ട നാടോടിക്കഥകൾ, ആധുനിക വ്യാഖ്യാനങ്ങൾ എന്നിവ തമ്മിൽ വ്യക്തമായ വ്യത്യാസം പാലിക്കണം.

ഹാലോവീൻ എന്ന പദം All Hallows' Eve എന്നതിൽനിന്നാണ് രൂപപ്പെട്ടത്. പാശ്ചാത്യ ക്രൈസ്തവ കലണ്ടറിൽ നവംബർ 1-ന് ആചരിക്കുന്ന സകല വിശുദ്ധന്മാരുടെയും ദിനത്തിന് മുമ്പുള്ള സായാഹ്നത്തെയാണ് ഇത് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. All Saints' Day-യുടെയും പിന്നീട് രൂപംകൊണ്ട All Souls' Day-യുടെയും വികാസം ക്രൈസ്തവ ആരാധനാക്രമ കലണ്ടറിന്റെ ചരിത്രപരമായ വളർച്ചയുടെ ഭാഗമായിരുന്നു. തുടർന്നുള്ള നൂറ്റാണ്ടുകളിൽ യൂറോപ്പിലെ വിവിധ പ്രദേശങ്ങളിൽ ക്രൈസ്തവ ആചരണങ്ങളും പ്രാദേശിക നാടോടി പാരമ്പര്യങ്ങളും ജനകീയ വിശ്വാസങ്ങളും പരസ്പരം കലർന്നുവന്നു. പിന്നീട്, പ്രത്യേകിച്ച് അയർലൻഡിൽനിന്നും സ്കോട്ട്ലൻഡിൽനിന്നും വടക്കേ അമേരിക്കയിലേക്കുണ്ടായ കുടിയേറ്റം ആധുനിക ഹാലോവീന്റെ രൂപീകരണത്തിന് സംഭാവന നൽകി. അതിനാൽ ഇന്നത്തെ ഹാലോവീൻ നിരവധി ചരിത്രവികാസങ്ങളുടെ ഫലമാണ്; മാറ്റമില്ലാതെ നിലനിൽക്കുന്ന ഒരൊറ്റ പ്രാചീന പുറജാതീയ ഉത്സവത്തിന്റെ തുടർച്ചയല്ല.

ആധുനിക സാംസ്കാരിക പ്രകടനത്തിൽ ഈ ആഘോഷം കൂടുതൽ വാണിജ്യവൽക്കരിക്കപ്പെടുകയും വിനോദകേന്ദ്രിതമാവുകയും ചെയ്തിരിക്കുന്നു. വേഷവിധാനങ്ങൾ, അലങ്കാരങ്ങൾ, വീടുതോറും കയറി മധുരപലഹാരങ്ങൾ ശേഖരിക്കൽ, ഭീതിജനകമായ സിനിമകൾ, അതീന്ദ്രിയ ചിഹ്നങ്ങൾ, വാണിജ്യ ഉൽപ്പന്നങ്ങൾ എന്നിവ അതിന്റെ പ്രധാന ഘടകങ്ങളായി മാറിയിരിക്കുന്നു. ചില പ്രവർത്തനങ്ങൾ പ്രധാനമായും സാമൂഹികവും വിനോദപരവുമാണ്. എന്നാൽ മറ്റു ചിലത് മന്ത്രവാദം, ക്ഷുദ്രപ്രയോഗങ്ങൾ, ആത്മാക്കളുമായി ബന്ധപ്പെടൽ, മരണം, നിഗൂഢവിദ്യകളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പ്രതീകങ്ങൾ എന്നിവയെ ബോധപൂർവം ആഘോഷിക്കുന്നു. ഈ വ്യത്യാസം പ്രധാനമാണ്. സാധാരണ വേഷവിധാനം ധരിക്കുന്നതോ മധുരപലഹാരങ്ങൾ വിതരണം ചെയ്യുന്നതോ സ്വതവേ പുറജാതീയ ആരാധനയിൽ പങ്കുചേരുന്നതല്ല. എന്നാൽ നിഗൂഢവിദ്യാ അനുഷ്ഠാനങ്ങൾ, ആത്മാക്കളുമായി ബന്ധപ്പെടാനുള്ള ശ്രമങ്ങൾ, ഭാവിപ്രവചനങ്ങൾ, തിരുവെഴുത്ത് വ്യക്തമായി നിരോധിക്കുന്ന പ്രവർത്തനങ്ങൾ എന്നിവയിൽ മനഃപൂർവം പങ്കുചേരുന്നത് വിനോദമെന്നു പറഞ്ഞ് ന്യായീകരിക്കാനാവില്ല.

ഒരു സാംസ്കാരിക ആചാരത്തിന്റെ ചരിത്രപരമായ ഉത്ഭവം മാത്രം അതിന്റെ എല്ലാ സമകാലിക രൂപങ്ങളുടെയും ധാർമിക സ്വഭാവം നിർണയിക്കുന്നില്ല. അതുപോലെ ഒരു ആചാരം വാണിജ്യവൽക്കരിക്കപ്പെടുകയോ മതനിരപേക്ഷമാക്കപ്പെടുകയോ ചെയ്തതുകൊണ്ട് അതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട എല്ലാ മതപരവും ധാർമികവുമായ ആശങ്കകളും ഇല്ലാതാകുന്നില്ല. അതിനാൽ ചരിത്രപശ്ചാത്തലം, ഇന്നത്തെ അർത്ഥം, യഥാർത്ഥ പങ്കാളിത്തം, ബൈബിൾപരമായ തത്വങ്ങൾ എന്നിവ പരിഗണിച്ചുകൊണ്ടായിരിക്കണം ക്രൈസ്തവ വിലയിരുത്തൽ നടത്തേണ്ടത്. ചരിത്രപരമായ ബന്ധമോ ജനകീയമായ സാംസ്കാരിക അംഗീകാരമോ മാത്രം അടിസ്ഥാനമാക്കരുത്.

3. ഹാലോവീനിനെക്കുറിച്ചുള്ള ക്രൈസ്തവ വിമർശനം

റിക്ക് റെന്നറുടെ Trick or Treat എന്ന കൃതി സാത്താൻ, ദുഷ്ടാത്മാക്കൾ, വിഗ്രഹാരാധന, നിഗൂഢവിദ്യകൾ എന്നിവയെക്കുറിച്ചുള്ള പുതിയനിയമ ഉപദേശങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിലാണ് ഹാലോവീനെ പരിശോധിക്കുന്നത്. ആത്മീയ തിന്മയെ നിസ്സാരവൽക്കരിക്കരുതെന്നും മന്ത്രവാദത്തോടും അന്ധകാരത്തോടും ബന്ധപ്പെട്ട പ്രവർത്തനങ്ങളെ നിരുപദ്രവകരമായ വിനോദമായി കാണരുതെന്നുമാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രധാന ആശങ്ക. അപ്പോസ്തലപ്രവൃത്തികൾ 19:18–20-ലേക്ക് അദ്ദേഹം പ്രത്യേകമായി ശ്രദ്ധ ക്ഷണിക്കുന്നു. എഫെസൊസിലെ പുതിയ വിശ്വാസികൾ തങ്ങളുടെ പഴയ മാന്ത്രിക പ്രവർത്തനങ്ങൾ പരസ്യമായി ഉപേക്ഷിക്കുകയും മാന്ത്രികഗ്രന്ഥങ്ങൾ കത്തിക്കുകയും ചെയ്തു. അവരുടെ പുതിയ വിശ്വാസവും ക്രിസ്തുവിനോടുള്ള നിഷ്ഠയും മുമ്പത്തെ ആചാരങ്ങളിൽനിന്ന് നിർണായകമായ വേർപാട് ആവശ്യപ്പെടുന്നുവെന്ന് അവരുടെ പ്രവർത്തികൾ തെളിയിച്ചു. അതിനാൽ വിനോദത്തിന്റെ പേരിൽ ആത്മീയ തിന്മയെ സാധാരണവൽക്കരിക്കുകയോ ക്രൈസ്തവ ആഘോഷങ്ങളിൽ ഉൾപ്പെടുത്തുകയോ ചെയ്യരുതെന്ന് റെന്നർ വിശ്വാസികളെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.

ബ്രയാൻ ന്യൂമന്റെ Christians and Halloween: Removing the Mask from a Disguised Holiday എന്ന കൃതിയും ഹാലോവീനിലെ പങ്കാളിത്തത്തിന്റെ ധാർമികവും ആത്മീയവുമായ പ്രത്യാഘാതങ്ങളെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്നു. ഈ ആഘോഷത്തിന്റെ ചരിത്രപരമായ ബന്ധങ്ങൾ, വാണിജ്യവൽക്കരണം, വേഷവിധാനങ്ങളിലും വിനോദങ്ങളിലും സാധാരണയായി ഉപയോഗിക്കുന്ന പ്രതീകങ്ങൾ എന്നിവ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രധാന ആശങ്കകളിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു. ഒരു സാംസ്കാരിക ആചാരം ജനപ്രിയമാണെന്ന കാരണത്താൽ മാത്രം സ്വീകരിക്കാതെ അതിന്റെ ആത്മീയ പ്രത്യാഘാതങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ വിലയിരുത്താൻ അദ്ദേഹം വിശ്വാസികളെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്നു. സഭകൾ സംഘടിപ്പിക്കുന്ന ബദൽ ആഘോഷങ്ങളെക്കുറിച്ചും അദ്ദേഹത്തിന്റെ വാദം പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു ഇടയശുശ്രൂഷാപരമായ ചോദ്യം ഉയർത്തുന്നു. ഒരു പരിപാടിയുടെ പേര് മാറ്റുന്നതുകൊണ്ട് അതിന്റെ ദൈവശാസ്ത്രപരമായ സ്വഭാവം സ്വയം മാറുന്നില്ല. വിളവെടുപ്പ് ആഘോഷം, കുടുംബസംഗമം, സാമൂഹികസേവന പരിപാടി എന്നിങ്ങനെ പേരുമാറ്റിയതുകൊണ്ട് മാത്രം ഒരു പരിപാടി ബൈബിൾപരമാകുന്നില്ല. അതിന്റെ യഥാർത്ഥ ഉള്ളടക്കവും പ്രതീകങ്ങളും ലക്ഷ്യവും പരിശോധിക്കണം.

