ഒരു ക്രിസ്ത്യാനിക്ക് മദ്യമുള്ള വീഞ്ഞ് കുടിക്കാമോ? ഒരു ബൈബിൾ വീക്ഷണം.

ഒരു ക്രിസ്ത്യാനിക്ക് മദ്യമുള്ള വീഞ്ഞ് കുടിക്കാമോ? ഒരു ബൈബിൾ വീക്ഷണം

വീഞ്ഞ്, ക്രിസ്തീയ സ്വാതന്ത്ര്യം, വിശുദ്ധി, ആത്മീയ ഉത്തരവാദിത്വം എന്നിവയെക്കുറിച്ചുള്ള വ്യാഖ്യാനപരവും ദൈവശാസ്ത്രപരവുമായ പഠനം

സംഗ്രഹം (Abstract)

ക്രിസ്ത്യാനികൾക്ക് മദ്യമുള്ള വീഞ്ഞ് ഉപയോഗിക്കാമോ എന്ന ചോദ്യം സഭാചരിത്രത്തിലുടനീളം ദൈവശാസ്ത്രപരമായ ചർച്ചകൾക്കും അഭിപ്രായവ്യത്യാസങ്ങൾക്കും കാരണമായിട്ടുണ്ട്. മദ്യപാനത്തെയല്ല, മദ്യലഹരിയെയാണ് തിരുവെഴുത്ത് വിലക്കുന്നതെന്നും അതിനാൽ മിതമായ മദ്യപാനം അനുവദനീയമാണെന്നും ചിലർ വാദിക്കുമ്പോൾ, ബൈബിൾ വിശുദ്ധി, ആത്മനിയന്ത്രണം, ക്രിസ്തീയ ഉത്തരവാദിത്വം എന്നിവയെ മുൻനിർത്തുന്നതിനാൽ പൂർണ്ണമായ മദ്യവർജ്ജനമാണ് ഏറ്റവും ഉചിതമെന്ന് മറ്റുചിലർ വാദിക്കുന്നു. ഈ അഭിപ്രായവ്യത്യാസത്തിന്റെ പ്രധാന കാരണങ്ങളിൽ ഒന്ന് ബൈബിളിലെ പദപ്രയോഗങ്ങളുടെ വ്യത്യസ്ത വ്യാഖ്യാനങ്ങളാണ്. പ്രത്യേകിച്ച്, എബ്രായ പദങ്ങളായ യയിൻ (Yayin), തീറോഷ് (Tirosh), ഗ്രീക്കുപദമായ ഒയ്നോസ് (Oinos) എന്നിവയുടെയും യോഹന്നാൻ 2:1–11, മത്തായി 26:26–29, എഫെസ്യർ 5:18, റോമർ 14:21, 1 തിമൊഥെയൊസ് 5:23 തുടങ്ങിയ വേദഭാഗങ്ങളുടെയും വ്യാഖ്യാനം ഈ ചർച്ചയിൽ നിർണായകമാണ്.

സമുവേൽ ബക്കിയോക്കിയുടെ Wine in the Bible: A Biblical Study on the Use of Alcoholic Beverages എന്ന ഗ്രന്ഥത്തിലെ വാദങ്ങളെ പ്രധാനമായും അവലംബിച്ചുകൊണ്ട്, ഭാഷാപരവും ചരിത്രപരവും വ്യാഖ്യാനപരവും ദൈവശാസ്ത്രപരവുമായ കാഴ്ചപ്പാടുകളിൽ നിന്ന് മദ്യപാനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ബൈബിൾ പഠിപ്പിക്കലുകളെ ഈ ലേഖനം പരിശോധിക്കുന്നു. തിരുവെഴുത്തിൽ വീഞ്ഞിനെക്കുറിച്ചുള്ള അനുകൂലവും പ്രതികൂലവുമായ പരാമർശങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള പ്രത്യക്ഷവൈരുധ്യം, യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ മാതൃക, അപ്പൊസ്തലന്മാരുടെ സംയമനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഉപദേശങ്ങൾ, ക്രിസ്തീയ സ്വാതന്ത്ര്യവും മറ്റുള്ളവരോടുള്ള ഉത്തരവാദിത്വവും എന്നിവ ഇതിൽ വിശകലനം ചെയ്യുന്നു. മദ്യലഹരിയെ ബൈബിൾ വ്യക്തമായി വിലക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും, മദ്യത്തിന്റെ ഏതു തരത്തിലുള്ള ഉപയോഗവും സാർവത്രികമായി നിരോധിക്കുന്നുവെന്ന് തിരുവെഴുത്ത് വ്യക്തമായും സംശയരഹിതമായും പ്രഖ്യാപിക്കുന്നില്ലെന്ന് ഈ ലേഖനം അംഗീകരിക്കുന്നു. എന്നിരുന്നാലും, വിശുദ്ധി, ആത്മനിയന്ത്രണം, ആത്മീയ ജാഗ്രത, മറ്റുള്ളവരോടുള്ള സ്നേഹം എന്നീ ബൈബിൾ തത്വങ്ങളുടെ ആകെത്തുക, ശിഷ്യത്വത്തിന്റെ വിവേകപൂർണ്ണവും ഉത്തരവാദിത്വമുള്ളതുമായ പ്രയോഗമായി പൂർണ്ണ മദ്യവർജ്ജനം സ്വീകരിക്കുന്നതിന് ശക്തമായ അടിത്തറ നൽകുന്നു. പ്രത്യേകിച്ച്, ദൈവജനത്തിന്റെ ആത്മീയ പരിപാലനത്തിന് ഉത്തരവാദികളായ പാസ്റ്റർമാരും സഭാനേതാക്കളും തങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിലൂടെ മാതൃകാപരമായ അച്ചടക്കവും ആത്മനിയന്ത്രണവും പ്രകടിപ്പിക്കേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യകതയും ഈ പഠനം ഊന്നിപ്പറയുന്നു.

പ്രധാന പദങ്ങൾ: മദ്യമുള്ള വീഞ്ഞ്, ബൈബിളിലെ വീഞ്ഞ്, യയിൻ, ഒയ്നോസ്, മദ്യലഹരി, ക്രിസ്തീയ സ്വാതന്ത്ര്യം, വിശുദ്ധി, മദ്യവർജ്ജനം, ആത്മനിയന്ത്രണം, ക്രിസ്തീയ ധാർമ്മികത.

1. ആമുഖം: അനുവദനീയത എന്ന ചോദ്യത്തിനപ്പുറം

ക്രിസ്ത്യാനികൾക്കിടയിൽ ഇത്രയധികം അഭിപ്രായവ്യത്യാസങ്ങൾക്ക് കാരണമാകുന്ന വിഷയങ്ങൾ വളരെ കുറവാണ്. അവയിൽ ഒന്നാണ് മദ്യപാനം. ക്രിസ്തീയ സമൂഹത്തിനുള്ളിൽ, പ്രത്യേകിച്ച് സുവിശേഷപരവും പെന്തക്കോസ്തുപരവുമായ പാരമ്പര്യങ്ങളിൽ, മദ്യപാനം ക്രിസ്തീയ വിശുദ്ധിക്ക് പൂർണ്ണമായും വിരുദ്ധമാണെന്ന് ചിലർ കരുതുമ്പോൾ, മിതമായ മദ്യപാനത്തെയല്ല, മദ്യലഹരിയെയാണ് തിരുവെഴുത്ത് കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നതെന്ന് മറ്റുചിലർ വാദിക്കുന്നു. ഈ വ്യത്യസ്ത നിലപാടുകൾ കേവലം സാംസ്കാരിക ആചാരങ്ങളിലോ വ്യക്തിപരമായ ഇഷ്ടങ്ങളിലോ മാത്രം അധിഷ്ഠിതമല്ല; ബൈബിൾ വേദഭാഗങ്ങളുടെ വ്യാഖ്യാനത്തിലും ക്രിസ്തീയ സ്വാതന്ത്ര്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ദൈവശാസ്ത്രപരമായ ധാരണകളിലും അവ വേരൂന്നിയിരിക്കുന്നു.

മിതമായ മദ്യപാനത്തെ അനുകൂലിക്കുന്നവർ സാധാരണയായി വാദിക്കുന്നത്, ബൈബിൾ വീഞ്ഞ് കുടിക്കുന്നതിനെത്തന്നെ നിരോധിക്കുന്നില്ലെന്നും മറിച്ച് മദ്യലഹരിയെയും അതിന്റെ വിനാശകരമായ ഫലങ്ങളെയുമാണ് അപലപിക്കുന്നതെന്നുമാണ്. കാനാവിലെ കല്യാണത്തിൽ യേശു വെള്ളം വീഞ്ഞാക്കി മാറ്റിയ സംഭവം (യോഹ. 2:1–11), വയറിന്റെ അസുഖവും കൂടെക്കൂടെയുള്ള ക്ഷീണവും നിമിത്തം അൽപ്പം വീഞ്ഞ് ഉപയോഗിക്കണമെന്ന് പൗലൊസ് തിമൊഥെയൊസിനോട് നിർദേശിച്ചത് (1 തിമൊ. 5:23), വീഞ്ഞിനെ ദൈവാനുഗ്രഹത്തിന്റെ ഭാഗമായി ചിത്രീകരിക്കുന്ന പഴയനിയമ പരാമർശങ്ങൾ (സങ്കീ. 104:14–15) എന്നിവ അവർ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു. അതിനാൽ, മദ്യലഹരിയിലേക്കോ ആസക്തിയിലേക്കോ ഉത്തരവാദിത്വമില്ലാത്ത പെരുമാറ്റത്തിലേക്കോ നയിക്കാത്ത മിതമായ മദ്യപാനം അനുവദനീയമാണെന്നാണ് അവരുടെ നിലപാട്.

എന്നാൽ പൂർണ്ണ മദ്യവർജ്ജനത്തെ പിന്തുണയ്ക്കുന്നവർ, ബൈബിളിലെ വീഞ്ഞിനെക്കുറിച്ചുള്ള എല്ലാ പരാമർശങ്ങളും നിർബന്ധമായും മദ്യമുള്ള പാനീയത്തെക്കുറിച്ചാണെന്ന ധാരണയെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്നു. വീഞ്ഞ് എന്ന പദം പുളിപ്പിച്ച മദ്യപാനീയത്തെയും പുളിപ്പിക്കാത്ത മുന്തിരിച്ചാറിനെയും ഉൾപ്പെടെ വിവിധ മുന്തിരി ഉൽപ്പന്നങ്ങളെ സൂചിപ്പിക്കാമെന്നും, വീഞ്ഞിനെക്കുറിച്ചുള്ള അനുകൂല പരാമർശങ്ങളെ മദ്യപാനത്തിനുള്ള ദൈവിക അംഗീകാരമായി വ്യാഖ്യാനിക്കരുതെന്നും അവർ വാദിക്കുന്നു. കൂടാതെ, മദ്യലഹരിക്കെതിരായ ബൈബിളിന്റെ ആവർത്തിച്ചുള്ള മുന്നറിയിപ്പുകളും ആത്മനിയന്ത്രണത്തിന്റെയും ആത്മീയ ജാഗ്രതയുടെയും പ്രാധാന്യവും മറ്റുള്ളവരെ ദോഷകരമായി ബാധിക്കാവുന്ന പ്രവൃത്തികളിൽനിന്ന് വിട്ടുനിൽക്കേണ്ട ക്രിസ്തീയ ഉത്തരവാദിത്വവും അവർ ഊന്നിപ്പറയുന്നു.

