ഹൃദയത്തെ കാത്തുസൂക്ഷിക്കുക – വൈകാരികവും ലൈംഗികവുമായ അവിശ്വസ്തത തടയുക (ഭാഗം 1)

ഹൃദയത്തെ കാത്തുസൂക്ഷിക്കുക –

വൈകാരികവും ലൈംഗികവുമായ അവിശ്വസ്തത തടയുക (ഭാഗം 1)

നിരുപദ്രവമെന്നു തോന്നുന്ന ബന്ധങ്ങൾ ക്രമേണ ദാമ്പത്യവിശ്വസ്തതയെ എങ്ങനെ തകർക്കുന്നു?

ആമുഖം

ഇന്ന് ക്രിസ്തീയ കുടുംബങ്ങൾ അഭിമുഖീകരിക്കുന്ന ഗൗരവമേറിയ വെല്ലുവിളികളിലൊന്നാണ് തുടക്കത്തിൽ നിരുപദ്രവമെന്നു തോന്നുന്ന ബന്ധങ്ങളിലൂടെ ദാമ്പത്യവിശ്വസ്തത ക്രമേണ ക്ഷയിച്ചുപോകുന്നത്. സാധാരണ സംഭാഷണങ്ങൾ, നിരന്തരമായ സന്ദേശങ്ങൾ, വ്യക്തിപരമായ കാര്യങ്ങൾ പങ്കുവെക്കൽ, നിരുപദ്രവമെന്നു തോന്നുന്ന സൗഹൃദങ്ങൾ എന്നിവ ക്രമേണ അനുചിതമായ വൈകാരിക അടുപ്പങ്ങളായി വളർന്ന് വിവാഹ ഉടമ്പടിക്ക് ഭീഷണിയാകാം. സാധാരണ ആശയവിനിമയമായി ആരംഭിക്കുന്ന ബന്ധം പിന്നീട് വൈകാരിക ആശ്രിതത്വത്തിലേക്കും പ്രണയാകർഷണത്തിലേക്കും ചില സാഹചര്യങ്ങളിൽ ലൈംഗിക അവിശ്വസ്തതയിലേക്കും നയിച്ചേക്കാം. ഈ വളർച്ച ക്രമേണ സംഭവിക്കുന്നതിനാൽ, ഒരു സാധാരണ ബന്ധം ദാമ്പത്യപ്രതിബദ്ധതയുടെ അതിരുകൾ ലംഘിക്കാൻ തുടങ്ങുന്നത് പലപ്പോഴും വ്യക്തികൾ തിരിച്ചറിയാതെ പോകുന്നു.

ശാരീരികമായ ലൈംഗികബന്ധം സംഭവിക്കുമ്പോൾ മാത്രമാണ് വ്യഭിചാരം ആരംഭിക്കുന്നത് എന്നതാണ് പൊതുവായ തെറ്റിദ്ധാരണ. ഈ കാഴ്ചപ്പാട് ദാമ്പത്യവിശ്വസ്തതയെ ബാഹ്യമായ ഒരു ധാർമ്മിക അതിരിലേക്ക് ചുരുക്കുകയും അതിന്റെ ലംഘനത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്ന ആന്തരികമായ ആഗ്രഹങ്ങളെയും മനോഭാവങ്ങളെയും തീരുമാനങ്ങളെയും അവഗണിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. എന്നാൽ ലൈംഗികശുദ്ധിയെക്കുറിച്ച് തിരുവെഴുത്ത് കൂടുതൽ സമഗ്രമായ ഒരു കാഴ്ചപ്പാടാണ് അവതരിപ്പിക്കുന്നത്. യേശു വ്യഭിചാരത്തിന്റെ ശാരീരിക പ്രവൃത്തിയെ മാത്രമല്ല, ഹൃദയത്തിന്റെ അവസ്ഥയെയും അഭിസംബോധന ചെയ്യുന്നു. അതുപോലെ, ജ്ഞാനസാഹിത്യങ്ങൾ ലൈംഗികപ്രലോഭനത്തിന്റെ ക്രമാനുഗതമായ വളർച്ചയെക്കുറിച്ച് ആവർത്തിച്ച് മുന്നറിയിപ്പ് നൽകുന്നു. അതിനാൽ, വ്യഭിചാരത്തിന്റെ അന്തിമപ്രവൃത്തിയെ ഒഴിവാക്കുക എന്നതിലുപരി അവിശ്വസ്തതയിലേക്ക് നയിക്കുന്ന മനോഭാവങ്ങളെയും വൈകാരികബന്ധങ്ങളെയും സാഹചര്യങ്ങളെയും തിരിച്ചറിഞ്ഞ് നിരസിക്കുകയാണ് വേദപുസ്തകപരമായ വെല്ലുവിളി.