ഈ രണ്ട് കൃതികളുടെയും സംഭാവന പ്രധാനപ്പെട്ടതാണ്. കാരണം അവ ഹാലോവീന്റെ ബാഹ്യരൂപത്തിനപ്പുറം ക്രൈസ്തവ നിഷ്ഠയുടെ പ്രശ്നത്തിലേക്ക് ശ്രദ്ധ ക്ഷണിക്കുന്നു. എന്നിരുന്നാലും, അവയിലെ വാദങ്ങൾ ചരിത്രപരവും ദൈവശാസ്ത്രപരവുമായ സൂക്ഷ്മതയോടെ പ്രയോഗിക്കണം. ഹാലോവീന്റെ ചരിത്രവികാസത്തിൽ പുറജാതീയ ഘടകങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നുവെന്നത് അതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട എല്ലാ ആധുനിക പ്രവർത്തനങ്ങളും നിഗൂഢവിദ്യയുടെ അഭ്യാസമാണെന്ന് തെളിയിക്കുന്നില്ല. മന്ത്രവാദത്തിനെതിരായ ബൈബിൾപരമായ നിരോധനത്തെ ഒരു പ്രത്യേക ആഘോഷവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട എല്ലാ സാംസ്കാരിക പ്രവർത്തനങ്ങളുടെയും വിവേചനരഹിതമായ അപലപനമാക്കി മാറ്റരുത്. തിരുവെഴുത്ത് വ്യക്തമായി പറയുന്നിടത്ത് സഭ വിട്ടുവീഴ്ച ചെയ്യരുത്; വിശാലമായ ബൈബിൾതത്വങ്ങൾ പ്രയോഗിക്കേണ്ടിടത്ത് വിവേചനത്തോടെ തീരുമാനമെടുക്കണം.

4. മതസങ്കരവാദത്തെ നിരസിക്കുന്നതിനുള്ള ബൈബിൾ അടിസ്ഥാനം

പുറജാതീയ മതാചാരങ്ങളെ നിരസിക്കുന്നത് ആധുനിക സുവിശേഷപ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ പുതിയ പ്രതികരണമല്ല. ഇസ്രായേലും യഹോവയും തമ്മിലുള്ള ഉടമ്പടി ബന്ധത്തിൽ ആരംഭിച്ച് പുതിയനിയമത്തിലെ അപ്പോസ്തോലിക ഉപദേശത്തിലേക്ക് തുടരുന്ന ബൈബിൾസന്ദേശത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനപരമായ ഭാഗമാണത്. ഇതിന്റെ കേന്ദ്രപ്രശ്നം ഉടമ്പടിയോടുള്ള വിശ്വസ്തതയാണ്. ദൈവജനത്തിന് ദൈവത്തിന്റെ വെളിപ്പെടുത്തപ്പെട്ട ഹിതത്തിന് വിരുദ്ധമായ മതാചാരങ്ങൾ സ്വീകരിച്ചുകൊണ്ട് അവനെ ആരാധിക്കാനാവില്ല.

ആവർത്തനം 18:9–14-ൽ ചുറ്റുപാടുമുള്ള ജനതകളുടെ മതപരമായ ആചാരങ്ങൾ സ്വീകരിക്കരുതെന്ന് ഇസ്രായേലിന് വ്യക്തമായ മുന്നറിയിപ്പ് നൽകുന്നു. ഭവിഷ്യഫലങ്ങൾ പറയൽ, മന്ത്രവാദം, ശകുനം നോക്കൽ, ആഭിചാരം, വെളിച്ചപ്പാടുകളോടും വെളിച്ചപ്പാടുകളെപ്പോലുള്ള മാധ്യമങ്ങളോടും കൂടിയാലോചിക്കൽ, മരിച്ചവരുമായി ബന്ധപ്പെടാൻ ശ്രമിക്കൽ എന്നിവ അതിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു. ഈ വിലക്കുകൾ അസാധാരണമായ മതപ്രവർത്തനങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള നിയമങ്ങൾ മാത്രമായിരുന്നില്ല; യഹോവയോടുള്ള ഇസ്രായേലിന്റെ അനന്യമായ ഉടമ്പടി നിഷ്ഠ സംരക്ഷിക്കാനായിരുന്നു അവ. ആവർത്തനം 12:29–32 ഈ തത്വം കൂടുതൽ വ്യക്തമായി അവതരിപ്പിക്കുന്നു. മറ്റു ജനതകളുടെ ആരാധനാരീതികൾ അന്വേഷിച്ച് അവയെ ദൈവാരാധനയിൽ സ്വീകരിക്കരുതെന്ന് ഇസ്രായേലിനോട് കല്പിക്കുന്നു. ഇതിന്റെ അടിസ്ഥാന ദൈവശാസ്ത്രതത്വം ഇതാണ്: സത്യദൈവത്തിന്റെ ആരാധന വ്യാജദൈവങ്ങളുടെ മതാചാരങ്ങളാൽ രൂപപ്പെടുത്തപ്പെടാൻ പാടില്ല. മതപരമായ ഉദ്ദേശ്യം ദൈവം വിലക്കിയ ആചാരങ്ങളെ വിശുദ്ധമാക്കുന്നില്ല.

പുറപ്പാട് 32-ലെ സ്വർണക്കാളക്കുട്ടിയുടെ സംഭവം മതസങ്കരവാദത്തിന്റെ ഏറ്റവും വ്യക്തമായ ബൈബിൾ ഉദാഹരണങ്ങളിൽ ഒന്നാണ്. മോശെ സീനായി പർവതത്തിൽ ആയിരുന്നപ്പോൾ ഇസ്രായേല്യർ അഹരോനോട് സ്വർണക്കാളക്കുട്ടിയെ ഉണ്ടാക്കാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടു. കാളക്കുട്ടിയെ അവതരിപ്പിച്ചശേഷം അഹരോൻ യഹോവയുടെ നാമത്തിൽ ഒരു ഉത്സവം പ്രഖ്യാപിച്ചു (പുറപ്പാട് 32:5). ഈ വിശദാംശം പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടതാണ്. യഹോവയെ പൂർണമായി നിരസിക്കുകയാണ് തങ്ങൾ ചെയ്യുന്നതെന്ന് ഇസ്രായേല്യർ കരുതിയിരുന്നില്ല. പകരം, യഹോവയുടെ ആരാധനയെ ദൃശ്യമായ ഒരു മതപ്രതീകത്തോടും അനുചിതമായ മതപ്രകടനത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയ ആഘോഷത്തോടും ചേർക്കാൻ അവർ ശ്രമിച്ചു. ഉടമ്പടിയുടെ ഭാഷ നിലനിർത്തിക്കൊണ്ടുതന്നെ അവർ വിഗ്രഹാരാധനാപരമായ ഒരു ആചാരം അതിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്നു. ദൈവം ആ ആഘോഷത്തെ നിരസിച്ചത് മതപരമായ ഉദ്ദേശ്യം അനുസരണക്കേടിനെ ന്യായീകരിക്കാനാവില്ലെന്ന് തെളിയിക്കുന്നു. കർത്താവിന്റെ നാമത്തിൽ അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു എന്ന കാരണത്താൽ മാത്രം ഒരു ആചാരം അംഗീകരിക്കപ്പെടുന്നില്ല.

പ്രവാചകന്മാരും ഇത്തരം മതപരമായ ഒത്തുതീർപ്പുകളെ ആവർത്തിച്ച് നേരിട്ടു. 1 രാജാക്കന്മാർ 18:21-ൽ ഏലിയാവിന്റെ വെല്ലുവിളി യഹോവയുടെയും ബാലിന്റെയും ഇടയിൽ വിഭജിക്കപ്പെട്ട നിഷ്ഠ നിലനിർത്താനാവില്ലെന്ന് വ്യക്തമാക്കി. യിരെമ്യാവ് 10:2 ജനതകളുടെ വഴികൾ പഠിക്കരുതെന്ന് ഇസ്രായേലിന് മുന്നറിയിപ്പ് നൽകുന്നു. യെഹെസ്കേൽ 8-ൽ ദൈവാലയത്തിനുള്ളിൽ നടക്കുന്ന മ്ലേച്ഛമായ വിഗ്രഹാരാധനാപരമായ പ്രവർത്തനങ്ങൾ വിവരിക്കുന്നു. യെഹെസ്കേലിന്റെ ദർശനത്തിന്റെ പ്രാധാന്യം, ദൈവാരാധനയ്ക്കായി സമർപ്പിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന സ്ഥലത്തേക്കുപോലും മതപരമായ അഴിമതി കടന്നെത്തിയിരുന്നു എന്നതാണ്. അപകടം ചുറ്റുപാടുമുള്ള പുറജാതീയ സമൂഹത്തിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങിയിരുന്നില്ല; അത് ദൈവജനത്തിന്റെ ഉള്ളിലേക്കും അവരുടെ വിശുദ്ധസ്ഥലത്തേക്കും കടന്നിരുന്നു. സമകാലിക സഭകൾക്കുള്ള ഗൗരവമായ മുന്നറിയിപ്പാണിത്. ഏറ്റവും വലിയ അപകടം സമൂഹം അതിന്റെ വിഗ്രഹങ്ങളെ ആരാധിക്കുന്നു എന്നത് മാത്രമല്ല; സഭയും അതേ വിഗ്രഹങ്ങളെയും ആചാരങ്ങളെയും സ്വന്തം മതജീവിതത്തിൽ സ്വീകരിക്കാൻ തുടങ്ങുന്നതാണ്.