സമുവേൽ ബക്കിയോക്കി തന്റെ Wine in the Bible: A Biblical Study on the Use of Alcoholic Beverages എന്ന ഗ്രന്ഥത്തിൽ ഈ രണ്ടാമത്തെ നിലപാട് വിശദമായി അവതരിപ്പിക്കുന്നു. എബ്രായ, ഗ്രീക്ക് പദങ്ങളുടെ അർത്ഥം, പുരാതനകാലത്തെ മുന്തിരിച്ചാർ സംരക്ഷണരീതികൾ, യേശുവിന്റെ മാതൃക, അപ്പൊസ്തലിക ഉപദേശങ്ങൾ എന്നിവ പരിശോധിച്ചുകൊണ്ട്, ബൈബിൾ മദ്യവർജ്ജനത്തെ പിന്തുണയ്ക്കുന്നുവെന്ന് അദ്ദേഹം വാദിക്കുന്നു.

എന്നിരുന്നാലും, ഈ വിഷയത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അക്കാദമികമായ പഠനം തിരുവെഴുത്ത് വ്യക്തമായി കൽപ്പിക്കുന്ന കാര്യങ്ങൾ, അതിലെ പദപ്രയോഗങ്ങൾ അനുവദിക്കുന്ന അർത്ഥങ്ങൾ, വിശാലമായ ബൈബിൾ തത്വങ്ങളിൽനിന്ന് രൂപപ്പെടുന്ന ദൈവശാസ്ത്രപരമായ നിഗമനങ്ങൾ എന്നിവ തമ്മിൽ വ്യക്തമായ വ്യത്യാസം പാലിക്കണം. മദ്യലഹരി തെറ്റാണെന്ന് സ്ഥാപിച്ചതുകൊണ്ടുമാത്രം മദ്യപാനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള എല്ലാ ചോദ്യങ്ങൾക്കും ഉത്തരം ലഭിക്കുന്നില്ല. അതുപോലെ, പുരാതന സമൂഹത്തിൽ വീഞ്ഞ് ഉപയോഗിച്ചിരുന്നുവെന്ന് തെളിയിച്ചതുകൊണ്ടുമാത്രം ക്രിസ്ത്യാനികൾക്ക് യാതൊരു നിയന്ത്രണവുമില്ലാതെ മദ്യപിക്കാമെന്നും നിഗമനം ചെയ്യാനാവില്ല.

അതിനാൽ, ഒരു ക്രിസ്ത്യാനിക്ക് എത്രത്തോളം മദ്യം കുടിച്ചാൽ ലഹരിയിലാകാതെ തുടരാൻ കഴിയും എന്നതല്ല പ്രധാന ചോദ്യം. മറിച്ച്, വിശുദ്ധി, സ്വാതന്ത്ര്യം, ആത്മനിയന്ത്രണം, ആത്മീയ ഉത്തരവാദിത്വം, മറ്റുള്ളവരോടുള്ള സ്നേഹം എന്നിവയെക്കുറിച്ചുള്ള ബൈബിളിന്റെ പഠിപ്പിക്കലുകൾ ക്രിസ്തീയ ജീവിതത്തെ എങ്ങനെ രൂപപ്പെടുത്തണം എന്നതാണ് യഥാർത്ഥ ചോദ്യം.

2. ബൈബിളിലെ പദപ്രയോഗങ്ങളും വീഞ്ഞിനെക്കുറിച്ചുള്ള ചരിത്രപരമായ ധാരണയും

വീഞ്ഞിനെക്കുറിച്ചുള്ള ബൈബിൾ പഠിപ്പിക്കലുകൾ ശരിയായി മനസ്സിലാക്കണമെങ്കിൽ, തിരുവെഴുത്തിന്റെ മൂലഭാഷകളിൽ ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്ന പദങ്ങൾ പരിശോധിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ആധുനിക വായനക്കാർ പലപ്പോഴും ഇംഗ്ലീഷിലെ wine എന്ന പദം എല്ലായിടത്തും പുളിപ്പിച്ച മദ്യപാനീയത്തെ മാത്രമാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നതെന്ന് കരുതുന്നു. എന്നാൽ പുരാതനകാലത്തെ പദപ്രയോഗങ്ങളും മുന്തിരി ഉൽപ്പന്നങ്ങളുടെ നിർമ്മാണരീതികളും കൂടുതൽ വൈവിധ്യമുള്ളവയായിരുന്നു. അതിനാൽ ഓരോ വേദഭാഗത്തിന്റെയും സന്ദർഭം ശ്രദ്ധാപൂർവം പരിശോധിക്കണം.

പഴയനിയമത്തിൽ വീഞ്ഞിനെ സൂചിപ്പിക്കുന്ന പ്രധാന എബ്രായ പദമാണ് യയിൻ (Yayin). മദ്യലഹരിയെയും അതിന്റെ ഫലങ്ങളെയും വിവരിക്കുന്ന വേദഭാഗങ്ങളിൽ ഈ പദം പലപ്പോഴും പുളിപ്പിച്ച വീഞ്ഞിനെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. തീറോഷ് (Tirosh) എന്ന പദം സാധാരണയായി പുതിയ വീഞ്ഞ് എന്നർത്ഥത്തിലാണ് വിവർത്തനം ചെയ്യപ്പെടുന്നത്. കൃഷിസമൃദ്ധിയുടെയും ദൈവാനുഗ്രഹത്തിന്റെയും പശ്ചാത്തലത്തിൽ ഈ പദം പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു (ആവ. 7:13; യോവേ. 2:19). ശേഖാർ (Shekar) എന്ന മറ്റൊരു പദം സാധാരണയായി ശക്തമായ മദ്യപാനീയങ്ങളെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. അവ മുന്തിരിയിൽനിന്നു മാത്രമല്ല, മറ്റു സ്രോതസ്സുകളിൽനിന്നും നിർമ്മിക്കപ്പെട്ടിരിക്കാം. ഈ പദങ്ങൾ ബൈബിളിലെ എഴുത്തുകാർ വിവിധ മുന്തിരി ഉൽപ്പന്നങ്ങളെയും ലഹരിയുണ്ടാക്കുന്ന പാനീയങ്ങളെയും വേർതിരിച്ചറിയുന്ന പദസമ്പത്ത് ഉപയോഗിച്ചിരുന്നുവെന്ന് കാണിക്കുന്നു. എന്നാൽ യയിൻ എല്ലായിടത്തും പുളിപ്പിച്ച വീഞ്ഞിനെ മാത്രമാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നതെന്നും തീറോഷ് എല്ലായിടത്തും പുളിപ്പിക്കാത്ത മുന്തിരിച്ചാറിനെ മാത്രമാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നതെന്നും ഇതിൽനിന്ന് നിഗമനം ചെയ്യാനാവില്ല. ഓരോ പദത്തിന്റെയും അർത്ഥം അതിന്റെ സാഹിത്യപരവും ചരിത്രപരവുമായ പശ്ചാത്തലത്തിൽനിന്നാണ് നിർണയിക്കേണ്ടത്.

പുതിയനിയമത്തിലെ ഗ്രീക്കുപദമായ ഒയ്നോസ് (Oinos) എന്നതിനും ഇതേ വ്യാഖ്യാനപരമായ ജാഗ്രത ആവശ്യമാണ്. സാധാരണയായി വീഞ്ഞ് എന്നർത്ഥത്തിൽ വിവർത്തനം ചെയ്യപ്പെടുന്ന ഈ പദം കാനാവിലെ കല്യാണത്തെക്കുറിച്ചുള്ള വിവരണത്തിലും (യോഹ. 2:1–11), മദ്യലഹരിക്കെതിരായ മുന്നറിയിപ്പിലും (എഫെ. 5:18), തിമൊഥെയൊസിനുള്ള പൗലൊസിന്റെ നിർദേശത്തിലും (1 തിമൊ. 5:23) പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു. ഈ പദം മാത്രം ഉപയോഗിച്ച് എല്ലാ സന്ദർഭങ്ങളിലും പാനീയത്തിന്റെ പുളിപ്പിച്ച അവസ്ഥയോ മദ്യത്തിന്റെ അളവോ നിർണയിക്കാനാവില്ല. അതിന്റെ അർത്ഥം സമീപസന്ദർഭവും ചരിത്രപരമായ സാഹചര്യങ്ങളും പരിശോധിച്ചാണ് മനസ്സിലാക്കേണ്ടത്.

അനുകൂലമായ എല്ലാ വീഞ്ഞ് പരാമർശങ്ങളും നിർബന്ധമായും മദ്യമുള്ള വീഞ്ഞിനെക്കുറിച്ചാണെന്ന ധാരണയെ ബക്കിയോക്കി ശരിയായി ചോദ്യം ചെയ്യുന്നു. എന്നാൽ അതിന്റെ വിപരീതമായ, എല്ലാ അനുകൂല പരാമർശങ്ങളും പുളിപ്പിക്കാത്ത മുന്തിരിച്ചാറിനെക്കുറിച്ചാണെന്ന വാദത്തിനും തെളിവ് ആവശ്യമാണ്. മുൻകൂട്ടി തീരുമാനിച്ച ഒരു ദൈവശാസ്ത്ര നിലപാടിനെ പിന്തുണയ്ക്കുന്നതിനായി ബൈബിൾ പദങ്ങൾക്ക് അർത്ഥം നിശ്ചയിക്കുന്നതിൽനിന്ന് ശരിയായ വ്യാഖ്യാനം വിട്ടുനിൽക്കണം.