വിവാഹം, ഉടമ്പടി, ഹൃദയത്തിന്റെ ഉത്തരവാദിത്വം

ദാമ്പത്യവിശ്വസ്തതയുടെ വേദപുസ്തക അടിസ്ഥാനം വിവാഹത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ദൈവത്തിന്റെ ആദിമപദ്ധതിയിലാണ് ആരംഭിക്കുന്നത്. ഉല്പത്തി 1:26–28 മനുഷ്യനെ ദൈവത്തിന്റെ സ്വരൂപത്തിൽ ആണും പെണ്ണുമായി സൃഷ്ടിച്ചതായി വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. ഉല്പത്തി 2:18–25 വിട്ടുപിരിയുക, ചേർന്നിരിക്കുക, ഏകദേഹമായിത്തീരുക എന്നീ തത്വങ്ങളിലൂടെ വിവാഹത്തിന്റെ സ്ഥാപനത്തെ വിവരിക്കുന്നു. അതിനാൽ വിവാഹം കേവലം ഒരു സാമൂഹിക ക്രമീകരണമോ പരസ്പര സംതൃപ്തിക്കുവേണ്ടി നിലനിർത്തുന്ന ബന്ധമോ അല്ല; മറിച്ച് ജീവിതം, ഉത്തരവാദിത്വങ്ങൾ, അടുപ്പം, പ്രതിബദ്ധത എന്നിവ പങ്കുവെക്കുന്ന ഒരു ഉടമ്പടി ബന്ധമാണ്. ഏകദേഹം എന്ന പ്രയോഗം ശാരീരികവും വൈകാരികവും ബന്ധപരവുമായ തലങ്ങളിൽ സമഗ്രമായ ദാമ്പത്യ ഐക്യത്തെയാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. അതുകൊണ്ട് ഈ ഐക്യത്തെ മനഃപൂർവം തകർക്കുന്ന ബന്ധങ്ങൾ വിവാഹത്തിന്റെ ദൈവിക ലക്ഷ്യത്തിന് വിരുദ്ധമാണ്.

മലാഖി 2:13–16 ദാമ്പത്യ അവിശ്വസ്തതയെ അപലപിച്ചുകൊണ്ട് വിവാഹത്തിന്റെ ഉടമ്പടി സ്വഭാവത്തെ കൂടുതൽ ശക്തമായി ഉറപ്പിക്കുന്നു. പ്രവാചകൻ ഭാര്യയെ യൗവനത്തിലെ ഭാര്യയെന്നും ഉടമ്പടിയുടെ ഭാര്യയെന്നും വിശേഷിപ്പിക്കുന്നു. ഇത് മതപരമായ ആചാരങ്ങളും കുടുംബജീവിതത്തിലെ അവിശ്വസ്തതയും തമ്മിലുള്ള വൈരുദ്ധ്യത്തെ തുറന്നുകാട്ടുന്നു. ദാമ്പത്യബന്ധത്തിലെ വഞ്ചനയ്ക്ക് മതപരമായ പ്രവർത്തനങ്ങൾ പരിഹാരമാകുകയില്ല. ദൈവത്തോടുള്ള വിശ്വസ്തത നമുക്ക് ഏൽപ്പിക്കപ്പെട്ട വിവാഹ ഉടമ്പടിയോടുള്ള വിശ്വസ്തതയിലും പ്രകടമാകണം. അതിനാൽ നമ്മുടെ ബാഹ്യമായ പെരുമാറ്റത്തെ മാത്രമല്ല, ബന്ധങ്ങളെ സ്വാധീനിക്കുന്ന ആന്തരിക മനോഭാവങ്ങളെയും പരിശോധിക്കേണ്ടതുണ്ട്.