പുതിയനിയമവും വിഗ്രഹാരാധനയെയും നിഗൂഢവിദ്യകളെയും എതിർക്കുന്നു. അപ്പോസ്തലപ്രവൃത്തികൾ 19:18–20-ൽ എഫെസൊസിലെ വിശ്വാസികൾ തങ്ങളുടെ മാന്ത്രികപ്രവർത്തനങ്ങൾ പരസ്യമായി ഉപേക്ഷിക്കുകയും ഗ്രന്ഥങ്ങൾ നശിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. അർത്തെമിസ് ദേവിയുടെ ആരാധനയ്ക്കും വിവിധ മാന്ത്രിക പാരമ്പര്യങ്ങൾക്കും പ്രസിദ്ധമായ ഒരു പ്രധാന മതകേന്ദ്രമായിരുന്നു എഫെസൊസ്. ആളുകൾ സുവിശേഷം സ്വീകരിച്ചപ്പോൾ തങ്ങളുടെ പഴയ മാന്ത്രികപ്രവർത്തനങ്ങളെ ക്രൈസ്തവ പദങ്ങൾകൊണ്ട് ന്യായീകരിച്ച് നിലനിർത്താൻ അവർ ശ്രമിച്ചില്ല. ക്രിസ്തുവിലുള്ള മാറ്റം നിഷ്ഠയുടെ മാറ്റവും ക്രിസ്തുവിന്റെ കർത്തൃത്വത്തിന് വിരുദ്ധമായ ആചാരങ്ങളുടെ ഉപേക്ഷിക്കലും ആവശ്യപ്പെടുന്നു എന്ന് അവരുടെ പ്രവർത്തികൾ തെളിയിച്ചു. കർത്താവിന്റെ വചനം ശക്തിയോടെ വളർന്നു ജയിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു എന്നതാണ് ഈ സംഭവത്തിന്റെ സമാപനം (അപ്പോസ്തലപ്രവൃത്തികൾ 19:20).

1 കൊരിന്ത്യർ 10:14–22-ലെ പൗലോസിന്റെ ഉപദേശം വിഗ്രഹാരാധനാപരമായ പങ്കാളിത്തവും ക്രൈസ്തവ കൂട്ടായ്മയും തമ്മിലുള്ള പൊരുത്തക്കേട് കൂടുതൽ വ്യക്തമാക്കുന്നു. കർത്താവിന്റെ മേശയെയും ഭൂതങ്ങളുടെ മേശയെയും കുറിച്ചുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ ചർച്ച, ക്രിസ്തുവുമായുള്ള ക്രൈസ്തവ കൂട്ടായ്മയെ വിഗ്രഹാരാധനാപരമായ മതാരാധനയുമായി ചേർക്കാനാവില്ലെന്ന് സ്ഥാപിക്കുന്നു. വിഗ്രഹങ്ങൾക്ക് സ്വതന്ത്രമായ ദൈവിക അധികാരമില്ലെങ്കിലും വിഗ്രഹാരാധനയിൽ പങ്കുചേരുന്നതിന് ആത്മീയമായ പ്രാധാന്യമുണ്ടെന്ന് പൗലോസ് അംഗീകരിക്കുന്നു. അതിനാൽ മതപരമായ നിഷ്ഠയെ നിസ്സാരമായ കാര്യമായി സഭയ്ക്ക് കാണാനാവില്ല. കർത്താവിന്റെ അത്താഴം ക്രിസ്തുവുമായുള്ള കൂട്ടായ്മയെ പ്രകടമാക്കുന്നു; അതിനെ മറ്റു ആത്മീയശക്തികളുടെ ആരാധനയുമായി പൊരുത്തപ്പെടുത്താനാവില്ല.

5. സഭയ്ക്കുള്ളിലേക്ക് വിജാതീയതയുടെ ക്രമാനുഗതമായ കടന്നുകയറ്റം

ഹാലോവീനെ ഒറ്റപ്പെട്ട ഒരു സാംസ്കാരിക വിവാദമായി കാണരുത്. കൂടുതൽ വിശാലമായ ഒരു പ്രശ്നം പരിശോധിക്കാനുള്ള അവസരമാണത്: ബൈബിൾ വെളിപ്പാടിന് വിരുദ്ധമായ അക്രൈസ്തവ മതചിന്തകളും ആചാരങ്ങളും ക്രമേണ സഭയുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് കടന്നുവരുന്നത്. ഈ പ്രബന്ധത്തിൽ വിജാതീയത എന്ന പദം വിഗ്രഹാരാധന, നിഗൂഢവിദ്യകൾ, ആത്മാക്കളുമായി ബന്ധപ്പെടൽ, അന്ധവിശ്വാസം, സൃഷ്ടവസ്തുക്കളുടെ ആരാധന എന്നിവ ഉൾപ്പെടെ ബൈബിൾ വെളിപ്പാടിന് വിരുദ്ധമായ മതവിശ്വാസങ്ങളെയും ആചാരങ്ങളെയും സൂചിപ്പിക്കുന്നു. മറ്റു മതങ്ങളിലോ സംസ്കാരങ്ങളിലോപ്പെട്ട മനുഷ്യരെ അപമാനിക്കുന്നതിനുള്ള പദമല്ല ഇത്. എല്ലാ പശ്ചാത്തലങ്ങളിൽനിന്നുമുള്ള മനുഷ്യരെ സ്നേഹിക്കാനും അവരോട് സുവിശേഷം അറിയിക്കാനും ക്രൈസ്തവർ വിളിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. എന്നാൽ ക്രിസ്തുവിനോടുള്ള അവരുടെ നിഷ്ഠയ്ക്ക് വിരുദ്ധമായ മതാചാരങ്ങൾ സ്വീകരിക്കണമെന്നല്ല അതിന്റെ അർത്ഥം.

മതസങ്കരവാദമാണ് ഒത്തുതീർപ്പിന്റെ ഏറ്റവും സൂക്ഷ്മമായ രൂപങ്ങളിൽ ഒന്ന്. വ്യത്യസ്ത മതപാരമ്പര്യങ്ങളിലെ ഘടകങ്ങൾ അവയുടെ വ്യതിരിക്തമായ ദൈവശാസ്ത്രപരമായ പ്രതിബദ്ധതകളെ ദുർബലപ്പെടുത്തുകയോ പരസ്പരവിരുദ്ധമാക്കുകയോ ചെയ്യുന്ന വിധത്തിൽ സംയോജിപ്പിക്കുന്ന പ്രക്രിയയാണിത്. ചുറ്റുപാടുമുള്ള ജനതകളുടെ മതാചാരങ്ങൾ സ്വീകരിച്ചുകൊണ്ട് യഹോവയെ ആരാധിക്കാൻ ഇസ്രായേൽ ആവർത്തിച്ച് ശ്രമിച്ചത് ഈ പ്രശ്നത്തിന്റെ ഗൗരവം വ്യക്തമാക്കുന്നു. ഇന്ന് സഭയ്ക്കും ഇതേ അപകടമുണ്ട്. അപ്പോസ്തോലിക ഉപദേശത്തിൽ സാധുവായ അടിത്തറയില്ലാത്ത ആചാരങ്ങൾ സാംസ്കാരിക പ്രസക്തി, ആത്മീയ അനുഭവം, വിനോദം എന്നിവയുടെ പേരിൽ സഭയിൽ അവതരിപ്പിക്കപ്പെടാം. ഒരു സഭയ്ക്ക് ക്രൈസ്തവ പദപ്രയോഗങ്ങളും ആരാധനാസമ്മേളനങ്ങളും പ്രസംഗവും സ്ഥാപനപരമായ ഘടനകളും നിലനിർത്തിക്കൊണ്ടുതന്നെ അതിന്റെ ബൈബിൾപരമായ സ്വത്വത്തെ ദുർബലപ്പെടുത്തുന്ന വിശ്വാസങ്ങളും ആചാരങ്ങളും ക്രമേണ സ്വീകരിക്കാൻ കഴിയും. ക്രിസ്തുവിനനുസൃതമല്ലാത്ത തത്വശാസ്ത്രങ്ങളിൽനിന്നും മനുഷ്യപാരമ്പര്യങ്ങളിൽനിന്നും വിശ്വാസികളെ കൊലൊസ്സ്യർ 2:8 മുന്നറിയിപ്പ് നൽകുന്നു. എല്ലാ സാംസ്കാരിക പ്രകടനങ്ങളെയും നിരസിക്കണമെന്നല്ല അപ്പോസ്തോലികമായ ആശങ്ക; ക്രൈസ്തവ വിശ്വാസത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനവും അധികാരവുമായ ക്രിസ്തുവിന്റെ സ്ഥാനത്തുനിന്ന് മറ്റൊന്നും അവനെ മാറ്റിനിർത്തരുത് എന്നതാണ് അതിന്റെ അർത്ഥം.

ഈ ഒത്തുതീർപ്പ് പല രൂപങ്ങളിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടാം. ക്രൈസ്തവ വിനോദങ്ങളിൽ നിഗൂഢവിദ്യകളുടെ പ്രതീകങ്ങൾ ഉൾപ്പെടുത്താം; അന്ധവിശ്വാസപരമായ ആചാരങ്ങൾ ആത്മീയജ്ഞാനമായി അവതരിപ്പിക്കാം; ഭൗതികവസ്തുക്കൾക്ക് സ്വതവേ അത്ഭുതശക്തിയുണ്ടെന്നു കരുതാം. പ്രാർത്ഥനയെ ആത്മീയശക്തികളെ നിയന്ത്രിക്കുന്ന ഒരു സാങ്കേതികവിദ്യയായി മാറ്റാം. സ്വപ്നങ്ങൾ, ദർശനങ്ങൾ, പ്രവചനപരമായ തോന്നലുകൾ എന്നിവയെ ബൈബിൾപരിശോധനയ്ക്ക് അതീതമായി ഉയർത്തിപ്പിടിക്കാം. മറ്റു സാഹചര്യങ്ങളിൽ വിടുതൽശുശ്രൂഷകൾ ശാപങ്ങൾ, പൂർവികാത്മാക്കൾ, പ്രദേശിക ശക്തികൾ, അദൃശ്യശത്രുക്കൾ എന്നിവയെക്കുറിച്ചുള്ള ഊഹാപോഹങ്ങളാൽ ആധിപത്യം ചെയ്യപ്പെടാം. ഇത്തരം പ്രവണതകൾ ക്രൈസ്തവ വിശ്വാസത്തെ മതപരമായ സാങ്കേതികവിദ്യകളുടെ ഒരു സംവിധാനമാക്കി മാറ്റും. അപ്പോൾ വിശ്വാസികൾ ദൈവവചനത്തോടുള്ള അനുസരണത്തിലും ദൈവത്തിലുള്ള വിശ്വാസത്തിലും വളരുന്നതിനുപകരം പ്രത്യേക സൂത്രവാക്യങ്ങളെയും വ്യക്തികളെയും വസ്തുക്കളെയും അനുഭവങ്ങളെയും ആശ്രയിക്കാൻ തുടങ്ങും.