പുരാതന ലോകത്ത് മുന്തിരിച്ചാർ എങ്ങനെ സംരക്ഷിച്ചിരുന്നുവെന്നതും ബക്കിയോക്കി വിശദീകരിക്കുന്നു. ആധുനിക ശീതീകരണ സംവിധാനങ്ങൾ ഇല്ലാതിരുന്ന കാലത്ത് പുളിപ്പിക്കാത്ത മുന്തിരിച്ചാർ എങ്ങനെ ലഭ്യമായിരുന്നു എന്നത് ഇവിടെ ഉയരുന്ന പ്രധാന ചോദ്യമാണ്. മുന്തിരിച്ചാർ തിളപ്പിച്ച് സാന്ദ്രമായ സിറപ്പാക്കി മാറ്റുക, അരിച്ചെടുക്കുക, തണുത്ത സ്ഥലങ്ങളിൽ സൂക്ഷിക്കുക തുടങ്ങിയ പുരാതന സംരക്ഷണരീതികളെ അദ്ദേഹം ചർച്ച ചെയ്യുന്നു. മുന്തിരി ഉൽപ്പന്നങ്ങൾ പുളിപ്പിക്കാതെ സംരക്ഷിക്കുന്നതിനുള്ള ചില മാർഗങ്ങൾ പുരാതന സമൂഹങ്ങൾക്ക് അറിയാമായിരുന്നുവെന്ന് ഈ ചരിത്രപരമായ രീതികൾ തെളിയിക്കുന്നു. അതിനാൽ പുളിപ്പിക്കാത്ത മുന്തിരിച്ചാറ് പുരാതനകാലത്ത് അറിയപ്പെടാത്ത ഒരു ആധുനിക കണ്ടുപിടിത്തമായിരുന്നില്ല. എന്നിരുന്നാലും, ഇത്തരം രീതികൾ നിലവിലുണ്ടായിരുന്നുവെന്ന് തെളിയിക്കുന്നതുകൊണ്ട് ബൈബിളിലെ എല്ലാ വീഞ്ഞ് പരാമർശങ്ങളും പുളിപ്പിക്കാത്ത മുന്തിരിച്ചാറിനെക്കുറിച്ചാണെന്ന് സ്ഥാപിക്കാനാവില്ല. ഈ ചരിത്രപരമായ തെളിവിന്റെ പ്രാധാന്യം പുരാതന പാനീയങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള ലളിതവൽക്കരിച്ച ധാരണകളെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്നതിലാണ്; അതിനപ്പുറമുള്ള നിഗമനങ്ങൾ അതിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ മാത്രം നടത്തരുത്.

3. പഴയനിയമത്തിലെ വീഞ്ഞ്: ദൈവിക കരുതൽ, മനുഷ്യന്റെ ഉത്തരവാദിത്വം, മദ്യലഹരിയുടെ അപകടം

വീഞ്ഞിനെക്കുറിച്ചുള്ള ബൈബിൾ പഠിപ്പിക്കലിൽ കാണുന്ന പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു പ്രശ്നം അതിനെക്കുറിച്ചുള്ള അനുകൂലവും പ്രതികൂലവുമായ പരാമർശങ്ങളാണ്. ചില വേദഭാഗങ്ങളിൽ അത് കൃഷിസമൃദ്ധിയുടെയും ദൈവാനുഗ്രഹത്തിന്റെയും ഭാഗമായി കാണപ്പെടുമ്പോൾ, മറ്റു ചിലതിൽ അത് വഞ്ചന, വിവേചനശക്തിയുടെ നഷ്ടം, ധാർമ്മികമായ തകർച്ച എന്നിവയുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഈ വ്യത്യസ്ത പരാമർശങ്ങളെ അവയുടെ സാഹിത്യപരവും ദൈവശാസ്ത്രപരവുമായ പശ്ചാത്തലത്തിൽ മനസ്സിലാക്കണം.

സങ്കീർത്തനം 104:14–15-ൽ ദൈവം ഭൂമിയിൽനിന്ന് മനുഷ്യർക്കുവേണ്ടി ആഹാരം, എണ്ണ, വീഞ്ഞ് എന്നിവ ഉത്പാദിപ്പിക്കുന്നതായി വിവരിക്കുന്നു. അതുപോലെ, ആവർത്തനപുസ്തകം 7:13-ൽ ധാന്യവും പുതിയ വീഞ്ഞും എണ്ണയും ദൈവത്തിന്റെ ഉടമ്പടി അനുഗ്രഹങ്ങളുടെ ഭാഗമായി പരാമർശിക്കപ്പെടുന്നു. ഉല്പത്തി 27:28, 49:10–12 എന്നീ വേദഭാഗങ്ങളിലും വീഞ്ഞിന്റെ പ്രതീകം അനുഗ്രഹത്തിന്റെയും കാർഷിക സമൃദ്ധിയുടെയും പശ്ചാത്തലത്തിൽ ഉപയോഗിക്കുന്നു. ഈ വേദഭാഗങ്ങൾ ദൈവത്തിന്റെ ഔദാര്യത്തെയും സൃഷ്ടിയുടെ നന്മയെയും ആഘോഷിക്കുന്നു. ഈ അനുകൂല പരാമർശങ്ങൾ പുളിപ്പിക്കാത്ത മുന്തിരിച്ചാറിനെക്കുറിച്ചാണെന്ന് ബക്കിയോക്കി വ്യാഖ്യാനിക്കുന്നു. ചില സന്ദർഭങ്ങളിൽ ഈ വ്യാഖ്യാനം സാധ്യമായിരിക്കാമെങ്കിലും, വീഞ്ഞിനെക്കുറിച്ചുള്ള എല്ലാ അനുകൂല പരാമർശങ്ങളും പുളിപ്പിക്കാത്ത മുന്തിരിച്ചാറിനെ മാത്രമാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നതെന്ന് നിർബന്ധിക്കേണ്ടതില്ല. ഇവിടെ പ്രധാനപ്പെട്ട ദൈവശാസ്ത്രപരമായ തത്വം ഇതാണ്: ദൈവത്തിന്റെ സൃഷ്ടിയിലെ ഒരു വസ്തുവിന്റെ നന്മ അതിന്റെ ദുരുപയോഗത്തെ ന്യായീകരിക്കുന്നില്ല. ദൈവം നൽകിയ ഒരു ദാനത്തെ വിവേകത്തോടെയും ആത്മനിയന്ത്രണത്തോടെയും ഉപയോഗിക്കാതിരുന്നാൽ അതുതന്നെ വിനാശകരമായി മാറാം.

ജ്ഞാനസാഹിത്യത്തിൽ ഈ വ്യത്യാസം കൂടുതൽ വ്യക്തമാണ്. സദൃശവാക്യങ്ങൾ 20:1 ഇപ്രകാരം പറയുന്നു: "വീഞ്ഞു പരിഹാസിയും മദ്യം കലഹക്കാരനും ആകുന്നു; അതിനാൽ തെറ്റിപ്പോകുന്നവൻ ജ്ഞാനിയല്ല." വീഞ്ഞിനെയും മദ്യത്തെയും മനുഷ്യന്റെ വിവേചനശക്തിയെ ദുർബലപ്പെടുത്തുന്ന വഞ്ചനാപരമായ സ്വാധീനങ്ങളായാണ് ഈ വാക്യം ചിത്രീകരിക്കുന്നത്. ഇവിടെ ആശങ്ക മദ്യത്തിന്റെ ശാരീരിക ഫലങ്ങളിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നില്ല; ജ്ഞാനവും ആത്മനിയന്ത്രണവും നഷ്ടപ്പെടുന്നതാണ് പ്രധാന പ്രശ്നം. സദൃശവാക്യങ്ങൾ 23:29–35 ദുഃഖം, കലഹം, മുറിവുകൾ, കാഴ്ചയുടെ വികലത, വീണ്ടും വീണ്ടും മദ്യം ആഗ്രഹിക്കുന്ന അവസ്ഥ എന്നിവയുടെ ദൃശ്യമായ വിവരണത്തിലൂടെ ഈ മുന്നറിയിപ്പ് വികസിപ്പിക്കുന്നു. അതിന്റെ വിനാശകരമായ ഫലങ്ങൾ അനുഭവിച്ചിട്ടും വീണ്ടും കുടിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന വ്യക്തിയുടെ അവസ്ഥയാണ് ഇവിടെ വിവരിക്കുന്നത്. അതിനാൽ മദ്യത്തെ കേവലം ഒരു പാനീയമായി മാത്രമല്ല, മനുഷ്യനെ അടിമയാക്കുകയും നശിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യാവുന്ന ഒന്നായാണ് ബൈബിൾ ചിത്രീകരിക്കുന്നത്.

സദൃശവാക്യങ്ങൾ 31:4–5 അധികാരസ്ഥാനങ്ങളിൽ ഇരിക്കുന്നവർക്കുള്ള പ്രത്യേക മുന്നറിയിപ്പാണ്. രാജാക്കന്മാരും പ്രഭുക്കന്മാരും വീഞ്ഞിലും മദ്യത്തിലും മുഴുകരുതെന്നും അങ്ങനെ ചെയ്താൽ അവർ ന്യായപ്രമാണം മറക്കുകയും പീഡിതരുടെ ന്യായവിധി തെറ്റിക്കുകയും ചെയ്യുമെന്നും ഈ വേദഭാഗം പറയുന്നു. ഇവിടെ പ്രധാനമായും ഊന്നിപ്പറയുന്നത് നേതൃത്വത്തിന്റെ ഉത്തരവാദിത്വമാണ്. മറ്റുള്ളവരുടെ ജീവിതത്തെ ബാധിക്കുന്ന തീരുമാനങ്ങൾ എടുക്കുന്നവർക്ക് വ്യക്തമായ വിവേചനശക്തി ആവശ്യമാണ്. ഈ വേദഭാഗം എല്ലാ യിസ്രായേല്യർക്കുമുള്ള സാർവത്രിക നിരോധനമല്ലെങ്കിലും, ക്രിസ്തീയ നേതൃത്വത്തിനും പ്രസക്തമായ ഒരു തത്വം സ്ഥാപിക്കുന്നു: മറ്റുള്ളവരുടെ ക്ഷേമത്തിന് ഉത്തരവാദികളായവർ അച്ചടക്കവും ജാഗ്രതയും വിവേകവും പ്രകടിപ്പിക്കണം.