സദൃശവാക്യങ്ങൾ 4:23 ഇപ്രകാരം പറയുന്നു: "സകലജാഗ്രതയോടുംകൂടെ നിന്റെ ഹൃദയത്തെ കാത്തുകൊൾക; ജീവന്റെ ഉത്ഭവം അതിൽനിന്നല്ലോ ആകുന്നത്." വേദപുസ്തകപരമായ ധാരണയിൽ ഹൃദയം മനുഷ്യന്റെ ചിന്തകളുടെയും ആഗ്രഹങ്ങളുടെയും ഉദ്ദേശ്യങ്ങളുടെയും തീരുമാനങ്ങളുടെയും കേന്ദ്രമാണ്. അതിനാൽ ഹൃദയത്തെ കാത്തുസൂക്ഷിക്കുക എന്നത് നമ്മുടെ ചിന്തകളെ സ്വാധീനിക്കാനും ആഗ്രഹങ്ങളെ രൂപപ്പെടുത്താനും പെരുമാറ്റത്തെ നിയന്ത്രിക്കാനും നാം അനുവദിക്കുന്ന കാര്യങ്ങളിൽ വിവേചനം പുലർത്തുക എന്നതാണ്. മത്തായി 5:27–30-ൽ യേശു വ്യഭിചാരത്തിന്റെ ആന്തരിക വശം വെളിപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് ഈ തത്വം വികസിപ്പിക്കുന്നു. ഏഴാം കല്പന ശാരീരികമായ വ്യഭിചാരപ്രവൃത്തിയെ നിരോധിക്കുമ്പോൾ, യേശു കാമാഭിലാഷത്തോടെയുള്ള മനോഭാവത്തെയും അഭിസംബോധന ചെയ്യുന്നു. അതുവഴി ധാർമ്മിക വിശുദ്ധിയെ ബാഹ്യമായ പെരുമാറ്റംകൊണ്ട് മാത്രം അളക്കാനാവില്ലെന്ന് വ്യക്തമാക്കുന്നു. കാമാഭിലാഷത്തെ മനഃപൂർവം വളർത്തുന്നത് ദൈവം ആവശ്യപ്പെടുന്ന വിശുദ്ധിക്ക് വിരുദ്ധമാണ്.

എന്നാൽ കടന്നുപോകുന്ന ഓരോ ആകർഷണമോ അനിയന്ത്രിതമായി മനസ്സിൽ കടന്നുവരുന്ന ഓരോ ചിന്തയോ വ്യഭിചാരമാണെന്ന് ഇതിനർത്ഥമില്ല. പ്രലോഭനവും അതിൽ മനഃപൂർവം പങ്കുചേരുന്നതും തമ്മിൽ വ്യത്യാസമുണ്ട്. അനുചിതമായ ആഗ്രഹങ്ങളെ മനസ്സിൽ വളർത്തുകയും പ്രണയസങ്കൽപ്പങ്ങൾ പോഷിപ്പിക്കുകയും വൈകാരിക അടുപ്പം തേടുകയും ദാമ്പത്യവിശ്വസ്തതയെ തകർക്കുന്ന ബന്ധങ്ങൾ പിന്തുടരുകയും ചെയ്യുമ്പോഴാണ് വ്യക്തിയുടെ ധാർമ്മിക ഉത്തരവാദിത്വം പ്രകടമാകുന്നത്. ഇയ്യോബ് 31:1-ൽ തന്റെ കണ്ണുകളോട് ഉടമ്പടി ചെയ്തതായി ഇയ്യോബ് പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു. നാം കാണുന്നതിലും മനസ്സിൽ സ്വീകരിക്കുന്നതിലും ബോധപൂർവമായ നിയന്ത്രണം ആവശ്യമാണെന്ന് ഈ വാക്യം ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു. ഇന്നത്തെ സാഹചര്യത്തിൽ ഈ ഉത്തരവാദിത്വം നേരിട്ടുള്ള കൂടിക്കാഴ്ചകളിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നില്ല; സാമൂഹികമാധ്യമങ്ങൾ, സ്വകാര്യ സന്ദേശങ്ങൾ, ഡിജിറ്റൽ സൗഹൃദങ്ങൾ, ഓൺലൈൻ ആശയവിനിമയങ്ങൾ എന്നിവയിലേക്കും വ്യാപിക്കുന്നു. ശാരീരിക അകലം ഒരു വൈകാരികമായി ദാമ്പത്യത്തെ തകർക്കുന്ന ബന്ധത്തെ ധാർമ്മികമായി നിരുപദ്രവകരമാക്കുന്നില്ല.