സാത്താന്റെയും ദുഷ്ടാത്മാക്കളുടെയും യാഥാർഥ്യത്തെ പുതിയ നിയമം നിഷേധിക്കുന്നില്ല. എന്നാൽ ആത്മീയ പോരാട്ടത്തെ ക്രിസ്തുവിന്റെ പരമാധികാരത്തിന്റെയും വിജയത്തിന്റെയും വിശാലമായ പശ്ചാത്തലത്തിലാണ് അത് അവതരിപ്പിക്കുന്നത്. ക്രിസ്തു ക്രൂശിലൂടെ വാഴ്ചകളുടെയും അധികാരങ്ങളുടെയും മേൽ ജയിച്ചുവെന്ന് കൊലൊസ്സ്യർ 2:15 പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു. ദൈവത്തിന് കീഴടങ്ങുവാനും പിശാചിനോട് എതിർത്തുനിൽക്കുവാനും ദൈവത്തോട് അടുത്തുവരുവാനും യാക്കോബ് 4:7–8 വിശ്വാസികളെ ആഹ്വാനം ചെയ്യുന്നു. അതിനാൽ ആത്മീയശക്തികളെ നിയന്ത്രിക്കുന്നതിനല്ല, ദൈവത്തിന് കീഴടങ്ങുന്നതിനും മാനസാന്തരപ്പെടുന്നതിനും വിശുദ്ധിയിലും ദൈവാശ്രയത്തിലും ജീവിക്കുന്നതിനുമാണ് ഊന്നൽ നൽകേണ്ടത്. ആത്മീയ പോരാട്ടത്തിന്റെ പേരിൽ ക്രൈസ്തവ വിശ്വാസം ഒരു മാന്ത്രിക മതവ്യവസ്ഥയായി മാറരുത്.

ക്രൈസ്തവ വിശ്വാസത്തിന്റെ വാണിജ്യവൽക്കരണമാണ് മറ്റൊരു പ്രധാന വികൃതി. ആരാധന പ്രധാനമായും വിനോദാനുഭവമായി മാറുകയും, പ്രസംഗത്തിന്റെ മൂല്യം ജനക്കൂട്ടത്തെ ആകർഷിക്കാനുള്ള കഴിവുകൊണ്ട് അളക്കപ്പെടുകയും, ശുശ്രൂഷയുടെ വിജയം സാമ്പത്തിക നേട്ടമോ വ്യക്തിപരമായ പ്രശസ്തിയോ കൊണ്ട് നിർണയിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ സഭ ഉപഭോക്തൃസംസ്കാരത്തിന്റെ മൂല്യങ്ങൾ ആവർത്തിക്കാൻ തുടങ്ങുന്നു. സർഗാത്മകത, അനുയോജ്യമായ സാങ്കേതികവിദ്യ, കലാപരമായ ആവിഷ്കാരം, സംസ്കാരത്തിന് മനസ്സിലാക്കാവുന്ന ആശയവിനിമയം എന്നിവ സുവിശേഷത്തെ സേവിക്കുന്നതിനുള്ള ന്യായമായ മാർഗങ്ങളാണ്. എന്നാൽ ഇവ സഭാജീവിതത്തിന്റെ നിയന്ത്രണതത്വങ്ങളായി മാറുകയും ആത്മീയവളർച്ചയ്ക്ക് പകരം മതപരമായ ഉപഭോഗം സ്ഥാനം പിടിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോഴാണ് പ്രശ്നം ഉണ്ടാകുന്നത്.

സമൃദ്ധിയുടെ സുവിശേഷവും ഗുരുതരമായ വെല്ലുവിളിയാണ്. ദൈവം തന്റെ ജനത്തിന്റെ ആവശ്യങ്ങൾ നിറവേറ്റുന്നവനാണെന്നും വിശ്വാസികൾ തങ്ങളുടെ ആവശ്യങ്ങൾ പ്രാർത്ഥനയിൽ അവന്റെ മുമ്പിൽ കൊണ്ടുവരണമെന്നും തിരുവെഴുത്ത് പഠിപ്പിക്കുന്നു. എന്നാൽ ഓരോ വിശ്വാസിയും സമ്പന്നനാകുമെന്നും എല്ലായ്പ്പോഴും ആരോഗ്യത്തോടെ ജീവിക്കുമെന്നും കഷ്ടപ്പാടുകളിൽനിന്ന് ഒഴിവാക്കപ്പെടുമെന്നും പുതിയ നിയമം വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്നില്ല. അപ്പോസ്തോലന്മാർ തന്നെയും പീഡനവും തടവും ദാരിദ്ര്യവും ശാരീരികകഷ്ടതകളും അനുഭവിച്ചു. ഭക്തിയെ ലാഭത്തിനുള്ള ഉപാധിയായി കാണുന്നതിലെ അപകടം 1 തിമൊഥെയൊസ് 6:5–10-ൽ പൗലോസ് വ്യക്തമാക്കുന്നു. സമൃദ്ധിയുടെ ഉപദേശത്തെ പ്രാചീന പുറജാതീയതയോടോ നിഗൂഢവിദ്യകളോടോ തുല്യമാക്കരുത്. എന്നാൽ വിശ്വാസം സമ്പത്തും ആരോഗ്യവും വ്യക്തിപരമായ വിജയവും നേടുന്നതിനുള്ള ഇടപാടുസംവിധാനമായി മാറുമ്പോൾ സുവിശേഷം ഗുരുതരമായി വികലമാകുന്നു. വിശ്വസ്തത, ഔദാര്യം, സഹിഷ്ണുത, സ്വയംത്യാഗം, പുനരുത്ഥാനപ്രത്യാശ എന്നിവ ഉൾക്കൊള്ളുന്ന ശിഷ്യത്വത്തിന്റെ ബൈബിൾപരമായ അർത്ഥം സഭ വീണ്ടെടുക്കണം.

ഈ വികാസങ്ങളെല്ലാം വ്യക്തമാക്കുന്നത് വിജാതീയ സ്വാധീനം എല്ലായ്പ്പോഴും വ്യക്തമായി തിരിച്ചറിയാവുന്ന പുറജാതീയ അനുഷ്ഠാനങ്ങളിലൂടെയല്ല സഭയിൽ പ്രവേശിക്കുന്നത് എന്നതാണ്. ഭൗതികവാദം, അന്ധവിശ്വാസം, ആത്മീയ നിയന്ത്രണശ്രമങ്ങൾ, വ്യക്തിപൂജ, ബൈബിൾപരമായ ഉത്തരവാദിത്വമില്ലാത്ത അതീന്ദ്രിയാനുഭവങ്ങൾക്കായുള്ള അന്വേഷണം എന്നിവയുടെ രൂപത്തിലും അത് പ്രത്യക്ഷപ്പെടാം. അതിനാൽ സഭ ബാഹ്യമായ സാംസ്കാരിക ആഘോഷങ്ങളെ മാത്രമല്ല, സ്വന്തം ഉപദേശങ്ങളെയും ആരാധനയെയും നേതൃത്വരീതികളെയും ആത്മീയജീവിതത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ധാരണകളെയും പരിശോധിക്കണം.

6. ആദിമസഭയും ക്രൈസ്തവ സ്വത്വത്തിന്റെ രൂപീകരണവും

ആദിമ ക്രൈസ്തവതയും ചുറ്റുപാടുമുള്ള പുറജാതീയ സമൂഹവും തമ്മിലുള്ള ചരിത്രപരമായ ബന്ധം ഈ വിഷയത്തെ മനസ്സിലാക്കുന്നതിന് പ്രധാനപ്പെട്ട പശ്ചാത്തലം നൽകുന്നു. പൊതുആഘോഷങ്ങൾ, കുടുംബപാരമ്പര്യങ്ങൾ, രാഷ്ട്രീയജീവിതം, വ്യാപാരപ്രവർത്തനങ്ങൾ, സാമൂഹികബന്ധങ്ങൾ എന്നിവയിൽ മതപരമായ ആചാരങ്ങൾ ആഴത്തിൽ ഉൾപ്പെട്ടിരുന്ന ഒരു ലോകത്താണ് ക്രൈസ്തവത വളർന്നുവന്നത്. ക്രിസ്തുവിലേക്കുള്ള പരിവർത്തനം മുമ്പ് സാധാരണമായി കരുതിയിരുന്ന പല ആചാരങ്ങളെയും പുനഃപരിശോധിക്കേണ്ട സാഹചര്യം സൃഷ്ടിച്ചു.