പ്രത്യേക സമർപ്പണത്തോടും ഉത്തരവാദിത്വത്തോടും ബന്ധപ്പെട്ട മദ്യവർജ്ജനത്തിന്റെ ഉദാഹരണങ്ങളും പഴയനിയമത്തിലുണ്ട്. സംഖ്യാപുസ്തകം 6:1–4-ൽ നാസീർവ്രതത്തെക്കുറിച്ച് വിവരിക്കുന്നു. ഈ വ്രതം സ്വീകരിക്കുന്ന വ്യക്തി ദൈവത്തിനായി തന്നെത്തന്നെ വേർതിരിച്ചുകൊണ്ട് വീഞ്ഞ്, മദ്യം, മുന്തിരിവള്ളിയുടെ ഉൽപ്പന്നങ്ങൾ എന്നിവയിൽനിന്ന് വിട്ടുനിൽക്കേണ്ടിയിരുന്നു. ഇത് മദ്യലഹരി ഒഴിവാക്കുന്നതിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങിയിരുന്നില്ല; ദൈവത്തിനായുള്ള സമർപ്പണത്തിന്റെ അടയാളമായിരുന്നു. അതുപോലെ, ലേവ്യപുസ്തകം 10:8–11-ൽ സമാഗമനകൂടാരത്തിൽ പ്രവേശിക്കുമ്പോൾ അഹരോനും പുത്രന്മാരും വീഞ്ഞോ മദ്യമോ കുടിക്കരുതെന്ന് ദൈവം കൽപ്പിക്കുന്നു. വിശുദ്ധവും സാധാരണവുമായ കാര്യങ്ങളെ വേർതിരിച്ചറിയാനും ദൈവത്തിന്റെ ചട്ടങ്ങൾ യിസ്രായേലിനെ പഠിപ്പിക്കാനും അവർക്കു കഴിയേണ്ടതിനായിരുന്നു ഈ നിർദേശം. ഈ നിയന്ത്രണങ്ങൾ പ്രത്യേക വ്രതത്തോടും പുരോഹിതസേവനത്തോടും ബന്ധപ്പെട്ടവയാണ്; അവയെ എല്ലാ മനുഷ്യർക്കുമുള്ള സാർവത്രിക നിരോധനമായി മാറ്റരുത്. എന്നിരുന്നാലും, ആത്മീയ ഉത്തരവാദിത്വങ്ങൾക്ക് അച്ചടക്കമുള്ള ജീവിതം ആവശ്യമാണ് എന്നും മദ്യവർജ്ജനം ദൈവസമർപ്പണത്തിന്റെ ഒരു പ്രകടനമാകാമെന്നും ഈ വേദഭാഗങ്ങൾ വ്യക്തമാക്കുന്നു.

ഈ പഴയനിയമ വേദഭാഗങ്ങൾ ഒരുമിച്ച് പരിഗണിക്കുമ്പോൾ, വീഞ്ഞിനെക്കുറിച്ചുള്ള ചർച്ച കൃഷിസമൃദ്ധിയുടെയും വ്യക്തിപരമായ ആസ്വാദനത്തിന്റെയും പരിധിയിൽ ഒതുങ്ങുന്നില്ലെന്ന് വ്യക്തമാകുന്നു. ജ്ഞാനം, വിവേചനശക്തി, ഉത്തരവാദിത്വം, ആത്മീയ അച്ചടക്കം എന്നിവയെ ദുർബലപ്പെടുത്തുന്ന അതിന്റെ സ്വാധീനത്തെക്കുറിച്ച് തിരുവെഴുത്ത് ഗൗരവമായി മുന്നറിയിപ്പ് നൽകുന്നു.

4. യേശുക്രിസ്തുവും മദ്യമുള്ള വീഞ്ഞിനെക്കുറിച്ചുള്ള ചോദ്യവും

മദ്യപാനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഏതൊരു ക്രിസ്തീയ ചർച്ചയിലും യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ മാതൃകയ്ക്ക് നിർണായക സ്ഥാനമുണ്ട്. കാരണം, വിശ്വാസികളുടെ ജീവിതവും പെരുമാറ്റവും വിലയിരുത്തപ്പെടേണ്ടത് യേശുവിന്റെ ജീവിതത്തിന്റെയും ഉപദേശങ്ങളുടെയും വെളിച്ചത്തിലാണ്. യേശു മദ്യപാനത്തെ അംഗീകരിച്ചുവെന്ന് തെളിയിക്കാനോ അതിനെ പൂർണ്ണമായി നിരസിച്ചുവെന്ന് സ്ഥാപിക്കാനോ ചില പുതിയനിയമ വേദഭാഗങ്ങൾ ഉപയോഗിക്കപ്പെടുന്നു. അവയുടെ സന്ദർഭവും ദൈവശാസ്ത്രപരമായ ലക്ഷ്യവും ശ്രദ്ധാപൂർവം പരിശോധിക്കേണ്ടതുണ്ട്.

കാനാവിലെ കല്യാണം (യോഹന്നാൻ 2:1–11) മദ്യമുള്ള വീഞ്ഞിനെ അനുകൂലിക്കുന്നവരും മദ്യവർജ്ജനത്തെ പിന്തുണയ്ക്കുന്നവരും ഏറ്റവുമധികം ചർച്ച ചെയ്യുന്ന വേദഭാഗമാണ്. വീഞ്ഞ് തീർന്നപ്പോൾ യേശു ശുശ്രൂഷകന്മാരോട് കൽഭരണികളിൽ വെള്ളം നിറയ്ക്കാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടു. പിന്നീട് ആ വെള്ളം വീഞ്ഞാക്കി മാറ്റി. കല്യാണവിരുന്നിന്റെ മേൽവിചാരകൻ അത് രുചിച്ചശേഷം നല്ല വീഞ്ഞ് അവസാനംവരെ സൂക്ഷിച്ചുവച്ചിരിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ച് അഭിപ്രായപ്പെട്ടു. യേശു മദ്യമുള്ള വീഞ്ഞ് നിർമ്മിച്ചുവെന്നും അതിലൂടെ മദ്യപാനം സ്വതവേ പാപമല്ലെന്ന് തെളിയിച്ചുവെന്നും മിതമായ മദ്യപാനത്തെ അനുകൂലിക്കുന്നവർ വാദിക്കുന്നു. എന്നാൽ ഒയ്നോസ് എന്ന ഗ്രീക്കുപദം പുളിപ്പിച്ച വീഞ്ഞിനെ മാത്രമല്ല സൂചിപ്പിക്കുന്നതെന്ന് ചൂണ്ടിക്കാട്ടി ബക്കിയോക്കി ഈ വ്യാഖ്യാനത്തെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്നു. നല്ല വീഞ്ഞ് എന്ന വിശേഷണം മദ്യത്തിന്റെ ശക്തിയെയോ പുളിപ്പിച്ച അവസ്ഥയെയോ നിർബന്ധമായും സൂചിപ്പിക്കുന്നില്ലെന്നും അദ്ദേഹം വാദിക്കുന്നു.

ഈ വേദഭാഗത്തിൽ വീഞ്ഞിന്റെ പുളിപ്പിച്ച അവസ്ഥ യോഹന്നാൻ വ്യക്തമായി പറയുന്നില്ല എന്നതാണ് പ്രധാനപ്പെട്ട വ്യാഖ്യാനപരമായ നിരീക്ഷണം. അതിനാൽ യേശു ലഹരിയുണ്ടാക്കുന്ന പാനീയമാണ് നിർമ്മിച്ചതെന്ന് ഈ വേദഭാഗം നിർണായകമായി തെളിയിക്കുന്നില്ല. അതുപോലെ, വീഞ്ഞ് തീർച്ചയായും പുളിപ്പിക്കാത്തതായിരുന്നു എന്നും വേദഭാഗത്തിൽനിന്നു മാത്രം തെളിയിക്കാനാവില്ല. ഈ സംഭവത്തിന്റെ പ്രധാന ലക്ഷ്യം മദ്യപാനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഉപദേശം നൽകുകയല്ല, മറിച്ച് യേശുവിന്റെ മഹത്വം വെളിപ്പെടുത്തുകയാണ്. യേശു ചെയ്ത ആദ്യ അടയാളത്തിലൂടെ അവിടുന്ന് തന്റെ മഹത്വം വെളിപ്പെടുത്തിയെന്നും ശിഷ്യന്മാർ അവനിൽ വിശ്വസിച്ചെന്നും യോഹന്നാൻ വ്യക്തമാക്കുന്നു (യോഹ. 2:11). അതിനാൽ ഈ വേദഭാഗത്തിന്റെ കേന്ദ്രസന്ദേശം യേശുവിന്റെ വ്യക്തിത്വവും മഹത്വവുമാണ്; ക്രിസ്തീയ മദ്യപാനരീതിയുടെ സ്ഥാപനം അല്ല.

മത്തായി 11:18–19-ലും യേശുവിനെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു ആരോപണം കാണാം. യോഹന്നാൻ സ്നാപകൻ ഭക്ഷിക്കാതെയും കുടിക്കാതെയും വന്നപ്പോൾ അവന് ഭൂതമുണ്ടെന്ന് അവർ പറഞ്ഞു. മനുഷ്യരോടൊപ്പം ഭക്ഷിക്കുകയും കുടിക്കുകയും ചെയ്ത യേശുവിനെ അവർ ഭക്ഷണപ്രിയനും വീഞ്ഞുകുടിയനും എന്നു വിളിച്ചു. ഈ പരാമർശം യേശു മദ്യമുള്ള വീഞ്ഞ് കുടിച്ചിരുന്നുവെന്നതിന് തെളിവായി ചിലർ ഉപയോഗിക്കുന്നു. എന്നാൽ ഈ വേദഭാഗത്തിന്റെ സന്ദർഭം യേശു തന്റെ വിമർശകരുടെ പൊരുത്തക്കേടും കാപട്യവുമാണ് വെളിപ്പെടുത്തുന്നതെന്ന് കാണിക്കുന്നു. യോഹന്നാന്റെ സന്യാസജീവിതത്തെയും യേശുവിന്റെ സാധാരണ ജനങ്ങളോടുള്ള സഹവാസത്തെയും അവർ ഒരുപോലെ നിരസിച്ചു. ഈ ആരോപണങ്ങൾ ഇരുവരുടെയും ശുശ്രൂഷയെ അപകീർത്തിപ്പെടുത്താനുള്ള ശ്രമമായിരുന്നു. അതിനാൽ യേശുവിനെ മദ്യപാനിയെന്ന് വിശേഷിപ്പിച്ചത് അവിടുത്തെ യഥാർത്ഥ ജീവിതത്തിന്റെ വിശ്വസനീയമായ സാക്ഷ്യമല്ല; ശത്രുതാപരമായ ആരോപണമാണ്. എതിരാളികളുടെ ആരോപണത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കി യേശുവിന്റെ മദ്യപാനശീലം സ്ഥാപിക്കുന്നത് വ്യാഖ്യാനപരമായി ശരിയല്ല.