ബന്ധങ്ങളിൽ പ്രലോഭനം ക്രമേണ വളരുന്ന വിധം

സദൃശവാക്യങ്ങൾ 5–7 അധ്യായങ്ങൾ ലൈംഗിക അധാർമ്മികതയുടെ ആകർഷണത്തെക്കുറിച്ചും വശീകരണത്തെക്കുറിച്ചും അതിന്റെ വിനാശകരമായ പരിണതഫലങ്ങളെക്കുറിച്ചും വിശദമായ മുന്നറിയിപ്പ് നൽകുന്നു. പ്രത്യേകിച്ച് സദൃശവാക്യങ്ങൾ 7-ാം അധ്യായം വിവേചനമില്ലാത്ത ഒരു വ്യക്തി എങ്ങനെ ക്രമേണ പ്രലോഭനത്തിൽ കുടുങ്ങുന്നു എന്ന് വ്യക്തമാക്കുന്നു. യുവാവ് വശീകരിക്കുന്ന വാക്കുകൾ കേൾക്കുകയും അനുചിതമായ സാഹചര്യത്തിലേക്ക് കടക്കുകയും ഒടുവിൽ അതിന്റെ പരിണതഫലങ്ങളിൽ കുടുങ്ങുകയും ചെയ്യുന്നു. ധാർമ്മിക വീഴ്ച പലപ്പോഴും ഒറ്റപ്പെട്ട ഒരു സംഭവമായിട്ടല്ല, മറിച്ച് തുടർച്ചയായ തീരുമാനങ്ങളിലൂടെയാണ് സംഭവിക്കുന്നതെന്ന് ഈ ഭാഗം വ്യക്തമാക്കുന്നു.

ഇതേ പുരോഗതി ഇന്നത്തെ ബന്ധങ്ങളിലും സംഭവിക്കാം. രണ്ടുപേർ സാധാരണ കാര്യങ്ങൾ, തൊഴിൽപരമായ ഉത്തരവാദിത്വങ്ങൾ, ശുശ്രൂഷ, അല്ലെങ്കിൽ പൊതുവായ താൽപര്യങ്ങൾ എന്നിവയെക്കുറിച്ച് ആശയവിനിമയം നടത്തിക്കൊണ്ട് ബന്ധം ആരംഭിച്ചേക്കാം. ക്രമേണ സംഭാഷണങ്ങൾ കൂടുതൽ വ്യക്തിപരമാകുന്നു. ദാമ്പത്യത്തിലെ നിരാശകളും വൈകാരിക പ്രശ്നങ്ങളും സ്വകാര്യ ആശങ്കകളും പങ്കുവെക്കാൻ തുടങ്ങുന്നു. ഒരാൾ മറ്റൊരാൾക്ക് ആശ്വാസത്തിന്റെയും അംഗീകാരത്തിന്റെയും മനസ്സിലാക്കലിന്റെയും പ്രധാന ഉറവിടമായി മാറുന്നു. ആശയവിനിമയം കൂടുതൽ പതിവാകുകയും വൈകാരിക ആശ്രിതത്വം വളരുകയും ഒടുവിൽ ബന്ധത്തിൽ രഹസ്യസ്വഭാവം കടന്നുവരികയും ചെയ്യുന്നു. ഒരിക്കൽ നിരുപദ്രവമെന്നു തോന്നിയിരുന്ന സൗഹൃദം ഇപ്പോൾ ദാമ്പത്യബന്ധത്തോടു വൈകാരിക ശ്രദ്ധയ്ക്കും സ്നേഹത്തിനും വേണ്ടി മത്സരിക്കുന്ന അവസ്ഥയിലെത്തുന്നു.