അപ്പോസ്തലപ്രവൃത്തികൾ 19 ഇതിന്റെ പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു ഉദാഹരണമാണ്. എഫെസൊസിൽ സുവിശേഷം പ്രസംഗിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ മാന്ത്രികവിദ്യകൾ അഭ്യസിച്ചിരുന്നവർ തങ്ങളുടെ പഴയ ആചാരങ്ങൾ പരസ്യമായി ഉപേക്ഷിച്ചു. അവരുടെ മാന്ത്രികഗ്രന്ഥങ്ങൾ കത്തിച്ചത് ഒരു പ്രതീകാത്മക പ്രവൃത്തി മാത്രമായിരുന്നില്ല; മാറിയ നിഷ്ഠയുടെ പരസ്യമായ പ്രകടനമായിരുന്നു. ക്രിസ്തുവിനെ സ്വീകരിക്കുന്നത് ക്രൈസ്തവ ഉപദേശത്തെ ബൗദ്ധികമായി അംഗീകരിക്കുന്നതിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നില്ലെന്ന് അവരുടെ പ്രതികരണം വ്യക്തമാക്കുന്നു. യേശുവിന്റെ കർത്തൃത്വത്തിന് വിരുദ്ധമായ ആചാരങ്ങൾ ഉപേക്ഷിക്കലും അതിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു.

ആദിമ ക്രൈസ്തവ ഉപദേശരേഖയായ Didache വ്യതിരിക്തമായ ക്രൈസ്തവ ജീവിതരീതിയോടുള്ള സഭയുടെ പ്രതിബദ്ധതയ്ക്ക് കൂടുതൽ തെളിവ് നൽകുന്നു. അതിന്റെ ആരംഭത്തിൽ രണ്ടു വഴികളെക്കുറിച്ച് പ്രതിപാദിക്കുന്നു: ജീവന്റെ വഴിയും മരണത്തിന്റെ വഴിയും. ദൈവകല്പനകളോടുള്ള അനുസരണം, ദൈവത്തോടും അയൽക്കാരനോടുമുള്ള സ്നേഹം, തിന്മയുടെ നിരാകരണം, ക്രൈസ്തവ ധാർമികതയുടെ അനുഷ്ഠാനം എന്നിവയാൽ ജീവന്റെ വഴി നിർവചിക്കപ്പെടുന്നു. Didache ഹാലോവീനെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുന്നില്ലെങ്കിലും, അതിന്റെ ധാർമികചട്ടക്കൂട് ആദിമ ക്രൈസ്തവ സ്വത്വം ചുറ്റുപാടുമുള്ള സമൂഹത്തിന്റെ മതാചാരങ്ങളെ അനുകരിക്കുന്നതിലല്ല, മറിച്ച് വ്യതിരിക്തമായ ഒരു ജീവിതരീതിയിലാണെന്ന് വ്യക്തമാക്കുന്നു.

ജോർജിയ ഫ്രാങ്കിന്റെ Unfinished Christians: Ritual Objects and Silent Subjects in Late Antiquity മറ്റൊരു പ്രധാനപ്പെട്ട കാഴ്ചപ്പാട് നൽകുന്നു. നാലാം നൂറ്റാണ്ടുമുതൽ ആറാം നൂറ്റാണ്ടുവരെയുള്ള കാലഘട്ടത്തിലെ സാധാരണ ക്രൈസ്തവരുടെ മതാനുഭവങ്ങളെ പ്രസംഗങ്ങൾ, സ്തുതിഗീതങ്ങൾ, ഭൗതികവസ്തുക്കൾ, ആരാധനാക്രമങ്ങൾ, ഘോഷയാത്രകൾ, സാമുദായിക പ്രവർത്തനങ്ങൾ എന്നിവയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ ഫ്രാങ്ക് പരിശോധിക്കുന്നു. ദൈവശാസ്ത്രപരമായ ഉപദേശത്തിലൂടെ മാത്രമല്ല, ക്രൈസ്തവ സമൂഹങ്ങളുടെ ദൈനംദിന ആചാരങ്ങളിൽ ആവർത്തിച്ച് പങ്കെടുക്കുന്നതിലൂടെയും ക്രൈസ്തവ സ്വത്വം രൂപപ്പെട്ടിരുന്നുവെന്ന് അവരുടെ പഠനം വ്യക്തമാക്കുന്നു. ഈ കൃതി ഹാലോവീനെതിരായ വാദമല്ല; വിജാതീയ സ്വാധീനങ്ങളുടെ കടന്നുകയറ്റത്തെ നേരിട്ട് പഠിക്കുന്നതുമല്ല. എന്നാൽ സാമുദായിക അനുഭവങ്ങളിലൂടെ മതപരമായ സ്വത്വം എങ്ങനെ ജീവിതത്തിൽ പ്രകടമാവുകയും കൈമാറപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു എന്നതിലാണ് ഈ കൃതിയുടെ പ്രസക്തി.

ഈ നിരീക്ഷണത്തിന് സമകാലിക സഭാജീവിതത്തിൽ വലിയ പ്രാധാന്യമുണ്ട്. ആവർത്തിക്കപ്പെടുന്ന ആചാരങ്ങളിലൂടെ ക്രൈസ്തവ സ്വത്വം രൂപപ്പെടുന്നുവെങ്കിൽ, സഭകൾ തങ്ങളുടെ കൂട്ടായ്മയിൽ എന്തെല്ലാം കാര്യങ്ങളാണ് സാധാരണവൽക്കരിക്കുന്നതെന്ന് സൂക്ഷ്മമായി പരിശോധിക്കണം. സഭ സംഘടിപ്പിക്കുന്ന പരിപാടികളിൽ നിഗൂഢവിദ്യകളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പ്രതീകങ്ങൾ ആവർത്തിച്ച് കാണുന്ന കുട്ടികൾ ക്രമേണ അവയെ സാധാരണ വിനോദമായി കരുതാൻ തുടങ്ങാം. അന്ധവിശ്വാസപരമായ മതാചാരങ്ങളിൽ നിരന്തരം പങ്കെടുക്കുന്ന വിശ്വാസികൾ അവയെ യഥാർത്ഥ ക്രൈസ്തവ ആത്മീയതയായി അംഗീകരിച്ചേക്കാം. മറുവശത്ത്, ബൈബിൾപരമായ ആരാധന, അപ്പോസ്തോലിക ഉപദേശം, പ്രാർത്ഥന, കൂട്ടായ്മ, പരസ്പരസേവനം എന്നിവ സ്ഥിരമായി അനുഷ്ഠിക്കുന്ന സമൂഹങ്ങൾ ശക്തമായ ക്രൈസ്തവ സ്വത്വം വളർത്തുന്നു. പ്രസംഗപീഠത്തിൽ വിശുദ്ധിയെ പഠിപ്പിച്ചുകൊണ്ടുതന്നെ കൂട്ടായ്മാജീവിതത്തിൽ അതിന് വിരുദ്ധമായ ആചാരങ്ങൾ സാധാരണവൽക്കരിക്കാൻ സഭയ്ക്ക് കഴിയില്ല.

7. മതപരമായ ഒത്തുതീർപ്പില്ലാത്ത സാംസ്കാരിക ഇടപെടൽ

വിജാതീയതയെ നിരസിക്കുക എന്നത് സമൂഹത്തിൽനിന്ന് പൂർണമായി പിന്മാറുക എന്നല്ല. ലോകത്തെ ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായോ സാമൂഹികമായോ ഉപേക്ഷിക്കാൻ പുതിയ നിയമം വിശ്വാസികളെ പഠിപ്പിക്കുന്നില്ല. ശിഷ്യന്മാരെ ലോകത്തിൽനിന്ന് എടുത്തുകളയണമെന്നല്ല, ദുഷ്ടനിൽനിന്ന് അവരെ കാത്തുകൊള്ളണമെന്നാണ് യേശു പ്രാർത്ഥിച്ചത് (യോഹന്നാൻ 17:15–18). വിശ്വാസം പങ്കിടാത്ത മനുഷ്യരുടെ ഇടയിൽ ജീവിക്കാനും അർത്ഥവത്തായ ബന്ധങ്ങൾ സ്ഥാപിക്കാനും ന്യായമായ സാമൂഹികപ്രവർത്തനങ്ങളിൽ പങ്കെടുക്കാനും സുവിശേഷം അറിയിക്കാനും ക്രൈസ്തവർ വിളിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ക്രൈസ്തവ വിശ്വാസങ്ങളെ ഉപേക്ഷിക്കാതെ സംസ്കാരവുമായി ഇടപെടുക എന്നതാണ് വെല്ലുവിളി.

സാംസ്കാരിക ആചാരങ്ങൾ സ്വതവേ മതപരമായ ആചാരങ്ങളല്ല. ഭാഷ, വസ്ത്രം, സംഗീതം, ഭക്ഷണം, വാസ്തുവിദ്യ, സാമൂഹികരീതികൾ എന്നിവ ക്രൈസ്തവ സമൂഹങ്ങൾക്ക് പുറത്തുനിന്ന് ഉത്ഭവിച്ചവയായിരിക്കാം. എന്നാൽ അതുകൊണ്ടുമാത്രം അവയ്ക്ക് അവയുടെ ചരിത്രപരമായ പശ്ചാത്തലത്തിലുള്ള മതവിശ്വാസങ്ങൾ ഉണ്ടായിരിക്കണമെന്നില്ല. ക്രൈസ്തവത ചരിത്രത്തിലുടനീളം വ്യത്യസ്ത സാംസ്കാരിക രൂപങ്ങളിലൂടെ പ്രകടമായിട്ടുണ്ട്. ദൈവശാസ്ത്രപരമായ ഉള്ളടക്കത്തിൽ വിട്ടുവീഴ്ച ചെയ്യാതെ മലയാളം, ഹിന്ദി, തമിഴ് തുടങ്ങിയ ഭാഷകളിൽ സുവിശേഷം അറിയിക്കാം. മറ്റു പാരമ്പര്യങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട മതവിശ്വാസങ്ങൾ സ്വീകരിക്കാതെ പ്രാദേശിക സംഗീതവും വാദ്യോപകരണങ്ങളും പരമ്പരാഗത വസ്ത്രങ്ങളും സാംസ്കാരികമായി അനുയോജ്യമായ ആഘോഷങ്ങളും സഭകൾക്ക് ഉപയോഗിക്കാം. ഒരു പ്രത്യേക ആചാരം ബൈബിൾ വെളിപ്പാടിന് വിരുദ്ധമാണോ, ക്രിസ്തുവിനോടുള്ള നിഷ്ഠയെ ദുർബലപ്പെടുത്തുന്നുണ്ടോ എന്നതാണ് നിർണായകമായ ചോദ്യം.