അവസാന അത്താഴവും ഈ വിഷയത്തിൽ പ്രധാനപ്പെട്ടതാണ്. മത്തായി 26:26–29-ൽ യേശു പാനപാത്രം എടുത്ത് അതിനെ തന്റെ ഉടമ്പടിയുടെ രക്തമായി തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. തുടർന്ന് "മുന്തിരിവള്ളിയുടെ ഫലം" എന്ന പ്രയോഗവും ഉപയോഗിക്കുന്നു. ഈ പ്രയോഗം പുളിപ്പിക്കാത്ത മുന്തിരിച്ചാറിനെയാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നതെന്ന് ബക്കിയോക്കി വാദിക്കുന്നു. എന്നാൽ ഈ പ്രയോഗം മാത്രം പാനീയത്തിന്റെ പുളിപ്പിച്ച അവസ്ഥ നിർണയിക്കുന്നില്ല. പെസഹാ പശ്ചാത്തലവും യെഹൂദ ആചാരങ്ങളും ചരിത്രപരമായ തെളിവുകളും കൂടി പരിഗണിക്കണം. എന്നാൽ പാനപാത്രത്തിന്റെ ദൈവശാസ്ത്രപരമായ അർത്ഥം തർക്കരഹിതമാണ്: അത് ഉടമ്പടിയുടെ രക്തത്തെയും ക്രിസ്തുവിന്റെ യാഗമരണത്തെയും സൂചിപ്പിക്കുന്നു. കർത്തൃമേശ വ്യക്തിപരമായ മദ്യപാന ഇഷ്ടങ്ങൾ ന്യായീകരിക്കുന്നതിനുള്ള വേദിയല്ല. ക്രിസ്തുവിന്റെ യാഗത്തെ ഓർക്കുകയും അവൻ വരുവോളം അവന്റെ മരണത്തെ പ്രസ്താവിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന സഭയുടെ വിശുദ്ധമായ ആചാരമാണത് (1 കൊരി. 11:26). അതിനാൽ അതിന്റെ ആചരണം ഭക്തിയോടും ആത്മപരിശോധനയോടും ഐക്യത്തോടും ആത്മീയ വിവേചനത്തോടും കൂടിയതായിരിക്കണം.

കാനാവിലെ സംഭവം, യേശുവിനെതിരായ ആരോപണം, അവസാന അത്താഴം എന്നിവ പരിശോധിക്കുമ്പോൾ, യേശു മദ്യമുള്ള വീഞ്ഞിന്റെ ഉപയോഗം അംഗീകരിച്ചുവെന്ന് നിർണായകമായി സ്ഥാപിക്കാനാവില്ല. അതുപോലെ, ഈ വേദഭാഗങ്ങൾ വ്യക്തമായി പറയാത്ത കാര്യങ്ങൾ നിർബന്ധിച്ച് തെളിയിക്കാനും ശ്രമിക്കരുത്. തെളിവുകളുടെ പരിമിതികൾ അംഗീകരിക്കുകയും യേശുവിന്റെ ഉപദേശങ്ങളുടെയും അപ്പൊസ്തലിക പഠിപ്പിക്കലുകളുടെയും വിശാലമായ പശ്ചാത്തലത്തിൽ വിശുദ്ധിയും ആത്മനിയന്ത്രണവും പരിശോധിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതാണ് ഉത്തരവാദിത്വമുള്ള ദൈവശാസ്ത്രപരമായ സമീപനം.

5. അപ്പൊസ്തലിക ഉപദേശങ്ങൾ: ആത്മനിയന്ത്രണം, സംയമനം, ക്രിസ്തീയ സ്വഭാവം

വിശ്വാസികളുടെ സ്വഭാവത്തെക്കുറിച്ച്, പ്രത്യേകിച്ച് ആത്മീയമായി ജാഗ്രത പുലർത്തേണ്ടതിനെയും ആത്മനിയന്ത്രണം പാലിക്കേണ്ടതിനെയും കുറിച്ച് പുതിയനിയമം ശക്തമായി ഊന്നിപ്പറയുന്നു. മദ്യപാനം എന്ന ബാഹ്യപ്രശ്നത്തിൽനിന്ന് മാറി, മനുഷ്യന്റെ ജീവിതത്തെ യഥാർത്ഥത്തിൽ നിയന്ത്രിക്കുന്നത് എന്താണെന്ന ആഴത്തിലുള്ള വിഷയത്തിലേക്കാണ് അപ്പൊസ്തലന്മാരുടെ ഉപദേശങ്ങൾ നമ്മെ നയിക്കുന്നത്.

എഫെസ്യർ 5:18 മദ്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഏറ്റവും വ്യക്തമായ പുതിയനിയമ വേദഭാഗങ്ങളിൽ ഒന്നാണ്: "വീഞ്ഞു കുടിച്ചു മത്തരാകരുത്; അതിൽ ദുർവൃത്തി ഉണ്ട്; ആത്മാവിനാൽ നിറഞ്ഞവരായിരിപ്പിൻ." ഇവിടെ പൗലൊസ് മദ്യലഹരിയെയും ആത്മാവിനാൽ നിറയുന്നതിനെയും പരസ്പരം വിരുദ്ധമായ രണ്ടു അവസ്ഥകളായി അവതരിപ്പിക്കുന്നു. ലഹരിയിലാകരുത് എന്ന വിലക്ക് വ്യക്തമാണ്. ലഹരി മനുഷ്യന്റെ വിവേചനശക്തിയെയും ആത്മനിയന്ത്രണത്തെയും ദുർബലപ്പെടുത്തുന്ന സ്വാധീനത്തിന് കീഴടങ്ങുന്നതിനെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. എന്നാൽ ആത്മാവിനാൽ നിറയുക എന്നത് ദൈവത്തിന്റെ സാന്നിധ്യവും സ്വാധീനവും നിയന്ത്രിക്കുന്ന ജീവിതത്തെയാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. തുടർന്നുള്ള വാക്യങ്ങളിൽ സങ്കീർത്തനങ്ങളാലും സ്തുതികളാലും ആത്മികഗീതങ്ങളാലും പരസ്പരം പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുക, നന്ദി അർപ്പിക്കുക, ക്രിസ്തുവിനെക്കുറിച്ചുള്ള ഭയത്തിൽ അന്യോന്യം കീഴടങ്ങുക എന്നിവ ആത്മാവിനാൽ നിറഞ്ഞ സമൂഹത്തിന്റെ സ്വഭാവങ്ങളായി അവതരിപ്പിക്കുന്നു (എഫെ. 5:19–21). ഈ വേദഭാഗം എല്ലാ തരത്തിലുള്ള മദ്യപാനത്തെയും വ്യക്തമായി നിരോധിക്കുന്നില്ലെങ്കിലും, മദ്യലഹരിയെ വ്യക്തമായി വിലക്കുന്നു. അതിന്റെ വിശാലമായ ദൈവശാസ്ത്രപരമായ അർത്ഥം വിശ്വാസികൾ പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ നിയന്ത്രണത്തിൽ ജീവിക്കണം എന്നതാണ്.

1 തെസ്സലൊനീക്യർ 5:6–8-ലും ഇതേ ഊന്നൽ കാണാം. വിശ്വാസികൾ ഉറങ്ങാതെ ഉണർന്നും സുബോധത്തോടെയും ഇരിക്കണമെന്ന് പൗലൊസ് ഉപദേശിക്കുന്നു. വിശ്വാസം, സ്നേഹം, രക്ഷയുടെ പ്രത്യാശ എന്നിവയുമായി അദ്ദേഹം ആത്മനിയന്ത്രണത്തെ ബന്ധിപ്പിക്കുന്നു. അതുപോലെ, ശത്രുവായ പിശാച് അലറുന്ന സിംഹംപോലെ ആരെ വിഴുങ്ങേണ്ടു എന്നു തിരഞ്ഞുനടക്കുന്നതിനാൽ സുബോധമുള്ളവരും ജാഗരൂകരുമായിരിക്കണമെന്ന് പത്രൊസ് ഉപദേശിക്കുന്നു (1 പത്രൊ. 5:8). ക്രിസ്തീയജീവിതത്തിന് ആത്മീയ ജാഗ്രതയും അച്ചടക്കവും ആവശ്യമാണെന്ന് ഈ വേദഭാഗങ്ങൾ വ്യക്തമാക്കുന്നു. വിശ്വാസികൾ തങ്ങളുടെ ധാർമ്മിക വിവേചനശക്തി നഷ്ടപ്പെടുത്തുകയോ ആത്മീയ ഉത്തരവാദിത്വങ്ങളിൽ അശ്രദ്ധരാകുകയോ ചെയ്യരുത്.

സഭാനേതൃത്വത്തിനുള്ള യോഗ്യതകൾ ഈ ചർച്ചയ്ക്ക് കൂടുതൽ പ്രാധാന്യം നൽകുന്നു. 1 തിമൊഥെയൊസ് 3:2–3 പ്രകാരം, ഒരു അദ്ധ്യക്ഷൻ സുബോധമുള്ളവനും ആത്മനിയന്ത്രണമുള്ളവനും മാന്യനുമായിരിക്കണം; മദ്യലഹരിക്ക് അടിമപ്പെട്ടവനാകരുത്. തീത്തൊസ് 1:7–8-ലും ഒരു സഭാനേതാവ് കുറ്റമില്ലാത്തവനും അഹങ്കാരമോ പെട്ടെന്നുള്ള കോപമോ മദ്യാസക്തിയോ ഇല്ലാത്തവനും അതിഥിസൽക്കാരിയും ആത്മനിയന്ത്രണമുള്ളവനും നീതിമാനും വിശുദ്ധനും അച്ചടക്കമുള്ളവനുമായിരിക്കണമെന്ന് പറയുന്നു. 1 തിമൊഥെയൊസ് 3:8-ൽ ശുശ്രൂഷകർ അധികം വീഞ്ഞു കുടിക്കുന്നവരാകരുതെന്നും നിർദേശിക്കുന്നു. മിതമായ മദ്യപാനം അനുവദനീയമാണോ എന്ന വിഷയത്തിൽ ഈ പ്രയോഗങ്ങൾ വ്യത്യസ്ത വ്യാഖ്യാനങ്ങൾക്ക് കാരണമായിട്ടുണ്ട്. എന്നിരുന്നാലും, ഈ യോഗ്യതകളുടെ വിശാലമായ അർത്ഥം വ്യക്തമാണ്: സഭാനേതൃത്വത്തിന് അച്ചടക്കവും വിവേചനശക്തിയും ആത്മനിയന്ത്രണവും പ്രകടമാക്കുന്ന ജീവിതം ആവശ്യമാണ്. സഭയിലെ നേതൃത്വം ആത്മീയ വരങ്ങളുടെയും പൊതുശുശ്രൂഷയുടെയും പ്രസംഗശേഷിയുടെയും മാത്രം വിഷയമല്ല; സുവിശേഷത്തിന്റെ ധാർമ്മിക സ്വഭാവം പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്ന ജീവിതവും അതിന് ആവശ്യമാണ്.