ഒരു ബന്ധം ഉചിതമായ അതിരുകൾ ലംഘിക്കാൻ തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ടോ എന്ന് തിരിച്ചറിയാൻ ചില കാര്യങ്ങൾ ദാമ്പത്യജീവിതത്തിലുള്ളവർ പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിക്കണം. പങ്കാളിയിൽനിന്ന് സംഭാഷണങ്ങൾ മനഃപൂർവം മറച്ചുവെക്കുക, ആകർഷണം തോന്നിത്തുടങ്ങിയ വ്യക്തിയുമായി ദാമ്പത്യത്തിലെ സ്വകാര്യ പ്രശ്നങ്ങൾ പങ്കുവെക്കുക, വൈകാരിക സംതൃപ്തിക്കായി പുറത്തുള്ള ഒരാളെ കൂടുതൽ ആശ്രയിക്കുക, പ്രണയസങ്കൽപ്പങ്ങൾ വളർത്തുക, സ്വന്തം പങ്കാളിയെ മറ്റൊരാളുമായി പ്രതികൂലമായി താരതമ്യം ചെയ്യുക, ദാമ്പത്യ ഉത്തരവാദിത്വങ്ങളെക്കാൾ സ്വകാര്യ ആശയവിനിമയങ്ങൾക്ക് മുൻഗണന നൽകുക എന്നിവ ഇതിൽപ്പെടുന്നു. സന്ദേശങ്ങൾ മനഃപൂർവം മായ്ച്ചുകളയുന്നതും കൂടിക്കാഴ്ചകൾ മറച്ചുവെക്കുന്നതും ബന്ധത്തെ രഹസ്യത്തിലൂടെ സംരക്ഷിക്കാനുള്ള ശ്രമത്തിന്റെ സൂചനകളായിരിക്കാം.

ഈ നിരീക്ഷണങ്ങളെ പുരുഷന്മാരും സ്ത്രീകളും തമ്മിലുള്ള ആരോഗ്യകരമായ സൗഹൃദങ്ങൾക്കും തൊഴിൽപരമായ ബന്ധങ്ങൾക്കും ക്രിസ്തീയ കൂട്ടായ്മകൾക്കും എതിരായ വിലക്കായി കാണരുത്. സാധാരണ സാമൂഹിക ഇടപെടലുകളിൽനിന്ന് വിശ്വാസികൾ പിന്മാറണമെന്ന് തിരുവെഴുത്ത് ആവശ്യപ്പെടുന്നില്ല. മറിച്ച്, ഒരു ബന്ധം ദാമ്പത്യവിശ്വാസത്തെയും ഉടമ്പടി പ്രതിബദ്ധതയെയും തകർക്കുന്ന വൈകാരികമോ പ്രണയപരമോ ആയ സ്വഭാവം കൈവരിക്കുമ്പോഴാണ് പ്രശ്നം ആരംഭിക്കുന്നത്. വിവാഹിതരായവർ സ്വയം ചോദിക്കേണ്ട പ്രസക്തമായ ഒരു ചോദ്യമുണ്ട്: മറ്റൊരാളുമായുള്ള എന്റെ ആശയവിനിമയത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവവും ആവൃത്തിയും വൈകാരിക പ്രാധാന്യവും എന്റെ പങ്കാളി അറിഞ്ഞാൽ എനിക്ക് അതിൽ അസ്വസ്ഥതയുണ്ടാകുമോ? നിരുപദ്രവമെന്നു തോന്നുന്ന ഒരു സൗഹൃദം രഹസ്യത്തിലൂടെയോ സ്വയം ന്യായീകരണത്തിലൂടെയോ നിലനിർത്തപ്പെടുകയാണോ എന്ന് തിരിച്ചറിയാൻ ഈ പരിശോധന സഹായിക്കും.