അതിനാൽ സാംസ്കാരിക ഇടപെടലും മതസങ്കരവാദവും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം അനിവാര്യമാണ്. സാംസ്കാരിക ഇടപെടൽ ന്യായമായ ആശയവിനിമയരീതികളും സാമൂഹികപങ്കാളിത്തവും ഉപയോഗിച്ച് സുവിശേഷം മനസ്സിലാക്കാവുന്നതാക്കുന്നു. ക്രിസ്തുവിലുള്ള വിശ്വാസത്തിന് വിരുദ്ധമായ വിശ്വാസങ്ങളും അനുഷ്ഠാനങ്ങളും ആത്മീയപ്രവർത്തനങ്ങളും സഭ സ്വീകരിക്കുമ്പോഴാണ് മതസങ്കരവാദം ഉണ്ടാകുന്നത്. മറ്റു മതങ്ങളിൽപ്പെട്ടവരെ ബഹുമാനിക്കുന്നത് അവരുടെ മതാചാരങ്ങളെ അംഗീകരിക്കണമെന്നല്ല; അതുപോലെ വിഗ്രഹാരാധനയെ നിരസിക്കുന്നത് മറ്റു മതങ്ങൾ അനുഷ്ഠിക്കുന്നവരോട് ശത്രുത പുലർത്തണമെന്നുമല്ല.

സുവിശേഷപ്രവർത്തനത്തിന്റെ ലക്ഷ്യവും സൂക്ഷ്മമായി പരിശോധിക്കണം. അവിശ്വാസികളിലേക്ക് എത്തുന്നതിനുള്ള അവസരമായി ചില സഭകൾ സംശയാസ്പദമായ സാംസ്കാരിക ആഘോഷങ്ങളിൽ പങ്കാളികളാകുന്നതിനെ ന്യായീകരിക്കുന്നു. എന്നാൽ സുവിശേഷപരമായ ഉദ്ദേശ്യം മാത്രം എല്ലാ രീതികളെയും ന്യായീകരിക്കുന്നില്ല. 1 കൊരിന്ത്യർ 9:19–23-ൽ വിവിധ വിഭാഗങ്ങളിലേക്ക് എത്തുന്നതിനായി തന്റെ സമീപനം ക്രമീകരിക്കാനുള്ള പൗലോസിന്റെ മനോഭാവം കാണാം. എന്നാൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ സാംസ്കാരിക വഴക്കം ഒരിക്കലും ദൈവത്തിന്റെ അധികാരം ഉപേക്ഷിക്കുന്നതിലേക്കോ സുവിശേഷം മാറ്റുന്നതിലേക്കോ നയിച്ചില്ല. ക്രിസ്തുവിനോട് ഉത്തരവാദിത്വമുള്ളവനായിത്തന്നെ അദ്ദേഹം വ്യത്യസ്തരായ മനുഷ്യരിലേക്ക് എത്തി. നിഗൂഢവിദ്യകളിൽ പങ്കുചേരാതെ തന്നെ ഹാലോവീൻ ആഘോഷിക്കുന്നവരുമായി സംഭാഷണങ്ങൾ, കുടുംബപരിപാടികൾ, ക്രൈസ്തവ ഉപദേശങ്ങൾ, സുവിശേഷപ്രഖ്യാപനം എന്നിവയിലൂടെ സഭയ്ക്ക് ബന്ധപ്പെടാം. ദൗത്യത്തിന് സാംസ്കാരികമായ അറിവ് ആവശ്യമാണ്; ദൈവശാസ്ത്രപരമായ കീഴടങ്ങലല്ല.

8. സഭാനേതാക്കളുടെയും കുടുംബങ്ങളുടെയും ഉത്തരവാദിത്വം

മതസങ്കരവാദത്തെ എതിർക്കുക എന്നത് മുഴുവൻ ക്രൈസ്തവ സമൂഹത്തിന്റെയും ഉത്തരവാദിത്വമാണ്. എങ്കിലും സഭയുടെ ഉപദേശപരവും ധാർമികവുമായ സമഗ്രത കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്നതിന് പാസ്റ്റർമാർക്കും മൂപ്പന്മാർക്കും അധ്യാപകർക്കും ശുശ്രൂഷാനേതാക്കൾക്കും പ്രത്യേക ഉത്തരവാദിത്വമുണ്ട്. അപ്പോസ്തലപ്രവൃത്തികൾ 20:28–31-ൽ എഫെസൊസിലെ മൂപ്പന്മാരോട് തങ്ങളെയും ദൈവത്തിന്റെ ആട്ടിൻകൂട്ടത്തെയും സൂക്ഷിക്കണമെന്ന് പൗലോസ് ഉപദേശിക്കുന്നു. കാരണം നാശകരമായ സ്വാധീനങ്ങൾ പുറത്തുനിന്നും അകത്തുനിന്നും ഉയർന്നുവരും. ആത്മീയ വിവേചനശക്തിയുടെയും വിശ്വസ്തമായ നേതൃത്വത്തിന്റെയും ആവശ്യകതയാണ് ഈ മുന്നറിയിപ്പ് സ്ഥാപിക്കുന്നത്.

അതിനാൽ സഭാനേതാക്കൾ തങ്ങളുടെ പരിപാടികൾ, ആഘോഷങ്ങൾ, പ്രസംഗങ്ങൾ, ആരാധനാരീതികൾ, ആത്മീയശുശ്രൂഷകൾ എന്നിവ തിരുവെഴുത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ പരിശോധിക്കണം. ഒരു പരിപാടി ആളുകളെ ആകർഷിക്കുന്നുണ്ടോ ആവേശം സൃഷ്ടിക്കുന്നുണ്ടോ എന്നതിൽ മാത്രം ചോദ്യം ഒതുങ്ങരുത്. അതിന്റെ ബൈബിൾപരമായ ലക്ഷ്യം, യഥാർത്ഥ ഉള്ളടക്കം, പ്രതീകങ്ങൾ, ആത്മീയപ്രത്യാഘാതങ്ങൾ എന്നിവയും പരിശോധിക്കണം. മന്ത്രവാദം, ആത്മാക്കളുമായി ബന്ധപ്പെടൽ, ദുഷ്ടാത്മശക്തികൾ, നിഗൂഢവിദ്യാ അനുഷ്ഠാനങ്ങൾ എന്നിവയെ ബോധപൂർവം ആഘോഷിക്കുന്ന പരിപാടികൾ സഭ സംഘടിപ്പിക്കരുത്. സംശയാസ്പദമായ ആചാരങ്ങൾക്ക് ക്രൈസ്തവ നാമം നൽകിക്കൊണ്ട് അവയെ സഭയിലേക്ക് കൊണ്ടുവരാനും പാടില്ല. അതേസമയം ഒരു പ്രത്യേക തീയതിയോടോ ആഘോഷത്തോടോ ബന്ധപ്പെട്ട എല്ലാ സാംസ്കാരിക പ്രവർത്തനങ്ങളെയും വിവേചനരഹിതമായി അപലപിക്കുന്നതും ഒഴിവാക്കണം.

ക്രൈസ്തവ രൂപീകരണത്തിൽ മാതാപിതാക്കൾക്കും കേന്ദ്രമായ ഉത്തരവാദിത്വമുണ്ട്. മന്ത്രവാദം, ഭാവിപ്രവചനം, വിഗ്രഹാരാധന, അന്ധവിശ്വാസം എന്നിവ ക്രൈസ്തവർ എന്തുകൊണ്ട് നിരസിക്കുന്നു എന്ന് കുട്ടികളെ പഠിപ്പിക്കണം. എന്നാൽ ഈ പഠനം അനാവശ്യമായ ഭയമോ ദുഷ്ടാത്മാക്കളോടുള്ള അതിരുകടന്ന ആകർഷണമോ സൃഷ്ടിക്കരുത്. തിന്മ യാഥാർഥ്യമാണെന്നും നിഗൂഢവിദ്യകളിൽ പങ്കെടുക്കുന്നത് തിരുവെഴുത്ത് വിലക്കുന്നുവെന്നും എല്ലാ ആത്മീയശക്തികളുടെയും കർത്താവ് യേശുക്രിസ്തുവാണെന്നും കുട്ടികൾ മനസ്സിലാക്കണം. ഭയമുള്ള കുട്ടികളെ വളർത്തുകയല്ല, ക്രിസ്തുവിൽ ആശ്രയിക്കുന്ന പക്വതയുള്ള ശിഷ്യന്മാരെ രൂപപ്പെടുത്തുകയാണ് ലക്ഷ്യം.

എല്ലാറ്റിനുമുപരി, ദൈവവചനത്തിന്റെ കേന്ദ്രസ്ഥാനം സഭ വീണ്ടെടുക്കണം. മതസങ്കരവാദത്തിനുള്ള ഉത്തരം നിരോധനങ്ങളുടെ ശക്തമായ ഒരു പട്ടിക മാത്രമല്ല; സുവിശേഷം മനസ്സിലാക്കുകയും തിരുവെഴുത്ത് അറിയുകയും വിശുദ്ധി അനുഷ്ഠിക്കുകയും ക്രൈസ്തവ സമൂഹത്തിന്റെ ജീവിതത്തിൽ വിശ്വസ്തമായി പങ്കുചേരുകയും ചെയ്യുന്ന വിശ്വാസികളെ രൂപപ്പെടുത്തലാണ്. അപ്പോസ്തലപ്രവൃത്തികൾ 2:42 അപ്പോസ്തോലിക സഭയുടെ അടിസ്ഥാനപരമായ ഒരു ചിത്രം നൽകുന്നു. അപ്പോസ്തലന്മാരുടെ ഉപദേശത്തിലും കൂട്ടായ്മയിലും അപ്പം നുറുക്കുന്നതിലും പ്രാർത്ഥനകളിലും അവർ സ്ഥിരതയോടെ തുടർന്നു. ഇവ വേർതിരിക്കപ്പെട്ട മതപ്രവർത്തനങ്ങളായിരുന്നില്ല; സുവിശേഷത്താൽ രൂപപ്പെട്ട ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ പരസ്പരം ബന്ധപ്പെട്ട പ്രകടനങ്ങളായിരുന്നു. ഉപദേശം, ആരാധന, കൂട്ടായ്മ, ദൗത്യം എന്നിവയുടെ ഈ ഏകീകൃത മാതൃക സഭ വീണ്ടെടുക്കണം.