1 തിമൊഥെയൊസ് 5:23-ൽ പൗലൊസ് തിമൊഥെയൊസിനോട് നൽകുന്ന നിർദേശവും ശ്രദ്ധാപൂർവം പരിശോധിക്കേണ്ടതാണ്: "ഇനി വെള്ളം മാത്രം കുടിക്കാതെ നിന്റെ വയറിന്റെ അസുഖവും കൂടെക്കൂടെയുള്ള ക്ഷീണവും നിമിത്തം അൽപ്പം വീഞ്ഞും ഉപയോഗിക്ക." മിതമായ മദ്യപാനത്തിന് ബൈബിൾ നൽകുന്ന അനുമതിയായി ഈ വാക്യം പലപ്പോഴും ഉദ്ധരിക്കപ്പെടുന്നു. ബക്കിയോക്കി ഇതിന്റെ ചികിത്സാപരമായ പശ്ചാത്തലം പരിശോധിച്ചുകൊണ്ട്, പൊതുവായ മദ്യപാന അംഗീകാരമായി ഈ നിർദേശത്തെ വ്യാഖ്യാനിക്കരുതെന്ന് വാദിക്കുന്നു. പൗലൊസ് തിമൊഥെയൊസിന്റെ ആരോഗ്യപ്രശ്നത്തെക്കുറിച്ചാണ് ഇവിടെ സംസാരിക്കുന്നതെന്ന് സന്ദർഭം വ്യക്തമാക്കുന്നു; സഭയ്ക്കാകെ ഒരു പൊതുശീലം നിർദേശിക്കുകയല്ല. അതേസമയം, ഉപയോഗിക്കേണ്ട വീഞ്ഞ് പുളിപ്പിക്കാത്തതായിരുന്നുവെന്നോ അതിൽ മദ്യം ഉണ്ടായിരുന്നില്ലെന്നോ വേദഭാഗം വ്യക്തമായി പറയുന്നില്ല. അതിനാൽ ഈ നിർദേശത്തിന്റെ ചികിത്സാപരമായ ലക്ഷ്യം അംഗീകരിക്കുമ്പോഴും അതിനെ വിനോദത്തിനോ പൊതുവായ മദ്യപാനത്തിനോ ഉള്ള നിയന്ത്രണമില്ലാത്ത അനുമതിയായി മാറ്റരുത്. ഒരു പ്രത്യേക സാഹചര്യത്തിൽ നൽകുന്ന ചികിത്സാപരമായ നിർദേശം എല്ലാവർക്കുമുള്ള ധാർമ്മിക തത്വമായി മാറ്റാനാവില്ല.

അതിനാൽ അപ്പൊസ്തലിക ഉപദേശങ്ങളുടെ ആകെത്തുക വ്യക്തമാണ്: ക്രിസ്ത്യാനികൾ സുബോധവും ആത്മനിയന്ത്രണവും ആത്മീയ ജാഗ്രതയും അടിമത്തത്തിൽനിന്നുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യവും വളർത്തിയെടുക്കണം. എല്ലാ വേദഭാഗങ്ങളും പൂർണ്ണ മദ്യവർജ്ജനം വ്യക്തമായി കൽപ്പിക്കുന്നില്ലെങ്കിലും, ലഹരിയുണ്ടാക്കുന്ന വസ്തുക്കളുടെ ഉപയോഗത്തെ വിലയിരുത്തേണ്ട ദൈവശാസ്ത്രപരമായ അടിത്തറ അവ നൽകുന്നു.

6. ക്രിസ്തീയ സ്വാതന്ത്ര്യം, സ്നേഹം, അടിമത്തത്തിൽനിന്നുള്ള മോചനം

വീഞ്ഞിനെക്കുറിച്ചുള്ള ചില പ്രത്യേക വേദഭാഗങ്ങൾ മാത്രം പരിശോധിച്ചുകൊണ്ട് മദ്യപാനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ചോദ്യം പൂർണ്ണമായി പരിഹരിക്കാനാവില്ല. ക്രിസ്തീയ സ്വാതന്ത്ര്യത്തെയും മറ്റുള്ളവരോടുള്ള ഉത്തരവാദിത്വത്തെയും കുറിച്ചുള്ള പുതിയനിയമ പഠിപ്പിക്കലുകളുടെ വെളിച്ചത്തിലും ഈ വിഷയം പരിശോധിക്കണം. റോമർ 14 ഈ കാര്യത്തിൽ വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ടതാണ്. ഭക്ഷണവും മറ്റ് മനസ്സാക്ഷിപരമായ വിഷയങ്ങളും സംബന്ധിച്ച് വിശ്വാസികൾക്കിടയിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന അഭിപ്രായവ്യത്യാസങ്ങളെയാണ് പൗലൊസ് ഇവിടെ അഭിസംബോധന ചെയ്യുന്നത്. വ്യക്തിപരമായ സ്വാതന്ത്ര്യം ഉപയോഗിച്ച് മറ്റുള്ളവരെ നിന്ദിക്കുകയോ വിധിക്കുകയോ ആത്മീയമായി തകർക്കുകയോ ചെയ്യരുത് എന്നതാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രധാന ആശങ്ക.

റോമർ 14:21 ഇപ്രകാരം പറയുന്നു: "മാംസം തിന്നാതെയും വീഞ്ഞു കുടിക്കാതെയും സഹോദരന്നു ഇടർച്ച വരുത്തുന്നതോ അവനെ ദുർബലപ്പെടുത്തുന്നതോ ആയ യാതൊന്നും ചെയ്യാതിരിക്കുന്നതാണ് നല്ലത്." ക്രിസ്തീയ ഉത്തരവാദിത്വത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ചർച്ചയിൽ പൗലൊസ് വീഞ്ഞിനെ വ്യക്തമായി ഉൾപ്പെടുത്തുന്നു. എല്ലാ വിശ്വാസികൾക്കും വീഞ്ഞ് കുടിക്കുന്നത് സാർവത്രികമായി നിരോധിക്കണമെന്നല്ല അദ്ദേഹത്തിന്റെ വാദം; മറിച്ച് വ്യക്തിപരമായ സ്വാതന്ത്ര്യം സ്നേഹത്താൽ നിയന്ത്രിക്കപ്പെടണം എന്നതാണ്. ഒരു പ്രവൃത്തി തിരുവെഴുത്ത് വ്യക്തമായി നിരോധിക്കുന്നില്ലെന്ന് പറഞ്ഞുകൊണ്ടുമാത്രം ഒരു ക്രിസ്ത്യാനിക്ക് അതിനെ ന്യായീകരിക്കാനാവില്ല. ആ സ്വാതന്ത്ര്യം പ്രയോഗിക്കുന്നത് മറ്റൊരു വിശ്വാസിയുടെ ആത്മീയജീവിതത്തെ ദോഷകരമായി ബാധിക്കുമോ എന്നും പരിശോധിക്കണം.

1 കൊരിന്ത്യർ 8:9-ലും ഇതേ തത്വം കാണാം. തങ്ങളുടെ സ്വാതന്ത്ര്യം ബലഹീനർക്കു ഇടർച്ചയാകാതിരിക്കണമെന്ന് പൗലൊസ് വിശ്വാസികളെ മുന്നറിയിപ്പ് നൽകുന്നു. വിഗ്രഹാർപ്പിതവസ്തുക്കളെക്കുറിച്ചുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ ചർച്ച ഒരു വിശാലമായ ധാർമ്മിക തത്വം സ്ഥാപിക്കുന്നു: ക്രിസ്തീയ സ്വാതന്ത്ര്യം മറ്റുള്ളവരോടുള്ള ഉത്തരവാദിത്വത്തിൽനിന്ന് ഒരിക്കലും വേർപെട്ടതല്ല. മറ്റൊരാളുടെ ആത്മീയക്ഷേമത്തിന് ഭീഷണിയാകുന്നുവെങ്കിൽ സ്വന്തം ഇഷ്ടം ഉപേക്ഷിക്കാൻ വിശ്വാസി തയ്യാറാകണം.

മദ്യത്തിന്റെ ദുരുപയോഗം കുടുംബങ്ങളെയും ബന്ധങ്ങളെയും സമൂഹങ്ങളെയും തകർത്തിട്ടുള്ള സാഹചര്യങ്ങളിൽ ഈ തത്വത്തിന് പ്രത്യേക പ്രാധാന്യമുണ്ട്. മറ്റുള്ളവരുടെ പോരാട്ടങ്ങളും ബലഹീനതകളും പരിഗണിക്കാതെ വ്യക്തിസ്വാതന്ത്ര്യം ഉപയോഗിക്കുന്ന ക്രിസ്ത്യാനി ക്രിസ്തീയ സ്നേഹത്തിന്റെ ആഴം വേണ്ടത്ര മനസ്സിലാക്കിയിട്ടില്ലെന്ന് വരാം. മറ്റൊരാളുടെ ബലഹീനത എല്ലാ ക്രിസ്തീയ പെരുമാറ്റങ്ങളെയും നിയന്ത്രിക്കണമെന്നല്ല ഇതിന്റെ അർത്ഥം. മറിച്ച്, മറ്റുള്ളവരുടെ ആത്മീയക്ഷേമത്തിനായി സ്വന്തം ഇഷ്ടങ്ങളെ നിയന്ത്രിക്കാനും ഉപേക്ഷിക്കാനും വിശ്വാസി തയ്യാറാണോ എന്നതാണ് ചോദ്യം. വ്യക്തിസ്വാതന്ത്ര്യം പരമാവധി ഉപയോഗിക്കുന്നതിലല്ല, സ്നേഹത്തിന്റെ പേരിൽ അതിനെ ഉത്തരവാദിത്വത്തോടെ നിയന്ത്രിക്കുന്നതിലാണ് ക്രിസ്തീയ പക്വത പ്രകടമാകുന്നത്.

1 കൊരിന്ത്യർ 6:12-ലെ പൗലൊസിന്റെ പ്രസ്താവനയും ഇവിടെ പ്രധാനമാണ്: "എല്ലാം എനിക്കു നിയമാനുസൃതമാകുന്നു; എങ്കിലും എല്ലാം പ്രയോജനമുള്ളതല്ല... ഞാൻ ഒന്നിനും അധീനനാകയില്ല." പൗലൊസ് കൊരിന്ത്യരുടെ ഒരു മുദ്രാവാക്യം ഉദ്ധരിക്കുകയാണോ അതോ സ്വന്തം നിലപാട് അവതരിപ്പിക്കുകയാണോ എന്നത് ചർച്ചാവിഷയമായിരിക്കാം. എന്നാൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ തുടർന്നുള്ള വിശദീകരണം വ്യക്തമാണ്: ക്രിസ്തീയ സ്വാതന്ത്ര്യം മറ്റൊരു സ്വാധീനത്തിന്റെ അടിമത്തമായി മാറരുത്. ആസക്തി സൃഷ്ടിക്കാനും ആത്മനിയന്ത്രണം ദുർബലപ്പെടുത്താനും സാധ്യതയുള്ള വസ്തുക്കളുടെ കാര്യത്തിൽ ഈ തത്വം വളരെ പ്രസക്തമാണ്. മദ്യപാനം ആദ്യം വ്യക്തിയുടെ സ്വമേധയാ ചെയ്യുന്ന പ്രവൃത്തിയായി ആരംഭിച്ചേക്കാം. എന്നാൽ ആവർത്തിച്ചുള്ള ഉപയോഗം ക്രമേണ ആശ്രിതത്വത്തിലേക്ക് നയിക്കുകയും, തനിക്ക് പൂർണ്ണ സ്വാതന്ത്ര്യമുണ്ടെന്ന് കരുതിയിരുന്ന വ്യക്തിയുടെ സ്വാതന്ത്ര്യം തന്നെ നഷ്ടപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യാം. അതിനാൽ ഒരു പ്രവൃത്തി അനുവദനീയമാണോ എന്നതിലുപരി, അത് തന്നെ അതിന്റെ അധികാരത്തിന് കീഴിലാക്കാനുള്ള അപകടമുണ്ടോ എന്നും വിശ്വാസി പരിശോധിക്കണം.