ക്രിസ്തീയ ശിഷ്യത്വത്തിന്റെ ഭാഗമായി ഹൃദയത്തെ കാത്തുസൂക്ഷിക്കുക

ഹൃദയത്തെ കാത്തുസൂക്ഷിക്കുക എന്ന വേദപുസ്തക തത്വം വ്യഭിചാരത്തിന്റെ അന്തിമപ്രവൃത്തിയെ ഒഴിവാക്കുന്നതിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നില്ല; അപകടം വിനാശകരമാകുന്നതിനു മുമ്പ് അതിനെ തിരിച്ചറിഞ്ഞ് നിരസിക്കേണ്ടതും അതിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു. തൊഴിൽപരമായ ബന്ധങ്ങൾ, ശുശ്രൂഷാ പങ്കാളിത്തങ്ങൾ, സൗഹൃദങ്ങൾ, ഡിജിറ്റൽ ആശയവിനിമയങ്ങൾ എന്നിവയിൽ ക്രിസ്ത്യാനികൾ വിവേചനം പുലർത്തുകയും വൈകാരിക അടുപ്പമോ പ്രണയാകർഷണമോ വളരാൻ തുടങ്ങുന്നിടത്ത് ഉചിതമായ അതിരുകൾ സ്ഥാപിക്കുകയും വേണം. ഒരു അനുചിത ബന്ധം ശാരീരികമായ അധാർമ്മികതയിലേക്ക് എത്തുന്നതിന് മുമ്പ് എത്രത്തോളം മുന്നോട്ടുപോകാമെന്ന് പരീക്ഷിക്കുന്നതിനുപകരം, അതിൽ തുടരുന്നത് വിവാഹ ഉടമ്പടിയോടുള്ള ഉത്തരവാദിത്വങ്ങളെ ഭീഷണിപ്പെടുത്തുന്നുണ്ടോ എന്ന് തിരിച്ചറിയണം.

അതേസമയം, പുറത്തുള്ള ബന്ധങ്ങളെ നിയന്ത്രിച്ചുകൊണ്ട് സ്വന്തം ദാമ്പത്യബന്ധത്തെ അവഗണിക്കുന്നതിലൂടെ വിവാഹത്തെ സംരക്ഷിക്കാനാവില്ല. ഭർത്താവും ഭാര്യയും സത്യസന്ധമായ ആശയവിനിമയം, പരസ്പരസ്നേഹം, കൂട്ടായ്മ, ആത്മീയ ഉത്തരവാദിത്വം എന്നിവ മനഃപൂർവം വളർത്തിയെടുക്കണം. അഭിപ്രായവ്യത്യാസങ്ങളും നിരാശകളും വൈകാരിക ബുദ്ധിമുട്ടുകളും ഉണ്ടാകുമ്പോൾ പ്രത്യേകിച്ചും ആരോഗ്യകരമായ ദാമ്പത്യത്തിന് നിരന്തരമായ ശ്രദ്ധയും നിക്ഷേപവും ആവശ്യമാണ്. അനുചിതമായ ബാഹ്യബന്ധങ്ങളിലൂടെ വൈകാരിക സംതൃപ്തി തേടുന്നതിനുപകരം, ദമ്പതികൾ തങ്ങളുടെ പ്രശ്നങ്ങൾ വിവാഹബന്ധത്തിനുള്ളിൽത്തന്നെ പരിഹരിക്കാനും ആവശ്യമെങ്കിൽ ഉത്തരവാദിത്വമുള്ള പാസ്റ്ററൽ അല്ലെങ്കിൽ പ്രൊഫഷണൽ കൗൺസിലിംഗ് തേടാനും പഠിക്കണം.