9. അപ്പോസ്തോലിക സ്വത്വത്തിന്റെ പുനഃസ്ഥാപനം: ശിഷ്യന്മാരുടെ സമൂഹമായി സഭ

തെറ്റായ കാര്യങ്ങളെ നിരസിക്കുന്നതിലൂടെ മാത്രം സഭയ്ക്ക് തന്റെ സ്വത്വം സംരക്ഷിക്കാനാവില്ല. താൻ ആയിത്തീരാൻ വിളിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതെന്താണെന്ന ബൈബിൾപരമായ ദർശനവും അവൾ വീണ്ടെടുക്കണം. സുവിശേഷപ്രഖ്യാപനമായ kerygma യിലൂടെയും വിശ്വാസികൾക്കുള്ള അപ്പോസ്തോലിക ഉപദേശമായ didache യിലൂടെയുമാണ് അപ്പോസ്തോലിക സഭ സ്ഥാപിതമായത്. ഈ രണ്ട് ഘടകങ്ങളും വേർതിരിക്കാനാവില്ല. ദൈവം യേശുക്രിസ്തുവിലൂടെ നിർവഹിച്ച രക്ഷാപ്രവർത്തനമാണ് kerygma പ്രഖ്യാപിക്കുന്നത്: അവന്റെ മനുഷ്യാവതാരം, മരണം, പുനരുത്ഥാനം, മഹത്വാരോഹണം, വീണ്ടും വരുമെന്ന വാഗ്ദാനം എന്നിവ. ആ സുവിശേഷത്തോടുള്ള പ്രതികരണമായി എങ്ങനെ ജീവിക്കണമെന്ന് didache വിശ്വാസികളെ പഠിപ്പിക്കുന്നു.

സഭകൾ അപ്പോസ്തോലിക ഉപദേശത്തെ അവഗണിക്കുമ്പോൾ വിശ്വാസികൾ ഓരോ പുതിയ ആത്മീയ പ്രസ്ഥാനത്തിനും ജനപ്രിയ മതവ്യക്തിത്വങ്ങൾക്കും സാംസ്കാരിക പുതുമകൾക്കും എളുപ്പത്തിൽ സ്വാധീനിക്കപ്പെടുന്നു. വൈകാരിക ആവേശം ആത്മീയ പക്വതയായി തെറ്റിദ്ധരിക്കപ്പെടുകയും മതപരമായ അനുഭവങ്ങൾ ബൈബിൾപരിശോധനയ്ക്ക് മുകളിലാക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യാം. മറുവശത്ത്, ധാരാളം ബൈബിൾജ്ഞാനം ഉണ്ടായിട്ടും അതിന്റെ ധാർമിക പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ ജീവിതത്തിൽ പ്രകടമാക്കുന്നതിൽ ഒരു സഭ പരാജയപ്പെടാം. അപ്പോസ്തോലിക ദർശനം ശരിയായ ഉപദേശവും രൂപാന്തരപ്പെട്ട ജീവിതവും ഒരുപോലെ ആവശ്യപ്പെടുന്നു.

ദൈവത്തിന്റെ കുടുംബമെന്ന നിലയിലുള്ള സഭയുടെ സ്വത്വവും വീണ്ടെടുക്കണം. എഫെസ്യർ 2:19 വിശ്വാസികളെ ദൈവത്തിന്റെ കുടുംബത്തിലെ അംഗങ്ങളായി വിശേഷിപ്പിക്കുന്നു. എഫെസ്യർ 4:11–16 സഭയെ അതിലെ അംഗങ്ങളുടെ സംഭാവനകളിലൂടെ പക്വതയിലേക്ക് വളരുന്ന ശരീരമായി ചിത്രീകരിക്കുന്നു. അതിനാൽ ക്രൈസ്തവ രൂപീകരണം വ്യക്തിപരമായ പരിശ്രമത്തിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നില്ല. ബന്ധങ്ങൾ, പരസ്പര ഉത്തരവാദിത്വങ്ങൾ, കൂട്ടായ ആരാധന, തലമുറകൾക്കിടയിലെ ശിഷ്യത്വം എന്നിവയിലൂടെയാണ് അത് വളരുന്നത്. മാതാപിതാക്കൾ മക്കളെ പഠിപ്പിക്കണം; പക്വതയുള്ള വിശ്വാസികൾ ഇളയ വിശ്വാസികളെ ശിഷ്യത്വത്തിലേക്ക് നയിക്കണം; സഭാനേതാക്കൾ മുഴുവൻ സമൂഹത്തെയും വിശ്വസ്തമായ ശുശ്രൂഷയ്ക്കായി സജ്ജരാക്കണം.

ഈ ധാരണ മഹാനിയോഗത്തിനും പുതിയ പ്രാധാന്യം നൽകുന്നു. മതയോഗങ്ങളിലേക്ക് ആളുകളെ ആകർഷിക്കുക മാത്രമല്ല, സകലജാതികളിലും ശിഷ്യന്മാരെ ഉണ്ടാക്കി യേശു കല്പിച്ച സകലവും പ്രമാണിക്കാൻ അവരെ പഠിപ്പിക്കുകയുമാണ് യേശു സഭയെ ഏൽപ്പിച്ച ദൗത്യം (മത്തായി 28:18–20). അതിനാൽ സുവിശേഷപ്രവർത്തനത്തെ ക്രൈസ്തവ രൂപീകരണത്തിൽനിന്ന് വേർതിരിക്കാനാവില്ല. സഭയിലെ ഹാജർ വർധിപ്പിക്കുകയോ മതപരിപാടികളെ ജനപ്രിയമാക്കുകയോ മാത്രമല്ല ലക്ഷ്യം; ക്രിസ്തുവിനെ വിശ്വസ്തമായി ഏറ്റുപറയുകയും അവന്റെ ഉപദേശങ്ങൾ അനുഷ്ഠിക്കുകയും അവന്റെ ദൗത്യത്തിൽ പങ്കുചേരുകയും ചെയ്യുന്ന സമൂഹങ്ങളെ രൂപപ്പെടുത്തുകയാണ് ലക്ഷ്യം.

10. ഉപസംഹാരം: സഭ ലോകത്തിന്റെ ക്രൈസ്തവവൽക്കരിച്ച പതിപ്പായി മാറരുത്

ഹാലോവീൻ ഒരു വാർഷിക സാംസ്കാരിക വിവാദം മാത്രമല്ല. വിനോദം, വാണിജ്യവൽക്കരണം, അന്ധവിശ്വാസം, ആത്മീയ ബഹുസ്വരത എന്നിവയാൽ രൂപപ്പെടുന്ന സമൂഹത്തിൽ ക്രൈസ്തവ സ്വത്വം എന്തായിരിക്കണം എന്ന വിശാലമായ ചോദ്യം പരിശോധിക്കാനുള്ള അവസരമാണിത്. Samhain, All Hallows' Eve, മധ്യകാല നാടോടി ആചാരങ്ങൾ, ആധുനിക വാണിജ്യസംസ്കാരം എന്നിവയുമായുള്ള അതിന്റെ ചരിത്രബന്ധം സങ്കീർണമാണ്. ഹാലോവീനുമായി ബന്ധപ്പെട്ട എല്ലാ ആധുനിക പ്രവർത്തനങ്ങളും നിഗൂഢവിദ്യകളുടെ അഭ്യാസമല്ല. ക്രൈസ്തവതയ്ക്കു മുമ്പുള്ള ചരിത്രബന്ധമുള്ള എല്ലാ സാംസ്കാരിക ആചാരങ്ങളും സ്വതവേ പാപകരവുമല്ല. എന്നിരുന്നാലും മന്ത്രവാദം, ഭാവിപ്രവചനം, ആത്മാക്കളുമായി ബന്ധപ്പെടൽ, വിഗ്രഹാരാധന, മറ്റു ആത്മീയശക്തികളുടെ ആരാധന എന്നിവയിൽ പങ്കുചേരുന്നതിനെതിരായ ബൈബിൾപരമായ നിരോധനം വ്യക്തവും മാറ്റമില്ലാത്തതുമാണ്.

റിക്ക് റെന്നറുടെ Trick or Treat ആത്മീയ തിന്മയെയും നിഗൂഢവിദ്യകളെയും നിസ്സാരവൽക്കരിക്കരുതെന്ന് ക്രൈസ്തവരെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു. ബ്രയാൻ ന്യൂമന്റെ Christians and Halloween സാംസ്കാരിക പങ്കാളിത്തത്തിന്റെ ധാർമികവും മതപരവുമായ പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ പരിശോധിക്കാൻ വിശ്വാസികളെ വെല്ലുവിളിക്കുന്നു. വ്യത്യസ്തമായ ചരിത്രവിഷയമാണ് കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നതെങ്കിലും, ജോർജിയ ഫ്രാങ്കിന്റെ Unfinished Christians സാമുദായിക ആചാരങ്ങളിലൂടെയും ദൈനംദിന മതാനുഭവങ്ങളിലൂടെയും ക്രൈസ്തവ സ്വത്വം എങ്ങനെ രൂപപ്പെടുകയും കൈമാറപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു എന്ന് കാണിക്കുന്നു. ഈ വീക്ഷണങ്ങൾ ഒന്നിച്ചുചേർന്ന് സഭയുടെ വ്യതിരിക്തമായ സ്വത്വം സംരക്ഷിക്കാനുള്ള ഉത്തരവാദിത്വത്തെക്കുറിച്ച് കൂടുതൽ വിശാലമായി ചിന്തിക്കാൻ നമ്മെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു.