ഗലാത്യർ 5:13-ലും ഇതേ ആശയം കാണാം. ജഡത്തിന് അവസരമാക്കാതെ സ്നേഹത്താൽ അന്യോന്യം സേവിക്കാനാണ് ക്രിസ്തീയ സ്വാതന്ത്ര്യം ഉപയോഗിക്കേണ്ടതെന്ന് പൗലൊസ് പറയുന്നു. ക്രിസ്തീയ സ്വാതന്ത്ര്യം നിയന്ത്രണമില്ലാത്ത വ്യക്തിസ്വാതന്ത്ര്യമല്ല. അത് പാപത്തിന്റെ ആധിപത്യത്തിൽനിന്ന് മോചിതരായി ദൈവത്തെയും മറ്റുള്ളവരെയും വിശ്വസ്തതയോടെ സേവിക്കാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യമാണ്. അതിനാൽ മിതമായ മദ്യപാനത്തെ അനുകൂലിക്കുന്ന വാദം പോലും ആത്മനിയന്ത്രണം, മറ്റുള്ളവരുടെ സംരക്ഷണം, സുവിശേഷത്തിന് യോജിച്ച ജീവിതം എന്നിവയോടുള്ള ഉത്തരവാദിത്വത്തിൽനിന്ന് വേർപെടുത്താനാവില്ല.

7. ക്രിസ്തീയ സാക്ഷ്യം, വിശുദ്ധി, മദ്യവർജ്ജനത്തിനുള്ള ദൈവശാസ്ത്രപരമായ അടിസ്ഥാനം

ഈ ചർച്ച വ്യക്തിപരമായ ധാർമ്മികതയിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങാതെ ലോകത്തിനുമുന്നിലുള്ള സഭയുടെ സാക്ഷ്യത്തിലേക്കും നീങ്ങണം. മദ്യത്തിന്റെ ദുരുപയോഗം ഒരു വ്യക്തിപരമായ പ്രശ്നം മാത്രമല്ല. കുടുംബബന്ധങ്ങൾ, ശാരീരികാരോഗ്യം, സാമ്പത്തികസ്ഥിരത, ഗാർഹികപീഡനം, റോഡ് അപകടങ്ങൾ, സമൂഹത്തിന്റെ ക്ഷേമം എന്നിവയെയും അത് ബാധിക്കുന്നു. വ്യക്തിപരമായ അനുമതിയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ മാത്രം ഈ വിഷയത്തെ ചർച്ച ചെയ്യുമ്പോൾ ഇത്തരം യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളെ സഭ അവഗണിക്കരുത്.

റോമർ 12:1–2 വിശ്വാസികളെ തങ്ങളുടെ ശരീരങ്ങളെ ജീവനുള്ളതും വിശുദ്ധവും ദൈവത്തിന് പ്രസാദകരവുമായ യാഗമായി സമർപ്പിക്കാനും ഈ ലോകത്തിന്റെ മാതൃകയ്ക്ക് അനുരൂപരാകാതെ മനസ്സിന്റെ പുതുക്കത്താൽ രൂപാന്തരപ്പെടാനും ആഹ്വാനം ചെയ്യുന്നു. ക്രിസ്തീയ ജീവിതം സുവിശേഷത്തിന്റെ രൂപാന്തരപ്പെടുത്തുന്ന ശക്തിയെ പ്രതിഫലിപ്പിക്കണം. ശരീരം നിയന്ത്രണമില്ലാത്ത വ്യക്തിപരമായ ആസ്വാദനത്തിനുള്ള ഉപകരണമല്ല; അത് ദൈവത്തിനുള്ളതാണ്, അവന്റെ സേവനത്തിനായി സമർപ്പിക്കപ്പെടേണ്ടതുമാണ്. 1 കൊരിന്ത്യർ 10:31 ജീവിതത്തിന്റെ എല്ലാ മേഖലകൾക്കും ബാധകമായ ഒരു തത്വം നൽകുന്നു: "നിങ്ങൾ തിന്നാലും കുടിച്ചാലും എന്തു ചെയ്താലും എല്ലാം ദൈവത്തിന്റെ മഹത്വത്തിനായി ചെയ്‍വിൻ." ഒരു പ്രവൃത്തിയെ ഒറ്റപ്പെട്ട ഒരു വേദഭാഗത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ ന്യായീകരിക്കാനാകുമോ എന്നതല്ല പ്രധാന ചോദ്യം; അത് ദൈവത്തെ മഹത്വപ്പെടുത്തുന്ന ജീവിതത്തിന് സഹായകരമാണോ എന്നതാണ്.

വിശ്വാസികൾ ലോകത്തിനുമുന്നിൽ അവതരിപ്പിക്കുന്ന മാതൃകയും ക്രിസ്തീയ സാക്ഷ്യത്തെ രൂപപ്പെടുത്തുന്നു. ഫിലിപ്പിയർ 2:15-ൽ വളഞ്ഞും മറിഞ്ഞുമിരിക്കുന്ന തലമുറയുടെ നടുവിൽ കുറ്റമറ്റവരും നിഷ്കളങ്കരുമായ ദൈവമക്കളായി ജീവിച്ച് ലോകത്തിൽ പ്രകാശങ്ങളെപ്പോലെ തിളങ്ങാൻ പൗലൊസ് ആഹ്വാനം ചെയ്യുന്നു. മദ്യത്തിന്റെ ദുരുപയോഗം വലിയ കഷ്ടതകൾ സൃഷ്ടിക്കുന്ന ഒരു സമൂഹത്തിൽ ക്രിസ്തീയ മദ്യവർജ്ജനം കരുതലിന്റെയും ഐക്യദാർഢ്യത്തിന്റെയും ഉത്തരവാദിത്വമുള്ള സാക്ഷ്യത്തിന്റെയും അർത്ഥവത്തായ പ്രകടനമാകാം. ക്രിസ്തീയ തിരിച്ചറിവ് വ്യക്തിസ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ പരമാവധി ഉപയോഗത്തിലല്ല, സുവിശേഷത്തിന്റെ രൂപാന്തരപ്പെടുത്തുന്ന സ്വാധീനത്തിലാണ് അധിഷ്ഠിതമെന്ന് അത് വ്യക്തമാക്കുന്നു.

ഇവിടെ ഒരു പ്രധാനപ്പെട്ട ദൈവശാസ്ത്രപരമായ വ്യത്യാസം പാലിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ബൈബിൾ മദ്യലഹരിയെ സംശയരഹിതമായി വിലക്കുന്നു. ലഹരിയുണ്ടാക്കുന്ന പാനീയങ്ങളുടെ വഞ്ചനാപരമായ സ്വാധീനത്തെക്കുറിച്ച് മുന്നറിയിപ്പ് നൽകുകയും ആത്മീയ നേതാക്കൾ മാതൃകാപരമായ അച്ചടക്കം പുലർത്തണമെന്ന് ആവശ്യപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു. എന്നാൽ മദ്യത്തിന്റെ ഏതു തരത്തിലുള്ള ഉപയോഗവും തിരുവെഴുത്ത് വ്യക്തമായി സാർവത്രികമായി നിരോധിക്കുന്നുണ്ടോ എന്നത് വേറിട്ട വ്യാഖ്യാനപരമായ ചോദ്യമാണ്. ശരിയായി മനസ്സിലാക്കുമ്പോൾ ബൈബിൾ പൂർണ്ണ മദ്യവർജ്ജനത്തെ പിന്തുണയ്ക്കുന്നുവെന്ന് ബക്കിയോക്കി വാദിക്കുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭാഷാപരവും ചരിത്രപരവും ദൈവശാസ്ത്രപരവുമായ വാദങ്ങൾ ഗൗരവമായി പരിഗണിക്കേണ്ടതാണ്. പ്രത്യേകിച്ച്, വീഞ്ഞിനെക്കുറിച്ചുള്ള എല്ലാ ബൈബിൾ പരാമർശങ്ങളും നിർബന്ധമായും പുളിപ്പിച്ച പാനീയങ്ങളെക്കുറിച്ചാണെന്ന ധാരണയെ അദ്ദേഹം ചോദ്യം ചെയ്യുന്നത് ശ്രദ്ധേയമാണ്. എന്നിരുന്നാലും, എല്ലാ അനുകൂല വീഞ്ഞ് പരാമർശങ്ങളും പുളിപ്പിക്കാത്ത മുന്തിരിച്ചാറിനെക്കുറിച്ചാണെന്ന് അവകാശപ്പെടുന്നതിൽ മദ്യവർജ്ജനത്തിനുള്ള വാദം ആശ്രയിക്കരുത്. എല്ലാ വേദഭാഗങ്ങളിലും അത്തരമൊരു നിഗമനം സ്ഥാപിക്കാനാവില്ല.

പകരം, തിരുവെഴുത്തിന്റെ ആകെ പഠിപ്പിക്കലുകളിൽനിന്ന് മദ്യവർജ്ജനത്തിനുള്ള കൂടുതൽ സമഗ്രമായ ദൈവശാസ്ത്രപരമായ അടിത്തറ കണ്ടെത്താനാകും. വിശുദ്ധിക്കുള്ള വിളി (1 പത്രൊ. 1:15–16), പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ ഫലമായ ആത്മനിയന്ത്രണം (ഗലാ. 5:22–23), ആത്മീയ ജാഗ്രതയുടെ ആവശ്യകത (1 തെസ്സ. 5:6–8; 1 പത്രൊ. 5:8), ഒന്നിനും അടിമപ്പെടാതിരിക്കാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം (1 കൊരി. 6:12), ബലഹീനരായ വിശ്വാസികളോടുള്ള ഉത്തരവാദിത്വം (റോമ. 14:13–21; 1 കൊരി. 8:9–13), ജീവിതത്തിന്റെ എല്ലാ മേഖലകളിലും ദൈവത്തെ മഹത്വപ്പെടുത്താനുള്ള കടമ (1 കൊരി. 10:31) എന്നിവ ഒരുമിച്ച് പരിഗണിക്കുമ്പോൾ, മദ്യവർജ്ജനം ക്രിസ്തീയ വിശ്വാസത്തിന്റെ ഉത്തരവാദിത്വമുള്ള പ്രയോഗമായി സ്വീകരിക്കുന്നതിന് ശക്തമായ അടിത്തറ ലഭിക്കുന്നു.