ഈ ശിഷ്യത്വ വിഷയത്തിൽ സഭയ്ക്കും പ്രധാനപ്പെട്ട ഉത്തരവാദിത്വമുണ്ട്. ധാർമ്മിക വീഴ്ച സംഭവിച്ചതിനുശേഷം മാത്രമല്ല, അതിനു മുമ്പുതന്നെ ലൈംഗികശുദ്ധിയും ദാമ്പത്യവിശ്വസ്തതയും പഠിപ്പിക്കപ്പെടണം. വിവാഹത്തിന് മുമ്പുതന്നെ ബന്ധങ്ങളിലെ അതിരുകളുടെ പ്രാധാന്യം യുവജനങ്ങൾ തിരിച്ചറിയണം. വിവാഹിതരായവർ വൈകാരികവും ലൈംഗികവുമായ അടുപ്പം സംരക്ഷിക്കാൻ ആവശ്യമായ ബോധ്യവും മാർഗനിർദേശവും നേടണം. അതുപോലെ, പാസ്റ്റർമാരും മൂപ്പന്മാരും ശുശ്രൂഷാ നേതാക്കളും തങ്ങളുടെ വ്യക്തിപരമായ ബന്ധങ്ങളിൽ വിശ്വസ്തത പ്രകടിപ്പിക്കണം. ആത്മീയ ഉത്തരവാദിത്വങ്ങൾ ഒരാളെയും പ്രലോഭനത്തിൽനിന്നോ ഉത്തരവാദിത്വബോധത്തിന്റെ ആവശ്യത്തിൽനിന്നോ ഒഴിവാക്കുന്നില്ല.

ഉപസംഹാരം

ഹൃദയത്തെ കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള വേദപുസ്തക ഉപദേശം വ്യക്തമാക്കുന്നത് ദാമ്പത്യവിശ്വസ്തത വ്യഭിചാരത്തിന്റെ ശാരീരിക പ്രവൃത്തിക്ക് വളരെ മുമ്പുതന്നെ ആരംഭിക്കുന്നു എന്നതാണ്. ചിന്തകളെയും ആഗ്രഹങ്ങളെയും ബന്ധങ്ങളെയും തീരുമാനങ്ങളെയും അച്ചടക്കത്തോടെ നിയന്ത്രിക്കുന്നതിൽ അതുൾപ്പെടുന്നു. ജ്ഞാനസാഹിത്യങ്ങൾ പ്രലോഭനം ക്രമേണ വളരുന്നതിനെക്കുറിച്ച് മുന്നറിയിപ്പ് നൽകുമ്പോൾ, യേശു അതിന്റെ ആന്തരിക വശങ്ങൾ വെളിപ്പെടുത്തുകയും തന്റെ അനുയായികളെ കൂടുതൽ ആഴമുള്ള വിശുദ്ധിയിലേക്ക് വിളിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ദൈവം സ്ഥാപിച്ച ഉടമ്പടിയായ വിവാഹം ശാരീരിക വിശ്വസ്തതയിലൂടെ മാത്രമല്ല, വൈകാരിക സത്യസന്ധത, സുതാര്യത, ഉത്തരവാദിത്വമുള്ള ബന്ധാതിരുകൾ എന്നിവയിലൂടെയും സംരക്ഷിക്കപ്പെടണം.

ഒരു ബന്ധം ശാരീരികമായ അധാർമ്മികതയിലേക്ക് എത്തുന്നതുവരെ വിശ്വാസികൾ അതിന്റെ അപകടം തിരിച്ചറിയാതെ കാത്തിരിക്കരുത്. രഹസ്യസ്വഭാവം, വൈകാരിക ആശ്രിതത്വം, പ്രണയതാൽപര്യം, അനുചിതമായ അടുപ്പം എന്നിവ വളരാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ ആ ബന്ധത്തെ സത്യസന്ധമായി പരിശോധിക്കുകയും ആവശ്യമായ തിരുത്തൽ നടപടികൾ സ്വീകരിക്കുകയും വേണം. വ്യഭിചാരം ചെയ്യാതിരിക്കുന്നതിൽ മാത്രം വിശ്വസ്തത ഒതുങ്ങുന്നില്ല; ദൈവസന്നിധിയിൽ വിവാഹ ഉടമ്പടിയെ ആദരിക്കുന്ന ഹൃദയവും ജീവിതശൈലിയും മനഃപൂർവം വളർത്തിയെടുക്കുന്നതിലാണ് യഥാർത്ഥ വിശ്വസ്തത പ്രകടമാകുന്നത്. എന്നിരുന്നാലും, പ്രലോഭനത്തെ തിരിച്ചറിയുന്നതും ഹൃദയത്തെ കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്നതും മാത്രം ഓരോ വിശ്വാസിയും പ്രലോഭനത്തെ നേരിടുമ്പോൾ വിശ്വസ്തനായി നിലകൊള്ളുമെന്ന് ഉറപ്പുനൽകുന്നില്ല. വിനാശകരമായ ധാർമ്മിക വീഴ്ചകളുടെയും ധൈര്യപൂർവമായ ചെറുത്തുനിൽപ്പിന്റെയും ഉദാഹരണങ്ങൾ തിരുവെഴുത്തിൽ കാണാം. ദാവീദിന്റെയും യോസേഫിന്റെയും വ്യത്യസ്ത പ്രതികരണങ്ങൾ ഈ വിഷയത്തിൽ വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു പാഠം നൽകുന്നു. ഒരാൾ എങ്ങനെ ക്രമേണ പ്രലോഭനത്തിന് കീഴടങ്ങുന്നു എന്നും മറ്റൊരാൾ അതിന്റെ അപകടം തിരിച്ചറിഞ്ഞ് അതിൽനിന്ന് ഓടിയകലുന്നു എന്നും അവരുടെ അനുഭവങ്ങൾ വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. ഇത് നമ്മെ അടുത്ത ചോദ്യത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്നു: പ്രലോഭനം നമ്മുടെ മുമ്പിൽ വരുമ്പോൾ നാം വിട്ടുവീഴ്ച ചെയ്യുമോ അതോ വിശ്വസ്തരായി നിലകൊള്ളുമോ എന്നത് നിർണയിക്കുന്നത് എന്താണ്?