എന്നാൽ ഈ വെല്ലുവിളി ഹാലോവീനിനപ്പുറം വ്യാപിക്കുന്നു. സാംസ്കാരിക പ്രസക്തി, വിനോദം, ആത്മീയ പുതുമ, സുവിശേഷപ്രവർത്തന തന്ത്രം എന്നിവയുടെ പേരിൽ വിജാതീയ മതചിന്തകൾ ക്രൈസ്തവ ആരാധനയിലേക്ക് കൊണ്ടുവരാനുള്ള എല്ലാ ശ്രമങ്ങളെയും സഭ നിരസിക്കണം. സ്വർണക്കാളക്കുട്ടി യഹോവയെ വ്യക്തമായി നിരസിക്കുന്ന ഒന്നായി ഇസ്രായേലിന് മുന്നിൽ അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ടതല്ല. യഹോവയെ ആദരിക്കുന്നുവെന്ന് അവകാശപ്പെട്ട ഒരു മതപരമായ ആഘോഷത്തിനുള്ളിലാണ് അത് അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ടത്. എന്നിട്ടും അനുസരണക്കേടിനെ മതപരമായ ഉദ്ദേശ്യം ന്യായീകരിക്കാനാവില്ലാത്തതിനാൽ ദൈവം അതിനെ നിരസിച്ചു. തിരുവെഴുത്തിന് വിരുദ്ധമായ ആചാരങ്ങൾ ദൈവത്തെ ആദരിക്കാനാണ് സ്വീകരിക്കുന്നതെന്ന് അവകാശപ്പെടുമ്പോഴും ഈ മുന്നറിയിപ്പ് പ്രസക്തമാണ്.

ഒരു ആചാരം സഭാമന്ദിരത്തിൽ നടക്കുന്നു എന്ന കാരണത്താൽ അത് ബൈബിൾപരമാകുന്നില്ല. ജനപ്രിയനായ ഒരു പ്രസംഗകൻ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്നു എന്ന കാരണത്താൽ ഒരു ഉപദേശം അപ്പോസ്തോലികമാകുന്നില്ല. ശക്തമായ വികാരങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നു എന്നതുകൊണ്ട് ഒരു അനുഭവം ആത്മീയമായി ആധികാരികമാകുന്നില്ല. അതുപോലെ, ഒരു അനുഷ്ഠാനത്തിൽ യേശുവിന്റെ നാമം ചേർത്തതുകൊണ്ട് അത് ക്രൈസ്തവമാകുന്നില്ല. സഭ തന്റെ വിശ്വാസങ്ങളെയും ആചാരങ്ങളെയും തിരുവെഴുത്തിന്റെയും അപ്പോസ്തോലന്മാർക്ക് ഏൽപ്പിക്കപ്പെട്ട ഉപദേശത്തിന്റെയും വെളിച്ചത്തിൽ നിരന്തരം പരിശോധിക്കണം.

2 കൊരിന്ത്യർ 11:3–4-ൽ വഞ്ചന, വേറൊരു യേശു, വേറൊരു ആത്മാവ്, വേറൊരു സുവിശേഷം എന്നിവയെക്കുറിച്ച് പൗലോസ് നൽകുന്ന മുന്നറിയിപ്പ് സമകാലിക ക്രൈസ്തവികത നേരിടുന്ന ആഴത്തിലുള്ള അപകടം വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. ലോകം സഭയെ സ്വാധീനിക്കുന്നുണ്ടോ എന്നത് മാത്രമല്ല ചോദ്യം; സഭയുടെ നിഷ്ഠ എപ്പോൾ, എങ്ങനെ ഒത്തുതീർപ്പിന് വിധേയമാകുന്നു എന്ന് തിരിച്ചറിയാനുള്ള ബൈബിൾപരമായ വിവേചനശക്തി സഭയ്ക്ക് ഇപ്പോഴും ഉണ്ടോ എന്നതാണ് കൂടുതൽ ഗൗരവമുള്ള ചോദ്യം.

സഭ ചുറ്റുപാടുമുള്ള ലോകത്തിന്റെ ക്രൈസ്തവവൽക്കരിച്ച പതിപ്പായി മാറരുത്. സുവിശേഷത്താൽ രൂപപ്പെട്ടതും അപ്പോസ്തോലിക ഉപദേശത്താൽ നയിക്കപ്പെടുന്നതും പരിശുദ്ധാത്മാവിനാൽ രൂപാന്തരപ്പെടുന്നതും ദൈവത്തിന്റെ വിശുദ്ധിയോട് പ്രതിബദ്ധത പുലർത്തുന്നതുമായ ഒരു സമൂഹമായി സഭ നിലനിൽക്കണം. ക്രൈസ്തവ പദാവലി ഉപയോഗിച്ച് അന്ധകാരത്തെ കൂടുതൽ ആകർഷകമാക്കുകയല്ല സഭയുടെ ദൗത്യം; അന്ധകാരത്തിൽ ജീവിക്കുന്നവർക്ക് ക്രിസ്തുവിന്റെ വെളിച്ചം പ്രഖ്യാപിക്കുകയാണ്. വ്യക്തമായി തിരിച്ചറിയാവുന്ന പുറജാതീയ ആഘോഷങ്ങളിൽ മാത്രമല്ല, ആത്മീയത, വിനോദം, സമൃദ്ധി, മതപാരമ്പര്യം, അത്ഭുതശക്തി എന്ന അവകാശവാദം എന്നിവയുടെ രൂപം ധരിച്ച് ക്രൈസ്തവ സ്ഥാപനങ്ങളുടെ വാതിലിലൂടെ കടന്നുവരുമ്പോഴും വിജാതീയതയെ സഭ നിരസിക്കണം.

ലോകത്തിന്റെ മതാചാരങ്ങൾ സ്വീകരിച്ച് അവയിൽ യേശുവിന്റെ നാമം ചേർക്കുന്നതിലൂടെയല്ല സഭ തന്റെ സ്വത്വം സംരക്ഷിക്കുന്നത്. യേശുക്രിസ്തുവിനോടും അവന്റെ അപ്പോസ്തോലന്മാരുടെ ഉപദേശത്തോടും വിശ്വസ്തത പുലർത്തുന്നതിലൂടെയാണ് സഭ തന്റെ സ്വത്വം സംരക്ഷിക്കുന്നത്.

അതിനാൽ, ക്രൈസ്തവർ ഹാലോവീൻ ആഘോഷിക്കണമോ എന്ന തീരുമാനം മാത്രമല്ല അന്തിമ വെല്ലുവിളി. വിശ്വാസങ്ങളും ആരാധനയും ആചാരങ്ങളും സാമുദായികജീവിതവും നിരന്തരം ദൈവവചനത്താൽ നയിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു സഭയെ വീണ്ടെടുക്കുകയാണ് യഥാർത്ഥ വെല്ലുവിളി. അത്തരമൊരു സഭ ലോകത്തിൽനിന്ന് ഒറ്റപ്പെട്ടുനിൽക്കുകയുമില്ല; അതിന്റെ മതപരവും ധാർമികവുമായ സ്വാധീനങ്ങൾക്ക് കീഴടങ്ങുകയുമില്ല. സുവിശേഷവുമായി സമൂഹത്തിലേക്ക് കടന്നുചെന്ന് ക്രിസ്തുവിന്റെ വിശുദ്ധി പ്രകടമാക്കുകയും അപ്പോസ്തോലിക ഉപദേശം വരുംതലമുറകളിലേക്ക് വിശ്വസ്തതയോടെ കൈമാറുകയും ചെയ്യും.

ഗ്രന്ഥസൂചി

Allen, Roland. Missionary Methods: St. Paul's or Ours? 1912.

Chadwick, Henry. The Early Church. London: Penguin Books, 1993.

Dodd, C. H. The Apostolic Preaching and Its Developments. London: Hodder & Stoughton, 1936.

Dunn, James D. G. Unity and Diversity in the New Testament. 3rd ed. London: SCM Press, 2006.

Ferguson, Everett. Backgrounds of Early Christianity. 3rd ed. Grand Rapids: Eerdmans, 2003.

Frank, Georgia. Unfinished Christians: Ritual Objects and Silent Subjects in Late Antiquity. Philadelphia: University of Pennsylvania Press, 2023.

González, Justo L. The Story of Christianity, Volume 1: The Early Church to the Reformation. Revised edition. New York: HarperOne, 2010.

Kreider, Alan. The Patient Ferment of the Early Church: The Improbable Rise of Christianity in the Roman Empire. Grand Rapids: Baker Academic, 2016.

Newman, Brian. Christians and Halloween: Removing the Mask from a Disguised Holiday. 2011.

Renner, Rick. Trick or Treat: A Christian Response to Halloween. Five-part teaching series and accompanying study guide. Harrison House.

പ്രധാന ബൈബിൾ പരാമർശങ്ങൾ

ആവർത്തനം 12:29–32; 18:9–14; പുറപ്പാട് 32; 1 രാജാക്കന്മാർ 18:21; യിരെമ്യാവ് 10:2; യെഹെസ്കേൽ 8; മത്തായി 28:18–20; യോഹന്നാൻ 17:15–18; അപ്പോസ്തലപ്രവൃത്തികൾ 2:42–47; 19:18–20; 20:28–31; റോമർ 1:21–25; 12:1–2; 1 കൊരിന്ത്യർ 9:19–23; 10:14–22; 2 കൊരിന്ത്യർ 6:14–18; 11:3–4; ഗലാത്യർ 1:6–9; എഫെസ്യർ 2:19; 4:11–16; 5:8–11; കൊലൊസ്സ്യർ 2:8–23; 1 തിമൊഥെയൊസ് 6:5–10; 2 തിമൊഥെയൊസ് 4:1–5; യാക്കോബ് 4:7–8; 1 പത്രൊസ് 1:13–16; 1 യോഹന്നാൻ 4:1–6.