സഭയുടെ ജീവിതത്തിൽ ഈ വ്യത്യാസം പ്രത്യേകം പ്രധാനമാണ്. വിവേകപൂർണ്ണവും ഉത്തരവാദിത്വമുള്ളതും ആത്മീയമായി പ്രയോജനകരവുമായ ക്രിസ്തീയ ശീലമായി മദ്യവർജ്ജനം പഠിപ്പിക്കുന്നത്, മദ്യത്തിന്റെ എല്ലാ ഉപയോഗങ്ങളും ഒരു സാർവത്രിക ബൈബിൾ കൽപ്പനയാൽ വ്യക്തമായി നിരോധിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു എന്ന് അവകാശപ്പെടുന്നതിന് തുല്യമല്ല. ദൈവവചനത്തിന്റെ അധികാരത്തിന് അതീതമായി വിശ്വാസികളുടെ മനസ്സാക്ഷിയെ ബന്ധിക്കാതെ, തിരുവെഴുത്തിന്റെ ധാർമ്മിക തത്വങ്ങൾ സഭ ഉയർത്തിപ്പിടിക്കണം. അതേസമയം, ക്രിസ്തീയ സ്വാതന്ത്ര്യം ശിഷ്യത്വത്തിന്റെ വിശാലമായ ഉത്തരവാദിത്വങ്ങളെ അവഗണിക്കാനുള്ള ന്യായീകരണമായി മാറാനും അനുവദിക്കരുത്.

8. ഉപസംഹാരം: ക്രിസ്തീയ പക്വതയുടെ അളവുകോൽ

മദ്യമുള്ള വീഞ്ഞിനെക്കുറിച്ചുള്ള ബൈബിൾ ചർച്ച, ഒരു ക്രിസ്ത്യാനിക്ക് മദ്യലഹരിയിലാകാതെ എത്രമാത്രം കുടിക്കാം എന്ന ചോദ്യത്തിലേക്ക് ചുരുക്കാനാവില്ല. അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നത് ക്രിസ്തീയ ധാർമ്മികതയെ, അനുവദനീയമായതും പാപകരമായതും തമ്മിലുള്ള അതിർത്തി കണ്ടെത്താനുള്ള ശ്രമമായി ചുരുക്കുന്നതിന് ഇടയാക്കും. എന്നാൽ തിരുവെഴുത്തിന്റെ കൂടുതൽ ആഴത്തിലുള്ള ആശങ്ക, യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ വിശുദ്ധിയും ജ്ഞാനവും ആത്മനിയന്ത്രണവും സ്നേഹവും പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്ന ഒരു ജനതയെ രൂപപ്പെടുത്തുക എന്നതാണ്.

ലഹരിയുണ്ടാക്കുന്ന പാനീയങ്ങളുടെ വഞ്ചനാപരവും വിനാശകരവുമായ സ്വാധീനത്തെക്കുറിച്ച് പഴയനിയമം ആവർത്തിച്ച് മുന്നറിയിപ്പ് നൽകുന്നു. നാസീർവ്രതവും പുരോഹിതന്മാർക്കുള്ള നിയന്ത്രണങ്ങളും സമർപ്പണത്തിന്റെയും ഉത്തരവാദിത്വത്തിന്റെയും പ്രകടനമായി മദ്യവർജ്ജനം സ്വീകരിക്കാനാകുമെന്ന് വ്യക്തമാക്കുന്നു. യേശുവിന്റെ ജീവിതവിവരണങ്ങൾ അവിടുന്ന് മദ്യമുള്ള വീഞ്ഞിന്റെ ഉപയോഗം അംഗീകരിച്ചുവെന്ന് നിർണായകമായി സ്ഥാപിക്കുന്നില്ല. അതേസമയം, പുതിയനിയമത്തിലെ അപ്പൊസ്തലിക ഉപദേശങ്ങൾ സംയമനം, ആത്മീയ ജാഗ്രത, ആത്മനിയന്ത്രണം, അടിമത്തത്തിൽനിന്നുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം എന്നിവയ്ക്ക് സ്ഥിരമായി ഊന്നൽ നൽകുന്നു. ക്രിസ്തീയ സ്വാതന്ത്ര്യം സ്നേഹത്താലും മറ്റുള്ളവരോടുള്ള ഉത്തരവാദിത്വത്താലും നിയന്ത്രിക്കപ്പെടണമെന്നും പുതിയനിയമം വ്യക്തമാക്കുന്നു.

എല്ലാ തരത്തിലുള്ള മദ്യപാനത്തെയും സാർവത്രികമായി നിരോധിക്കുന്ന വ്യക്തമായ ഒരു കൽപ്പന നൽകുന്നതിനുപകരം, ബൈബിൾ വ്യക്തമായി വിലക്കുന്നത് മദ്യലഹരിയെയാണ്. എന്നിരുന്നാലും, അതിന്റെ വിശാലമായ ധാർമ്മിക പഠിപ്പിക്കലുകൾ വിശ്വാസികൾ മദ്യവർജ്ജനത്തെ ഗൗരവമായി പരിഗണിക്കേണ്ടതിന് ശക്തമായ കാരണങ്ങൾ നൽകുന്നു. പ്രത്യേകിച്ച്, പാസ്റ്റർമാർ, മൂപ്പന്മാർ, ഉപദേഷ്ടാക്കൾ, മറ്റുള്ളവരുടെ ആത്മീയജീവിതത്തെ സ്വാധീനിക്കുന്നവർ എന്നിവർക്കിത് വളരെ പ്രസക്തമാണ്. അവരുടെ വിളി വ്യക്തമായ പാപങ്ങൾ ഒഴിവാക്കുന്നതിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നില്ല; മാതൃകാപരമായ അച്ചടക്കവും വിവേചനശക്തിയും ആത്മീയ പക്വതയും പ്രകടിപ്പിക്കുന്ന ജീവിതം നയിക്കേണ്ടതും അതിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു.

അതിനാൽ, മദ്യവർജ്ജനത്തെ ഒരു സഭാവിഭാഗത്തിന്റെ ചട്ടമായോ സാംസ്കാരിക പാരമ്പര്യമായോ മാത്രം അവതരിപ്പിക്കരുത്. അത് ക്രിസ്തീയ അച്ചടക്കത്തിന്റെയും മറ്റുള്ളവരോടുള്ള കരുതലിന്റെയും ദൈവത്തെ മഹത്വപ്പെടുത്തുന്ന ജീവിതത്തോടുള്ള പ്രതിബദ്ധതയുടെയും ബോധപൂർവമായ പ്രകടനമായി സ്വീകരിക്കാം. ക്രിസ്ത്യാനിയുടെ പ്രധാന ആശങ്ക, വ്യക്തിസ്വാതന്ത്ര്യം പരമാവധി എത്രത്തോളം ഉപയോഗിക്കാമെന്നതല്ല; മറിച്ച് ജീവിതത്തിന്റെ എല്ലാ മേഖലകളെയും ക്രിസ്തുവിന്റെ കർത്തൃത്വത്തിനു കീഴിൽ എങ്ങനെ കൊണ്ടുവരാം എന്നതാണ്.

ഒരു വിശ്വാസി ചോദിച്ചേക്കാം: "മദ്യപിക്കുന്നത് നിർബന്ധമായും പാപമാണോ?" എന്നാൽ അതിലും ആഴത്തിലുള്ള ഒരു ചോദ്യം ഇതാണ്: "എന്റെ തീരുമാനം യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ ഒരു ശിഷ്യനിൽ ഉണ്ടായിരിക്കേണ്ട വിശുദ്ധിയും ആത്മനിയന്ത്രണവും സ്നേഹവും ആത്മീയ ഉത്തരവാദിത്വവും പ്രകടമാക്കുന്നുണ്ടോ?" ചില പാപങ്ങൾ ഒഴിവാക്കാൻ മാത്രമല്ല സുവിശേഷം വിശ്വാസികളെ വിളിക്കുന്നത്; അവരുടെ ജീവിതം തങ്ങളുടെ കർത്താവിന്റെ സ്വഭാവത്തെ പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്ന രൂപാന്തരപ്പെട്ട ഒരു ജനതയായി ജീവിക്കാനാണ് അത് ആഹ്വാനം ചെയ്യുന്നത്.

ആത്യന്തികമായി, ക്രിസ്തീയ പക്വതയുടെ അളവുകോൽ ഒരാൾക്കുള്ള വ്യക്തിസ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ വ്യാപ്തിയല്ല; ആ സ്വാതന്ത്ര്യം ക്രിസ്തുവിന്റെ കർത്തൃത്വത്തിനും മറ്റുള്ളവരുടെ സേവനത്തിനുമായി എത്രത്തോളം സമർപ്പിക്കപ്പെടുന്നു എന്നതാണ്.

Bibliography

Bacchiocchi, Samuele. Wine in the Bible: A Biblical Study on the Use of Alcoholic Beverages. Berrien Springs, MI: Biblical Perspectives, 1989.

Bruce, F. F. The Epistles to the Colossians, to Philemon, and to the Ephesians. Grand Rapids: Eerdmans, 1984.

Carson, D. A., ed. Worship by the Book. Grand Rapids: Zondervan, 2002.

Edwards, Griffith. Alcohol: The World's Favourite Drug. London: Penguin Books, 2002.

Fitzsimmonds, F. S. "Wine and Strong Drink." In The New Bible Dictionary. Edited by J. D. Douglas. Leicester: Inter-Varsity Press, 1996.

France, R. T. The Gospel of Matthew. Grand Rapids: Eerdmans, 2007.

Mounce, William D. Pastoral Epistles. Word Biblical Commentary 46. Nashville: Thomas Nelson, 2000.

Silva, Moisés, ed. New International Dictionary of New Testament Theology and Exegesis. 2nd ed. Grand Rapids: Zondervan, 2014.

പ്രധാന ബൈബിൾ പരാമർശങ്ങൾ: ഉല്പത്തി 9:20–27; സംഖ്യാപുസ്തകം 6:1–4; ലേവ്യപുസ്തകം 10:8–11; ആവർത്തനപുസ്തകം 7:13; സദൃശവാക്യങ്ങൾ 20:1; 23:29–35; 31:4–5; സങ്കീർത്തനം 104:14–15; യോഹന്നാൻ 2:1–11; മത്തായി 11:18–19; 26:26–29; റോമർ 12:1–2; 14:13–23; 1 കൊരിന്ത്യർ 6:12; 8:9–13; 10:31; എഫെസ്യർ 5:18–21; ഗലാത്യർ 5:13, 22–23; ഫിലിപ്പിയർ 2:15; 1 തെസ്സലൊനീക്യർ 5:6–8; 1 തിമൊഥെയൊസ് 3:2–8; 5:23; തീത്തൊസ് 1:7–8; 1 പത്രൊസ് 1:15–16; 5:8.