 

Comments

Popular posts from this blog

𝐓𝐡𝐞 𝐂𝐡𝐮𝐫𝐜𝐡 𝐇𝐚𝐬 𝐋𝐞𝐚𝐝𝐞𝐫𝐬, 𝐁𝐮𝐭 𝐖𝐡𝐞𝐫𝐞 𝐀𝐫𝐞 𝐭𝐡𝐞 𝐀𝐩𝐨𝐬𝐭𝐥𝐞𝐬?

𝐓𝐡𝐞 𝐋𝐨𝐬𝐭 𝐑𝐞𝐬𝐩𝐨𝐧𝐬𝐢𝐛𝐢𝐥𝐢𝐭𝐲 𝐨𝐟 𝐅𝐚𝐭𝐡𝐞𝐫𝐡𝐨𝐨𝐝 𝐓𝐨𝐝𝐚𝐲: 𝐑𝐞𝐜𝐨𝐯𝐞𝐫𝐢𝐧𝐠 𝐭𝐡𝐞 𝐁𝐢𝐛𝐥𝐢𝐜𝐚𝐥 𝐕𝐨𝐜𝐚𝐭𝐢𝐨𝐧 𝐨𝐟 𝐅𝐚𝐭𝐡𝐞𝐫𝐬 𝐢𝐧 𝐭𝐡𝐞 𝐅𝐚𝐦𝐢𝐥𝐲, 𝐂𝐡𝐮𝐫𝐜𝐡, 𝐚𝐧𝐝 𝐒𝐨𝐜𝐢𝐞𝐭𝐲

𝐑𝐞𝐥𝐚𝐭𝐢𝐨𝐧𝐚𝐥 𝐄𝐯𝐚𝐧𝐠𝐞𝐥𝐢𝐬𝐦 𝐢𝐧 𝐭𝐡𝐞 𝐍𝐞𝐰 𝐓𝐞𝐬𝐭𝐚𝐦𝐞𝐧𝐭: 𝐀 𝐓𝐡𝐞𝐨𝐥𝐨𝐠𝐢𝐜𝐚𝐥 𝐃𝐞𝐟𝐞𝐧𝐬𝐞 𝐰𝐢𝐭𝐡 𝐌𝐢𝐬𝐬𝐢𝐨𝐥𝐨𝐠𝐢𝐜𝐚𝐥 𝐑𝐞𝐟𝐥𝐞𝐜𝐭𝐢𝐨𝐧𝐬 𝐟𝐨𝐫 𝐭𝐡𝐞 𝐈𝐧𝐝𝐢𝐚𝐧 𝐂𝐨𝐧𝐭𝐞𝐱𝐭